LERPIRA LTD ν. Α. COSTA KOKKINOS DEVELOPMENTS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 1718/17, 22/1/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2018:A18 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1718/17 LERPIRA LTD Ενάγουσα - Αιτήτρια Και Α. COSTA KOKKINOS DEVELOPMENTS LIMITED Εναγόμενη - Καθ΄ ης η Αίτηση Αίτηση Ημερομηνίας 18.12.17 Ημερομηνία: 22.1.2018. Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα - Αιτήτρια: κ. Ν. Τσαρδελλής για Ηλίας Νεοκλέους & Σία Δ.Ε.Π.Ε. και κα Χ. Βασιλείου για Πελεκάνος & Πελεκάνου Δ.Ε.Π.Ε. Για την Εναγόμενη - Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Γ. Λεοντίου με κ. Σ. Χριστοδούλου για Γ. Λεοντίου Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε ταυτόχρονα με μονομερή αίτηση των Εναγόντων - Αιτητών στις 18.12.17 και αυτοί στη βάση ένορκης δήλωσης του Παναγιώτη Λειβαδιώτη εξασφάλισαν το ακόλουθο διάταγμα: "B. Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην Εναγόμενη/Καθ΄ ης η αίτηση και/ή στους αξιωματούχους και/ή στους διευθυντές αυτής και/ στους αντιπροσώπους αυτής να αποξενώσουν και/ή μεταβιβάσουν και/ή πωλήσουν και/ή επιβαρύνουν το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 0/7976, Τεμάχιο 136, τμήμα 3, Φύλλο/Σχέδιο 2-260-371 στο οποίο βρίσκεται το ξενοδοχείο Boronia στη περιοχή Βορόκλινη, Λάρνακας μέχρι την αποπεράτωση της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου." Στην εξακολούθηση της ισχύος του διατάγματος οι Εναγόμενοι - Καθ΄ ων η Αίτηση έφεραν ένσταση με τους ακόλουθους λόγους ένστασης οι οποίοι εξειδικεύονται με ένορκη δήλωση του εκ των διευθυντών των Εναγομένων, Βάσου Κώστα: "α) Η Ενάγουσα - Αιτήτρια έχει, αφ΄ ενός, αποκρύψει ουσιώδη γεγονότα τα οποία είχε καθήκον να αποκαλύψει και, αφ΄ ετέρου, έχει καταθέσει γεγονότα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να δώσει στο Δικαστήριο μια λανθασμένη εικόνα για τα πραγματικά γεγονότα και περιστάσεις, να το παραπλανήσει και να επηρεάσει την κρίση του, για να πετύχει την έκδοση του Διατάγματος. Η αξία και βαρύτητα των ουσιωδών γεγονότων τα οποία απέκρυψε η Ενάγουσα - Αιτήτρια από το Δικαστήριο είναι τέτοια ώστε να συνιστά λόγο ακύρωσης του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 18/12/20147 («το Διάταγμα»). β) Το αίτημα της Ενάγουσας - Αιτήτριας δεν είναι γνήσιο, ούτε οι ενέργειες της καλόπιστες, αντίθετα αποσκοπεί με αυθαίρετο και καταχρηστικό τρόπο να προξενήσει ζημιά ή/και ταλαιπωρία στην Εναγόμενη - Καθ΄ ης η Αίτηση ή/και ωθείται από αλλότρια κίνητρα που δεν έχουν σχέση με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, κατά καταστρατήγηση των αρχών της επιείκειας. γ) Δεν πληρούνται οι πραγματικές συνθήκες και οι νομικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 και του άρθρου 9 του ΚΕΦ.6 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ή/και οι προϋποθέσεις και αρχές που τίθενται όπως αυτές προνοούνται από το νόμο και εγκαθιδρύονται από την Νομολογία, για την έκδοση του Διατάγματος, μονομερώς και κατεπειγόντως και τούτο πρέπει να ακυρωθεί στην ολότητα του. δ) Δεν υφίσταται ή/και δεν παρέχεται το δικαιοδοτικό βάθρο ή/και το δικαίωμα στην Ενάγουσα - Αιτήτρια να καταχωρήσει την υπό των πιο πάνω αριθμό και αίτηση καθ΄ ότι δεν τηρήθηκαν οι δια του νόμου προβλεπόμενες επιτακτικές πρόνοιες ή/και προϋποθέσεις. ε) Η έκδοση του προσωρινού διατάγματος ήτο αποτέλεσμα εσφαλμένης αντίληψης των γεγονότων ή/και εσφαλμένης εφαρμογής του νόμου ή/και της νομολογίας. στ) Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκήθηκε λανθασμένα ή/και πρέπει να ασκηθεί υπέρ της ακύρωσης /μη συνέχισης του προσωρινού Διατάγματος. Η Ενάγουσα - Αιτήτρια δεν προσήλθε στο δικαστήριο με καθαρά χέρια ή/και ενέργησε με κακή πρόθεση και βούληση ή/και συμπεριφέρθηκε με τρόπο που συνιστά κατάχρηση διαδικασίας. ζ) Η νομική βάση της αίτησης είναι ελλιπής ή/και εσφαλμένη και ως τέτοια η αίτηση είναι αβάσιμη. η) Η έκδοση του Διατάγματος βασίστηκε πάνω σε μη υπαρκτή ή/και αποδεχτή μαρτυρία και ως εκ τούτου η όλη διαδικασία καθώς και η έκδοση του Διατάγματος καθίσταται ακροσφαλής και πρέπει να ακυρωθεί. θ) Η όλη Αίτηση και μαρτυρία της Ενάγουσας - Αιτήτριας στηρίχτηκε στη βάση συμφωνίας η οποία είναι άκυρη σύμφωνα με το Νόμο. ι) Η Ενάγουσα - Αιτήτρια δεν κατέδειξε η μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου δεν καταδεικνύει, ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας έκλινε ή/και κλίνει υπέρ της χορήγησης του Διατάγματος ούτως ώστε να διατηρηθεί το status quo ante εφόσον εκ του αντιθέτου η χορήγηση του Διατάγματος το ανατρέπει αφού δημιουργεί μια νέα τάξη πραγμάτων η οποία δεν ανταποκρίνεται στα πραγματικά γεγονότα ή/και πραγματικότητα ή/και το ισοζύγιο ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης ή/και υπέρ της ακύρωσης του Διατάγματος. ια) Η Ενάγουσα - Αιτήτρια δεν απέδειξε ή/και δεν προσήψε μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου που να καταδεικνύει ότι υπήρξε ή/και υπάρχει το στοιχείο του κατεπείγοντος για την έκδοση του Διατάγματος και δεν ενήργησε με την νενομισμένη ή/και δέουσα σπουδή που απαιτεί ο Νόμος, οι Θεσμοί και η Νομολογία για την παρουσίαση της υπόθεσης της στο Δικαστήριο. Ιβ) Η Ενάγουσα - Αιτήτρια δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα ή/και καλή βάση αγωγής. Ιγ) Η Αίτηση της Ενάγουσας - Αιτήτριας καθώς και η έκδοση του Διατάγματος καθίστανται κατάχρηση της Δικαστικής Διαδικασίας και καταστρατηγούν Συνταγματικά Δικαιώματα της Εναγόμενης Καθ΄ ης η Αίτηση." Νομική Πτυχή Στην υπόθεση Κ.Ο.Τ. ν. Αλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 (Ε) ΑΑΔ 255, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει αποτελέσει το αντικείμενο εξέτασης σε πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557, καθορίζονται συνοπτικά αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλ. επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ" Βασίλη, Πολ. Έφ. Αρ. 7755, ημερ. 13.4.1989). Σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου τουυ 1960 (Ν.14/60)και όπως η νομολογία έχει αποκρυσταλλώσει, προκειμένου να εκδοθεί ενδιάμεσο διάταγμα θα πρέπει να πληρούνται σωρευτικά οι ακόλουθες τρεις προϋποθέσεις:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
(3)Η δυσκολία ή αδυναμία πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, πρέπει να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, οι Αιτητές θα πρέπει να δείξουν ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας (βλ. Odysseos v. Pieris Estates & other
(1982)1 CLR 557 και Πουργουρίδη κ.α. ν. Μέζου κ.α.
(1994)1 ΑΑΔ 201, 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 ΑΑΔ 253, 257-258). Στην τελευταία αυτή απόφαση το θέμα διατυπώθηκε ως εξής: "Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ Odysseos ν. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R. 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others [1976] 3 All E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Cyanamid v. Ethicon [1975] 1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας:- "Nevertheless, in my judgment it is still necessary for any plaintiff who is seeking interlocutory relief to adduce sufficiently precise factual evidence to satisfy the Court that he has a real prospect of succeeding in his claim for a permanent injunction at the trial. If the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this, he cannot in my judgment expect it to assist him by inventing hypotheses of fact on which he might have a real prospect of success. For example, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that another person has at all material times held certain assets as nominee for a third party, he must adduce sufficient factual evidence to show both the grounds on which such claim is made and that he has a real prospect of establishing that such assets are so held. Likewise, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that certain trustees have in the past been acting in breach of trust, he must adduce factual evidence sufficient to show not only what acts or omissions are relied on but also that he has a real prospect of establishing that they constituted a breach of trust under the relevant system of law." Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, όπως τονίστηκε στην Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 AAΔ 1848 "η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, όμως έχει υποδείξει και η υπόθεση Παπαστράτης ν. Πετρίδης
(1979)1 ΑΑΔ 240". Σε εκείνη την υπόθεση, το Ανώτατο Δικαστήριο έδωσε μια άλλη νομική διάσταση όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο τα Δικαστήρια θα πρέπει να προσεγγίζουν την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60). Τα γεγονότα όπως αποκαλύπτονται μέσα από τις ένορκες δηλώσεις των Παναγιώτη Λειβαδιώτη και Βάσου Κώστα που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση είναι τα ακόλουθα: Στις 17.11.17 οι διάδικοι υπέγραψαν option agreement (Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση Λειβαδιώτη) με την οποία οι Εναγόμενοι - Καθ΄ ων η Αίτηση ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου Boronia παραχώρησαν δικαίωμα αγοράς του προς τους Ενάγοντες ή άλλους προτιθέμενους αγοραστές (όρος 2 Τεκμηρίου 4) που αυτοί θα εξεύρισκαν διάρκειας 4 μηνών με δικαίωμα ανανέωσης για άλλους 4 μήνες (option term) αντί καταβολής ποσού €5.000 (και σε περίπτωση ανανέωσης για άλλους 4 μήνες επιπλέον ποσού €8.000) με συμφωνηθέν τίμημα πώλησης και/ή αγοράς από τους ίδιους €2.100.000. Μεταξύ άλλων όρων συμφωνήθηκε ότι οι Ενάγοντες αποκτούσαν αποκλειστικό δικαίωμα αγοράς του ξενοδοχείου το οποίο μπορούσαν να εξασκήσουν διαρκούσης της περιόδου ισχύος του δικαιώματος αγοράς (option term) αντί του ποσού των €2.100.000 (όρος 4.1 του Τεκμηρίου 4) και σε τέτοια περίπτωση, δηλαδή εξάσκησης του δικαιώματος αγοράς από τους Ενάγοντες, οι συμβαλλόμενοι αποφάσισαν να υπογράψουν μεταξύ τους πωλητήριο έγγραφο με τίμημα αγοράς €2.100.000 από το οποίο θα αφαιρούντο τα ποσά που καταβλήθηκαν ως option fees (€5.000 και/ή €8.000) και οι Εναγόμενοι θα εξασφάλιζαν τις φοροαπαλλαγές και θα μεταβίβαζαν αυτό απαλλαγμένο εμπράγματων βαρών και άλλων επιβαρύνσεων (όροι 5 (a) (b) (c) του Τεκμηρίου 4) στους Ενάγοντες. Τυχόν πώληση σε ενδιαφερόμενους αγοραστές που υποδείχθηκαν στους Εναγόμενους από τους Ενάγοντες διαρκούσης της περιόδου ισχύος του διατάγματος εξαγοράς (και 12 μήνες μετά τη λήξη του δικαιώματος αγοράς - option) θα συνεπάγετο καταβολή προμήθειας προς τους Ενάγοντες οι οποίοι επίσης θα εδικαιούντο οποιοδήποτε ποσό του τιμήματος πώλησης σε περίπτωση που αυτό υπερέβαινε τα €2.100.000 (όροι 4
(2)και 6 του Τεκμηρίου 4). Μερικές μέρες μετά την υπογραφή του option agreement προέκυψαν προβλήματα στη συνεργασία των διαδίκων για την πώληση του ξενοδοχείου με τη διαμεσολάβηση των Εναγόντων σε προτιθέμενους αγοραστές και/ή αγοράς του από τους ίδιους διαρκούσης της περιόδου ισχύος της συμφωνίας των διαδίκων. Οι απόψεις διίστανται όχι τόσο ως προς τα γεγονότα όσο ως προς τη νομική ερμηνεία που η κάθε μια δίδει στις πρόνοιες του Τεκμηρίου 4 που αποτελεί τη βάση της αγωγής, δηλαδή τις νομικές υποχρεώσεις και δικαιώματα που αυτό δημιουργεί για τον κάθε ένα από τους διαδίκους - συμβαλλόμενους και/ή για την εγκυρότητα του. Οι Ενάγοντες δια του ενόρκως δηλούντα Π. Λειβαδιώτη διατείνονται ότι οι Εναγόμενοι άρχισαν από 28.11.17 (11 ημέρες μετά την υπογραφή του option agreement) να εξετάζουν το ενδεχόμενο να παραβούν ρητούς όρους του, επειδή βρήκαν οι ίδιοι αγοραστή και προθυμοποιήθηκαν να επιστρέψουν το ποσό των €5.000 (option fee) πλέον €5.000 για να απαλλαγούν από τη συμφωνία. Οι Εναγόμενοι - Καθ΄ ων η Αίτηση αρνούνται στην ένορκη δήλωση του Βάσου Κώστα ότι βρήκαν αγοραστή, με αποτέλεσμα στην άρνηση των Εναγόντων - Αιτητών να αποδεχτούν την επιστροφή του ποσού των €10.000 (option fee πλέον €5.000) και να απαλλάξουν τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση από τα συμφωνηθέντα (κάτι που οι Ενάγοντες έπραξαν δια της επιστολής του δικηγόρου τους ημερ. 5.12.17 - Τεκμήριο 9) αποτάθηκαν στους δικηγόρους τους οι οποίοι στις 13.12.17 απάντησαν (Τεκμήριο 10) στην επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων - Αιτητών ημερ. 5.12.17 - Τεκμήριο 9 και ακύρωσαν και/ή τερμάτισαν τη συμφωνία (option agreement) λόγω του ότι "ο σκοπός ή/και σκοποί ή/και αντιπαροχή της εν λόγω συμφωνίας" διαλαμβάνει τέτοιες πρόνοιες που καταστρατηγούν τόσο "τις διατάξεις του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου του 1980 (ως έχει τροποποιηθεί) όσο και τις πρόνοιες του περί Κτηματομεσιτών Νόμου του 2010 (ως έχει τροποποιηθεί)". Ακολούθησε στις 18.12.17 η παρούσα αγωγή και η μονομερής αίτηση με την οποία εξασφαλίστηκε από τους Ενάγοντες - Αιτητές το πιο πάνω διάταγμα που επιδόθη στους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση στις 19.12.
- Προηγουμένως και συγκεκριμένα στις 15.12.17 οι Ενάγοντες-Αιτητές διά του δικηγόρου τους απέστειλαν στους δικηγόρους των Εναγομένων - Καθ΄ ων η Αίτηση την ακόλουθη επιστολή (Τεκμήριο 11) με την οποία εξάσκησαν οι ίδιοι το δικαίωμα αγοράς του ξενοδοχείου ως είχαν - όπως διατείνονται - δικαίωμα να πράξουν με το option agreement (όροι 2 και 4 του Τεκμηρίου 4 στην ένορκη δήλωση Λειβαδιώτη). "15/12/2017 Προς Γ. Λεοντίου ΔΕΠΕ Λεωφ. Κέννετυ 67, Athienitis Kennedy Park 4ος όροφος, Γραφ. 401 1076, Λευκωσία Άνευ Βλάβης Αξιότιμοι Κύριοι, ΘΕΜΑ: Συμφωνία Αποκλειστικού Δικαιώματος Αγοράς (Option Agreement) μεταξύ της A. Costas Kokkinos Developments Ltd και της Lerpira Ltd ημερομηνίας 17/11/
- Αναφορικά με το πιο πάνω θέμα και εις απάντηση της επιστολής σας ημερομηνίας 13/12/2017 έχουμε λάβει εντολή από τους πελάτες μας Lerpira Ltd να σας ενημερώσουμε τα ακόλουθα: Το περιεχόμενο της επιστολής σας ημερομηνίας 13/12/2017 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό και δια τούτο απορρίπτεται στο σύνολό του. Σε κάθε περίπτωση ακόμη και εάν ήθελε αποδειχθεί άκυρη η συμφωνία αναφορικά με τον όρο που αφορά την διαμεσολάβηση για την εξεύρεση αγοραστή, είναι αμετάκλητη θέση των πελατών μας ότι το μέρος που αφορά το αποκλειστικό δικαίωμα αγοράς από τους πελάτες μας παραμένει ισχυρό. Ενόψει των πιο πάνω, ειδοποιείστε ότι οι πελάτες μας αποφάσισαν και δια του παρόντος εξασκούν το δικαίωμα αγοράς του ακινήτου ως περιγράφεται στην συμφωνία των μερών ημερομηνίας 13/11/
- Κατ΄εντολήν, Πελακάνος & Πελεκάνου ΔΕΠΕ" Στις 18.12.17 (ημέρα καταχώρησης της αγωγής) οι δικηγόροι των Εναγομένων - Καθ΄ ων η Αίτηση με επιστολή τους, η οποία είναι παραδεκτό ότι παρελήφθη από τους Ενάγοντες - Αιτητές το απόγευμα της 18.12.17 (ώρα 3:03), μετά την έκδοση του διατάγματος, επαναλαμβάνουν το περιεχόμενο της επιστολής τους ημερ. 13.12.17 περί ακυρότητας της σύμβασης (option agreement) λόγω παραβίασης της νομοθεσίας. Με την αγωγή τους (Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα Δ.2 θ.1) οι Ενάγοντες αξιώνουν: "Α) Αναγνωριστική απόφαση του δικαστηρίου ότι η ενάγουσα διατηρεί και/ή διατηρούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο ως ορίζεται στην Συμφωνία των μερών ημερομηνίας 17/11/2017 το δικαίωμα να αγοράσει, σύμφωνα με τον όρο 2 της Συμφωνίας ημερομηνίας 17/11/2017, το ξενοδοχείο Boronia που βρίσκεται στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής 0/7976, Τεμάχιο 136, τμήμα 3, Φύλο/Σχέδιο 2-260-371, στην περιοχή Βορόκλινη Λάρνακας για το ποσό των €2.100.
- Β) Αναγνωριστική απόφαση του Δικαστηρίου ότι παράνομα και/ή κατά παράβαση των όρων της συμφωνίας των διαδίκων ημερομηνίας 17/11/2017 η εναγόμενη διέρρηξε την Συμφωνία των μερών και/ή ότι ο τερματισμός της συμφωνίας των μερών δια της επιστολής της εναγομένης ημερομηνίας 13/12/2017 είναι άκυρος και/ή ανίσχυρος και/ή αβάσιμος και/ή δεν ακυρώνει και/ή δεν τερματίζει νόμιμα την Συμφωνία των μερών. Γ) Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου διατάττον την ειδική εκτέλεση της Συμφωνίας των διαδίκων ημερομηνίας 17/11/2017, ήτοι διατάττουσα τους εναγόμενους όπως υπογράψουν κάθε έγγραφο προκειμένου να καταστεί δυνατή η μεταβίβαση του ξενοδοχείου Boronia που βρίσκεται στο ακίνητο με αριθμό εγγραφής 0/7976, Τεμάχιο 136, τμήμα 3, Φύλο/Σχέδιο 2-260-371, στην περιοχή Βορόκλινη Λάρνακας στην ενάγουσα εντός 7 ημερών από την επίδοση του διατάγματος και την καταβολή του τιμήματος από την ενάγουσα. Δ) Αποζημιώσεις δυνάμει παράβασης συμφωνίας και/ή λόγω χρημάτων που δόθηκαν για αιτία που δεν ακολούθησε και/ή δυνάμει αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή άλλως πως αποζημιώσεις προς αποκατάσταση της ζημίας που υπέστηκε η ενάγουσα από την αντισυμβατική συμπεριφορά της εναγόμενης. ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ Γ ΠΙΟ ΠΑΝΩ: Ε) Γενικές αποζημιώσεις για παράβαση Συμφωνίας και/ή αποκαταστατικές αποζημιώσεις ώστε η ενάγουσα να αποκατασταθεί στην θέση που θα ήταν αν η εναγόμενη εφάρμοζε την Συμφωνία των μερών ημερομηνίας 17/11/2017 και/ή αποζημιώσεις για αδικαιολόγητο πλουτισμό της εναγόμενης λόγω της αντισυμβατικής συμπεριφοράς της. Στ) Οιανδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει ορθή και δίκαια το Δικαστήριο. Ζ) Νόμιμο τόκο επί των πιο πάνω. Η) Έξοδα πλέον ΦΠΑ." Βάση της παρούσας αγωγής αποτελεί η συμφωνία των μερών ημερομηνίας 17.11.17 (option agreement) με βάση την οποία οι Ενάγοντες είχαν δικαίωμα διαμεσολάβησης για την πώληση του ξενοδοχείου σε προτιθέμενους τρίτους αγοραστές διαρκούσης της περιόδου ισχύος της και/ή δικαίωμα αγοράς του από τους ίδιους. Ακολούθησε ο τερματισμός της συμφωνίας από τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση οι οποίο θεώρησαν αυτή παράνομη και ως εκ τούτου άκυρη κάτι το οποίο οι Ενάγοντες απορρίπτουν και/ή εν πάση περιπτώσει θεωρούν ότι σε περίπτωση που η συμφωνία κριθεί από το Δικαστήριο άκυρη και νόμιμα τερματισθείσα από τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση όσον αφορά τη διαμεσολάβηση για την πώληση σε τρίτους διασώζεται ως προς το δικαίωμα αγοράς του ξενοδοχείου από τους ίδιους το οποίο εξήσκησαν στις 15.12.
- Ανεξάρτητα από το αν μια συμφωνία είναι άκυρη ως προς ένα μέρος της και έγκυρη ως προς ένα άλλο μέρος της το οποίο δεν εξετάζεται, προφανώς οι Ενάγοντες - Αιτητές ασκώντας το δικαίωμα αγοράς του ξενοδοχείου στις 15.12.17 θεωρώντας την συμφωνία έγκυρη ως προς αυτήν την πτυχή δεν θα έπρεπε 3 ημέρες αργότερα να καταχωρήσουν την παρούσα αγωγή επιδιώκοντας τις υπό στοιχεία Α και Γ θεραπείες του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος ανωτέρω (αναγνωριστική απόφαση ότι έχουν δικαίωμα αγοράς και ειδική εκτέλεση της συμφωνίας ημερ. 17.11.17 για μεταβίβαση του ξενοδοχείου στο όνομα τους). Οι ίδιοι αν η εκφρασθείσα με την επιστολή τους ημερ. 15.12.17 πρόθεση τους ήταν γνήσια και ειλικρινής θα έπρεπε να προχωρήσουν με όσα η συμφωνία διελάμβανε στην περίπτωση εξάσκησης του δικαιώματος αγοράς του ξενοδοχείου και η προσφυγή τους στο Δικαστήριο για την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων μη πώλησης και/ή μη αποξένωσης και/ή μη μεταβίβασης του ξενοδοχείου από τους Ενάγοντες έγινε εκ του περισσού σε μια προσπάθεια το ξενοδοχείο να παραμείνει δεσμευμένο προς όφελος τους και προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων των Εναγόντων από την πώληση του σε τρίτα πρόσωπα. Είναι φανερό ότι δια της επιστολής τους ημερ. 15.3.17 οι Ενάγοντες δεν εξέφραζαν την ειλικρινή και γνήσια πρόθεση τους να αγοράσουν το ξενοδοχείο και αυτό καταφαίνεται μέσα από τα γεγονότα που ακολούθησαν την έκδοση του διατάγματος όπως αποκαλύπτονται από την ένορκη δήλωση του Βάσου Κώστα που συνοδεύει την ένσταση, οι οποίοι εκάλεσαν τους Ενάγοντες προς υλοποίηση της εκφρασθείσας πρόθεσης εξάσκησης του δικαιώματος αγοράς του ξενοδοχείου από τους ίδιους χωρίς όμως ανταπόκριση και θετικό αποτέλεσμα. Επίσης αν η πρόθεση τους ήταν γνήσια και ειλικρινής να αγοράσουν οι ίδιοι το ξενοδοχείο δεν υπήρχε λόγος καταχώρησης της παρούσας αγωγής αλλά απλά υλοποίηση αυτής της πρόθεσης. Κατά συνέπεια η βάση αγωγής της αναγνώρισης του δικαιώματος αγοράς του ξενοδοχείου και της ειδικής εκτέλεσης της συμφωνίας αγοράς ημερ. 17.11.17 του ξενοδοχείου δεν υφίστανται (θεραπείες Α και Γ του κλητηρίου ανωτέρω). Το δικαίωμα αγοράς που έχει εξασκηθεί αναγνωρίστηκε από τους Εναγόμενους αλλά παρέμεινε ως απλή πρόθεση χωρίς να υπογραφεί πωλητήριο έγγραφο για να κατατεθεί στο Κτηματολόγιο για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης και μεταβίβασης του ξενοδοχείου στους Ενάγοντες που κλήθηκαν να καταβάλουν το συμφωνηθέν τίμημα και δεν το έπραξαν. Ως προς αυτά τα δύο θέματα δεν υπάρχει βάση αγωγής ούτε βέβαια και οι Ενάγοντες δικαιούνται σε αυτές τις θεραπείες. Επανέρχομαι στη συμφωνία ημερ. 17.11.17 (option agreement) με την οποία δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν, ή έχει τερματιστεί (ακυρωθεί) από τους Εναγόμενους (νόμιμα γιατί είναι παράνομη είτε οι ίδιοι την παραβίασαν) ή έχει εκτελεστεί ή ολοκληρωθεί από τους Ενάγοντες με την άσκηση του δικαιώματος αγοράς του ξενοδοχείου από τους ίδιους. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις αυτές η συμφωνία ημερ. 17.11.17 των διαδίκων έπαψε να υφίσταται και να παράγει έννομα αποτελέσματα. Τα μόνα δικαιώματα του μη υπαίτιου στον τερματισμό και/ή την ακύρωση της συμφωνίας διαδίκου είναι οι αποζημιώσεις, η δε άσκηση του δικαιώματος αγοράς του ξενοδοχείου από τους ίδιους τους Ενάγοντες αποτελεί εκτέλεση των συμφωνηθέντων και κατά συνέπεια καθιστά αχρείαστη την αγωγή στη βάση της συμφωνίας. Επιδιώχθηκε όμως στην παρούσα υπόθεση από τους Ενάγοντες - Αιτητές δια της καταχώρησης της αγωγής και της έκδοσης του διατάγματος όχι η υλοποίηση της εκφρασθείσας πρόθεσης αγοράς του ξενοδοχείου από τους ίδιους, αλλά η διατήρηση σε ισχύ των προνοιών μιας ακυρωθείσας και/ή τερματισθείσας συμφωνίας της οποίας οι πρόνοιες κατά τους Ενάγοντες εξακολουθούν να ισχύουν και να τους δίδουν το δικαίωμα για 8 μήνες να απαγορεύουν την πώληση του σε οποιουσδήποτε τρίτους χωρίς τη διαμεσολάβηση τους (βλέπε αξίωση Β γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος). Ουσιαστικά επιχειρήθηκε από τους Ενάγοντες να αντικαταστήσουν δια της αγωγής και του εκδοθέντος μονομερώς διατάγματος το ακυρωθέν και/η τερματισθέν και/ή εκτελεσθέν δικαίωμα αγοράς (option) του ξενοδοχείου πράγμα ανεπίτρεπτο. Η βάση της αγωγής που υπάρχει και μπορεί να προωθηθεί στην ακροαματική διαδικασία είναι η αναγνωριστική απόφαση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι - Καθ΄ ων η Αίτηση υπαιτιότητι τους διέρρηξαν τη νόμιμη και έγκυρη συμφωνία των διαδίκων ημερ. 17.11.17 (option agreement) και ότι ο τερματισμός της συμφωνίας είναι άκυρος και/ή ανίσχυρος και/ή αβάσιμος (θεραπεία Β στο Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα) κάτι που δίδει δικαίωμα αξίωσης αποζημιώσεων, που επιδιώκονται διαζευκτικά με τη θεραπεία Δ στο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο (ανωτέρω), για την από μέρους των Εναγομένων παράβαση της συμφωνίας. Κατά συνέπεια οι Ενάγοντες έχουν βάση αγωγής (αφού το νόμιμο ή το παράνομο της συμφωνίας και/ή του τερματισμού της δεν θα εξεταστούν από το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό) και δικαιούνται σε θεραπείες, δηλαδή αποζημιώσεις σε περίπτωση που καταλογιστεί υπαιτιότητα στη διάρρηξη της συμφωνίας από τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η αίτηση. Προφανώς ισχύουν στην παρούσα υπόθεση οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 ως προς τη βάση αγωγής αναγνωριστικού δικαιώματος και απόδοση αποζημιώσεων. Το Δικαστήριο δεν θα υπεισέλθει στην εξέταση αλληλοσυγκρουόμενων θέσεων ως προς τα γεγονότα που οδήγησαν στην υπογραφή της συμφωνίας (Τεκμήριο 4) πριν ή μετά την έκδοση του διατάγματος μονομερώς ή την επίλυση των νομικών ζητημάτων που εγείρονται με την ισχυριζόμενη ακυρότητα λόγω παρανομίας ή τον τερματισμό της συμφωνίας από τους Εναγόμενους και την άσκηση του δικαιώματος αγοράς του ξενοδοχείου από τους Ενάγοντες (πλην της περιορισμένης θεώρησης του ενώπιον μου υλικού, χωρίς να αποφαίνομαι ως προς τη νομική ερμηνεία που η κάθε πλευρά αποδίδει στις ενέργειες της άλλης). Σύμφωνα με την τροποποίηση Δ.48 θ.4
(2)η ακρόαση ενδιάμεσης αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις που την συνοδεύουν. Στην Μιχαηλίδης ν. Παπακυριακού
(2004)1(Α) ΑΑΔ 209 λέχθηκαν τα εξής: "Αποτελεί πλάγια θέση της νομολογίας ότι σε τέτοια διαδικασία (εκδίκασης αίτησης για προσωρινό διάταγμα) το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης." Στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd
(2002)1 AAΔ 2015 υιοθετήθηκαν ως εναρμονισμένα με την κυπριακή νομολογία τα πιο κάτω αποσπάσματα από το Σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση, παρ. 620 (μεταφρασμένα στα ελληνικά): "Το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα συνιστά μια προσωρινή δυνητική και εξαιρετική θεραπεία. Προσφέρεται προτού τα δικαιώματα των διαδίκων αποφασιστούν τελικά και στην περίπτωση απαγορευτικού διατάγματος που εκδίδεται μονομερώς ακόμα προτού το Δικαστήριο κατατοπιστεί για τη φύση της υπόθεσης του εναγομένου. Δεν αποτελεί μέρος της λειτουργίας του Δικαστηρίου σ' αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας να προσπαθήσει να επιλύσει αντικρουόμενη μαρτυρία στις ένορκες δηλώσεις σε σχέση με τα γεγονότα επί των οποίων οι αξιώσεις των μερών ενδεχόμενα να εξαρτώνται. ... Επομένως δεν είναι σωστό για το δικαστήριο να αποφασίσει αντικρουόμενα πραγματικά ζητήματα ή δύσκολα νομικά σημεία τα οποία χρειάζονται λεπτομερή επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση. Αυτά αποτελούν ζητήματα που πρέπει να εξετάζονται στη δίκη." Επίσης σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την Κυρίλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 ΑΑΔ 1528: "Σε αιτήσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32." Ασφαλώς και το Δικαστήριο προβαίνει σε κάποια περιορισμένη θεώρηση του ενώπιον του υλικού (Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1 ΑΑΔ 1980), αλλά δεν είναι σωστό στο στάδιο αυτό να αποδέχεται την εκδοχή της μιας πλευράς έναντι της άλλης ή να προβαίνει σε συμπεράσματα επί των διαφορετικών και συγκρουόμενων ισχυρισμών που προβάλλουν οι διάδικοι. Περαιτέρω και όπως αποφασίστηκε στην Blue Arrow General Trading Ltd v. Μικρού
(2000)1 ΑΑΔ 1427, με την τροποποίηση της Δ.48 θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας έχουν ατονήσει οι νομολογιακές θέσεις που είχαν διατυπωθεί στην Louis Vuitton v. Δέρμοσακ
(1992)1 ΑΑΔ 1453, ότι δηλαδή σε περίπτωση που υπάρχει διάσταση ως προς τα γεγονότα σε ενδιάμεσες αιτήσεις μεταξύ του αιτητή και του προσώπου που έχει ενστεί στην αίτηση, ο αιτητής έχει καθήκον να αποδείξει τους ισχυρισμούς του. Στην πρόσφατη απόφαση ημερομηνίας 17.7.14 στην υπόθεση Χαράλαμπου Ανδρέα Κούππα ν. Πουλλάς Τσαδιώτης Λίμιτεδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10, αποφασίστηκε σχετικά ότι "σε διαδικασίες της εξεταζόμενης φύσης δεν έχει θέση ο χαρακτηρισμός οποιουδήποτε των διαδίκων ως αναξιόπιστου" και ότι "στις διαδικασίες αυτές το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων". Όπως προκύπτει από την πιο πάνω ανάλυση ο αιτητής δεν έχει υποχρέωση να αποδείξει στο αστικό μέτρο απόδειξης του ισοζυγίου των πιθανοτήτων τους ισχυρισμούς του. Είναι αρκετό για τον αιτητή να θέσει εκείνα τα δεδομένα και στοιχεία που, κατά τη γνώμη του, ικανοποιούν το Δικαστήριο ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32. Στην υπόθεση Global Maritime Services Ltd v. Bulcom Ltd
(2013)1 AAΔ 709, λέχθηκαν τα ακόλουθα τα οποία θεωρώ ότι συνοψίζουν πολύ εύστοχα τα όσα αναλύθηκαν ανωτέρω αναφορικά με το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να αξιολογούνται τέτοιου είδους αιτήσεις: "Έχοντας δύο συγκρουόμενες εκδοχές, η ευπαίδευτη πρωτόδικη δικαστής ορθά επισήμανε πως οι υποθέσεις αυτού του είδους κρίνονται χωρίς να αποφασίζονται αμφισβητούμενα θέματα, τα οποία θα πρέπει να κριθούν μόνο στο τελικό στάδιο (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263) αλλά από τη γενική εικόνα που προκύπτει από τις ένορκες δηλώσεις, αν διαφαίνεται πιθανότητα επιτυχίας των αιτητών, εάν η θέση που εκφράζουν κριθεί τελικά ως ορθή. Ήταν με βάση αυτό το σκεπτικό, όπως δήλωσε το δικαστήριο, που εξέτασε την υπό κρίση περίπτωση." Χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία της υπόθεσης και αφού έχω διαπιστώσει ότι οι Ενάγοντες - Αιτητές έχουν βάση αγωγής από τον τερματισμό της συμφωνίας (που είναι δυνατόν να αποδειχθεί παράνομος) και/ή την ακύρωση της δικαιούμενοι προς τούτο σε αποζημιώσεις, προτίθεμαι να εξετάσω κατά πόσο θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που οριστικοποιηθεί το εκδοθέν διάταγμα (τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60) παράλληλα με το ισοζύγιο της ευχέρειας ή καλύτερα το ισοζύγιο της δικαιοσύνης. Σε μεταγενέστερο στάδιο κατά τη δίκη θα κριθεί κατά πόσο οι Εναγόμενοι νόμιμα ή παράνομα τερμάτισαν την ισχύ της συμφωνίας σε περίπτωση που αυτή θεωρηθεί έγκυρη και δεσμευτική και ότι δεν καταστρατηγεί τον Νόμο. Σε κάθε περίπτωση οι Ενάγοντες - Αιτητές δικαιούνται σε αποζημιώσεις (εκτός της επιστροφής των €5.000) για τα έξοδα στα οποία έχουν υποβληθεί για προώθηση της πώλησης του ξενοδοχείου. Όσον αφορά το θέμα που εγείρεται προς ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Ν.14/60 και ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει προς την πλευρά διατήρησης του διατάγματος, οι Ενάγοντες αναφέρουν στις παρ. 28-33 της ένορκης δήλωσης Λειβαδιώτη τα ακόλουθα: "
- Σε περίπτωση που δεν εκδοθεί διάταγμα από το Σεβαστό Δικαστήριο ως η αιτούμενη θεραπεία τότε η ζημιά που θα επιφέρουν οι ενέργειες πώλησης του ξενοδοχείου στην ενάγουσα θα είναι τεράστια και πως σε τέτοια περίπτωση δεν θα μπορεί να ικανοποιηθεί δικαστική απόφαση που ενδεχομένως να εκδοθεί υπέρ της ενάγουσας.
- Ειλικρινά πιστεύω ότι θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και πως η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα είναι σε καμία περίπτωση επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της παρούσης υπόθεσης.
- Ειλικρινά πιστεύω ότι η ενάγουσα έχει καλή βάση αγωγής η οποία διαφαίνεται από το κλητήριο ένταλμα καθώς και από τα έγγραφα που επισυνάπτονται στην παρούσα ένορκη δήλωση.
- Εξ΄ όσων με ενημερώνουν οι δικηγόροι μου η στάση της εναγόμενης καθώς και η επιθυμία της να πωλήσει το επίδικο ακίνητο, η οποία διαφαίνεται ξεκάθαρα από την επιστολή της ημερομηνίας 13/12/17 παρεμβάλει εμπόδιο στην εκτέλεση απόφασης που ήθελε εκδοθεί υπέρ της ενάγουσας.
- Εξ΄ όσων με ενημερώνουν οι δικηγόροι μου η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι πρόσφορη και στην βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας, αφού σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα η ενάγουσα θα βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση από την εναγόμενη και δεν θα μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
- Εξ όσων με ενημερώνουν οι δικηγόροι μου το στοιχείο του κατ΄ επείγοντος είναι φανερό στην παρούσα περίπτωση αφού είναι εξαιρετικά πιθανόν μέσα στις επόμενες μέρες να πραγματοποιηθεί η μεταβίβαση του ξενοδοχείου στον προτεινόμενο αγοραστή κατά παράβαση της Συμφωνίας ημερομηνίας 17/11/
- Περαιτέρω, το γεγονός ότι η Συμφωνία ακυρώθηκε μόλις την 13/12/17 από την εναγόμενη, ενώ οι δικηγόροι μου έλαβαν την εν λόγω επιστολή την Παρασκευή 15/12/17 καταδεικνύει ότι η ενάγουσα ενήργησε άμεσα με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης αιτούμενη την έκδοση της αιτούμενης θεραπείας." Η μόνη θεραπεία στην οποία οι Ενάγοντες δικαιούνται είναι οι αποζημιώσεις οι οποίες θα αποδοθούν σ΄ αυτούς για όση ζημιά αποδείξουν κατά τη δίκη ότι έχουν υποστεί μέχρι το χρόνο της ισχυριζόμενης διάρρηξης της συμφωνίας από τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση που είναι μερικές μέρες μετά την υπογραφή της. Επίδικο θέμα της αγωγής δεν είναι το ξενοδοχείο, η αξία του οποίου είναι πέραν των €2.000.000 για να εγερθεί η αγωγή στην κλίμακα αυτή, αλλά οι αποζημιώσεις τις οποίες θα αποδείξουν οι Ενάγοντες και τις οποίες δικαιούνται για την ισχυριζόμενη διάρρηξη της συμφωνίας από τους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η αίτηση οι οποίες μπορούν να ικανοποιηθούν σε περίπτωση επιτυχίας των Εναγόντων κατά τη δίκη. Το ίδιο το ξενοδοχείο έχει προσφερθεί στους Ενάγοντες δύο φορές προς αγορά από τους Εναγόμενους κάτι που φανερώνει ότι οι ίδιοι που εξάσκησαν το δικαίωμα αγοράς του δεν επιθυμούν να υλοποιήσουν την πρόθεση τους να το αγοράσουν, αλλά εμμένουν να θεωρούν την συμφωνία έγκυρη και ισχυρή με αποτέλεσμα δια της καταχωρηθείσας αγωγής να μη στοχεύουν στην εκτέλεση της ήδη εκτελεσθείσας από τους ίδιους συμφωνίας αλλά στην παράταση του χρόνου του option agreement για την πώληση του ξενοδοχείου με τη δική τους διαμεσολάβηση, η οποία προφανώς θα τους αποδώσει μεγαλύτερα οφέλη. Οι γενικές και αόριστες αναφορές των παρ. 28-33 ανωτέρω στην ένορκη δήλωση Λειβαδιώτη, ότι δήθεν οι Ενάγοντες θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά από τη μη διατήρηση σε ισχύ του εκδοθέντως μονομερώς διατάγματος και ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ τους, δεν βρίσκουν έρεισμα στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Ουσιαστικά οι Ενάγοντες δεν συγκεκριμενοποιούν την ανεπανόρθωτη ζημιά που θα υποστούν. Οι αποζημιώσεις στις οποίες οι Ενάγοντες πιθανόν να δικαιούνται είναι περιορισμένης κλίμακας εφ΄ όσον η συμφωνία (option agreement) είχε κατά τους ισχυρισμούς τους διαρρηχθεί μερικές μέρες μετά την υπογραφή της υπαιτιότητι των Εναγομένων οι οποίοι φαίνονται πρόθυμοι να υποστούν το κόστος αυτής της διάρρηξης χωρίς να αποδέχονται υπαιτιότητα τους αλλά την ακυρότητα της λόγω παρανομίας. Ακόμα και στην περίπτωση όμως που οι Εναγόμενοι κριθούν υπαίτιοι από το Δικαστήριο οι Ενάγοντες θα δικαιούνται σε αποζημιώσεις και όχι στην εγκυρότητα της συμφωνίας (option agreement) και την με αυτό τον τρόπο επιμήκυνση του χρόνου της περιόδου των 8 μηνών δέσμευσης και/ή απαγόρευσης της μη πώλησης του ξενοδοχείου σε αγοραστές της επιλογής των Εναγομένων - Καθ΄ ων η Αίτηση (για όσο χρόνο θα παραμείνει σε ισχύ το διάταγμα μέχρι τη δίκη). Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60 δεν συντρέχει σωρευτικά με τις άλλες δύο προϋποθέσεις στην προκειμένη περίπτωση και αυτό επιβεβαιώνεται αν εξεταστεί το ισοζύγιο της ευχέρειας. Οι Αιτητές - Ενάγοντες εξάσκησαν τα δικαιώματα τους που απορρέουν από το option agreement και δεν χρειάζονται πλέον την προστασία του Δικαστηρίου αφού οι ίδιοι ήδη αγόρασαν το ξενοδοχείο χωρίς να χρειάζεται να εξετάσω περαιτέρω θέματα μη αποκάλυψης και κατεπείγοντος. Παρά ταύτα και εάν ήθελε φανεί ακυρότητα της συμφωνίας - Τεκμήριο 4 ή παράβαση της υπαιτιότητι οποιουδήποτε των διαδίκων κατά τη δίκη και δη των Εναγομένων - Καθ΄ ων η Αίτηση, οι αποζημιώσεις στις οποίες δικαιούται το μη υπαίτιο μέρος για τον περιορισμένο χρόνο ισχύος της συμφωνίας, δεν δικαιολογούν κλίμακα αγωγής πέραν των €2.000.
- Το αντικείμενο της παρούσης αγωγής δεν είναι το ακίνητο και η αξία αυτού, κατά συνέπεια η κλίμακα της αγωγής είναι λανθασμένη στη βάση της διεκδίκησης του ακινήτου (θεραπεία Γ στο κλητήριο) που δεν υφίσταται. Αιτία της αγωγής είναι η ισχυριζόμενη παράβαση των συμφωνηθέντων δια του τερματισμού και/ή της ακύρωσης δια της επιστολής των Εναγομένων - Καθ΄ ων η Αίτηση ημερ. 13.12.
- Το ισοζύγιο της ευχέρειας στην προκειμένη περίπτωση σε συνδυασμό με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν/14/60 αν εξεταστεί κλίνει σαφώς την πλάστιγγα στην πλευρά των Εναγομένων - Καθ΄ ων η Αίτηση για ακύρωση του εκδοθέντος μονομερώς διατάγματος. Όπως έχει λεχθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω), η ικανοποίηση των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν αυτό περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Σε αυτό το στάδιο, το Δικαστήριο εξετάζει την επίδραση που ενδεχομένως θα είχε τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων στα συμφέροντα των δύο πλευρών. Καθοδηγητικό για την προαναφερθείσα αξιολόγηση είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) AAΔ.788: Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφασή του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Όπως το έχει θέσει ο δικαστής Hoffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited [1987] 1 W.L.R. 670: "Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δυο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή."* Στην παρούσα υπόθεση η διατήρηση της ισχύος του διατάγματος θα προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη αδικία στους Εναγόμενους - Καθ΄ ων η Αίτηση γιατί τους στερεί τη δυνατότητα διάθεσης της μεγάλης αξίας περιουσίας τους, ενώ παράλληλα είναι διατεθειμένοι να υποστούν το κόστος του πιθανού υπαίτιου τερματισμού της συμφωνίας από τους ίδιους. Το ίδιο δεν συμβαίνει και με τους Ενάγοντες - Αιτητές οι οποίοι από την ακύρωση του διατάγματος καμία ανεπανόρθωτη ζημιά δεν θα υποστούν. Ως εκ των ανωτέρων το διάταγμα παύει να ισχύει και ακυρώνεται. Οι Εναγόμενοι - Καθ΄ ων η Αίτηση έχουν απαλλαγεί δια του τερματισμού από τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το option agreement και μπορούν να διαθέσουν την περιουσία τους. Οι υποχρεώσεις τους περιορίζονται στην επιστροφή του ποσού των €5.000 και σε περίπτωση υπαίτιας παράβασης της συμφωνίας (και/ή ακυρότητας λόγω παρανομίας) αποζημιώσεις για όσες ζημιές αποδείξουν ότι υπέστησαν κατά τη δίκη. Τα έξοδα είναι προς όφελος των Καθ΄ ων η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............. Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο