← Κύπρος

BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LTD ν. ΚΙΖΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 271/2018, 10/9/2018

BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LTD ν. ΚΙΖΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 271/2018, 10/9/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2018:A132 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 271/2018 Μεταξύ: BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LTD, από την Λευκωσία Εναγόντων - Αιτητών -και-

  1. ΧΧΧΧΧ ΚΙΖΗΣ (Α.Τ. ΧΧΧΧΧ9004), από Λάρνακα
  2. ΧΧΧΧΧ ΚΙΖΗΣ (Α.Τ. ΧΧΧΧΧ9865), από Λάρνακα
  3. ΧΧΧΧΧ KIZH (Α.Τ. ΧΧΧΧΧ6776), από Λάρνακα
  4. ΧΧΧΧΧ ΚΙΖΗΣ (Α.Τ. ΧΧΧΧΧ5203), από Κίτι
  5. ΧΧΧΧΧ ΚΙΖΗΣ (A. Τ. ΧΧΧΧΧ6771), από Λάρνακα
  6. ΧΧΧΧΧ ΙΩΑΝΝΙΛΟΥ (Α.Τ. ΧΧΧΧΧ4376), από Λάρνακα
  7. ΧΧΧΧΧ ΚΙΖΗ (Α.Τ. ΧΧΧΧΧ1922), από Λάρνακα
  8. KIZIS ESTATES LTD (Α/Ε 17033), από Λάρνακα Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση δια Κλήσεως ημερ. 29/11/17 για Προσωρινά Διατάγματα Ημερομηνία: 10 Σεπτεμβρίου 2018 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα/Αιτήτρια: κα Ε. Ανδρέου για Αντώνης Ανδρέου & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους 1,2 και 5/Καθ' ων η Αίτηση: Α. Κασσιανής για Ανδρέας Θ. Μαθηκολώνης Για τους Εναγόμενους 3,4, και 6/Καθ' ων η Αίτηση: Χρ. Μούσκος για Κυριάκος Χρ. Μούσκος Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή- Αιτούμενες θεραπείες Με την υπό κρίση Αίτηση η Αιτήτρια/Ενάγουσα επιδιώκει την έκδοση των ακολούθων παρεμπίπτοντων Διαταγμάτων: Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου δυνάμει του οποίου να απαγορεύεται στους εναγόμενους 1, 2, 3, 4, 5 και 6 ή και σε οποιοδήποτε εξ' αυτών ή και αντιπρόσωπο ή και εντολοδόχο ή και εμπιστευματοδόχο ή και εκδοχέα αυτών να εισπράττουν, άμεσα ή έμμεσα, ενοίκια ή και οποιοδήποτε μέρος αυτών, από οποιοδήποτε πρόσωπο αναφορικά με τα καταστήματα με αρ. 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 13, 15 και 16 που βρίσκονται στο ισόγειο του οικοδομικού συγκροτήματος γνωστού με την ονομασία «Στοά Γεώργιου I. Κίζη» ή άλλως πώς «Στοά Κίζη» στην Λάρνακα μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής. Β) Διάταγμα δυνάμει του οποίου να εξουσιοδοτούνται οι ενάγοντες/Αιτητές ή και εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος ή και αξιωματούχος τους όπως εξ' ονόματος των εναγόμενων 3, 4 και 6 να εισπράττουν από τους ενοικιαστές των καταστημάτων με αρ. 3, 4, 5, 6, 9, 10, 15 και 16, όλα τα ενοίκια των καταστημάτων που καθίστανται πληρωτέα δυνάμει ενοικίασης των καταστημάτων με αρ. 3, 5, 6, 9, 10, 15 και 16 που βρίσκονται στο ισόγειο του οικοδομικού συγκροτήματος γνωστού με την ονομασία «Στοά Γεώργιου I. Κίζη» ή άλλως πώς «Στοά Κίζη» στην Λάρνακα και καταθέτουν αυτά στον τραπεζικό λογαριασμό που διατηρείται στην Τράπεζα Κύπρου με αρ. ΧΧΧΧΧ7537, μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής ή και μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου. Γ) Διάταγμα δυνάμει του οποίου να εξουσιοδοτούνται οι ενάγοντες ή και εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος ή και αξιωματούχος τους όπως εξ' ονόματος των εναγόμενων 1, 2 και 5 να εισπράττουν από τους ενοικιαστές των καταστημάτων 11 και 13, όλα τα ενοίκια που καθίστανται πληρωτέα δυνάμει ενοικίασης των καταστημάτων με αρ. 11 και 13 που βρίσκονται στο ισόγειο του οικοδομικού συγκροτήματος γνωστού με την ονομασία «Στοά Γεώργιου I. Κίζη» ή άλλως πώς «Στοά Κίζη» και η οποία εφάπτεται επί της Οδού Ερμού και Οδό Καλογερά στην Λάρνακα, μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής ή και μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου. Δ) Διάταγμα του Δικαστηρίου δυνάμει του οποίου να διατάσσεται όπως η πληρωμή των ενοικίων των καταστημάτων με αρ. 3,4,5,6,9,10,11,13,15 και 16, που βρίσκονται στο ισόγειο του οικοδομικού συγκροτήματος γνωστού με την ονομασία «Στοά Γεωργίου I. Κίζη» ή άλλως πώς «Στοά Κίζη» και η οποία εφάπτεται επί της Οδού Ερμού και Οδό Καλογερά στην Λάρνακα, γίνεται μόνο μέσω κατάθεσης τους στον τραπεζικό λογαριασμό που διατηρείται στην Τράπεζα Κύπρου με αρ. ΧΧΧΧΧ7537 μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής ή και μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου. Νομική βάση της Αίτησης Η υπό κρίση Αίτηση βασίζεται στο Άρθρο 32 του Ν.14/60 , στα Άρθρα 4,5 και 9 του Κεφ.6, στη Δ.39, Δ.48, θθ.1-2 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς στις αρχές της Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ΧΧΧΧΧ Στυλιανού ο οποίος υπηρετεί στο Τμήμα Ανάκτησης Χρεών της Ενάγουσας στην οποία αναφέρονται όπως μπορώ να συνοψίσω τα ακόλουθα: Ü Στη βάση της συμφωνίας δανείου ημερ. 21.7.2011 χορήγησαν στον εναγόμενο 1 δάνειο ύψους EUR 1.362.000.- (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1) με αρ. λογαριασμό δανείου ΧΧΧΧΧ0751 (προηγ. Αριθμός ΧΧΧΧΧ2529). Το χρεωστικό υπόλοιπο του λογαριασμού δανείου με αρ. ΧΧΧΧΧ0751 (προηγ. Αριθμός ΧΧΧΧΧ2529) με βάση το ΤΕΚΜΗΡΙΟ 3, ανήλθε την 17.10.2017 σε EUR 2.218.988,10σεντ πλέον τόκο προς 8,75% επί ποσού EUR2.162.482,15σεντ από 17.10.2017 μέχρι εξόφλησης, με κεφαλαιοποίηση του τόκου την 30ην Ιουνίου και 31ην Δεκεμβρίου εκάστου έτους. Ü Επίσης οι Αιτητές χορήγησαν στον εναγόμενο 1 δάνειο εκ EUR 102.000.- δυνάμει συμφωνίας ημερ. 1.12.2011 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 4) με αρ. λογαριασμού ΧΧΧΧΧ0218 (προηγ. Λογ. ΧΧΧΧΧ3274) το χρεωστικό υπόλοιπο του οποίου την 17.10.2017 ανήλθε σε EUR 164.230,19σεντ πλέον τόκο προς 8,75% επί ποσού EUR 160.048,11σεντ μέχρι εξόφλησης, με κεφαλαιοποίηση του τόκου την 30ην Ιουνίου και 31ην Δεκεμβρίου εκάστου έτους (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5). Ü Ο εναγόμενος 2 στα πλαίσια συμπληρωματικής συμφωνίας ημερ. 1.12.2011 και δυνάμει εγγράφου εγγύησης ή και κάλυψης ημερ. 1.12.2011 ανέλαβε αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα με τον εναγόμενο 1 την πληρωμή των υποχρεώσεων του εναγόμενου 1, παρούσες ή μελλοντικές, είτε αυτές κατέστησαν ή και θα καταστούν απαιτητές προς την Τράπεζα και τώρα προς τους ενάγοντες, μέχρι ποσο€1.475.000.- πλέον τόκοι, προμήθεια, τραπεζικά δικαιώματα και άλλα έξοδα και δαπάνες μέχρι τελικής εξόφλησης όλων των οφειλόμενων από τον εναγόμενο 1 ποσών, όπως καθορίζονται στις συμφωνίες δανείου μεταξύ της Τράπεζας και του εναγόμενου
  9. Επισυνάπτω αντίγραφο της συμπληρωματικής συμφωνίας ημερ.1.12.2011 ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 6 και αντίγραφο του εγγράφου εγγύησης ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  10. Ü Προς περαιτέρω και καλύτερη εξασφάλιση και κάλυψη της πληρωμής των υποχρεώσεων και του εναγόμενου 1, οι εναγόμενοι 1,2,3,4, 5, 6, 7 και 8 προσέφεραν και οι ενάγοντες αποδέχθηκαν στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας με τα σχετικά έγγραφα υποθήκης ημερ. 30.8.2011 τις υποθήκες τα σχετικά έγγραφα των οποίων επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 8 και οι οποίες δεν έχουν εξοφληθεί ή εξαλειφθεί και συνεχίζουν να επιβαρύνουν τα αναφερόμενα ενυπόθηκα κτήματα. ÜΟι Ενάγοντες αφού με επιστολές τους ημερ. 17/1/2014 προειδοποίησαν τους Εναγόμενους τερμάτισαν με επιστολές τους ημερ. 24/2/2014 τη λειτουργία των πιο πάνω αναφερόμενων λογαριασμών και κάλεσαν τους εναγόμενους όπως εξοφλήσουν το χρεωστικό υπόλοιπο Ü Δυνάμει της υποθήκης με αρ. Υ4257/11 Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας υποθηκεύτηκαν τα ακίνητα με αρ. εγγραφής 4/386 (τεμάχιο 390), 4/387 (τεμάχιο 391), 4/392 (τεμάχιο 95), 4/872 (τεμάχιο 604), 4/720 (τεμάχιο 576), 4/721 (τεμάχιο 577). Επί των πιο πάνω τεμαχίων ανεγέρθηκε ως ενιαία ανάπτυξη το οικοδομικό συγκρότημα με την ονομασία «Στοά Γεώργιου I. Κίζη» άλλως πως γνωστή και ως «Στοά Κίζη», η οποία αποτελείται από 12 καταστήματα και 39 διαμερίσματα. Η υποθήκη υπ' αρ. Υ4257/11 εξασφαλίζει και υποχρεώσεις των εναγόμενων 2 και 5 προς την Τράπεζα και τώρα προς τους ενάγοντες - Αιτητές. Τα ίδια ενυπόθηκα ακίνητα έχουν επιβαρυνθεί με τις υποθήκες Υ4260/11, Υ4262/11, Υ4264/11, Υ6178/11, Υ6179/11 και Υ6180/11 για εξασφάλιση υποχρεώσεων των εναγόμενων 3, 4 και 6 προς τους ενάγοντες- Αιτητές. Ü Οι εναγόμενοι 1 - 8 ως συνιδιοκτήτες του ακινήτου επί του οποίου έχει ανεγερθεί το οικοδομικό συγκρότημα γνωστό με την ονομασία «Στοά Κίζη» στην Λάρνακα, κατόπιν συμφωνία διανομής ημερ. 10.8.2011 (Τεκμήριο 12) διαμοίρασαν μεταξύ τους διαμερίσματα και εμπορικά καταστήματα που βρίσκονται στο εν λόγω οικοδομικό συγκρότημα. Ü Οι εναγόμενοι 1 - 6 με βάση την διανομή που έγινε, ενοικιάζουν τα εμπορικά υποστατικά που βρίσκονται στο ισόγειο της οικοδομής γνωστής ως «Στοά Κίζη» την Λάρνακα και έχουν συνάψει με τους ενοικιαστές σχετικά ενοικιαστήρια έγγραφα-Τεκμήριο
  11. Ü Τα ενοίκια εισπράττονται από τους εναγόμενους 1 - 6 και δεν καταβάλλονται έναντι των προσωπικών υποχρεώσεων τους προς τους ενάγοντες - Αιτητές ούτε και έναντι του επίδικου ενυπόθηκου χρέους. Ü Δεν έχει καταβληθεί οποιοδήποτε ποσό έναντι του δια της υποθήκης εξασφαλισμένου χρέους. Ü Οι εναγόμενοι 2-6, πλην των υποχρεώσεων τους ως ενυπόθηκοι οφειλέτες στην παρούσα αγωγή, οφείλουν στους ενάγοντες και προσωπικά τους δάνεια ως πρωτοφειλέτες (Τεκμήριο 14) και αντιμετωπίσουν οικονομικές δυσκολίες. Στην Αίτηση κατεχωρήθηκαν Ενστάσεις Από τους Εναγόμενους. Ένσταση από Εναγόμενους 1, 2 και 5/Καθ΄ων η Αίτηση-Λόγοι Ένστασης Η Ένσταση των Εναγομένων 1,2 και 5 βασίζεται, μεταξύ άλλων, στα Άρθρα 21,29, 31 και 32 του Ν.14/60, στα Άρθρα 4-7 και 9 του Κεφ.6, στη Δ.39, θθ1-5 και 9, Δ.48, θθ.1-4, 7-9 και 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα Άρθρα 2-5,8,10,21,22,24 και 27 του Ν.9/1965, στις αρχές της Επιείκειας και του Κοινοδικαίου και ειδικότερα στην αρχή the Equity of Redemption καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Ως Λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται, μεταξύ άλλων, και οι εξής: · Η Αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη. · Οι Εναγόμενοι/Καθ΄ων η Αίτηση 1,2 και 5 δεν οφείλουν στους Ενάγοντες/Αιτητές τα αξιούμενα ποσά και/ή χρεωστικά υπόλοιπα και/ή οποιαδήποτε ενοίκια και/ή δεν έχουν οποιαδήποτε υποχρέωση καταβολής των ενοικίων προς τους Ενάγοντες. · Οι επίδικες Υποθήκες περιλαμβανομένης και της Υποθήκης Υ4257/2011 και/ή η Σύμβαση και Δήλωση Υποθήκης Υ4257/2011 είναι παράνομες και άκυρες καθότι καταρτίστηκαν κατά παράβαση του Ν.9/1965 και λόγω του ότι παραβιάζουν την αρχή του Equity of Redemption και/η διότι αποδίδουν ανεπίτρεπτα παρεπόμενα της υποθήκευσης του ακινήτου οφέλη. · Οι όροι των επίδικων υποθηκών περιλαμβανομένης και της Υποθήκης Υ4257/2011 και ειδικότερα οι όροι 8 και 12 που επικαλούνται οι Ενάγοντες αναφορικά με την ενοικίαση των επίδικων υποστατικών είναι όροι που οι συμβαλλόμενοι εξ΄αρχής θεωρούσαν ανεφάρμοστους και/ή καταχρηστικούς και ουδέποτε συμφώνησαν στην εφαρμογή και/ή εκπλήρωση τους. · Τα αιτούμενα διατάγματα συνιστούν και/ή ισοδυναμούν με πρόωρα μέτρα εκτέλεση εναντίον των Εναγομένων/Καθ΄ων η Αίτηση 1,2 και 5 ενώ αυτοί αμφισβητούν και απορρίπτουν τις αξιώσεις των Εναγόντων και τα αξιούμενα από αυτούς ποσά. · Η τυχόν έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων εναντίον του Εναγόμενου 2 θα είναι παράνομη και/ή απαράδεκτη καθότι τα αιτούμενα Διατάγματα συγκρούονται με το ήδη εκδοθέν διάταγμα εναντίον του που εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγωγής 989/2011 του Ε.Δ. Λαρνακας. · Δεν είναι δυνατή η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων εναντίον του Εναγόμενου 5 διότι ο Εναγόμενος 5 δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό προς τους Ενάγοντες και/ή διότι δεν ενάγεται υπό την ιδιότητα του ούτε ως πρωτοφειλέτης και/ή ως εγγυητής. · Τα αιτούμενα διατάγματα δεν δύνανται να εκδοθούν διότι θα είναι πρακτικά δύσκολο να παρακολουθηθεί η εφαρμογή τους από το Δικαστήριο. · Επιπλέον τυχόν έκδοση τους θα διεκπεραιώσει ουσιαστικά την ουσία της Αγωγής ενώ θα έχει καταστροφικές και/ή εξοντωτικές συνέπειες για τους Εναγόμενους/Καθ΄ων η Αίτηση 1,2 και
  12. · Η Αίτηση υποβάλλεται με υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην διεκδίκηση των επίδικων ενοικίων ενώ οι Ενάγοντες γνώριζαν για την ενοικίαση των επίδικων υποστατικών και ουδέν μέτρο λήφθηκε. Οι Ενάγοντες κωλύονται να διεκδικούν τα αιτούμενα διατάγματα λόγω συμπεριφορά και/ή καθυστέρησης και/ή λόγω επίδειξης ανοχής και/ή επειδή συγκατατέθηκαν στην κατ΄ισχυρισμό παραβίαση των δικαιωμάτων τους. · Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει κατά της χορήγησης των αιτουμένων διαταγμάτων. · Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Ένορκη δήλωση Εναγόμενου 5 Η Ένσταση των Εναγομένων/ Καθ΄ων η Αίτηση 1,2 και 5 συνοδεύεται από Ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 5 στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: ü Η σύναψη του επίδικου δανείου τόσο αυτού που αναφέρεται στην παρ. 5 της ένορκης δήλωσης της Αίτησης όσο και αυτού που αναφέρεται στην παρ.8 είναι παραδεκτή ενώ δεν είναι παραδεκτοί οι ισχυρισμοί των Εναγόντων αναφορικά με τη χρέωση και υπολογισμό του χρεωστικού επιτοκίου. Οι όροι δε που αναφέρονται στη χρέωση και υπολογισμό του χρεωστικού επιτοκίου είναι αόριστοι, καταχρηστικοί και άκυροι. Τα κατ΄ισχυρισμόν υπόλοιπα και οι καταστάσεις λογαριασμών δεν είναι παραδεκτές. ü Η κατάρτιση της Συμφωνίας Εγγύησης από τον Εναγόμενο 2 είναι παραδεκτή πλην όμως είναι παράνομη και άκυρη. ü Η εγγραφή των επίδικων Υποθηκών είναι παραδεκτή, όμως οι Δηλώσεις και οι Συμβάσεις Υποθηκών είναι παράνομες και άκυρες για τους εξής λόγους: ð Δεν εξασφαλίζουν οποιοδήποτε νόμιμο ή και οφειλόμενο ή και εισπράξιμο χρέος προς τους Ενάγοντες. ð Έχουν καταρτισθεί κατά παράβαση του Ν.9/1965 και είναι παράνομες διότι το περιεχόμενο τους ή και οι όροι τους δεν είναι σύμφωνοι με τις πρόνοιες του Άρθρου 21(γ),(δ),(ε) και 21

(2)του Ν.9/1965 διότι:
  1. Δεν καθορίζεται ο χρόνος πληρωμής του ποσού της Υποθήκης, ούτε καθορίζεται το χρηματικό ποσό που υπέχει υποχρέωση να καταβάλει ο ενυπόθηκος οφειλέτης στον ενυπόθηκο δανειστή και που αυτό δεν είναι καθορισμένο ή δυνάμενο να καθοριστεί.
  2. Ο τόκος ή και το ποσοστό επιτοκίου δεν είναι καθορισμένος ούτε και δυνάμενος να προσδιοριστεί.
  3. Ο καθορισμός του επιτοκίου ως κυμαινόμενου ή και ως διαφοροποιημένου με βάση τις πρόνοιες των σχετικών εγγράφων καθιστά το ποσοστό του επιτοκίου μη καθορισμένο ούτε δυνάμενο να προσδιοριστεί με αναφορά σε οποιοδήποτε άλλο ποσοστό όπως επιβάλλεται από τη νομοθεσία.
  4. Οι επίδικες υποθήκες καλύπτουν υποχρεώσεις που είναι εκτός των προνοιών ή και των περιορισμών που τίθενται με βάση το Άρθρο 21
(1)(γ) με βάση το οποίο έκαστη υποθήκη επιτρέπεται να καλύπτει αποκλειστικά και μόνο συγκεκριμένο ποσό κεφαλαίου πλέον τόκους και έξοδα για την εκποίηση της υποθήκης. ð Το περιεχόμενο και οι όροι των επίδικων υποθηκών προσκρούει στο εξ επιείκειας δικαίωμα των Εναγομένων για πλήρη εξόφληση και εξάλειψη τους και απαλλαγή των περιουσιών τους από αυτές στη βάση της αρχής του Equity of Redemption. ð Οι όροι 8(γ) και 12 της επίδικης Υποθήκης είναι καταχρηστικοί, ετεροβαρείς, επαχθείς και παράνομοι γιατί παραβιάζουν το εξ επιείκειας δικαίωμα των Εναγομένων για πλήρη εξόφληση και εξάλειψη τους και απαλλαγή της περιουσίας τους από την επιβάρυνση, και αποδίδουν παράνομα ανεπίτρεπτα, αδικαιολόγητα και ετεροβαρή παρεπόμενα της Υποθήκης οφέλη προς τον ενυπόθηκο δανειστή. Αν διαφανεί τελικά ότι οι επίδικοι όροι είναι νόμιμοι, ένεκα της ανοχής και της συμπεριφοράς αλλά και της καθυστέρησης από πλευράς των Εναγόντων τα τελευταία 4 έτη αφού γνώριζαν ότι τα επίδικα καταστήματα ενοικιάζοντο και ουδέποτε αμφισβήτησαν το δικαίωμα ενοικίασης, ούτε απαίτησαν οποιαδήποτε ενοίκια, κωλύονται και απεμπόλησαν οποιαδήποτε δικαιώματα αναφορικά με τα πιο πάνω. ð Οι Ενάγοντες - Αιτητές γνώριζαν περί της ενοικίασης των Καταστημάτων 11 και 13 ιδιοκτησίας κατά 1/3 εξ' αδιαιρέτου μεριδίου των Εναγομένων 1,2 και 5 από το έτος 2014, χρόνο που κατ' ισχυρισμό των ιδίων των Αιτητών τερμάτισαν τις επίδικες συμφωνίες δανείου και απαίτησαν τα κατ' ισχυρισμό υπ' αυτούς αξιούμενα υπόλοιπα. ð Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων και εν πάση περιπτώσει το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει κατά της έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων διότι: (
  1. i)Τα αιτούμενα διατάγματα εάν εκδοθούν θα συνιστούν και ισοδυναμούν ουσιαστικά με πρόωρα μέτρα εκτέλεσης εναντίον των Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση 1,2 και 5 και ενώ οι Εναγόμενοι 1,2 και 5 αμφισβητούν και απορρίπτουν τις αξιώσεις των Εναγόντων και αμφισβητούν περιπλέον την νομιμότητα και εγκυρότητα των συμφωνιών δανείου, των επίδικων Υποθηκών, των όρων των επίδικων Υποθηκών καθώς και τα αξιούμενα υπό των Εναγόντων υπόλοιπα. (
  2. ii)Τα αιτούμενα Διατάγματα εάν εκδοθούν εναντίον του Εναγομένου/Καθ' ου η Αίτηση 2 θα συγκρούονται με προηγούμενο διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας που εκδόθηκε στις 17/3/2017 στο πλαίσιο της Αγωγής 989/2011 και με το οποίο διατάσσονται οι ενοικιαστές των Καταστημάτων 1 1 και 13 ως Μεσεγγυούχοι όπως καταβάλλουν το ενοίκιο που αναλογεί στον Εναγόμενο 2 προ τον Ιωάννη Ιωαννίδη. (iii) Τα αιτούμενα διατάγματα εάν εκδοθούν εναντίον του Εναγόμενου 5 θα προκαλέσουν στον ίδιο ανεπανόρθωτη ζημιά και μεγάλη αδικία καθότι δεν ενάγεται από τους Αιτητές ούτε υπό την ιδιότητα του πρωτοφειλέτη αλλά και ούτε και του εγγυητή. Χωρίς επηρεασμό των ως άνω ισχυρισμών των Εναγομένων 1, 2 και 5, είναι ξεκάθαρο από τα ως άνω γεγονότα ότι δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό προς τους Ενάγοντες και ως εκ τούτου η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων θα συνιστούν μεγάλη αδικία και θα προκαλέσουν στον ίδιο προσωπικά μεγάλη και ανεπανόρθωτη ζημιά διότι η είσπραξη των επίδικων ενοικίων είναι αναγκαία και απαραίτητη για την αξιοπρεπή διαβίωση του. ð Τα αιτούμενα διατάγματα εάν εκδοθούν θα συνεπάγονται με καταστροφικές και εξοντωτικές συνέπειες για τους Εναγομένους/ Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 5 καθότι η είσπραξη των επίδικων ενοικίων είναι απολύτως αναγκαία για την αξιοπρεπή διαβίωση τόσο των Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 5 προσωπικά όσο και των οικογενειών τους. ð Η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων θα καταστήσει τις θέσεις και υπερασπίσεις των Εναγομένων άνευ αντικειμένου αφού, με την τυχόν έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων, οι Αιτητές θα λάβουν τις τελικές θεραπείες που ζητούν σε ό,τι αφορά την είσπραξη των ενοικίων. Ένσταση από Εναγόμενους 3,4 και 6/Καθ΄ων η Αίτηση-Λόγοι Ένστασης Η Ένσταση βασίζεται στο Άρθρο 32 του Ν.14/60 , στα Άρθρα 4,5 και 9 του Κεφ.6, στη Δ.39, Δ.48, θθ.1-4 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς στις αρχές της Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως Λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται, μεταξύ άλλων, και οι εξής: § Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση των Αιτουμένων Διαταγμάτων. § Με την Ένορκη Δήλωση της Αίτησης δεν αποκαλύπτεται και δεν στοιχειοθετείται το κατεπείγον της έκδοσης των Διαταγμάτων. § Η Αίτηση στηρίζεται σε αναληθή γεγονότα και ισχυρισμούς της Αιτήτριας στην Ένορκη Δήλωση και σε παραπλανητική Ένορκη Δήλωση. § Η Αίτηση είναι παράνομη, καταχρηστική, αδικαιολόγητή και πρόωρη. § Η Αίτηση είναι γενική και αόριστη αφού δεν αποκαλύπτει με την Ένορκο Δήλωση ποιες πληρωμές ενοικίων εγίνοντο ή/και αν ακόμα γίνονται. § Η Αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη. § Οι Ενάγοντες αξιώνουν την έκδοση ταυτόσημων Διαταγμάτων με τις αξιώσεις τους στην αγωγή. § Δεν αποκαλύπτεται ζημία των Εναγόντων/Αιτητών αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. § Η Αίτηση των Εναγόντων/Αιτητών είναι υστερόβουλη όταν αποκαλύπτουν ότι οι ενοικιάσεις των επίδικων καταστημάτων έγιναν μέχρι και έξη χρόνια μετά την απαίτηση τους για πληρωμή σε αυτούς των ενοικίων. Ένορκη δήλωση Εναγόμενης 6 Η Ένσταση των Εναγομένων/Καθ΄ων η Αίτηση 3,4 και 6 συνοδεύεται από Ένορκη δήλωση της Εναγόμενης 6 στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: à Η εγγραφή των σχετικών υποθηκών προς εξασφάλιση της επίδικης συμφωνίας δανείου, με ημερομηνία 21.07.2011 που είναι οι Υποθήκες Υ4251/2011 και Υ4257/2011, είναι παραδεκτή πλην όμως δεν είναι παραδεκτές οι λεπτομέρειες που αναφέρονται και που αφορούν τα ποσά ή/και τους τόκους ή/και το επιτόκιο ή/και στους όρους που αναφέρονται στις σύμβασεις και δήλωσεις υποθήκης ή/και στα έγγραφα υποθήκης, οι οποίοι είναι παράνομοι, αντικανονικοί και καταχρηστικοί με αποτέλεσμα να τις καθιστούν άκυρες εξ υπαρχής και συνακόλουθα να μην παράγουν οιονδήποτε έννομο αποτέλεσμα υποχρέωση και δέσμευση. Συγκεκριμένα οι λόγοι που καθιστούν ακυρώσιμες η/και άκυρες ή/και άκυρες εξ υπαρχής τις σχετικές υποθήκες είναι: (
  3. i)Προκύπτει από το ίδιο το περιεχόμενο των εγγράφων των επίδικων υποθηκών ότι οι Ενάγοντες-Αιτήτες παράνομα, παράτυπα και αυθαίρετα και εκμεταλλευόμενοι τη δεσπόζουσα διαπραγματευτική τους θέση μας επέβαλαν παράνομους και ετεροβαρείς και καταχρηστικούς όρους και ρήτρες. (
  4. ii)Οι ως άνω αναφερόμενες επίδικες υποθήκες υπογράφησαν κατά παράβαση των νόμιμων και νομότυπων διαδικάσιων που προνοούνται απο το Νόμο. (iii) Οι ως άνω επίδικες συμβάσεις υποθήκης τελούν υπό παράβαση των προνοιών του Περί Συμβάσεων Νόμου (Κεφ.149). (
  5. iv)Οι επίδικες υποθήκες δεν εξασφαλίζουν οιονδήποτε δικό μου και των Εναγομένων 3 και 4 οφειλόμενο χρέος ή/και ποσό προς τους Ενάγοντες και κατά συνέπεια αυτές καθίστανται άκυρες ή/και δύνανται να ακυρωθούν ή/και να εξαλειφθούν. (
  6. v)Οι ως άνω επίδικες υποθήκες είναι έγγραφα άκυρα ή/και παράνομα ως καταρτισθέντα κατά παράβαση ή/και καθ' υπέρβαση των προνοιών του Περί Μεταβιβάσεων και Υποθηκεύσεων Ακινήτων Νόμου (Ν. 9/1965). à Η Αίτηση των Εναγόντων/Αιτητών εναντίον της Εναγόμενης 6 και των Εναγομένων 3 και 4 αποτελεί κατάφορη αδικία Οι Ενάγοντες/Αιτητές γνωρίζουν ότι τα καταστήματα, όσα αποφέρουν σε ενοίκια πληρώνονται σε προσωπικές υποχρεώσεις των Εναγομένων 3,4 και 6 στη βάση των υποθηκών Υ4260/2011,Υ4262/2011,Υ4264/2011,Υ6178/2011καιΥ6180/2011.Η αποστέρηση των ενοικίων για την πληρωμή χρεών του Εναγομένου 1 και της αποστέρησης από τους Εναγόμενους 3, 4 και 6 να συμμορφώνονται στις δικές τους προσωπικές υποχρεώσεις αποτελεί κατάφορη αδικία,αφού όφελος θα έχουν μόνο οι Ενάγοντες και ο Εναγόμενος 1, με τους Εναγόμενους 3,4 και 6 να οδηγούνται σε πλήρη οικονομική καταστροφή και να απολέσουν ακόμα και περιουσιακά τους στοιχεία τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή ή/και τις υποθήκες ή/και εγγυήσεις που έχουν σχέση με τον Εναγόμενο 1. à Τα καταπιεστικά μέτρα που επιδιώκουν εναντίον των Εναγομένων 3,4 και 6 οι Ενάγοντες είναι εκτός κάθε έννοιας δικαιοσύνης όταν ισχυρίζονται ότι οι ενοικιαστές, δηλαδή άσχετα πρόσωπα με την παρούσα αγωγή, με την έκδοση των Διαταγμάτων θα υποχρεωθούν να καταβάλλουν τα ενοίκια σε αυτούς, χωρίς να λαμβάνουν υπ' όψιν ότι δεν μπορούν να αναγκάσουν με κανένα νόμιμο μέτρο τους ενοικιαστές να πληρώνουν απευθείας σε αυτούς τα ενοίκια, αφού δεν είναι διάδικοι, αλλά ούτε έχει εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση που να διατάττει την πληρωμή των ενοικίων στους Ενάγοντες. à Οι Ενάγοντες/Αιτητές δεν λαμβάνουν υπ' όψιν, ότι με την έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων και την άρνηση ή/και αμέλεια ή/και παράλειψη των ενοικιαστών να καταβάλλουν ενοίκια οι Εναγόμενοι 3,4 και 6 θα καταστούν κατηγορούμενοι για παρακοή Δικαστικού Διατάγματος που επισύρει και ποινή φυλάκισης. Συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις Στην παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκαν και συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις σχετικά με το θέμα της γνώσης των Εναγόντων αναφορικά με την ενοικίαση και είσπραξη ενοικίων από τα ενυπόθηκα καταστήματα και διαμερίσματα. Στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση ΧΧΧΧΧ Στυλιανού αναφέρονται τα εξής με βάση πληροφόρησης που έτυχε από τον Γ. Κρανιδιώτη του Τμήματος Ανάκτησης Χρεών ο οποίος είχε αναλάβει αρχικά το χειρισμό των λογαριασμών των Εναγόμενων: (α) ουδέποτε αποκαλύφθηκε από τους Εναγόμενους η ενοικίαση ή η είσπραξη ενοικίων από τα ενυπόθηκα καταστήματα ή διαμερίσματα και (β) το 2017 όταν οι Εναγόμενοι 3, 4 και 6 προσέγγισαν τους Ενάγοντες για εξεύρεση εξώδικου διακανονισμού και ενώ εκκρεμούσε η εκτίμηση των ενυπόθηκων ακινήτων οι Εναγόμενοι παρέδωσαν στην Τράπεζα τα έγγραφα του Τεκμηρίου 13 της ένορκης δήλωσης της Αίτησης (αντίγραφα ή αποσπάσματα των συμφωνιών ενοικίασης των καταστημάτων). Επιπλέον αναφέρεται ότι, αφού συμπληρώθηκε η εκτίμηση τον Οκτώβρη του 2017, οι Εναγόμενοι δεν προχώρησαν στην υποβολή πρότασης για εξώδικο διακανονισμό οπόταν και ο φάκελος της υπόθεσης προωθήθηκε στους δικηγόρους των Εναγόντων για λήψη δικαστικών μέτρων. Αρχές Ιανουαρίου του 2018 οι Ενάγοντες έλαβαν γνωμάτευση από τους δικηγόρους τους για τη δυνατότητα προώθησης δικαστικής διαδικασίας με βάση τον όρο 12 του εγγράφου υποθήκης. Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 5 προβάλλονται οι εξής, βασικά, ισχυρισμοί: · Οι Ενάγοντες/ Αιτητές γνώριζαν από το έτος 2014 ότι τα επίδικα υποστατικά ιδιοκτησίας των Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 5 ενοικιάζοντο καθότι εντός των επίδικων υποστατικών λειτουργούσε και συνεχίζει να λειτουργεί το πολύ γνωστό σε όλους στην πόλη της Λάρνακας, καφεστιατόριο με την ονομασία «Alchemies». · Παρά το ότι στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων οι Εναγόμενοι είχαν παραδώσει στους Ενάγοντες από το 2015 τα ενοικιαστήρια που αφορούσαν όλα τα επίδικα υποστατικά εν τούτοις οι Ενάγοντες/Αιτητές ουδέν έπραξαν αναφορικά με την επίδικη ενοικίαση ή και αναφορικά με το κατ' ισχυρισμό δικαίωμα είσπραξης των επίδικων ενοικίων. · Οι Ενάγοντες/Αιτητές ενώ γνώριζαν από το έτος 2014 ή τουλάχιστον από το έτος 2015 ότι τα επίδικα υποστατικά ενοικιάζοντο σε τρίτους, εν τούτοις ουδέν έπραξαν και ουδέποτε τα τελευταία 4 έτη ενόχλησαν. Τα όσα δε αναφέρουν είναι ανυπόστατα στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση και απραξία που επέδειξαν τα τελευταία 4 χρόνια. Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση της Εναγόμενης 6 αναφέρονται για το πάνω θέμα τα εξής: § Οι ενάγοντες γνώριζαν για τις συμφωνίες ενοικίασης των ενυπόθηκων υποστατικών από το 2014 από τις συζητήσεις/διαπραγματεύσεις μεταξύ των Εναγόντων και Εναγομένων 3, 4 και 6. § Στις 19/5/15 σε συνάντηση που είχαν με τους κ.κ. Χαραλάμπους και Κρανιδιώτη τους ζητήθηκαν αντίγραφα των συμβολαίων ενοικίασης των καταστημάτων τα οποία η εναγόμενη 6 παρέδωσε με επιστολή της ημερ. 24/7/15 για να διεκπεραιωθεί από τους Ενάγοντες εκτίμηση αναφορικά με την αξία των υποστατικών. Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Γ. Κρανιδιώτη αναφέρθηκε ότι εκ παραδρομής δεν φυλάχτηκαν κατά το έτος 2015 αντίγραφα των Τεκμηρίων Α και Β1 που επισυνάπτονται στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση της ΧΧΧΧΧ Ιωαννίδου (επιστολές και αντίγραφα ενοικιαστηρίων εγγράφων), ούτε αρχειοθετήθηκαν ενόψει του ότι παραδόθηκαν για σκοπούς εκτίμησης των ενυποθήκων καταστημάτων στον εκτιμητή μαζί με τα υπόλοιπα έγγραφα. Αποτέλεσα τούτου ήταν, όπως τονίστηκ,ε όταν ρωτήθηκε από τον Μ. Στυλιανού για το κατά πόσον είχαν δοθεί ενοικιαστήρια ή αν υπήρχε γνώση για αυτά πριν το 2017 να δοθεί αρνητική απάντηση. Αναφέρεται, ακόμη, ότι ουδεμία πρόθεση παραπλάνησης του Δικαστηρίου υπήρχε και ότι η μη αναφορά στην παράδοση των ενοικιαστηρίων το έτος 2015 οφείλετο στα πιο πάνω. Αρνείται δε ότι υπήρχε γνώση για την ύπαρξη των υπό εξέταση ενοικιάσεων των ενυπόθηκων ακινήτων από το 2014 προσθέτοντας ότι δεν υπήρξε ούτε και συζήτηση επί του θέματος αυτού. Νομική Πτυχή Προτού προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα που έχουν εγερθεί και για τα οποία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων έχουν αναφερθεί με εμπεριστατωμένο και άκρως βοηθητικό τρόπο για το Δικαστήριο τόσο στις γραπτές όσο και προφορικές αγορεύσεις τους θεωρώ κατάλληλο στάδιο να συνοψίσω τη νομική πτυχή που διέπει Αιτήσεις για Προσωρινά Διατάγματα. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών Διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς[1]. Το Άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων Διαταγμάτων.[2] Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το Άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ΄αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα[3]. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence), η οποία θα χρειαστεί σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος[4]. Ωστόσο, τονίζω ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης[5]. Εκτός από το Άρθρο 32 του Ν.14/60 η Αίτηση βασίζεται και στα Άρθρα 4 και 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6. Το Άρθρο 4 εφαρμόζεται όταν σκοπείται η δέσμευση του αντικειμένου της αγωγής[6]. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 όταν η περιουσία της οποίας επιζητείται η δέσμευση αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής τότε το Άρθρο 4 του Κεφ. 6 μπορεί να εξεταστεί ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60[7]. Ο κύριος σκοπός για τον οποίο εκδίδεται διάταγμα το οποίο αφορά περιουσία η οποία αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής δεν είναι άλλος παρά η προσωρινή παρεμπόδιση αποξένωσης και η γενικότερη προστασία της περιουσίας αυτής μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης σε κάποιο θέμα που επηρεάζει την περιουσία αυτή. Θα πρέπει όμως το πρόσωπο το οποίο επιζητεί την έκδοση τέτοιου διατάγματος με την αγωγή του να διεκδικεί την περιουσία αυτή και να εγείρει δικαιώματα σ΄ αυτήν. Το θέμα της έκδοσης ή όχι του αιτούμενου διατάγματος εντάσσεται στα πλαίσια της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου που θα ενεργήσει ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε υπόθεσης και με γνώμονα πάντοτε το συμφέρον της δικαιοσύνης[8]. Όπως έχει αναφερθεί από το Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Νικολάου στην υπόθεση Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 253 το γεγονός ότι πληρούνται οι τυπικές απαιτήσεις του Άρθρου 4 δεν σημαίνει και ότι το Δικαστήριο εκδίδει το διάταγμα αυτόματα. Η άσκηση της διακριτικής εξουσίας δεν θα πρέπει να παραγνωρίζει και την ποιότητα της αξίωσης η διάγνωση της οποίας δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Νομική βάση Αίτησης - Δικαιοδοτικό Άρθρο εξέτασης της Αίτησης Αποτέλεσε εισήγηση της πλευράς των Αιτητών ότι στην υπό εξέταση περίπτωση τυγχάνει εφαρμογής το Άρθρο 4 του Κεφ.6 καθότι η κατακράτηση των ενοικίων τα οποία επιζητούνται με την αιτούμενη ενδιάμεση θεραπεία αποτελούν αντικείμενο της παρούσας αγωγής. Έρεισμα των Εναγόντων για επιδίωξη της πιο πάνω ενδιάμεσης θεραπείας αποτελεί ο όρος 12 του Εγγράφου Υποθήκης που συνοδεύει και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Σύμβασης και Δήλωσης Υποθήκης με αρ.4257/
  1. Όπως προκύπτει, το ισχυριζόμενο δικαίωμα είσπραξης των ενοικίων είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την αξίωση των Εναγόντων για οφειλόμενο χρεωστικό υπόλοιπο. Λέω δε, σε συμφωνία με τα όσα υποστήριξε ο κ. Κασσιανής, ότι, προφανώς, εάν δεν υπήρχε από πλευράς των Εναγόντων αξίωση σε σχέση με οφειλόμενο ενυπόθηκο χρέος, δεν θα υφίστατο υποχρέωση, των Εναγομένων, όπως είναι η θέση των Εναγόντων, για καταβολή και/ή πληρωμή προς τους Ενάγοντες ενοικίων από την ενοικίαση των ενυπόθηκων ακινήτων. Κατά συνέπεια, παρόλο που τα ενοίκια από τα ενυπόθηκα ακίνητα συνδέονται με το αξιούμενο χρέος, δεν θεωρώ ότι αποτελούν αντικείμενο της παρούσας Αγωγής. Έπειτα οι αξιώσεις των Εναγόντων, όπως είναι διατυπωμένες στη Γενική Οπισθογράφηση[9], αφορούν σε εισπράξεις ενοικίων από τις 30/8/11 μέχρι σήμερα και, άρα, ποσά πληρωτέα, ενώ τα αιτούμενα Διατάγματα αναφέρονται σε όλα τα ενοίκια που καθίστανται πληρωτέα και, άρα, μελλοντικά που, ως τέτοια, δεν είναι ασφαλώς πληρωτέα. Στην υπόθεση Stavros Hotels Apartments Ltd κ.α. (Aρ. 2) επιχειρήθηκε η δέσμευση των εισπράξεων τουριστικών διαμερισμάτων. Η αίτηση στηριζόταν στα Άρθρα 4 και 9 του Κεφ. 6 και όχι στο Άρθρο 32 του Ν. 14/
  2. Το Εφετείο έκρινε ότι οι μελλοντικές εισπράξεις δεν αποτελούσαν αντικείμενο της αγωγής και, επομένως, η αίτηση δεν μπορούσε να εξεταστεί δυνάμει του Άρθρου
  3. Να πω και κάτι άλλο. Όπως πολύ ορθά επεσήμανε ο κ. Μούσκος, δεν υπάρχει εξουσία δυνάμει του Άρθρου 4 για έκδοση παρεμπίπτοντος Διατάγματος για δέσμευση μόνο για χάριν της εκτέλεσης της απόφασης. Θα συμφωνήσω δε με την υπόδειξη ότι στην προκειμένη περίπτωση αυτό φαίνεται ότι επιδιώκεται. Η παράγραφος 30 της ένορκης δήλωσης του Μ. Στυλιανού είναι σχετική:
  4. Ειλικρινά πιστεύω ότι εάν επιτραπεί στους εναγόμενους 1 - 6 να συνεχίσουν να εισπράττουν τα ενοίκια, εν όψει της αδυναμίας τους να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους ενάγοντες και της πρόδηλης αδυναμίας τους να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους ενάγοντες, δεν θα καταστεί δυνατή η ικανοποίηση τυχόν δικαστικής απόφασης για καταβολή στους ενάγοντες - αιτητές των εισπραχθέντων από τα ενυπόθηκα ακίνητα ενοικίων, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η πλήρης απονομή της δικαιοσύνης στο μέλλον....... Στη βάση όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι η υπό κρίση Αίτηση δεν μπορεί να εξετασθεί συμφώνως των προνοιών του Άρθρου 4 του Κεφ.6 αλλά μόνο εκείνων του Άρθρου 32 του Ν.14/
  5. Eφαρμογή Νομικών Αρχών στα Γεγονότα της Υπόθεσης Προχωρώ λοιπόν στη συνέχεια να εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση με βάση τις προϋποθέσεις που τίθενται στο Άρθρο 32 του Ν.14/
  6. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση υπενθυμίζεται ότι, με βάση τη νομολογία, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος αποκαλύπτεται στη βάση του καταχωρημένου δικογράφου και αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης του Ενάγοντα. Συγκεκριμένα με βάση το περιεχόμενο του Ειδικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος που καταχωρήθηκε και με βάση τις θεραπείες που επιζητούνται στην παρούσα υπόθεση εγείρεται θέμα παράβασης συμφωνιών δανείου που συνήψε ο Εναγόμενος 1 με τους Ενάγοντες, που είναι πιστωτικό ίδρυμα, τη εγγυήσει του Εναγόμενου 2 και με περαιτέρω εξασφάλιση την προσφορά από τους Εναγόμενους 1-8 εγγράφων υποθήκης, λόγω παράλειψης του Εναγόμενου 1 συμμόρφωσης με τους όρους αποπληρωμής τους. Διεκδικείται δε συγκεκριμένο ποσό ως αντιπροσωπεύον το οφειλόμενο χρεωστικό υπόλοιπο πλέον τόκοι και έξοδα και επιζητείται, μεταξύ άλλων, η έκδοση Διατάγματος εκποίησης των επίδικων υποθηκών προς ικανοποίηση και/ή έναντι των δια των υποθηκών εξασφαλισμένων οφειλών. Επιπλέον, στη βάση όρων των επίδικων υποθηκών, επιζητούνται αναγνωριστικές αποφάσεις ότι οι Ενάγοντες είναι αποκλειστικοί δικαιούχοι είσπραξης των ενοικίων που θα καταστούν πληρωτέα από τα ενυπόθηκα ακίνητα. Σε αυτή τη βάση διαπιστώνεται ότι η πρώτη προϋπόθεση πληρούται. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, επαναλαμβάνω ότι είναι αρκετό ο ενάγων να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Ο Ενάγων πρέπει να αναφέρεται σε γεγονότα που θα πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας, η δε ικανοποίηση του εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται σ΄ αυτό το στάδιο από τις ένορκες δηλώσεις και από τυχόν προφορική μαρτυρία σε περίπτωση αντεξέτασης, κάτι που στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει ζητηθεί από οποιαδήποτε από τις αντίδικες πλευρές. Επισημαίνεται ότι σε σχέση με την δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32, η προοπτική επιτυχίας εξετάζεται σε συνάρτηση και με την αντίθετη εκδοχή. Όπως υπεδείχθη στην Απόφαση Κωνσταντίνος Λόρδος κ.ά ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε143/2015, Απόφαση ημερ. 23.3.17 «τηρουμένης της αρχής ότι το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία, οφείλει πάντως να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης εκείνου του διαδίκου ο οποίος ζητά ενδιάμεση θεραπεία.». Στην υπόθεση Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980, ελέχθη συναφώς ότι, «κάποια πρωταρχική, έστω, αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορεί το δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Έστω στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σε αυτό το στάδιο.» Οι Ενάγοντες επικαλούνται τη σύναψη με τον Εναγόμενο 1 ως πρωτοφειλέτη δύο Συμφωνιών Δανείου ημερ. 21/7/2011 και 1/12/2011 αντίστοιχα δυνάμει των οποίων χορήγησαν στον Εναγόμενο 1 δάνειο ύψους €1.362.000, σε σχέση με την πρώτη Συμφωνία, και δάνειο ύψους €164.230,19, σε σχέση με τη δεύτερη Συμφωνία. Ισχυρίζονται δε ότι ο Εναγόμενος 1, κατά παράβαση των όρων τόσο της πρώτης Συμφωνίας Δανείου όσο και της δεύτερης Συμφωνίας, παρέλειψε να συμμορφωθεί με τους όρους αποπληρωμής με αποτέλεσμα και αφού μεσολάβησε τερματισμός της λειτουργίας των λογαριασμών αμφοτέρων των επίδικων δανείων να οφείλει τα ποσά που αξιώνονται ως χρεωστικά υπόλοιπα. Επισυνάπτονται δε αντίγραφα δέσμης καταστάσεων των λογαριασμών των δύο επίδικων δανείων ως Τεκμήριο 3 και Τεκμήριο 5 αντίστοιχα. Περαιτέρω οι Ενάγοντες, κατ΄ επίκληση σχετικών όρων των επίδικων υποθηκών που παραχωρήθηκαν ως εξασφάλιση των υποχρεώσεων του Εναγομένου 1 [όροι 8(γ)[10] και 12[11]], επιζητούν την καταβολή των ενοικίων που εισπράττονται από τους Εναγόμενους σε λογαριασμό που διατηρούν οι Ενάγοντες μέχρι την πλήρη εξόφληση των δια της υποθήκης Υ4257/11 εξασφαλισμένων χρεών. Διατείνονται δε ότι μέσω αυτών των όρων οι Εναγόμενοι έδωσαν ανέκκλητη εξουσιοδότηση να εισπράττονται τα ενοίκια εξ ονόματος της Τράπεζας και να καταβάλλονται έναντι του ενυπόθηκου χρέους. Οι Εναγόμενοι δεν αμφισβητούν τη σύναψη από τον Εναγόμενο 1 των πιο πάνω αναφερόμενων Συμφωνιών Δανείου. Εκείνο που αμφισβητούν είναι τη νομιμότητα και εγκυρότητα των επίδικων Συμφωνιών λόγω ύπαρξης, όπως διατείνονται, αόριστων, ασαφών, καταχρηστικών, παράνομων και άκυρων όρων. Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι το κατ΄ισχυρισμό υπόλοιπο είναι εσφαλμένο και αυθαίρετο και αποτέλεσμα παράνομων χρεοπιστώσεων που εγίνοντο στη βάση αόριστων, καταχρηστικών και παράνομων όρων. Όσον αφορά τη Συμφωνία Εγγύησης ενώ δεν αμφισβητούν την κατάρτιση της από τον Εναγόμενο 2, ισχυρίζονται ότι αυτή είναι παράνομη και άκυρη. Επιπλέον ισχυρίζονται ότι οι επίδικες υποθήκες των οποίων την εγγραφή δεν αμφισβητούν, είναι άκυρες και παράνομες καθότι καταρτίστηκαν κατά παράβαση του Ν.9/1965 και/ή γιατί παραβιάζουν το εξ επιείκειας αναφαίρετο δικαίωμα των Εναγομένων/ενυπόθηκων οφειλετών να εξοφλήσουν τις επίδικες υποθήκες και να απαλλάξουν την περιουσία τους στη βάση της αρχής του Equity of Redemption. Διατείνονται δε ότι οι Ενάγοντες δεν δικαιούνται στην είσπραξη των ενοικίων από την ενοικίαση των ενυπόθηκων ακινήτων καθότι η υποθήκευση του ακινήτου δεν συνεπάγεται τη δημιουργία δικαιωμάτων ιδιοκτησίας προς όφελος του ενυπόθηκου δανειστή. Αφού επισημαίνουν ότι η υποθήκη συνιστά επιβάρυνση του ακινήτου με δυνατότητα πώλησης με πλειστηριασμό συμφώνως των καθορισμένων υπό του Νόμου μεθόδων, υποστηρίζουν ότι δεν είναι δυνατόν ο ενυπόθηκος δανειστής να αποκτά, ένεκα της επιβάρυνσης, οποιαδήποτε δικαιώματα επί της ιδιοκτησίας της περιουσίας η οποία (ιδιοκτησία και κυριότητα) παραμένει μέχρι και την ημέρα πλειστηριασμού στον ενυπόθηκο οφειλέτη. Επαναλαμβάνω. Το Δικαστήριο δεν χρειάζεται αλλά ούτε και πρέπει να εξάξει οποιοδήποτε θετικό και/ή δεσμευτικό εύρημα ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα που περιστοιχίζουν τα πιο πάνω, απλώς να διαπιστώσει ότι οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 ικανοποιούνται. Στην παρούσα υπόθεση με βάση τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς εγείρονται ζητήματα που αφορούν στην εγκυρότητα των όρων των επίδικων Συμφωνιών Δανείου, Εγγυήσεως αλλά και των Υποθηκών. Σε ό,τι αφορά δε τις επίδικες Υποθήκες εγείρεται ειδικότερα το κατά πόσο οι όροι τους έχουν ως συνέπεια και αποτέλεσμα την αποστέρηση από τους Εναγόμενους του δικαιώματος που οι Εναγόμενοι επικαλούνται προς εξόφληση και εξάλειψη των επίδικων υποθηκών υπό την έννοια ότι αποτελούν "clogs or fetters on the equity of redemption". Αποφεύγω, ωστόσο, επιμελώς να καταλήξω σε οποιοδήποτε τελικό συμπέρασμα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης εφόσον σε μια τέτοια ενδιάμεση Αίτηση τα ζητήματα που εγείρονται δεν αποφασίζονται τελεσίδικα. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά όπου επιτρέπει τη διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Tο ζητούμενο εν προκειμένω δεν είναι η διαμόρφωση οριστικής πεποίθησης είτε για την υπόθεση των Εναγόντων, είτε για τη βασιμότητα της Υπεράσπισης. Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: με τα όσα οι Ενάγοντες έχουν θέσει υπόψη του Δικαστηρίου και λαμβανομένων υπόψη των θέσεων της άλλης πλευράς, στοιχειοθετείται ορατή πιθανότητα επιτυχίας; Πιθανότητα τέτοια που δεν είναι μια απλή πιθανότητα, αλλά πάντως με τον πήχη να βρίσκεται πιο χαμηλά από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων»; Επισημαίνεται ειδικότερα ότι το παρόν στάδιο δεν προσφέρεται για να αποφασιστεί κατά πόσο οι επίδικες Υποθήκες (επίδικες Συμβάσεις και Έγγραφα Υποθήκης) συνάδουν ή όχι με τα προβλεπόμενα στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο 9/1965 και ειδικότερα τις πρόνοιες του Άρθρου 21(γ) του εν λόγω Νόμου, ούτε αν οι όροι 8(γ) και 12 είναι καταχρηστικοί, παράνομοι και τέτοιοι ώστε να παραβιάζουν το εξ΄ επιεικείας δικαίωμα των Εναγομένων από το να εξοφλήσουν την υποθήκη και να απαλλάξουν την περιουσία τους από την επιβάρυνση. Οι ισχυρισμοί των Εναγόμενων περί παράνομων Συμφωνιών και Υποθηκών, ως έχουν παρατεθεί εν συνόψει ανωτέρω, δεν εξασθενίζουν, κατά την εκτίμηση μου, την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης των Εναγόντων σε βαθμό μάλιστα που να οδηγούν στη διαπίστωση μη ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας και, ως εκ τούτου, πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου
  1. Σε ό,τι αφορά την τρίτη προϋπόθεση του πιο πάνω Άρθρου, δηλαδή, να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος, ικανοποιείται όχι μόνο όταν η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα ήταν επαρκής θεραπεία αλλά και στην περίπτωση όπου υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορέσει ο εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που ενδεχομένως ληφθεί εναντίον του. Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, η αδυναμία ή η δυσκολία απονομής πλήρους δικαιοσύνης επεκτείνεται και στο στάδιο της εκτέλεσης[12]. Αναφορικά με το πιο πάνω ζήτημα σχετικά είναι τα όσα αναφέρονται στην παράγραφο 30 της ένορκης δήλωσης του Μ. Στυλιανού όπου προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι «εάν επιτραπεί στους εναγόμενους 1 - 6 να συνεχίσουν να εισπράττουν τα ενοίκια, εν όψει της αδυναμίας τους να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους ενάγοντες και της πρόδηλης αδυναμίας τους να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους ενάγοντες, δεν θα καταστεί δυνατή η ικανοποίηση τυχόν δικαστικής απόφασης..» Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω ο ισχυρισμός της Ενάγουσας ότι θα είναι αδύνατο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μετέπειτα στάδιο και ότι η πλευρά της θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά αν το διάταγμα δεν εκδοθεί είναι στη βάση οικονομικών και μόνο κριτηρίων. Η πλευρά των Εναγομένων, από την άλλη, ισχυρίζονται ότι καμία ανεπανόρθωτη ζημιά δεν πρόκειται οι Ενάγοντες να υποστούν σε περίπτωση που επιτύχει η αξίωση τους. Εν πρώτοις να πω ότι ο ισχυρισμός των Εναγόντων περί της «αδυναμίας των Εναγομένων να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους Ενάγοντες και της πρόδηλης αδυναμίας τους να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους ενάγοντες» δεν επεξηγείται, ούτε τεκμηριώνεται στη βάση οποιασδήποτε μαρτυρίας. Ούτε και με τα όσα περιλαμβάνονται στην παράγραφο 31[13] της ένορκης δήλωσης του Μ. Στυλιανού δίδεται οποιαδήποτε επεξήγηση ή τεκμηρίωση της «ανεπανόρθωτης ζημιάς» που οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι θα προκληθεί αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα. Είναι νομολογημένο ότι γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί δεν αρκούν αλλά χρειάζεται να επεξηγηθούν με σαφή και θετική μαρτυρία για να μπορούν να γίνουν αποδεκτοί από το Δικαστήριο. Οι Ενάγοντες όφειλαν, κατά την κρίση μου, να δώσουν λεπτομέρειες ή άλλα συγκεκριμένα στοιχεία από τα οποία να καταδεικνύεται αδυναμία από μέρους των Εναγόμενων να ανταποκριθούν και να ικανοποιήσουν μια οποιαδήποτε απόφαση ήθελε εκδοθεί εναντίον τους. Επιπλέον οι Εναγόμενοι κατά το στάδιο των Αγορεύσεων, με παραπομπή στην Έκθεση Εκτίμησης που οι ίδιοι οι Ενάγοντες επισύναψαν στην ένορκη δήλωση Μ. Στυλιανού ως Τεκμήριο 11, υποστηρίζουν ότι η αξία των ενυπόθηκων ακινήτων υπερκαλύπτει το κατ΄ισχυρισμό χρέος που αποτελεί αντικείμενο της παρούσας Αγωγής. Είναι παραδεκτό με βάση τις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν εκατέρωθεν ότι η πιο πάνω εκτίμηση αφορά τα ακίνητα που αποτελούν αντικείμενο της υποθήκης Υ4257/2011 επί των οποίων, ανηγέρθη ως ενιαία ανάπτυξη το οικοδομικό συγκρότημα με την ονομασία «Στοά Γεώργιου Ι. Κίζη» η οποία αποτελείται από 12 καταστήματα και 39 διαμερίσματα. Είναι, επίσης, κοινό έδαφος ότι η εν λόγω Έκθεση Εκτίμησης ημερ. 29/9/2017 ετοιμάστηκε κατόπιν οδηγιών των Αιτητών για εξακρίβωση της αγοραίας αξίας των ενυπόθηκων ακινήτων για σκοπούς εξασφάλισης. Με βάση το περιεχόμενο της Εκτίμησης αυτής η αγοραία καθώς και η καταναγκαστική αξία των ενυπόθηκων καταστημάτων και διαμερισμάτων στις 23/8/2017 είχε ως εξής: ■ Τα ενυπόθηκα καταστήματα: ▬ Αγοραία Αξία: €2.013.000 ▬ Καταναγκαστική Αξία: €1.513.000 ■ Τα ενυπόθηκα διαμερίσματα: ▬ Αγοραία Αξία: €2.698.000 ▬ Καταναγκαστική Αξία: €2.029.000 Αποτέλεσε εισήγηση των Εναγομένων, όπως ήδη επισημάνθηκε ανωτέρω, ότι με βάση το περιεχόμενο της πιο πάνω Εκτίμησης προκύπτει ότι η αξία των ενυπόθηκων ακινήτων υπερκαλύπτει το υπόλοιπο που οι Ενάγοντες αξιώνουν στη παρούσα Αγωγή ως οφειλόμενο. Επιπλέον στην παράγραφο 30 της ένορκης δήλωσης του Εναγόμενου 5 (που υποστηρίζει την Ένσταση των Εναγομένων 1, 2 και 5) απορρίπτεται το περιεχόμενο της παραγράφου 31 του XXXXX Στυλιανού και ταυτόχρονα προβάλλεται η θέση ότι «τα ισχυριζόμενα υπόλοιπα είναι πλήρως εξασφαλισμένα από τις αξίες των επίδικων ενυπόθηκων ακινήτων.» Άρνηση των ισχυρισμών XXXXX Στυλιανού που περιέχονται στην παράγραφο 31 της ένορκης του δήλωσης γίνεται και από την Εναγόμενη 6 στη δική της ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση των Εναγομένων 3, 4 και
  2. Η πλευρά των Εναγόντων διαφωνώντας με την πιο πάνω θέση ισχυρίζεται ότι το σύνολο των οφειλών των Εναγομένων 1, 2 και 5 προς τους Ενάγοντες για τις υποχρεώσεις των οποίων παραχωρήθηκε η υποθήκη Υ4257/2011 υπερβαίνουν την εκτιμημένη καταναγκαστική αξία των ενυπόθηκων ακινήτων (καταστημάτων και διαμερισμάτων του συγκροτήματος). Η πιο πάνω αναφορά προφανώς παραπέμπει σε άλλες Αγωγές οι οποίες κινήθηκαν από τους Ενάγοντες εναντίον των Εναγομένων 2 και 5 υπό την ιδιότητα του πρωτοφειλέτη (Αρ. Αγωγής 79/2018 και Αρ. Αγωγής 77/2018) και οι οποίες επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 14 στην ένορκη δήλωση XXXXX Στυλιανού. Και τούτο ενόψει του ότι, όπως αναφέρεται στην παράγραφο 16 της εν λόγω ένορκης δήλωσης, η υποθήκη Υ4257/2011 εξασφαλίζει υποχρεώσεις των Εναγομένων 2 και 5 προς τους Ενάγοντες. Δεν διαφεύγει, ωστόσο, την προσοχή του Δικαστηρίου ότι στην παρούσα Αγωγή, πέραν της εξασφάλισης που δόθηκε μέσω της υποθήκης Υ4257/2011, υπάρχουν και άλλες εξασφαλίσεις που δόθηκαν μέσω άλλων υποθηκών. Με άλλα λόγια πέραν των ενυπόθηκων ακινήτων που επιβαρύνονται με την υποθήκη Υ4257/2011 - και η συνολική καταναγκαστική αξία των οποίων ανέρχεται σε ποσό €3.542,000 - υπάρχουν και άλλα ενυπόθηκα ακίνητα τα οποία επιβαρύνονται με τις υποθήκες Υ4251/2011, Υ4252/2011 και Υ6174/
  3. Δεν έχει, εν προκειμένω, προσκομιστεί από πλευράς Εναγόντων οποιαδήποτε εκτίμηση η οποία να αποδεικνύει ότι τα ποσά που οι Ενάγοντες αξιώνουν στην παρούσα Αγωγή δεν είναι εξασφαλισμένα από τις αξίες του συνόλου των ενυπόθηκων ακινήτων, ήτοι και των άλλων ακινήτων τα οποία επιβαρύνονται με τις υποθήκες Υ4251/2011, Υ4252/2011 και Υ6174/2011 (πέραν, δηλαδή, αυτών που επιβαρύνονται με την υποθήκη Υ4257/2011). Είναι φανερό, κατά την αντίληψη μου, με βάση όλα τα πιο πάνω ότι δεν έχει καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι μια μελλοντική απόφαση προς όφελος της πλευράς των Εναγόντων θα είναι αδύνατον να εκτελεστεί και/ή θα παραμείνει ανικανοποίητη. Ως αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι οι Ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν την τρίτη προϋπόθεση, ότι δηλαδή χωρίς την έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως είναι νομολογημένο στις περιπτώσεις όπου το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση το θέμα λήγει εκεί χωρίς να παρίσταται η ανάγκη να επικαλεστεί τη διακριτική του ευχέρεια για τη μη έκδοση του[14]. Ως εκ τούτου η οποιαδήποτε περαιτέρω εξέταση και ενασχόληση με τους υπόλοιπους λόγους που έχουν τεθεί και αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης κατά τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των δικηγόρων παρέλκει. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι συνεπώς η κατάληξη μου ότι δεν έχει αποδειχθεί η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το Άρθρο 32
(1)του Νόμου 14/60, κάτι το οποίο οδηγεί, αναπόφευκτα, στην απόρριψη της υπό κρίση Αίτησης. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Εναγόμενοι/Καθ΄ων η Αίτηση δικαιούνται στα έξοδα τους. Οι Ενάγοντες/Αιτητές να καταβάλουν τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] * M Δέστε Decades v. Studio
(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσ ά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704. 2 Δέστε Acropol Shipping Co Ltd v. Petros I. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi
(1978)1 C.L.R. 585, M & M Transport v. Εταιρεία Α στι κών Λεωφορείων
(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motovia Ltd
(1987)1 C.L.R.303, Pastella Marine Co Ltd v. National Iranian Tanker Co Ltd
(1987)1 C.L.R. 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd v. Global Cruises S.A.
(1989)1 Α.Α.Δ. 182, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσολάκη ν. Στυλιανίδη
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 282), Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453. [3] Δέστε Bacardi v. Vinco
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 Ζην τί λη ς ν. Ανδρ έου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouri Trading
(1998)1 Α.Α.Δ. 149. [4] Δέστε Hadjikyriacos Co Ltd v. United Biscuits UK Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, 267-268, Δημοκρατία τη ς Σλοβενίας ν. Beograbska Banka
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, 235, P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802. [5] Δέστε Adidas v. Jonitexo Ltd
(1984)1 C.L.R. 263, Άκης άλλως Γρηγόρη ς Ν. Γρηγορί ου κ. α. ν. Χρι στι άν α Στ αύρ ου Χρι στ οφ όρ ου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [6] Δέστε Companies Maritime v. Sponsolia Shipping
(1987)1 C.L.R. 11 και την Αίτηση Stavros Hotels Appartments
(1994)1 A.A.Δ. 389. [7] Δέστε Cyprus Palestine Plantations Ltd v. Olivier and Co (Cyprus) Ltd 16 C.L.R. 122 και London and Overseas Co v. Tempest Bay Shipping
(1978)1 C.L.R. 367 [8] Δέστε Frixos Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578). [9] (Μ) Διάταγμα του Δικαστηρίου δυνάμει του οποίου να διατάσσονται οι εναγόμενοι 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 και 8 όπως εντός 7 ημερών από την επίδοση του διατάγματος παραδώσουν στους ενάγοντες κατάσταση των εισπραχθέντων ενοικίων των πιο πάνω αναφερόμενων καταστημάτων και διαμερισμάτων από τις 30.8.2011 μέχρι σήμερα ή και για οποιαδήποτε άλλη περίοδο θεωρήσει το Δικαστήριο ως ορθή και δίκαια υπό τις περιστάσεις. (Ν) Απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει της οποίας να διατάσσονται οι εναγόμενοι 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 και 8 όπως πληρώσουν στους ενάγοντες όλα τα ενοίκια που θα διαφανεί ότι εισέπραξαν από 30.8.2011 σε σχέση με την ενοικίαση των πιο πάνω αναφερομένων ενυπόθηκων καταστημάτων και διαμερισμάτων, πλέον νόμιμο τόκο. [10]
  1. Αναλαμβάνω για όσο χρονικό διάστημα έχω οποιαδήποτε υποχρέωση που έχει σχέση με την υποθήκη αυτή: ......................................................... (γ) Να μην ενοικιάσω ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο να δεσμεύω ή να επιβαρύνω τα ενυπόθηκα κτήματα χωρίς τη γραπτή έγκριση της Τράπεζας. Σε περίπτωση ενοικίασης των ενυπόθηκων κτημάτων το οποιοδήποτε ποσό ενοικίου καταβάλλεται στην Τράπεζα και η Τράπεζα με επιφύλαξη και επιπρόσθετα των οποιωνδήποτε άλλων δικαιωμάτων της, κέκτηται το δικαίωμα να διεκδικήσει με δικαστική αγωγή το οποιοδήποτε ποσό ενοικίων εισπράχτηκε πλέον τόκο. [11] «
  2. Εξουσιοδοτώ ανέκκλητα την Τράπεζα να εισπράττει εξ' ονόματος μου, αν το αποφασίσει, σύμφωνα με την κρίση της και αφού μου δοθεί 7 ημερών προειδοποίηση, και να καταθέτει έναντι των υποχρεώσεων οι οποίες εξασφαλίζονται υε την υποθήκη αυτή οποιαδήποτε ενοίκια καταστούν πληρωτέα σε μένα σχετικά προς τα ενυπόθηκα κτήματα από οποιοδήποτε πρόσωπο. Η απόδειξη της Τράπεζας θα έχει, για το σκοπό αυτό, την ίδια ισχύ σαν να εκδιδόταν από μένα τον ίδιο.» (υπογράμμιση δική μας). [12] Δέστε Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 2111, Larticon Ltd v. Detergenta Developments
(2004)1 Α.Α.Δ.
  1. [13] «
  2. Ειλικρινά πιστεύω ότι είναι επείγον και επιτακτικό να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα ούτως ώστε να διαφυλαχθούν τα ενοίκια τα οποία αποτελούν επίδικο αντικείμενο της αγωγής ούτως ώστε να μην επιτραπεί σε οποιοδήποτε από τους εναγόμενους, κατά παράβαση των συμβατικών δικαιωμάτων των ενατόντων - αιτητών, να εκμεταλλεύονται εμπορικά τα ενυπόθηκα ακίνητα ενώ ταυτόχρονα να μην συμμορφώνονται με τις συμβατικές τους υποχρεώσεις πληρωμής σε ότι αφορά τις δια της υποθήκης εξασφαλισμένες υποχρεώσεις προς τους ενάγοντες, με αποτέλεσμα να προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στους ενάγοντες». [14]Δέστε Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G κ.ά. v. Adeona Holdings Limited, Πολιτική Έφεση αρ. Ε 6/2014, ημερ. 27/2/15 και Χάρης Σταυράκης κ.ά. v. Δήμος Λευκωσίας, Πολιτική έφεση αρ. Ε 68/2013, ημερ. 24/3/15 ως, επίσης, Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ.1980, 1988. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.