ΝΕΟΦΥΤΟΥ ν. SEAPRIME SHIPPING, Αγωγή Αρ. 296/18, 6/7/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2018:A107 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ꞉ Α. ΠΑΝΤΑΖΗ - ΛΑΜΠΡΟΥ, Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 296/18 Μεταξύ: XXXXX ΝΕΟΦΥΤΟΥ, εκ XXXXX 13 ΧΧΧΧΧ, Λάρνακα, Ενάγοντος - και - SEAPRIME SHIPPING, HE 188077, εκ Κεφαλοβρύσου 5, Αραδίπου Εναγομένης Ημερομηνία꞉ 6.7.2018 Εμφανίσεις꞉ Για τον Ενάγοντα - Αιτητή꞉ κ. Ανδρέας Αναστασίου Για την Εναγόμενη - Καθ' ης η αίτηση꞉ κ. Χρίστος Πουτζιουρής, για Χρίστος Πουτζιουρής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αναφορικά με την Ένσταση της Εναγόμενης / Καθ' ης η αίτηση στη διατήρηση του προσωρινού διατάγματος που εκδόθηκε στις 19.3.2018 στη βάση μονομερούς αίτησης υπό του Ενάγοντος, ημερ. 16.3.2018 Εισαγωγή Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, η οποία καταχωρήθηκε στις 16.3.2018, ο Ενάγων αξιώνει απόφαση εναντίον των Εναγομένων το ποσό των €70.000, ως ποσό οφειλόμενο δυνάμει παράβασης σύμβασης ή/και λόγω υπαναχώρησης ή/και ακύρωσης συμφωνίας όπως αναφέρεται στις παρα. 4 έως 12 της Έκθεσης Απαίτησης ή/και ως ζημιά προκληθείσα από την αντισυμβατική ή παράνομη συμπεριφορά των Εναγομένων ή/και ως αποκατάσταση ένεκα αδικαιολόγητου πλουτισμού, πλέον νόμιμο τόκο επί του ποσού των €70.000 από 7.10.2011 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον τα δικηγορικά έξοδα της αγωγής. Με την μονομερή αίτηση, ημερ. 16.3.2018, ο Ενάγων αιτήθηκε την έκδοση ενδιάμεσου προσωρινού διατάγματος ως ακολούθως꞉ «Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στην Εναγόμενη / Καθ΄ ης η αίτηση την πώληση, υποθήκευση, μεταβίβαση, διάθεση και/ή με οποιονδήποτε τρόπο αποξένωση του σκάφους με αριθμό εγγραφής 711309, όνομα Aphrodite Plaza, μάρκας Azimut S.P.A. Ιταλικής κατασκευής, έτους και λιμανιού εγγραφής 60/2007, με διεθνή ταυτότητα κλήσης C4U2R2, με έτος κατασκευής το 2002, αριθμός πλαισίου IT-AZ168048E202, που είναι εγγεγραμμένο στο όνομα της καθ΄ ης η αίτηση και/ή κατέχεται από αυτήν μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής αυτής και/ή τη λήψη περαιτέρω οδηγιών από το Δικαστήριο.». Η αίτηση βασιζόταν στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60(άρθρα 32), στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, άρθρα 4 - 9, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 θ.θ. 1 - 4 και 9, στους κανόνες της επιείκειας (equity) και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζετο η αίτηση αναφέρονταν στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του Ενάγοντος / αιτητή κ. Νεόφυτου Νεοφύτου, το περιεχόμενο της οποίας παρατίθεται αυτούσιο πιο κάτω꞉ «Είμαι ο ενάγοντας στην αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και προβαίνω στην παρούσα ένορκη δήλωση, καθώς γνωρίζω προσωπικά όλα τα σχετικά γεγονότα Σε κάθε ουσιώδη χρόνο με την παρούσα αγωγή η εναγόμενη / καθ' ης η αίτηση είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με αριθμό HE 188077, με έδρα της την Λάρνακα και ασχολείται με σκάφη αναψυχής και άλλα συναφή θέματα. Στην εν λόγω εταιρεία ο μοναδικός διευθυντής και γραμματέας της ήταν ο ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου του οποίου ήμουν κουμπάρος στον δεύτερο του γάμο και κρατούσαμε άριστες σχέσεις. Σε κάθε ουσιώδη χρόνο με την παρούσα αγωγή ή και κατά/ ή περί την 10/07/2011 δυνάμει ρητής συμφωνίας που έγινε στην Λάρνακα, η εναγόμενη διά του μοναδικού διευθυντή της ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου συμφώνησε μαζί μου να της χορηγήσω, το ποσό των €70000,00.- υπό μορφή δανείου το οποίο ποσό υποσχέθηκε να επιστρέψει σε εμένα όποτε αυτό καταστεί απαιτητό μετά το πέρας ενός έτους από την εν λόγω ημερομηνία συνομολόγησης της ρηθείσας συμφωνίας ήτοι από την 10/07/
- Περαιτέρω η εναγόμενη συμφώνησε και ανέλαβε την υποχρέωση έναντι μου διά του όπως επιστρέψει το εν λόγω ποσό σε μια δόση άμα το απαιτήσω. Κατά ή περί την 07/10/2011 εξέδωσα επιταγή της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας με αριθμό ΧΧΧΧΧ7184 για το ποσό των €70000,00.- την οποία κατάθεσα στον λογαριασμό με αριθμό ΧΧΧΧΧ0015 στην τράπεζα Πειραιώς κατόπιν προτροπής του διευθυντή της εταιρείας ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου. (επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1) Κατά ή περί την 08/10/2011 η εταιρεία διά του μοναδικού διευθυντή της μου έδωσε διά χειρός επιστολή υπογραμμένη από τον ίδιο διά της οποίας η εναγόμενη δηλώνει ότι μου οφείλει το ποσό των €70000,00.- . (επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2) Μετά την 10/07/2012 επανειλημμένως ζήτησα και/ή απαίτησα το επίδικο ποσό από την εναγόμενη η οποία διά του διευθυντή της με διαβεβαίωσε ότι εντός σύντομου χρονικού διαστήματος θα μου επέστρεφε το οφειλόμενο εν λόγω ποσό. Κατά ή περί την 1/1/2015 επανειλημμένα σε τακτά χρονικά διαστήματα όχλησα την εναγόμενη προφορικά ή και διά της συμπεριφοράς μου (conduct) της ζήτησα επανειλημμένως να μου επιστρέψει το εν λόγω ποσό για το οποίο εν λόγω ποσό. Η εναγόμενη διά του διευθυντή της με διαβεβαίωνε επανειλημμένως τον ενάγοντα ότι θα με εξοφλήσει. Κατά ή περί τον Νοέμβριο του 2017 κατέστησα απαιτητό από τον αναφερόμενο διευθυντή της εταιρείας το πλήρες ποσό της ρηθείσας συμφωνίας. Η εναγόμενη διά του διευθυντή της κατά ή περί την 29/12/2017 με ενημέρωσε και/ή με διαβεβαίωσε ότι θα με αποπληρώσει ή και εξοφλήσει μέχρι την 15.1.
- Κατά ή περί την 1/1/2018 ο διευθυντής της εναγόμενης εταιρείας απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο. Η εναγόμενη καθ'ού η αίτησης κατά πάντα ουσιώδη χρόνο στην παρούσα αγωγή είναι ιδιοκτήτρια και/ή κατέχει το σκάφος με αριθμό εγγραφής 711309, όνομα Aphrodite Plaza, μάρκας Azimut S.P.A. Ιταλικής κατασκευής, έτους και λιμανιού εγγραφής 60/2007, με διεθνή ταυτότητα κλήσης C4U2R2, με έτος κατασκευής το 2002, αριθμός πλαισίου IT-AZ168048E202 και /ή σκάφους που είναι εγγεγραμμένο στο όνομα της καθ΄ ης η αίτηση και/ή κατέχεται από αυτήν. (επιστυνάπτεται το πιστοποιητικό εγγραφής του εν λόγω σκάφους.ημερομηνίας 20/5/2014 Τεκμήριο 3) Με τον διευθυντή της εναγομένης είχαμε άριστες σχέσεις και μου εξέδιδε πληρεξούσιο για το εν λόγω σκάφος. (επισυνάπτεται πληρεξούσιο ημερομηνίας 12/5/2017 Τεκμήριο 4) Κατά ή περί την 5/3/2018 ΧΧΧΧΧ Στήβεν Σοφρωνίου και υιος του πρώην κουμπάρου μου μου έστειλε επανειλημμένως τηλεφωνικά μηνύματα και με ρωτούσε εάν υπάρχει κάποιος αγοραστή για το σκάφος. Κατά ή περί την 8/3/2018 συναντήθηκα με τον ΧΧΧΧΧ Σοφρωνίου σε καφετέρια της Λάρνακας και μου ανέφερε ότι ενώ πίστευαν ότι θα πάρουν περισσότερα από την κληρονομιά του πατέρα τους δεν είναι αυτά που πίστευαν και ότι οι δικαιούχοι για το σκάφος του πατέρα τους είναι τρεις. Σε ερώτηση μου αναφορικά με τις €70000,00.- . που μου οφείλει η εταιρεία τις οποίες υποσχέθηκε η εταιρεία αλλά και ο ΧΧΧΧΧ σε συνεννόηση με τους υπόλοιπους δικαιούχους με την πώληση τους σκάφους θα μου αποπληρώσουν ένα ποσό. Στη συνέχεια ο ΧΧΧΧΧ μου ζήτησε να βρεθούμε στον δικηγόρο αργότερα να μιλήσουμε. Αργότερα κατά την ίδια μέρα που αναφέρεται ανωτέρω στην παράγραφο 15 μετέβηκα στο γραφείο του κου Zαχαρία Πουτζιουρή και ενημερώθηκα από από τον ίδιο τον δικηγόρο ότι έχει αναλάβει ως διευθυντής της εταιρείας της Searpime Shipping εις αντικατάσταση του ΧΧΧΧΧ Σοφρωνίου και ενδιαφερόμενοι να τους παραπέμπω σε αυτόν δίνοντας τους έντυπο που μου έδωσε με το οποίο θα πλειοδοτούν για την αγορά του εν λόγω σκάφους (επισυνάπτεται αντίγραφο ως τεκμήριο 5). Στη συνέχεια ο εν λόγω δικηγόρος μου ανέφερε ότι τα λεφτά που υπολόγιζαν δεν θα είναι αυτά που υπολόγιζαν και είναι πολύ λιγότερα και ότι θα πρέπει να δεχτώ ανάλογο κούρεμα των λεφτών που μου οφείλονται. Μου ανέφερε ότι οι τρεις δικαιούχοι θέλουν οπωσδήποτε €100.000.- ο καθένας και μόνο εάν και ότι μείνει θα εξοφληθώ. Εγώ δεν απάντησα καθόλου και έφυγα εφόσον κατάλαβα ότι σκοπός του είναι να με καταδολιεύσουν αποξενώνοντας την μόνη περιουσία που έχω γνώση ότι έχει περιουσία της η εναγόμενη καθ'ου η αίτησης. Η εναγόμενη / καθ' ης η αίτηση και ο αποθανόντας διευθυντής της εταιρείας υποσχέθηκαν πολλές φορές σε εμένα τον ενάγοντα / αιτητή ότι θα μου επέστρεφαν το πιο πάνω αναφερόμενο ποσό, αλλά παρά τις υποσχέσεις τους εξακολουθούν μέχρι σήμερα να μου οφείλουν τα πιο πάνω ποσά και για το λόγο αυτό καταχώρησα την αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (επισυνάπτεται αντίγραφο ως τεκμήριο 6). Γνωρίζω ότι η εναγόμενη / καθ' ης η αίτηση κάνει ενέργειες για την πώληση του σκάφους με αριθμό εγγραφής 711309, όνομα Aphrodite Plaza, μάρκας Azimut S.P.A. Ιταλικής κατασκευής, έτους και λιμανιού εγγραφής 60/2007, με διεθνή ταυτότητα κλήσης C4U2R2, με έτος κατασκευής το 2002, αριθμός πλαισίου IT-AZ168048E202 που αποτελεί το μόνο περιουσιακό στοιχείο της κάτι που μου επιβεβαίωσε και ο δικηγόρος της, σε συνάντηση που είχαμε στο γραφείο του στην Λάρνακας ως αναφέρω στην παράγραφο 17 ανωτέρω. Η άξια του μεριδίου της εναγόμενης / καθ' ης η αίτηση στο εν λόγω σκάφος υπολογίζω ότι είναι περίπου €130000.00- σε τιμή αναγκαστικής πώλησης. Από ότι με πληροφορεί ο δικηγόρος μου έχω καλή υπόθεση βάσει των πιο πάνω γεγονότων και εγείρονται σοβαρά θέματα προς εκδίκαση. Με βάση τη μέχρι σήμερα συμπεριφορά και τις προθέσεις της καθ΄ ης η αίτηση εναγόμενης και ενόψει του ότι η πιο πάνω περιουσία αποτελεί ουσιαστικά ολόκληρη την περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα της καθ' ης η αίτηση, πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, καθώς αν δεν δοθεί στο παρόν στάδιο, θα είναι αδύνατο να μου αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη στην συνέχεια, έστω κι αν επιτύχω στην εκδίκαση της αγωγής μου.». Το Δικαστήριο προχώρησε στις 19.3.2018 στην έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος μονομερώς, υπό τον όρο ότι ο Ενάγων θα υπέγραφε χρηματική προσωπική εγγύηση για το ποσό των €50.000 για κάλυψη κάθε ζημιάς σε περίπτωση που δυνατόν να υποστεί η Εναγόμενη, εάν ήθελε φανεί ότι κακώς εκδόθηκε το Διάταγμα. Το Διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο στις 3.4.
- Στις 3.4.2018 η Εναγόμενη καταχώρησε ένσταση στη συνέχιση της ισχύος του Διατάγματος, η οποία βασίζεται επί του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60άρθρα 29, 30, 32, επί του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 6, 7, 8 και 9 επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.2, Δ.9, Δ.39 θ.θ. 1 και 2, και 3 - 16 και Δ.48 θ.θ. 1, 2, 3, 4, 8,9 και 11, Δ.64 και άρθρα 28 και 30 του Συντάγματος, στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και επί της συμφυούς εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:-
- «Η αίτηση ημερομηνίας 19/03/2018 είναι ουσία και νόμω αβάσιμη και δεν στηρίζεται στη σωστή νομική βάση.
- Δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του Νόμου και της Νομολογίας για την έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 19/03/
- Ο Αιτητής δεν προσήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου με "καθαρά χέρια" και απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα τα οποία έπρεπε να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου.
- Ο Αιτητής δεν αποκαλύπτει οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της εναγόμενης.
- Υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της επίδικης αίτησης από τον αιτητή και δεν δίδεται καμία εξήγηση για την εν λόγω καθυστέρηση.
- Η αίτηση στερείτο του αναγκαίου πραγματικού υπόβαθρου για την χορήγηση του μονομερούς διατάγματος ημερομηνίας 19/03/2018 εφόσον δεν υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση που είναι σύμφωνη με την Δ.
- Ο αιτητής δεν έχει αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη στοιχεία και/ή γεγονότα και/ή έχει προβάλει ανακρίβειες στην ένορκη δήλωση του που υποστηρίζει την αίτηση και ή παραπλάνησε το Δικαστήριο στην έκδοση του επίδικου διατάγματος.
- Στην αίτηση και στην ένορκο δήλωση που την υποστηρίζει δεν υπάρχουν γεγονότα που να δείχνουν το κατεπείγον ή άλλη ιδιαίτερη περίσταση ούτως ώστε ο ενάγοντας-αιτητής να νομιμοποιείται και να ζητούσε από το Δικαστήριο να εκδώσει το επίδικο διάταγμα μονομερώς.
- Στην αίτηση ή στην ένορκο δήλωση που την υποστηρίζει ο αιτητής δεν καταδεικνύει με γεγονότα ότι είναι δύσκολο ή αδύνατον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδιδόταν το διάταγμα ημερομηνίας 19/03/
- Δεν συνέτρεχε το στοιχείο του κατεπείγοντος όταν οι αιτητής ζητούσε το επίδικο διάταγμα.
- Η καθ' ης η αίτηση είναι αξιόχρεο νομικό πρόσωπο και μπορεί να αποζημιώσει τον ενάγοντα σε περίπτωση που πετύχει η αγωγή του και ή υποστεί οποιεσδήποτε απώλειες.». Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα ένσταση εκτίθενται εις την ένορκο δήλωση του Ζαχαρία Πουτζιουρή, ημερομηνίας 2/4/2018, την οποία παραθέτω αυτούσια꞉
- «Είμαι Δικηγόρος στην Δικηγορική εταιρεία Χρίστος Πουτζιουρής & Συνεργάτες ΔΕΠΕ και είμαι επίσης Διευθυντής της εταιρείας VCS Valuable Solutions Limited η οποία είναι διευθυντής της καθ' ης η αίτηση και είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένος όπως προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση και γνωρίζω προσωπικά όλα τα γεγονότα της υπόθεσης και αναφορικά με γεγονότα που δεν γνωρίζω προσωπικά αποκαλύπτω την πηγή της γνώσης μου.
- Έχω διαβάσει την αίτηση του ενάγοντα/ αιτητή και την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει ημερομηνίας 16/03/2018 και αρνούμαι κάθε ένα ξεχωριστά και όλους μαζί τους ισχυρισμούς του Αιτητή που περιέχονται σε αυτές, πλην εκείνων των ισχυρισμών που ρητά και ειδικά παραδέχομαι κατωτέρω, αρνούμαι δε επίσης την νομική βάση της αίτησης ημερομηνίας 16/03/
- Αρνούμαι την παράγραφο 1 της ένορκης δήλωσης του αιτητή ΧΧΧΧΧ Νεοφύτου και τον θέτω σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών του.
- Συμφωνώ με την παράγραφο 2 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή δηλαδή ότι η καθ' ης η αίτηση είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και ασχολείται με σκάφη αναψυχής.
- Περαιτέρω συμφωνώ με την παράγραφο 3 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή ότι ο μοναδικός διευθυντής της εταιρείας ήταν ο ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου και προσθέτω ότι ήταν διευθυντής από 5/12/2006 μέχρι την ημερομηνία που απεβίωσε που ήταν 01/01/
- Όσον άφορα τους ισχυρισμούς του Αιτητή στην παράγραφο 4 της ένορκης του δήλωσης αναφέρω εξ όσων γνωρίζω προσωπικά ότι δεν αληθεύουν οι ισχυρισμοί του Αιτητή ότι έδωσε υπό την μορφή δάνειου το ποσό των €70,000.- στην καθ' ης η αίτηση καθώς ουδέποτε ο Ανδρέας Σωφρονίου όσο ήταν εν ζωή μου ανάφερε οτιδήποτε για το ισχυριζόμενο δάνειο.
- Αυτό που γνωρίζω είναι ότι η Καθ' ης η αίτηση ουδέποτε έλαβε το ποσό των €70,
- από τον Αιτητή. Αντλώ την γνώση μου και από τις οικονομικές καταστάσεις της εταιρείας οι οποίες δεν αποκαλύπτουν ότι η εταιρεία οφείλει οποιοδήποτε ποσό στον Αιτητή. Επίσης δεν αποδεικνύεται στις οικονομικές καταστάσεις ότι έλαβε η καθ' ης η αίτηση και/ή ότι πληρώθηκε στην καθ' ης αίτηση το ισχυριζόμενο ποσό από τον Αιτητή. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο 1 τις οικονομικές καταστάσεις της καθ' ης η αίτηση για τα έτη 2011 και
- Προς περαιτέρω υποστήριξη του ισχυρισμού ότι η καθ' ης η αίτηση δεν έλαβε κανένα ποσό από τον Αιτητή θέλω να αναφέρω στο Δικαστήριο ότι η καθ' ης η αίτηση ουδέποτε είχε τραπεζικό λογαριασμό. Επισυνάπτω ως τεκμήριο 2 επιστολή από την Τράπεζα Πειραιώς που είναι σήμερα με την ονομασία AstroBank και η οποία επιβεβαιώνει το γεγονός ότι η καθ' ης η αίτηση δεν έχει ποτέ τραπεζικό λογαριασμό και συνεπώς η καθ' ης η αίτηση δεν μπορούσε να λάβει το ποσό που ισχυρίζεται ο Αιτητής ότι της οφείλει.
- Επιπρόσθετα επισυνάπτω ως τεκμήριο 3 πρωτότυπη βεβαίωση χωρίς ημερομηνία υπογραμμένη από τον ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου με την οποία βεβαιώνει ότι η καθ' ης η αίτηση δεν είχε από 5/12/2006 μέχρι 31/12/2014 τραπεζικό λογαριασμό.
- Την πιο πάνω βεβαίωση την εξασφάλισα προσωπικά από τον φάκελο της καθ' ης η αίτηση στο γραφείο των λογιστών της εταιρείας που είναι οι TIM GENEVA AUDITORS και συγκεκριμένα από τον διευθυντή της Ιάκωβο Ιακώβου, τα γραφεία των οποίων βρίσκονται στην Λάρνακα και οι οποίοι όπως μου εξήγησαν ότι πάντα ζητούν τέτοια επιστολή σε περιπτώσεις που μια εταιρεία δεν έχει τραπεζικούς λογαριασμούς. Οι εν λόγω λογιστές μου εξηγήσαν επίσης ότι η καθ' ης η αίτηση δεν είχε οποιεσδήποτε δραστηριότητες το 2011 και 2012 και δεν είχε ανάγκες για οποιαδήποτε χρήματα.
- Σε σχέση με την βεβαίωση που αναφέρω πιο πάνω (τεκμήριο 3) αυτή δεν φέρει την σφραγίδα της καθ΄ης η αίτηση και εξ όσον γνωρίζω η σφραγίδα αυτή είναι στην κατοχή του Αιτητή ο οποίος ήταν πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της καθ' ης η αίτηση σύμφωνα με το πληρεξούσιο έγγραφο ημερομηνίας 12/05/2017 που αποκαλύπτει ο Αιτητής ως Τεκμήριο 4 στην δική του ένορκη του δήλωση.
- Η καθ' ης η αίτηση έλαβε μέτρα για να ακυρώσει το πληρεξούσιο έγγραφο της καθ' ης η αίτηση προς τον αιτητή με την επιστολή των δικηγόρων της ημερομηνίας 22/03/
- Η επιστολή επιδόθηκε στον Αιτητή την 29/03/2018 και πέραν του τερματισμού του πληρεξουσίου εγγράφου η καθ' ης η αίτηση απαίτησε από τον Αιτητή όπως παραδώσει στους δικηγόρους της όλα τα αντικείμενα, έγγραφα και εξοπλισμό που άφορα την καθ' ης η αίτηση που είναι στην κατοχή του. Μέχρι σήμερα ο Αιτητής δεν έχει συμμορφωθεί με την εν λόγω επιστολή και η σφραγίδα είναι στην κατοχή του. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο 4 την επιστολή ημερομηνίας 22/03/2018 και την ένορκη δήλωση επίδοσης της.
- Αρνούμαι και δεν παραδέχομαι την παράγραφο 5 και την παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσης του αιτητή και τον θέτω σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών του και αναφέρω ότι ουδέποτε υπήρξε εξ όσων γνωρίζω τέτοια συμφωνία και επίσης ο αριθμός λογαριασμού που αναφέρει ο αιτητής ότι κατέθεσε την επιταγή δεν έχει καμία σχέση με την καθ' ης η αίτηση αφού αυτός είναι λογαριασμός της ΣΠΕ ΜΑΚΡΑΣΥΚΑΣ επί τους οποίου εκδόθηκε η επίδικη τραπεζιτική επιταγή.
- Αναφορικά με την παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή θέλω να αναφέρω στο Δικαστήριο ότι η επιστολή που αποκαλύπτει ο Αιτητής ως τεκμήριο 2 δεν είναι πρωτότυπη επιστολή και ο Αιτητής δεν δίνει καμία εξήγηση γιατί δεν έχει παρουσιάσει πρωτότυπη επιστολή στο δικαστήριο και για αυτό αμφισβητώ την γνησιότητα της μέχρι να αποδείξει ο αιτητής ότι κατέχει το πρωτότυπο της. Επίσης δεν υπάρχει ημερομηνία σύνταξης της επιστολής, ούτε μάρτυρες των υπογραφών και δεν είναι χαρτοσημασμένη και δεν μπορεί να ληφθεί υπόψιν από το Δικαστήριο.
- Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι αναληθώς ο αιτητής στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης αναφέρεται σε συμφωνία ημερομηνίας 10/07/2011 ενώ το Τεκμήριο 2 είναι χωρίς ημερομηνία και αναφέρεται σε υποχρέωση πληρωμής από 7/10/
- Η συγκεκριμένη επιστολή είναι το μόνο στοιχείο που παρουσιάζει ο Αιτητής στην αίτηση του που συνδέει την καθ' ης η αίτηση με το ισχυριζόμενο ποσό που δήθεν έδωσε ο Αιτητής στον Ανδρέα Σωφρονίου το 2011 σε έναν άγνωστο λογαριασμό ο οποίος σίγουρα δεν ήταν ο λογαριασμός της καθ' ης η αίτησης.
- Πέραν τούτου ξενίζει το γεγονός ότι ο Αιτητής ουδέποτε απέστειλε και/ή έδωσε την συγκεκριμένη επιστολή στην καθ' ης η αίτηση και/ή στον Στήβεν Σωφρονίου (υιός του αποβιώσαντα) πριν την επίδοση του προσωρινού διατάγματος όπως μου είπε ο ίδιος και αν είχα ζητήσει τηλεφωνικώς από τον αιτητή μετά την συνάντηση μας να μας αποστείλει οποιαδήποτε στοιχεία που είχε στην κατοχή του για το ισχυριζόμενο ποσό για να αξιολογήσω την απαίτηση του ουδέποτε μου έδωσε οτιδήποτε.
- Στις παραγράφους 8, 9, και 10 της ένορκης δήλωσης του ο Αιτητής αναφέρει ότι από το 2012 μέχρι και τον θάνατο του ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου την 1/1/2018 επανειλημμένα απαίτησε από τον ίδιο ο οποίος ήταν διευθυντής της καθ' ης η αίτηση την επιστροφή του πόσου των €70,000.- ωστόσο από το 2011 μέχρι και σήμερα ο Αιτητής δεν έστειλε ούτε μια επιστολή απαίτησης στην καθ' ης η αίτηση που να απαιτεί το ισχυριζόμενο ποσό. Επίσης ο αιτητής δεν έχει αποκαλύψει στο Δικαστήριο οποιαδήποτε μαρτυρία που να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό του ότι τα τελευταία 7 χρόνια, επανειλημμένα ζητούσε και/ή απαιτούσε την επιστροφή του ισχυριζόμενου ποσού των €70,000.-. Κάτα την γνώση μου που έχω από τα λογιστικά βιβλία της καθ' ης η αίτηση και από όλα όσα γνωρίζω ο λόγος είναι επειδή ουδέποτε η καθ' ης η αίτηση έλαβε το επίδικο ποσό και ουδέποτε ο Αιτητής απαίτησε τον ποσό αυτό από την καθ' ης η αίτηση.
- Οι παρούσες απαιτήσεις του Αιτητή εναντίον της καθ' ης η αίτηση αποτελούν εκ των υστερών σκέψεις του με σκοπό να αποσπάσει χρήματα από την καθ' ης η αίτηση χωρίς αύτη να του οφείλει κανένα ποσό.
- Η μόνη μαρτυρία που παρουσιάζει ο Αιτητής στην ένορκη δήλωση αναφορικά με τις απαιτήσεις του εναντίον της καθ' ης η αίτηση για την επιστροφή του ισχυριζόμενου ποσού άφορα γεγονότα που βολικά είναι μόνο στο πεδίο γνώσης του ίδιου του Αιτητή εφόσον ο Ανδρέας Σωφρονίου ένεκα του θανάτου του δεν μπορεί να απαντήσει στους ισχυρισμούς του Αιτητή.
- Συμφωνώ με την παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης του αιτητή.
- Συμφωνώ με την παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή ήτοι το σκάφος 'Aphrodite Plaza' με αριθμό εγγραφής 711309 είναι ιδιοκτησίας της καθ' ης η αίτηση.
- Δεν γνωρίζω κάτα ποσό οι σχέσεις του Αιτητή με τον Ανδρέα Σωφρονίου ήταν άριστες όπως αναφέρει ο Αιτητής στην παράγραφο 13 αφού ουδέποτε ο αποβιώσαντας μου ανέφερε κάτι τέτοιο, άλλα επιβεβαιώνω την γνησιότητα του πληρεξουσίου έγγραφου ημερομηνίας 12/5/2017 καθώς εγώ το συνέταξα κατ' εντολή του ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου όταν ήταν διευθυντής της καθ' ης η αίτηση. Το ειδικό πληρεξούσιο επέτρεπε τον Αιτητή να διαχειρίζεται το σκάφος και να υπογράψει όλα τα σχετικά έντυπα για τον σκοπό αυτό και πάντοτε μέχρι σήμερα έχει πρόσβαση σε όλα τα έγγραφα και αντικείμενα που ανήκουν στην εταιρεία.
- Αναφορικά με τις παραγράφους 14, 15 και 16 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή θέλω να αναφέρω στο Δικαστήριο ότι δεν γνωρίζω ακριβώς το τι είχε λεχθεί μεταξύ του Αιτητή και του ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου στην συνάντηση τους και/ή νωρίτερα άλλα έχω πληροφορηθεί από τον ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου ότι κατά την συνάντηση τους ο Αιτητής παρουσίασε άλλη επιστολή η οποία δεν ήταν υπογραμμένη και μάλιστα ήταν γραμμένη στην Αγγλική γλώσσα.
- Αναφορικά με τους ισχυρισμούς του Αιτητή στην παράγραφο 17 θέλω να αναφέρω στο Δικαστήριο ότι πράγματι ο λόγος της συνάντησης ήταν για την πώληση του σκάφους εφόσον είμαι ο διευθυντής της καθ' ης η αίτηση μέσω της εταιρείας μου που αναφέρω πιο πάνω.
- Ουδέποτε μου ανάφερε ο Αιτητής ότι το ισχυριζόμενο οφειλόμενο ποσό το πλήρωσε στην καθ' ης η αίτηση και πάντοτε ο Αιτητής ισχυριζόταν ότι το ισχυριζόμενο οφειλόμενο ποσό το είχε δώσει προσωπικά στον ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου και ουδέποτε ανέφερε ότι η απαίτηση του σχετιζόταν με την καθ' ης η αίτηση.
- Ο αιτητής με ενημέρωσε ότι υπήρχε κάποιο ενδιαφέρον και ότι κάποιοι ενδιαφερόμενοι αγοραστές επισκέφθηκαν το σκάφος για να το επιθεωρήσουν. Για σκοπούς διαφάνειας της διαδικασίας πώλησης τους σκάφους του έδωσα μια επιστολή που είναι το τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή, το οποίο θα έπρεπε να συμπληρωθεί από οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο αγοραστή.
- Επομένως η καθ' ης η αίτηση δεν επέδειξε καμιά πρόθεση να καταδολιεύσει τον Αιτητή άλλα πάντοτε προσπαθούσε να συνεργαστεί μαζί του με σκοπό την συντήρηση του σκάφους και την πώληση του κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται από τον Αιτητή στην Ένορκη του δήλωση.
- Αναφορικά με την παράγραφο 18 και 19 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή επιβεβαιώνω τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι είπα ότι οι τελικοί δικαιούχοι απαιτούν τουλάχιστο €100,000.- από την πώληση του σκάφους. Απορρίπτω τον ισχυρισμό του Αιτητή στην ίδια παράγραφο ότι η καθ' ης η αίτηση και/ή εγώ προσωπικά έχω σκοπό να καταδολιεύσω τον Αιτητή.
- Θέλω να αναφέρω στο Δικαστήριο ότι είμαι Δικηγόρος δέοντος αδειοδοτημένος από τον Παγκύπριο Δικηγορικο Σύλλογο και λαμβάνω σοβαρά υπόψη τον ρόλο μου ως συλλειτουργός της δικαιοσύνης. Περαιτέρω θέλω να αναφέρω στο Δικαστήριο ότι η εταιρεία μου η VCS Valuable Solutions Ltd κατέχει την θέση του διευθυντή της καθ' ης η αίτησης και η εταιρεία αυτή εκτελεί τα καθήκοντα του διευθυντή ως καθορίζονται από τον νόμο για το κάλο νοούμενον συμφέρον της καθ' ης αίτηση και δεν έχω καμία πρόθεση να καταδολιεύσω κανένα.
- Αναφορικά με την παράγραφο 20 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή οι ισχυρισμοί του περί διαβεβαίωσης της εταιρείας δια μέσου του μοναδικού του διευθυντή ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου για την επιστροφή του ισχυριζόμενου ποσού δεν βρίσκει έρεισμα καθώς ουδέποτε έλαβε το ποσό αυτό η καθ' ης η αίτηση από τον Αιτητή και κάτα συνέπεια η απαίτηση του δικαιολογημένη ή μη εναντίον του ΧΧΧΧΧ Σωφρονίου προσωπικά δεν άφορα την καθ' ης η αίτηση πάρα τις προσπάθειες του Αιτητή να συνδέσει την απαίτηση του με την καθ' ης η αίτηση.
- Επιβεβαιώνω τους ισχυρισμούς του Αιτητή στην παράγραφο 21 της ένορκης δήλωσης του δηλαδή ότι στο σκάφος 'Aprodite Plaza' αποτελεί το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της καθ' ης η αίτηση και επιβεβαιώνω επίσης ότι η καθ' ης η αίτηση έχει προβεί σε ενέργειες για την πώληση του σκάφους και προσθέτω ότι όλες οι ενέργειες της καθ' ης η αίτηση μέχρι την επίδοση της παρούσας αίτησης για την πώληση του σκάφους έγιναν διά μέσου του Αιτητή ο οποίος ήταν ο καπετάνιος του σκάφους και κουμπάρος του αποθανόντα διευθυντή.
- Αναφορικά με την παράγραφο 22 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή από πληροφορίες που έχω λάβει από τον XXXXX Κωνσταντίνου ο οποίος είναι προηγούμενος καπετάνιος του σκάφους και ο οποίος γνωρίζει το σκάφος η αγοραία τιμή του σκάφους σε αρίστη κατάσταση κυμαίνεται μεταξύ €400,000.- και €450,
- άλλα στην παρούσα κατάσταση θα μπορούσε να πωληθεί μεταξύ €300,000.- και €350,000.-
- Όπως με πληροφορεί ο Δικηγόρος της καθ' ης η αίτηση δεν δικαιολογείται η έκδοση και/ή συνέχιση του διατάγματος ημερομηνίας 19/03/2018 καθώς η αίτηση του Αιτητή δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε πειστική μαρτυρία που αποδεικνύει ότι οφείλει η εταιρεία οποιοδήποτε ποσό στον Αιτητή.
- Ο XXXXX Σωφρονίου απεβίωσε την 1/01/2018 και ο αιτητής ήταν στην κηδεία του που έγινε την 04/01/2018 και τον είδα εκεί όπως και ο XXXXX Σωφρονίου από την εν λόγω ημερομηνία ο αιτητής περίμενε μέχρι την 8/03/2018 να αναφέρει για το χρέος της καθ΄ης η αίτηση και για να αποταθεί στο Δικαστήριο για προσωρινό μονομερές διάταγμα χωρίς να εξηγεί την καθυστέρηση του προς το Δικαστήριο.
- Επίσης ο αιτητής από την 8/03/2018 που λέγει πως με συνάντησε καταχώρησε την μονομερή αίτηση την 16/03/2018 χωρίς να εξηγεί γιατί καθυστέρησε να καταχωρήσει την αγωγή του και την επίδικη αίτηση του. Όπως φαίνεται από την ένορκη δήλωση και τα τεκμήρια που συνήψε σε αυτήν τα είχε όλα στην κατοχή του και δεν έκανε την καταχώρηση αμέσως.
- Περαιτέρω ο αιτητής από το 2012 πέρασαν σχεδόν 5 χρόνια και κάποιοι μήνες και όμως χωρίς καμία επιστολή προς την καθ' ης η αίτηση θυμήθηκε μετά τον θάνατο του XXXXX Σωφρονίου να καταχωρήσει την παρούσα αίτηση για μονομερές διάταγμα ως κατεπείγουσα.
- Όπως με συμβουλεύει ο XXXXX Κωνσταντίνου που είναι ειδικός στα σκάφη, σε περίπτωση που γίνει απόλυτο το διάταγμα τότε η καθ' ης η αίτηση θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη εφόσον με τα χρόνια το σκάφος χάνει την αξία του και η παρούσα αγωγή θα πάρει χρόνια να εκδικαστεί όπως συμβαίνει με τις πολιτικές αγωγές ένεκα φόρτου εργασίας των Δικαστηρίων.
- Όπως με έχει ενημερώσει ο δικηγόρος μου όταν εκδόθηκε μονομερώς το επίδικο διάταγμα δεν συνέτρεχε το κατεπείγον για να εκδοθεί μονομερώς και επίσης έχει καθυστερήσει υπέρμετρα ο ενάγοντας/αιτητής να προβεί στην καταχώρηση της αίτησης του χωρίς να δικαιολογεί την εν λόγω καθυστέρηση του σε όλα τα στάδια της υπόθεσης.
- Κατ' επέκταση η καθ' ης η αίτηση έχει αποδείξει σε ικανοποιητικό επίπεδο ότι δεν έλαβε πότε οποιοδήποτε ποσό από τον Αιτητή και ότι η παρούσα διαδικασία δεν την άφορα. Επίσης όπως με συμβουλεύει ο δικηγόρος της καθ' ης η αίτηση η αναγνώριση χρέους δεν υπάρχει ως αγώγιμο δικαίωμα στο δικαιικό μας σύστημα και το Τεκμήριο 2 σε αυτό παραπέμπει και άρα η αγωγή του ενάγοντα δεν έχει προοπτική επιτυχίας.
- Ο αιτητής δεν έχει αποδείξει ότι η καθ' ης η αίτηση έλαβε το επίδικο ποσό και άρα δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της.
- Ζητώ απόρριψη της αίτησης με έξοδα εναντίον του ενάγοντα/αιτητή ως θα υπολογιστούν και εγκριθούν από το Δικαστήριο εφόσον δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του νόμου και της σχετικής νομολογίας για έκδοση μονομερώς του επίδικου διατάγματος.
- Ο αιτητής δεν έχει οποιουσδήποτε χρηματικούς πόρους για την κάλυψη της εγγύησης που έθεσε το Δικαστήριο και είναι συνταξιούχος όπως έχω πληροφορηθεί από τους λογιστές της καθ' ης η αίτηση. Ούτε έχει απαντήσει την επιστολής μας που αναφέρω πιο πάνω.
- Βάσει των πιο πάνω πιστεύω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως ακυρωθεί το προσωρινό διάταγμα και να απορριφθεί η αίτηση του ενάγοντα/Αιτητή με έξοδα εναντίον του αιτητή.
- Όλα τα πιο πάνω ορκίζομαι και λέγω ότι είναι ορθά και αληθή και αυτά τα ορκίζομαι εξ όσων κάλλιον γνωρίζω προσωπικά και από πληροφορίες από τρίτα άτομα τα οποία κατονομάζω στην ένορκο δήλωση μου.» Δεν υποβλήθηκε αίτηση αντεξετάσης οποιουδήποτε εκ των ενόρκως δηλούντων. Ολοκληρώθηκε η ακρόαση στη βάση των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων των διαδίκων. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΗΓΟΡΩΝ Συνοψίζω πιο κάτω την επιχειρηματολογία του συνηγόρου της Εναγομένης όπως εκτέθηκε στη γραπτή του αγόρευση. Αναφερόμενος στην προϋπόθεση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ώστε να μπορεί να εκδοθεί ένα προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εναγομένης εισηγήθηκε ότι ουδεμία σχέση έχει η απαίτηση του Ενάγοντος στη αγωγή με την Εναγόμενη εταιρεία και ότι τούτο φαίνεται μέσα από τη μαρτυρία που έθεσε με την ένορκη δήλωση («Ε/Δ») του ο κ. Ζαχαρίας Πουτζιουρής, ημερ. 3/4/18 που συνοδεύει την ένσταση της Εναγομένης. Επεσήμανε, συναφώς꞉ Ως πρώτο στοιχείο το γεγονός ότι η Εναγόμενη ουδέποτε διατηρούσε τραπεζικό λογαριασμό στη Τράπεζα Πειραιώς με αριθμό ως αυτό που ο Ενάγων δικογράφησε στην παράγραφο 4 της Έκθεσης Απαίτησης του. Σχετικό το Τεκμήριο 2 της Ε/Δ του Ζ. Πουτζιουρή, το οποίο αποτελεί βεβαίωση ημερ. 3/4/18 της AstroBank, η οποία διαδέχθηκε την Τράπεζα Πειραιώς, που βεβαιώνει ότι η Εναγόμενη δεν διατηρούσε λογαριασμούς στην εν λόγω τράπεζα, καθώς και το Τεκμήριο 3 το οποίο αποτελεί μία επιστολή βεβαίωση του XXXXX Σωφρονίου ως διευθυντή της εναγομένης ότι η εναγόμενη δεν είχε στο όνομα της οποιοδήποτε τραπεζικό λογαριασμό για την περίοδο 5/12/06 μέχρι 31/12/
- Υπό το φως αυτών των δύο τεκμηρίων ο συνήγορος της Εναγομένης εισηγείται ότι δεν μπορεί να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση περί ανάληψης υποχρέωσης από την εναγόμενη για επιστροφή ποσού στον Ενάγοντα που η ίδια ουδέποτε παρέλαβε. Ως δεύτερο στοιχείο το οποίο δεικνύει πως δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση, ο συνήγορος της Εναγόμενης επεσήμανε στο Δικαστήριο το Τεκμήριο 1 της Ε/Δ του Ζ. Πουτζιουρή που αποτελεί τα λογιστικά βιβλία της Εναγομένης για τα έτη 2011 και 2012, τα οποία ετοιμάστηκαν από τους εγκεκριμένους λογιστές της εταιρείας, για να υποδείξει ότι δεν αναφέρεται πουθενά σε αυτά ο Ενάγων ως πιστωτής της εν λόγω εταιρείας, ούτε προκύπτει από τα λογιστικά βιβλία να είχε οποιαδήποτε κεφαλαιακή ανάγκη η Εναγόμενη κατά τον επίδικο χρόνο που, ως η έκθεση απαίτησης προβάλει, είναι η περίοδος από 10/7/2011 μέχρι και 29/12/2017 που ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι συμφωνήθηκε η πληρωμή από αυτόν του ποσού των €70.000 προς την Εναγόμενη μέσω του μοναδικού διευθυντή της, κου XXXXX Σωφρονίου, μέχρι και την τελευταία επικοινωνία που αυτός ισχυρίζεται ότι είχε με τον κ. Σωφρονίου στις 29/12/2017 που κατ' ισχυρισμό κατέστησε ως ουσιώδη όρο την αποπληρωμή του εν λόγω ποσού στον Ενάγοντα μέχρι 15/1/18 (παράγραφοι 3 έως 8 της Έκθεσης Απαίτησης). Τρίτο σημείο αποτελεί το γεγονός ότι το μόνο αποδεικτικό στοιχείο που παρουσίασε ο Ενάγων - Αιτητής για να υποστηρίξει την ισχυριζόμενη σύναψη ρητής συμφωνίας ημερ. 10/7/2011 μεταξύ του Ενάγοντος και της Εναγόμενης 1 διά του διευθυντή της, κ. XXXXX Σωφρονίου, είναι η επιστολή-βεβαίωση του XXXXX Σωφρονίου ως φαίνεται στο Τεκμήριο 2 της Ε/Δ ημερ. 16/3/2018 του Ενάγοντος = Αιτητή και η οποία αναφέρει ότι η Εναγόμενη εταιρεία οφείλει το ποσό των €70.000 στον Ενάγοντα από 7/10/
- Αν και αναγνωρίζει ο ευπαίδευτος συνήγορος ότι στο παρών στάδιο της διαδικασίας το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας ωσάν να πρόκειται για δίκη της ουσίας της αγωγής, εντούτοις θεωρεί σημαντικό το γεγονός ότι δεν παρουσιάστηκε από τον αιτητή η καλύτερη δυνατή μαρτυρία, δηλαδή το πρωτότυπο της εν λόγω επιστολής και ότι δεν δόθηκε καμία εξήγηση περί τούτου. Επισημαίνει επίσης ότι πρόκειται για επιστολή σε επιστολόχαρτο εταιρείας, άλλης από την εναγόμενη, ενώ την ίδια στιγμή φέρει την σφραγίδα της Εναγόμενης, κάτοχος της οποίας ήταν ο Αιτητής ως καπετάνιος του σκάφους και πληρεξούσιος της εταιρείας. Δεν υπάρχει ημερομηνία στην επιστολή ούτε μάρτυρες της υπογραφής του κ. Σωφρονίου που την εξέδωσε. Ούτε φέρεται να έχει χαρτοσημανθεί η εν λόγω βεβαίωση προτού κατατεθεί ως τεκμήριο. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ως βάση αγωγής η αναγνώριση χρέους δια της εν λόγω επιστολής αν δεν μπορεί να αποδειχθεί η ίδια η συμφωνία μεταξύ των μερών για τη συνομολόγηση του χρέους. Για τους ίδιους λόγους που αναφέρονται ως άνω ο ευπαίδευτος συνήγορος της Εναγόμενης εισηγείται ότι δεν υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Περαιτέρω, είναι η εισήγηση του συνηγόρου της Εναγομένης ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ του τερματισμού του διατάγματος. Τούτο διότι η πιθανότητα να υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία ο Ενάγων αν δεν παραμείνει σε ισχύ το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα είναι πολύ μικρή σε σχέση με τη ζημία που θα υποστεί η Εναγόμενη αν παραμείνει σε ισχύ το εν λόγω διάταγμα που δεσμεύει το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της εταιρείας, που είναι το σκάφος που αναφέρεται στο διάταγμα. Συγκεκριμένα꞉ Το σκάφος χάνει την αξία του με την πάροδο του χρόνου και θα πρέπει να πωληθεί πριν την λήξη της καλοκαιρινής περιόδου του 2018 επειδή μετά θα είναι δύσκολο να εξευρεθεί αγοραστής. Αν το σκάφος δεν πωληθεί φέτος σημαίνει ότι πιθανόν να πωληθεί το 2019 άλλα μέχρι τότε το σκάφος θα βρίσκεται μέσα στο νερό του λιμανιού της Λάρνακας και θα είναι εκτεθειμένο σε φυσικές φθορές και άλλους κινδύνους. Η δέσμευση του σκάφους αποτελεί αποθαρρυντικό παράγοντα όσον άφορα την πώληση του σκάφους επειδή κανένας δεν θα θέλει να αγοράσει σκάφος που είναι δεσμευμένο με δικαστική απόφαση. Στην περίπτωση που το διάταγμα γίνει απόλυτο τότε το σκάφος θα είναι δεσμευμένο μέχρι την εκδίκαση της αγωγής του Αιτητή που ενδεχομένως να πάρει χρόνια και μέχρι την εκδίκαση τη αγωγής η καθ' ης η αίτηση δεν θα μπορεί να πωλήσει το σκάφος και θα παραμένει στο λιμάνι της Λάρνακα όπου θα σκουριάσει και θα χάσει εντελώς την αξία του. Στην περίπτωση αυτή η καθ' ης η αίτηση θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Περαιτέρω, ως δεύτερο λόγο γιατί το διάταγμα δεν θα έπρεπε να είχε εκδοθεί μονομερώς ο συνήγορος της Εναγομένης εισηγείται ότι ο Αιτητής προσήλθε με υπέρμετρη καθυστέρηση στο Δικαστήριο καθότι πέρασαν 5 χρόνια από 10/7/2012 που ως ισχυρίζεται το επίδικο χρέος κατέστη απαιτητό και μέσα σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα που παρήλθε ουδέποτε απέστειλε ο Αιτητής στην Εναγομένη για να απαιτήσει το εν λόγω ποσό. Στον αντίποδα ο συνήγορος του Ενάγοντος - Αιτητή εισηγείται ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ του Ενάγοντος - Αιτητή όπως φαίνεται από τα Τεκμήρια 1 και 2 της ενόρκου δηλώσεώς του που συνοδεύει την αίτηση. Λέγει ότι꞉ Θα είναι αδύνατη η απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση μη έκδοσης και διατήρησης των αιτούμενων διαταγμάτων, καθώς δεν παρουσιάζει καμιά μαρτυρία η Εναγόμενη εταιρεία για την ύπαρξη άλλης περιουσίας ή και ικανότητας αποπληρωμής του χρέους της μελλοντικά, η οποία, εάν διαλυθεί, θα αφήσει τον ενάγοντα χωρίς καμιά απολύτως θεραπεία. Δεν επηρεάζονται τα δικαιώματα της εναγόμενης ή και δεν διαφοροποιείται το status quo των διαδίκων με αποτέλεσμα η καθ'ής η αίτηση να μην επηρεάζεται από την παρούσα αίτηση, εφόσον το επίδικο σκάφος παραμένει υπό την ιδιοκτησία της και δεν επηρεάζουν τα αιτούμενα διατάγματα τα δικαιώματα των διαδίκων στην ουσία της αγωγής. Όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης ο συνήγορος του Ενάγοντος - Αιτητή επιμένει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτητμα προς εκδίκαση για παράβαση σύμβασης και επαναλαμβάνει ότι ο Ενάγων και πρώην κουμπάρος του μοναδικού διευθυντή της Εναγόμενης εταιρείας έλαβε από τον Ενάγοντα - Αιτητή το ποσό των €70.000.00.- δυνάμει τραπεζικής επιταγής ημερομηνίας 7/10/2011 και χορήγησε επιστολή βεβαίωσης οφειλής του χρέους της Εναγόμενης προς τον Ενάγοντα δηλώνοντας ότι το χρέος είναι οφειλόμενο προς τον Ενάγοντα από την εταιρεία. Για να αντικρούσει τον ισχυρισμό του συνηγόρου της Εναγομένης ότι προσήλθε στο Δικαστήριο με υπέρμετρη καθυστέρηση για να αιτηθεί το προσωρινό διάταγμα και ότι δεν υπήρχε το στοιχείο του κατ' επείγοντος καθ' ων χρόνο το αιτήθηκε, ο συνήγορος του ενάγοντος-αιτητή σημειώνει το εξής: «Κατά ή περί την 1/1/2018 ο τώρα πρώην διευθυντής της εναγόμενης εταιρείας XXXXX Σοφρωνίου και πρώην κουμπάρος του ενάγοντα απεβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ 1 μέρα προηγουμένως καθόντουσαν η δυο τους την παραμονή του 2018 σε εστιατόριο όπου ο διευθυντής της εταιρείας του ανέφερε ότι θα του εξοφλήσει πλήρως το επίδικο χρέος μέχρι την 15/1/
- Μετά τον θάνατο του διευθυντή της εναγόμενης εταιρείας και αφού ο ενάγοντας κατά την 8/3/2018 ενημερώθηκε από τον δικηγόρο διευθυντή της πλέον διευθύντριας εταιρείας της εναγόμενης («δηλούντα») και τον XXXXX Σοφρωνίου υιό και κληρονόμος του XXXXX Σοφρωνίου ενημέρωσαν τον ενάγοντα ότι δεν θα λάβει το ποσό ή και το πλήρες ποσό που του οφείλει η εναγόμενη. Ο ενάγοντας συνεπεία της εν λόγω παραβάσεως προέβηκε στην καταχώρισης της («αγωγής») ημερομηνίας 16/3/2018 και την παρούσας αίτησης ημερομηνίας 19/3/
- Η αγωγή καταχωρίστηκε μόλις 7 ημέρες μετά την αντίληψη του ενάγοντα για την πρόθεση της εναγόμενης να μην τον αποπληρώσει και 10 μόλις μέρες μετά κατέθεσε την παρούσα αίτηση («Αίτηση») με την οποία ζητούσε το διάταγμα 1 απαγόρευσης πώλησης ή και αποξένωσης της επίδικης περιουσίας («σκάφους») το οποίο εκδόθηκε μονομερώς.» Προσθέτει ο συνήγορος του Αιτητή τη θέση του ως εξής: «Σε κάθε περίπτωση, έστω και αν ήθελε υποτεθεί ότι υπήρξε καθυστέρηση, αυτό δεν σημαίνει ότι τα διατάγματα πλέον δεν είναι αναγκαία. Το δημόσιο συμφέρον για τη θεραπεία των αδικοπραξιών υπερτερεί επί οποιασδήποτε καθυστέρησης. Παραπέμπουμε και σχετικά στο σύγγραμμα Goldrein, ανωτέρω, παράγραφος Α2-293, όπου αναφέρεται με παραπομπή στη νομολογία ότι «delay accentuates the need for speed» δηλαδή ότι «καθυστέρηση επιτείνει την ανάγκη για ταχύτητα» και ότι έστω και πέρασε πολύς χρόνος από την απάτη, και έστω και αν τα χρήματα έχουν χαθεί: «where you have a fraud of this nature, although it may be late and although much of the money may now have gone, the sooner that steps are taken to try and trace where it is the better.» Αναφορικά με το ότι υπάρχει ο κίνδυνος αποξένωσης του σκάφους σε περίπτωση που δεν διατηρηθεί σε ισχύ το μονομερώς εκδοθέν απαγορευτικό διάταγμα ο συνήγορος του ενάγοντος παραπέμπει στο Τεκμήριο 5 της Ε/Δ του αιτητή από το οποίο προκύπτει ότι η εναγόμενη έχει σχέδιο πλειοδότησης του σκάφους και ότι επιχείρησε να εμπλέξει τον αιτητή δίδοντας και στον ίδιο το έγγραφο ενδιαφερόμενου πλειοδότη για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή και συνέργεια του σε πράξη που θα συνιστά στην πραγματικότητα καταδολίευση του. Σχολιάζοντας αυτά τα οποία ο συνήγορος της Εναγομένης έθεσε ως υπαινιγμό για να αμφισβητήσει την ποιότητα και αυθεντικότητα της μαρτυρίας στην οποία εδράζεται η απαίτηση του Ενάγοντος, ήτοι του Τεκμηρίου 2 της Ε/Δ του αιτητή, ότι δηλαδή δεν έφερε μάρτυρες της υπογραφής του διευθυντή της Εναγομένης, ενώ ήταν σφραγισμένη με σφραγίδα που κατείχε ο Αιτητής, ο συνήγορος της Εναγομένης λέγει ότι - «Ο Ενάγοντας καμιά σφραγίδα δεν έχει στην κατοχή του ούτε και είχε σφραγίδα της εταιρείας στην κατοχή κάτι για το οποίο πέραν του γενικού ισχυρισμού του ΕΔ της καθ' ης. Η σφραγίδα του σκάφους διαφέρει από την σφραγίδα της εταιρείας. Το ότι ήταν πληρεξούσιος του σκάφους δεν σημαίνει ότι είχε και σφραγίδα της εταιρείας». Περαιτέρω, απαντώντας στους ισχυρισμούς του συνηγόρου της Εναγομένης ότι ο Αιτητής δεν παρουσίασε την καλύτερη δυνατή μαρτυρία για να υποστηρίξει το αίτημα του, ο συνήγορος του Ενάγοντος λέγει ότι: «Επειδή ο ενάγοντας για σκοπούς εξοικονόμησης κόστους και χρόνου του σεβαστού δικαστήριο επισύναψε αντίγραφο της επιταγής δεν σημαίνει ότι δεν την έχει στην κατοχή του. Προς αποφυγή αιτήσεων επιστροφής τεκμηρίου για να κατατεθεί ως τεκμήριο κατά την ακροαματική διαδικασία ή και τυχών κλητεύσεως του πρωτοκολλητή για να προσκομίσει την επίδικη επιταγή ουδόλως επηρεάζει την ισχύ της υποθέσεως του ενάγοντα την οποία επιλεκτικά ο δηλούντα για την εναγόμενη αναφέρει. Οι ενάγοντες δεν γνωρίζουν όλους τους σχετικούς λογαριασμούς, ούτε και βεβαίως κατά πόσο έχουν ή δεν έχουν υπόλοιπο. Ακόμα όμως και αν υποτεθεί ότι δεν έχουν υπόλοιπο, πληροφορίες πότε μπήκαν τα χρήματα, ποιος είναι ο τελικός δικαιούχος των λογαριασμών και μετά που πήγαν τα χρήματα, γιατί ο διευθυντής της εναγόμενης ζήτησε την κατάθεση της επιταγής στον συγκεκριμένο λογαριασμό δεν αναιρεί την εγκυρότητα της σύμβασης. [.] Οι ενστάσεις της καθ' ης η αίτηση είναι ζητήματα τα οποία υπεισέρχονται στην ουσία της υπόθεσης και απαιτούν αξιολόγησης μαρτυρίας πράγμα το οποίο είναι αντικείμενο της δίκης επί της ουσίας . Αντιθέτως με τους ισχυρισμούς ομνύωντα αιτητή τίθενται ενώπιον του δικαστηρίου γεγονότα τα οποία δεικνύουν ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγή και ιδιαίτερα τα τεκμήρια 1, 2 και 3 της ενόρκου δηλώσεως του που αποδεικνύει την ύπαρξη χρέους.» Καταλήγει ο συνήγορος του Ενάγοντος να εισηγείται ότι θα είναι αδύνατο να αποδοθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν διατηρηθεί σε ισχύ το διάταγμα. Διότι꞉ «Δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία για την παρούσα οικονομική κατάσταση της εναγόμενη εν έτη 2018 αλλά το μόνο που προσκομίσθηκε είναι εξ ακοής μαρτυρία των λογιστικών καταστάσεων που αναφέρονται στην παράγραφο 7 στην οποία σύμφωνα με το Κεφάλαιο 9 άρθρο 27 δεν μπορεί να τους προσδοθεί βαρύτητα εφόσον δεν εξηγείται ο λόγος μη προσέλευσης του λογιστή που της συνέταξε. Περαιτέρω δε δεν θα ήταν αποδεκτή μαρτυρία (admissible evidence) εφόσον υποβάλλεται ότι σύμφωνα με το άρθρο 3 του Κεφαλαίου 9 δεν είναι σχετική μαρτυρία με το κατά πόσον τηρούνται οι διατάξεις του άρθρου 32 του 14/60.» Προχωρεί ο συνήγορος του Ενάγοντος και λέγει ότι μια μελλοντική επιδίκαση αποζημιώσεων συνιστά μη επαρκή και μη πλήρη απονομή δικαιοσύνης χωρίς ικανότητα αποπληρωμής του χρέους. Αυτό που διακυβεύεται στην παρούσα αίτηση είναι η αξιοπρεπής διαβίωση του Ενάγοντος κατά το χρόνο καταχώρησης της και μια ενδεχόμενη άρνηση της στο επίπεδο ενδιάμεσης αίτησης, καθιστά αδύνατη την εκ των υστέρων παροχή θεραπείας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η γενική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/
- Οι προϋποθέσεις που θέτει το εν λόγω άρθρο για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος είναι οι ακόλουθες: To Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι꞉ · Υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. · Υπάρχει πιθανότητα ο αιτών να δικαιούται σε θεραπεία. · Είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το πιο πάνω άρθρο έχει ερμηνευθεί και επεξηγηθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd and another
(1982)1 C.L.R. 557, Aνδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννας Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. v. Aλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1Γ A.A.Δ. 2015, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Eκείνο που προκύπτει από την νομολογία είναι ότι το Δικαστήριο, εξετάζοντας τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του αιτητή και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Επίσης, στην Τ.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1802 τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για έκδοση προσωρινού διατάγματος, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. H πρώτη προϋπόθεση του σχετικού άρθρου ικανοποιείται εφόσον αποκαλυφθεί από τον αιτητή συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά την δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, ικανοποιείται αν καταδειχθεί από τον αιτητή ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας, δηλαδή να υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. Η διακρίβωση αυτή γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο, δηλαδή κατά πόσο θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, εξαρτάται από τα συγκεκριμένα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Πρέπει να αποδειχθεί - · Ότι ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα, καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται, ή · Ότι, αν και μπορεί να υπολογιστεί ή αποτιμηθεί η ζημιά του αιτητή σε χρήμα, εντούτοις δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί λόγω της οικονομικής αδυναμίας του εναγομένου (βλ. Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Limited και άλλοι
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1301), ή · Ότι, ακόμη και εκεί που θα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού (βλ Μ & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co
(1997)1 A.A.Δ. 1791). Περαιτέρω, στην
- HIGHGATE PRIMARY SCHOOL LTD κ.α. v.
- Στέλιος Φυλακτίδης κ.α., Πολ. Έφεση Αρ. 216/2006, Ημερομηνίας 24/3/2009 λέχθηκε ότι- «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους - ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Εφόσον το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Το ζήτημα παραμένει πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους παράγοντες που βρίσκονται ενώπιον του και να εξετάσει το ισοζύγιο της ευχέρειας μεταξύ των διαδίκων. Σχετική είναι η Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1Γ Α.Α.Δ.
- Οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρεια δεν είναι εξαντλητικοί. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την PARICO ALUMINIUM DESIGNS LTD ν.
- MUSKITA - ALUMINIUM CO LIMITED
(2002)1 ΑΑΔ 2015꞉ «Η σχετική με το λόγο 8 της έφεσης θέση της νομολογίας παρατίθεται στην παραγ. 623 του Copinger and Skone James (πιο πάνω), η δε σχετική με το λόγο έφεσης 10 παρατίθεται στις παραγ. 624, 625 και 627: "
- Damages. [...]
- Balance of convenience. [...]
- Status quo. [...]
- Ability to pay damages. [...] Σε μετάφραση:
- Αποζημιώσεις. Aν το δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι η αξίωση του ενάγοντα εγείρει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση τότε προχωρεί να εξετάσει κατά πόσο πρέπει να αποφασίσει υπέρ της χορήγησης ή της άρνησης του επιδιωκόμενου απαγορευτικού διατάγματος. Η καθοδηγητική αρχή είναι ότι το δικαστήριο πρέπει πρώτα να εξετάσει κατά πόσο σε περίπτωση που ο ενάγων πετύχει στην αξίωση του για διηνεκές απαγορευτικό διάταγμα στη δίκη θα αποζημιωθεί επαρκώς με την επιδίκαση αποζημιώσεων για την απώλεια που θα υποστεί πριν από τη δίκη ως αποτέλεσμα των συνεχιζόμενων πράξεων του εναγομένου. Αν οι αποζημιώσεις με το μέτρο που ανακτώνται σύμφωνα με το κοινοδίκαιο θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία και ο εναγόμενος θα ήταν σε οικονομική θέση να τις καταβάλει το δικαστήριο κανονικά θα αρνηθεί να χορηγήσει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα όσο ισχυρή και αν φαίνεται η αξίωση του ενάγοντα. ......................................................................................................... Μπορεί να παρατηρηθεί σε αυτό το σημείο ότι σε αγωγές για παραβίαση δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας, αντιποιήσεις και παραβιάσεις εμπιστοσύνης οι αποζημιώσεις συχνά δεν συνιστούν επαρκή θεραπεία εφόσον υπάρχουν δυσκολίες στη διακρίβωση τους και στον προσδιορισμό τους όπως η ζημιά στην περιουσία του ενάγοντα, στην επιχείρηση του και στην εμπορική του εύνοια.
- Ισοζύγιο της ευχέρειας. Αν το δικαστήριο βρίσκεται σε αμφιβολία ως προς την επάρκεια των αντίστοιχων θεραπειών σε αποζημιώσεις που προσφέρονται είτε στον ενάγοντα είτε στον εναγόμενο είτε και στους δύο εγείρεται το θέμα του ισοζυγίου της ευχέρειας. Στην American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd [1975] A.C. 396 η Δικαστική Επιτροπή των Λόρδων έχει καθιερώσει ορισμένες κατευθυντήριες αρχές για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. ........................................................................................................ Κατά την αξιολόγηση του που κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας ένας σημαντικός παράγων είναι η έκταση κατά την οποία τα μειονεκτήματα του κάθε μέρους θα είναι αδύνατο να αποζημιωθούν με αποζημιώσεις. Αν για παράδειγμα η έκταση της μη δυνάμενης να αποκατασταθεί ζημιάς του κάθε μέρους δεν θα διαφέρει σε μεγάλο βαθμό, το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη τη σχετική δύναμη της υπόθεσης του κάθε μέρους όπως αποκαλύπτεται από τις ένορκες δηλώσεις που έχουν παρουσιασθεί κατά την ακρόαση της αίτησης. Αυτός όμως είναι ο τελευταίος και όχι ο πρώτος παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη. Είναι μόνο σ' αυτό το στάδιο που το δικαστήριο δικαιούται να εξετάσει κατά πόσο υπάρχει ουσιαστική ανισότητα επί της ουσίας και ποιός από τους διαδίκους έχει περισσότερη πιθανότητα επιτυχίας. Το δικαστήριο δεν δικαιούται, ακόμη και σ' αυτό το στάδιο, να εμπλακεί σε οτιδήποτε που μοιάζει με προκαταρκτική εκδίκαση της αγωγής πάνω σε συγκρουόμενες ενόρκες δηλώσεις για να αξιολογήσει τη δυνατότητα της υπόθεσης του κάθε μέρους. Μπορεί να υπάρχουν υποθέσεις στις οποίες είναι εμφανές από τη μαρτυρία ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη αμφισβήτηση ότι η δύναμη της υπόθεσης ενός μέρους είναι δυσανάλογη από εκείνη του άλλου μέρους. Γενικά όμως η διαδικασία στις παρεμπίπτουσες αιτήσεις δεν είναι η πρέπουσα για τη διεξαγωγή έρευνας σε αμφισβητούμενα γεγονότα.
- Status Quo. Όπου οι άλλοι παράγοντες φαίνονται να είναι ισοζυγισμένοι το δικαστήριο συνήθως θα λάβει τέτοια μέτρα τα οποία σκοπό έχουν τη διατήρηση του status quo. Αν, από την άλλη, ο εναγόμενος εμποδίζεται προσωρινά από του να κάμει κάτι το οποίο δεν έκαμνε προηγουμένως, η μόνη επίδραση του παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος, σε περίπτωση που θα πετύχει στη δίκη του, είναι η αναβολή της ημερομηνίας κατά την οποία θα είναι σε θέση να εμπλακεί σε μια δραστηριότητα την οποία προηγουμένως δεν την είχε θεωρήσει αναγκαία να αναλάβει. Αν, από την άλλη, ο εναγόμενος διακόπτεται στη διεξαγωγή μιας καθιερωμένης επιχείρησης το απαγορευτικό διάταγμα θα του προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη δυσχέρεια εφόσον θα έχει να αρχίσει πάλι να τη δημιουργεί σε περίπτωση που πετύχει στη δίκη. [...] Περαιτέρω, έχει νομολογηθεί ότι, στην περίπτωση που η έκδοση προσωρινού διατάγματος ζητείται μονομερώς, ο αιτητής θα πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέταση της αίτησης και να παρακαμφθεί ο κανόνας της φυσικής δικαιοσύνης και το δικαίωμα της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 έχει εφαρμογή, όλως εξαιρετικά, σε περίπτωση επείγουσας ή άλλης ειδικής περίστασης που να δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος στερεί το Δικαστήριο από την ανάληψη σχετικής εξουσίας (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Xρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598, Aναφορικά με την αίτηση της Βαλεντίνας Θεοφάνους, Πολ. Αίτηση Αρ. 27/10, Ημερομηνίας 23/12/2010 και Αναφορικά με την αίτηση του Μάριου Τσιάτταλου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 140/2010, Ημερομηνίας 01/03/2011). Στην απόφαση PARICO ALUMINIUM DESIGNS LTD ν. 1. MUSKITA - ALUMINIUM CO LIMITED
(2002)1 ΑΑΔ 2015 διασαφηνίστηκε ότι το ζήτημα της καθυστέρησης δεν ελέγχεται ως δικαιοδοτικός όρος, αλλά ως μια παράμετρος κατά τον έλεγχο του ισοζυγίου της ευχέρειας. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα꞉ «Ήταν, επίσης, η εισήγηση του κ. Μουαΐμη ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας και/ή το status quo έχουν αλλάξει προς ζημιά της υπόθεσης των εφεσιβλήτων λόγω της καθυστέρησης από μέρους των τελευταίων να αποταθούν στο Δικαστήριο για προστασία. Στην Τσιαντή ν. Hellenic Bank (Investments) Limited
(2001)1 Α.Α.Δ. 2029 έγινε επισκόπηση της σχετικής με το θέμα της καθυστέρησης θέσης της Νομολογίας. Οι αρχές οι οποίες προκύπτουν από τη νομολογία είναι οι εξής:
(1)Η καθυστέρηση, εκτός αν επεξηγηθεί, στην προώθηση της αίτησης για προσωρινό διάταγμα είναι γενικώς μοιραία.
(2)Το ζήτημα της καθυστέρησης πρέπει να σταθμίζεται με την πιθανότητα του ενάγοντα να πετύχει τελικά στην αγωγή του και να λαμβάνεται υπόψη κατά πόσο ο εναγόμενος έχει επηρεασθεί με οποιοδήποτε τρόπο λόγω της καθυστέρησης ή έχει καθησυχασθεί ότι όλα ήταν ασφαλή ή έχει πλανηθεί λόγω της απραξίας του ενάγοντα.
(3)Το κατεπείγον του θέματος μπορεί να προκύψει και μετά τη γένεση της βάσης της αγωγής.
(4)Η έκταση της καθυστέρησης η οποία είναι αναγκαία για να αποτρέψει τη χορήγηση θεραπείας εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και δεν μπορούν να διατυπωθούν άκαμπτοι κανόνες. (Βλ. Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 C.L.R. 788, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598, Timberland Co. v. Evans & Sons Ltd κ.ά.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1179, Χριστοδούλου ν. Vraets
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1475, Zein κ.ά. v. Παράσχος Κ. Καμπανελλά Λτδ
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 606, Re Stavros Hotel Appartments Ltd κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841, Re B.P. Cyprus Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 861, 864, M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. v. The Timberland Co. of U.S.A.
(1997)1 Α.Α.Δ. 1791. Βλ. και Copinger and Skone James (πιο πάνω) παραγ. 633 και Kerr on Injunctions, 6η έκδοση, σελ. 360-61, Kerly's Law on Trade Marks and Trade Names, 12η έκδοση, παραγ. 15-68 και John Drysdale & Michael Silverleaf "Passing off Law and Practice", 2α έκδοση, παραγ. 6-16).» Στην απόφαση ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΦΟΥ v. ARISTO DEVELOPERS LTD
(2011)1 Α.Α.Δ. 1377 εξετάστηκε πως επιδρά η καθυστέρηση στην έγερση της αγωγής και υποβολής αίτησης για προσωρινό διάταγμα, κατά τον έλεγχο του κατεπείγοντος ως δικαιοδοτικού όρου. Σχετικό απόσπασμα ακολουθεί꞉ «Τέθηκε από την εφεσείουσα ότι τίποτε το επείγον δεν υπήρχε ώστε να εκδοθεί σε μονομερή βάση το προσωρινό διάταγμα. Είναι νομολογημένο ότι ένα διάταγμα υπόκειται σε ακύρωση όταν ελλείπει το στοιχείο του κατεπείγοντος διότι αποστερείται με τον τρόπο αυτό η δικαιοδοτική βάση και η εξουσία έκδοσης από το Δικαστήριο του διατάγματος πάνω σε μονομερή βάση (δέστε Stavros Hotel Apartments Ltd κ.ά. (Αρ. 2)
(1994)1 A.A.Δ. 836, 841 και Bαβέλ Μπουτίκ Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 947, 954). Όπως τονίστηκε περαιτέρω στη Χ"Βασιλείου v. White Knight Holdings Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 203, στη σελ. 207: «..... Μόνο όπου συντρέχουν λόγοι που εξ αντικειμένου καθιστούν αδύνατη τη γνωστοποίηση του αιτήματος στον αντίδικο, μπορεί να δικαιολογηθεί η παρέκβαση από τα θέσμια της δικαίας δίκης και να χορηγηθεί θεραπεία χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά.». Επιβεβαίωση της αρχής αυτής έγινε και στη Quantum Telecommunications Ltd
(2005)1 Α.Α.Δ. 901. Παρόλο που οι αποφάσεις αυτές εξέτασαν τον κανόνα του επείγοντος στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά τη διαδικασία χορήγησης προνομιακών ενταλμάτων, εντούτοις είναι πρόδηλο ότι το Δικαστήριο που εκδίδει ex parte το διάταγμα δύναται από μόνο του να επανεξετάσει μετά από την καταχώρηση της σχετικής ένστασης και το ζήτημα του χρόνου ως στοιχείο που εμπίπτει στα πλαίσια της όλης δικαιοδοσίας του να επικυρώσει ή να ακυρώσει το διάταγμα υπό το φως της ολότητας των γεγονότων. Οι θεραπείες που ζητούνται, το πολύπλοκο της υπόθεσης και η όλη διαφορά επιδρούν αναλόγως επί του παράγοντα του χρόνου. (Δέστε Seamark Consultancy Services Limited κ.ά. v. Joseph Lasala κ.ά.
(2007)1 Α.Α.Δ. 162, σελ. 185-186). Είναι γεγονός ότι η μονομερής αίτηση εισήχθηκε στις 19.3.2010 με την καταχώρηση της αγωγής, ενώ τα γεγονότα παρέπεμπαν σε συμφωνία ημερ. 17.10.2006, όταν ακυρώθηκε η αρχική συμφωνία. Στην ένορκη δήλωση του Σάββα Γεωργιάδη όμως υποστηρίχθηκε στις παρ. 8 και 9, ότι η εφεσείουσα είχε επανειλημμένα αναγνωρίσει και παραδεχθεί την οφειλή της στους εφεσίβλητους. Και περαιτέρω ότι επιδείχθηκε εκ μέρους των τελευταίων ανοχή και ευαισθησία για αρκετό μεγάλο χρονικό διάστημα ακριβώς επειδή αντισυμβαλλόμενος ήταν η εφεσείουσα, εκκλησιαστικός οργανισμός, ώστε να της δοθεί χρόνος καταβολής του ομολογουμένως μεγάλου ποσού. Στην παρ. 11 της ένορκης δήλωσης Γεωργιάδη, φανερώνεται η ανεπιτυχής προσπάθεια των εφεσιβλήτων να τύχουν πληρωμής από την εφεσείουσα. Πέραν των προφορικών επικοινωνιών, αντηλλάγησαν και επιστολές. Επισυνάπτονται επιστολές των εφεσιβλήτων ημερ. 11.12.08 (Τεκμ. 3), ημερ. 16.3.09, μέσω της μητρικής τους εταιρείας (Τεκμ. 4), καθώς και επιστολές των δικηγόρων τους ημερ. 21.5.09 και 24.6.09 (Τεκμ. 5 και 6). Δεν δόθηκαν σ' όλες απαντήσεις από την εφεσείουσα. Αλλά οι επίσης επισυνημμένες επιστολές ημερ. 10.3.09 και 4.6.09, (Τεκμ. 7 και 8), που αποστάληκαν από την εφεσείουσα, δείχνουν αφενός αποδοχή ουσιαστικά της οφειλής, αλλά και μια μετατόπιση στη θέση της ως προς την όλη συμφωνία, εστιάζοντας το ζήτημα στο «πνεύμα» των συζητήσεων και της συμφωνίας. Έχει αναγνωρισθεί από τη νομολογία ότι είναι θεμιτό για ένα διάδικο να αναμένει την τελεσφόρηση εξώδικης διευθέτησης ή και την αποπληρωμή ενός χρέους προτού εγείρει την αγωγή. (Δέστε Χ"Γαβριήλ κ.ά. v. Επενδυτικού Συγκροτήματος Συνεργατικών Εταιρειών Λευκόνοικο Λτδ
(2003)1 Α.Α.Δ. 606 και Ρένα Αριστοτέλους Λτδ v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 Α.Α.Δ. 280). Περαιτέρω, επεξηγώντας στη συνέχεια στην παρ. 12, το επείγον της έκδοσης του διατάγματος έγινε αναφορά τόσο στο μέγεθος του ποσού όσο και στην οικονομική κατάσταση της εφεσείουσας, αλλά και στο ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να δεχθεί πίεση για να αποπληρώσει την οφειλή της. Πολύ ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο σε σχέση με τα προαναφερθέντα χαρακτήρισε ατυχείς τις δηλώσεις αυτές και αβάσιμες προς στοιχειοθέτηση του επείγοντος. Στη συνέχεια όμως καταγράφηκε στην παρ. 13 της ένορκης δήλωσης ότι η εφεσείουσα είχε προχωρήσει σε συνεργασία με εταιρεία ανάπτυξη γης και είχαν ήδη πωλήσει διάφορα τεμάχια γης εισπράττοντας το τίμημα χωρίς να καταβάλλεται η οφειλή στους εφεσίβλητους. Το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησε ότι η δήλωση αυτή επαρκούσε για να καταδειχθεί το επείγον της έκδοσης του διατάγματος εφόσον τα τεμάχια γης έπρεπε να παραμείνουν στην κατοχή και ιδιοκτησία της εφεσείουσας ώστε να διασφαλισθεί η εναντίον της απαίτηση των εφεσιβλήτων. Δεν δόθηκαν λεπτομέρειες αυτής της συνεργασίας, αλλά πρέπει να υποδειχθεί ταυτόχρονα ότι ουδέν ουσιαστικό ανεφέρθη από την εφεσείουσα στη δική της ένσταση ως προς αυτό το θέμα, ούτε αμφισβητήθηκε η πώληση τεμαχίων γης. Αντίθετα, στην παρ. 7 της ένορκης δήλωσης του Χαράλαμπου Παναγιώτου, έγινε δεκτή η υπογραφή συμφωνίας με την Pafilia Property Developments Ltd στις 30.10.2006. Ο Χαράλαμπος Παναγιώτου στη δική του αντεξέταση εκ μέρους της εφεσείουσας, κατέστησε σαφές ότι υπήρχαν άτομα που αγόρασαν τεμάχια γης λόγω της συνεργασίας της εφεσείουσας με την Pafilia, και τα οποία εμποδίζοντο από του να ενασκήσουν τα δικά τους συμβατικά δικαιώματα, λόγω της ύπαρξης του διατάγματος. Μάλιστα, στην παρ. 14, η εφεσείουσα ισχυρίσθηκε ότι θα υπέκειτο σε ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν μπορούσε να προχωρήσει σε πωλήσεις σε σχέση με την ανάπτυξη στην Τσάδα βρισκόμενη έτσι σε παραβίαση της συμφωνίας της με την Pafilia. Προκύπτει επομένως ότι εκτός και εάν εκδιδόταν το διάταγμα, η εφεσείουσα είχε σκοπό να προχωρήσει και σε άλλες πωλήσεις τεμαχίων γης με όλα τα αρνητικά αποτελέσματα για τους εφεσίβλητους. Το κριτήριο επομένως που καθιστούσε επείγον την έκδοση του διατάγματος σε μονομερή βάση στις συνθήκες της υπό κρίση υπόθεσης δεν ήταν πότε οι εφεσίβλητοι πληροφορήθηκαν το γεγονός της σύναψης της συμφωνίας της εφεσείουσας με την Pafilia (λεπτομέρειες του περιεχομένου της οποίας, ως δέχθηκε στην αντεξέταση του ο Χαράλαμπος Παναγιώτου ουδέποτε μεταφέρθηκαν στους εφεσίβλητους), αλλά πότε προέκυψε η πληροφόρηση περί της αποξένωσης της περιουσίας με βάση αυτή τη συμφωνία και συνεργασία με την εφεσείουσα. Ως προς το τελευταίο αυτό σημείο, πρέπει να παρατηρηθεί περαιτέρω ότι κατά την αντεξέταση του Σάββα Γεωργιάδη, ουδέν τέθηκε σ' αυτόν σε σχέση με αυτή την πώληση τεμαχίων γης στη βάση της συμφωνίας με την Pafilia, ούτε ρωτήθηκε ως προς τον ακριβή χρόνο που οι εφεσίβλητοι πληροφορήθηκαν για την έναρξη πώλησης του τεμαχίου γης. Ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο εντόπισε αυτό το σημείο στην απόφαση του, όπως ορθά σημείωσε και το ότι δεν του υποβλήθηκε καν ότι τα στοιχεία στα οποία παρέπεμψε στην ένορκη δήλωση του δεν καθιστούσαν το όλο θέμα επείγον προς έκδοση του διατάγματος σε μονομερή βάση και δεν είναι νοητό να εγείρεται εκ των υστέρων το θέμα κατ' έφεση. Παρέμεινε επομένως ουσιώδες ότι η εφεσείουσα επέλεξε να αρχίσει να πωλεί τεμάχια γης χωρίς πρόθεση να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό έναντι της αναγνωρισμένης στην ουσία οφειλής της προς τους εφεσίβλητους, οι οποίοι όταν το αντιλήφθηκαν κινήθηκαν δικαστικώς.» (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Στην απόφαση ΜΑΡΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ v. ΡΟΔΟΥΛΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
(2012)1 Α.Α.Δ. 604 έγινε δεκτό ότι το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδίδει προσωρινό διάταγμα όχι μόνο βάσει κατεπείγοντος, αλλά και όταν υπάρχουν άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις που το δικαιολογούν, όπως για παράδειγμα το έναυσμα για αποξένωση περιουσιακών στοιχείων. Σχετικό το ακόλουθο απόσπασμα꞉ «Εν πάση περιπτώσει, όπως ορθά επιβεβαιώθηκε μεταξύ άλλων και στην απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1244, το στοιχείο του επείγοντος από πλευράς χρονικής τοποθέτησης και αν δεν είναι αυθύπαρκτο, όμως το στοιχείο του χρόνου, δεν είναι και ο μόνος παράγων που μπορεί να επιδράσει θετικά στο Δικαστήριο για την έκδοση μονομερούς διατάγματος. Το Άρθρο 9 του Κεφ. 6 ρητά αναφέρει ότι η εξουσία του Δικαστηρίου ενεργοποιείται όταν αποδειχθεί είτε το στοιχείο του κατεπείγοντος ή οποιαδήποτε άλλη ιδιαίτερη περίσταση. Εδώ, συνιστούσαν ιδιαίτερες περιστάσεις οι εύλογοι φόβοι τους οποίους είχε εκφράσει η εφεσίβλητη ότι τυχόν επίδοση της αίτησης θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα για αποξένωση περιουσίας, οπότε και το αίτημά της για διατήρηση της κατάστασης πραγμάτων θα καθίστατο άνευ αντικειμένου. Όπως δε αναφέρθηκε και στην απόφαση στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία "Λεωνίκ" Λίμιτεδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785, δεν είναι αναγκαία η προσαγωγή μαρτυρίας από τον αιτητή για πραγματική πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί.» (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του παρόντος Δικαστηρίου.) Στην απόφαση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία "Λεωνίκ" Λίμιτεδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785 διασαφηνίστηκε ότι δεν απαιτείται να προσκομίζεται μαρτυρία για την πρόθεση αποξένωσης, αρκεί να υπάρχει κίνδυνος μη ικανοποίησης της δικαστικής απόφασης στην αγωγή σε περίπτωση που γίνει η αποξένωση του περιουσιακού στοιχείου. Το απόσπασμα έχει ως εξής꞉ «Ακούσαμε τις δυο πλευρές και καταλήγουμε πως επιβάλλεται να παρέμβουμε. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μή ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινής Κολλάτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1306. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοΐζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα "ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μή μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων". Τα ίδια και στην Tσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι "η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος".» Είναι πάγια αρχή ότι ο αιτητής, όταν επιζητεί από το Δικαστήριο και εξασφαλίζει θεραπεία μονομερώς, θα πρέπει να αποκαλύπτει στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία δύναται να προσμετρήσουν στην κρίση του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που πρέπει να αποκαλύψει δεν περιορίζονται μόνο σε αυτά που γνωρίζει αλλά και σε αυτά που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Η μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων είναι λόγος για το Δικαστήριο να αρνηθεί την συνέχιση της ισχύς του προσωρινού διατάγματος (βλ. Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Xριστίνας Χριστοφόρου κ.α. (ανωτέρω), Χριστιάνα Στυλιανού v. Aνδρέα Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583, Ανδρέας Εργατίδης v. 1. G. Giorgalettos Enterprises Ltd κ.α
(2000)1B A.A.Δ. 995, Κατερίνα Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd,
(2009)1A A.A.Δ. 734 και 1. Ιωάννης Κυριάκου Όξυνου v. Μαρίας Ρολη Λου κ.α., Πολ. Εφεση. Αρ. 310/2008, Ημερομηνίας 17/06/2011). Σχετική με το θέμα είναι και η υπόθεση The Timberland of U.S.A. V Evans & Sons Ltd κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1179 όπου στην σελ. 1186 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον κ. Πική Π. όπως ήταν τότε: «....Στην απόφαση του, το πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας στην Ολομέλεια στην Demstar Limited V Zim Israel Navigation Co. Limited κ.α. Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του Δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ' αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην Demstar Limited V Zim Israel Navigation Co. Limited κ.α.» Αυτό που προκύπτει από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή, η αρχή αυτή τυγχάνει εφαρμογής όχι μόνο στην περίπτωση που ένας αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλειπή και/ή παραπλανητικά, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Σημειώνω ότι το βάρος απόδειξης ότι πληρούνται οι προεκτεθείσες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 είναι στους ώμους του διαδίκου που επιζητεί την έκδοση του διατάγματος. Με σαφήνεια προκύπτει από τη νομολογία, ότι η έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος μονομερώς, δεν μεταθέτει το βάρος της απόδειξης κατά την ακρόαση. Ο αιτητής σε κάθε περίπτωση έχει το βάρος να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου ικανοποιητική μαρτυρία για να καταδείξει ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ (Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, Dolego Estates Ltd κ.α. ν. Θεόδωρος Φιλίππου κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1217, και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd
(1999)1 A.A.Δ. 1858, απόφαση ημερ. 17.7.2014 στην Πολιτική Έφεση 13/2010, Μιχαλάκης Π. Λοϊζιάς δια της πληρεξουσίου αντιπροσώπου του Προκοπίας Σάββα ν. Loizias & Sons Contracting Building (Overseas) Ltd). Κρίνω ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση στην αγωγή. Τούτο ενόψει του γεγονότος ότι ο Ενάγων - Αιτητής, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη οφείλει στον ίδιο το ποσό των 70.000 ευρώ από 7.10.2011, παρουσίασε σχετική Βεβαίωση, ενυπόγραφη από πρόσωπο που δεν αμφισβητείται ότι ήταν κατά ή περί τις 7.10.2011 ο μοναδικός Διευθυντής της, καθώς επίσης φέρει τη σφραγίδα της εταιρείας, η οποία δεν αμφισβητήθηκε από την Καθ'ης η αίτηση ότι ανταποκρίνεται στην πραγματική σφραγίδα της εταιρείας. Εφόσον πρόσωπο ικανό να δεσμεύσει έναντι τρίτων μια εταιρεία, δίδει τέτια έγγραφη βεβαίωση οφειλής, δημιουργείται συζητήσιμη υπόθεση για την ύπαρξη της οφειλής αυτής. Όλα τα άλλα ζητήματα που έθιξε ο συνήγορος της Καθ' ης η αίτηση αναφορικά με την αποδεκτότητα της Βεβαίωσης αυτής με βάση τον κανόνα της καλύτερης δυνατής μαρτυρίας, είναι ζητήματα που αφορούν στην απόδειξη του αγώγιμου δικαιώματος. Δεν είναι του παρόντος σταδίου, να κριθεί από το Δικαστήριο αν αποδεικνύεται το αγώγιμο δικαίωμα, παρά μόνο κατά πόσον υπάρχει συζητήσιμο θέμα. Ως εκ τούτου, προχωρώ να εξετάσω το 2ο κριτήριο. Το κατά πόσον υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Υπενθυμίζω ότι δεν απαιτείται στο παρόν στάδιο να γίνει η στάθμιση στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, ως είναι το βάρος απόδειξης που πρέπει να αποσείσει ο Αιτητής στο τέλος της δίκης. Εδώ, το Δικαστήριο με βάση το ενώπιον του διαθέσιμο υλικό, ήτοι τις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις και τα τεκμήρια που τις συνοδεύουν, είναι σε θέση να δει ότι ο Ενάγων - Αιτητής είναι πρόσωπο που δεν αμφισβητείται από την Καθ' ης η αίτηση ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο της 7.10.2011 ήταν άτομο της εμπιστοσύνης του μοναδικού διευθυντή της Καθ'ης η αίτηση, στον οποίο η Καθ'ης είχε εμπιστευθεί πληρεξούσιο έγγραφο για να διενεργεί εργασίες που την αφορούσαν, να κατέχει τη σφραγίδα της και ότι είχε ιδιάζουσα σχέση με τον μοναδικό διευθυντή της, ειδικότερα ότι ήταν κουμπάροι. Υπό τις συνθήκες αυτές, ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι κατέβαλε κατ' εντολή του μοναδικού διευθυντή της Ενάγουσας το επίδικο ποσό σε λογαριασμό που του υπέδειξε ο εν λόγω Διευθυντής, εκδίδοντας επιταγή ως φαίνεται στο Τεκμήριο 1, την οποία οπισθογράφησε και κατέθεσε σε αριθμό λογαριασμού, τον αριθμό του οποίου αποκάλυψε με την ένορκη δήλωση του ο Αιτητής. Το αν ο λογαριασμός αυτός ανήκει ή δεν ανήκει στην Καθ'ης η αίτηση είναι ζήτημα ξεχωριστό. Επικεντρώθηκε η Καθ'ης η αίτηση στο να αποδείξει ότι δεν ανήκει σε αυτήν ο εν λόγω λογαριασμός. Δεν υπάρχει βεβαίωση που να λέει κατά τρόπο συγκεκριμένο ότι ελέγχθηκε σε ποιον ανήκει ο συγκεκριμένος λογαριασμός και να λέγει ότι δεν ανήκει στην Εναγόμενη. Προσκομίστηκαν απλώς δύο βεβαιώσεις που λένε ότι η Καθ'ης εταιρεία δεν διατηρούσε τραπεζικούς λογαριασμούς κατά τον ουσιώδη χρόνο στην Τράπεζα Πειραιώς ή και οπουδήποτε. Ωστόσο, ως παρατηρώ, στους εξελεγμένους Λογαριασμούς που παρουσίασε η πλευρά της Καθ'ης η αίτηση, οι ελεγκτές θέτουν σημείωση για το έτος που έληξε στις 31.12.2011 και λένε ότι «Τα μετρητά της Εταιρείας σε τράπεζες που επηρεάζονται από τα πιο πάνω μέτρα ήταν κάτω από 100.000 κατά την ημερομηνία εφαρμογής των αποφάσεων και ως εκ τούτου δεν επηρεάζονται». Θα είναι ζήτημα ελέγχου αξιοπιστίας κατά την δίκη το αν είχε ή δεν είχε τραπεζικούς λογαριασμούς στο όνομά της η Καθ'ης. Ωστόσο, δεν αποκλείεται μια εταιρεία να ζητεί και να υποδεικνύει την πληρωμή ενός ποσού που λαμβάνει προς όφελός της σε λογαριασμό τρίτου προσώπου, για εξόφληση δικής της οφειλής προς ένα τέτοιο τρίτο πρόσωπο από ένα άλλο πρόσωπο. Στην παρα. 6 της Ε/Δ του, ο Αιτητής δεν ισχυρίστηκε άλλωστε ότι κατέθεσε το ποσό σε λογαριασμό στο όνομα της Εναγόμενης. Στηρίζει την απαίτηση του όμως στη Βεβαίωση οφειλής από την Εναγόμενη ως το Τεκμήριο
- Συνεπώς, δεν εξανεμίζεται η πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, από το γεγονός και μόνο ότι ενδέχεται να μην ανήκει στην Εναγόμενη ο συγκεκριμένος τραπεζικός λογαριασμός. Όσον αφορά το τρίτο κριτήριο, κατά πόσον θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο μέλλον, αν δεν γίνει απόλυτο το διάταγμα, λαμβάνω υπόψη τα εξής꞉ Δεν έχω ενώπιον μου τρέχουσες οικονομικές καταστάσεις της Καθ'ης η αίτηση, παρά μόνον εκείνες που αφορούν στα έτη 2011 και
- Συνεπώς, δεν μπορώ να κρίνω την κατάσταση ρευστότητας της Καθ'ης η αίτηση στο παρόν στάδιο, για να αποφασίσω αν έχει ή δεν έχει την ικανότητα να ικανοποιήσει με αποζημιώσεις πλήρως τον Ενάγοντα αν επιτύχει η αγωγή του. Υπάρχει όμως ενώπιον μου η παραδοχή της Καθ'ης η αίτηση ότι το επίδικο σκάφος στο οποίο αφορά το απαγορευτικό διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς, είναι το μοναδικό περιουσιακό της στοιχείο που μπορεί να ρευστοποιηθεί. Έχω συγχρόνως τη θέση της Καθ'ης η αίτηση ότι αυτή δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να το συντηρεί πλέον, γι'αυτό και προτίθεται να το αποξενώσει, πωλήσει. Είναι μάλιστα παραδεκτό από πλευράς Καθ'ης η αίτηση ότι αμέσως πριν την καταχώρηση της παρούσας αγωγής και της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος, αυτή είχε αρχίσει τη διαδικασία αναζήτησης αγοραστή, πλειοδότη, για το συγκεκριμένο σκάφος και ότι υπάρχει εκτίμηση αγοραίας αξίας μεταξύ 400.000 - 450.000 ευρώ, με προβλεπόμενη τιμή πώλησης περί τις 300.000 - 350.000 ευρώ. Συγχρόνως, δεν αμφισβητήθηκε η θέση του Αιτητή ότι υπάρχουν τρεις διάδοχοι του αποβιώσαντος διευθυντή της Καθ'ης η αίτηση οι οποίοι αναμένουν να λάβουν από 100.000 ευρώ έκαστος σε περίπτωση πώλησης του σκάφους. Τα ποσά που αναμένεται να εισπραχθούν από την Καθ'ης η αίτηση σε περίπτωση πώλησης του σκάφους υπερκαλύπτουν την απαίτηση του Ενάγοντος και τούτο δείχνει ότι είναι εταιρεία που έχει την οικονομική δυνατότητα να τον αποζημιώσει αν δεν γίνει απόλυτο το προσωρινό διάταγμα. Απεναντίας, αν το Διάταγμα γίνει απόλυτο, τότε η περαιτέρω καθυστέρηση στην πώληση του σκάφους μέχρις ότου ολοκληρωθεί η δίκη, θα οδηγεί σε συνεχιζόμενη απόσβεση και μείωση της αξίας του σκάφους σε βαθμό που μπορεί όντως να είναι δυσανάλογα μεγάλη η ζημιά της Καθ'ης εν σχέσει προς τη ζημιά που θα έχει κατά το ίδιο χρονικό διάστημα ο Αιτητής στο δικαίωμα του να εισπράξει την απάιτησή του αν επιτύχει η αγωγή του. Επομένως, παρά το γεγονός ότι η μαρτυρία που παρουσίασε ο Αιτητής στο στάδιο που καταχώρησε την αίτηση του για το προσωρινό διάταγμα φανέρωνε τον κίνδυνο αποξένωσης του σκάφους ως του μοναδικού περιουσιακού στοιχείου της εταιρείας, κάτι που έγινε δεκτό από το Δικαστήριο ότι δημιουργούσε το στοιχείο του κατεπείγοντος και έχω παραθέσει στην παρούσα απόφαση τη νομολογία που αποδέχεται πως ένας τέτοιος κίνδυνος είναι ικανός να γίνει αποδεκτός τόσο ως παράμετρος του κατεπείγοντος (ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΦΟΥ v. ARISTO DEVELOPERS LTD
(2011)1 Α.Α.Δ. 1377) όσο και ως αυτοτελής «ιδιαίτερη περίσταση» (βλ. ΜΑΡΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ v. ΡΟΔΟΥΛΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ
(2012)1 Α.Α.Δ. 604) στη βάση της οποίας μπορεί να αναλάβει δικαιοδοσία το Δικαστήριο για την έκδοση προσωρινού διατάγματος, εντούτοις στο παρόν στάδιο που έχω ενώπιον μου τις εκτιμήσεις της αγοραίας αξίας του σκάφους, σε επίπεδα ικανά να υπερκαλύψουν την αποζημίωση του Ενάγοντος αν πετύχει η αγωγή του, διαμορφώνω τη δικαστική κρίση υπέρ της μη διατήρησης του προσωρινού διατάγματος. Όσον αφορά την καθυστέρηση με την οποία ο Αιτητής προσήλθε στο Δικαστήριο να καταχωρήσει την αγωγή του, έχω θέσει τη σχετική νομολογία που δείχνει ότι είχε δικαίωμα να επιδιώξει πρώτα συμβιβασμό και ότι δικαιολογημένα, μόλις αντιλήφθηκε τον κίνδυνο αποξένωσης, ενεργοποίησε το δικαίωμά του για καταχώρηση αγωγής (βλ. ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΦΟΥ v. ARISTO DEVELOPERS LTD
(2011)1 Α.Α.Δ. 1377). Συνεπώς, η καθυστέρηση δεν θα βάρυνε στο μυαλό μου την πλάστιγγα του ισοζυγίου της ευχέρειας ενάντια στη διατήρηση του διατάγματος. Εκείνο που βαρύνει την πλάστιγγμα υπέρ του τερματισμού της ισχύος του διατάγματος είναι οι δυσανάλογες συνέπειες που θα έχει για τους δύο διάδικους τυχόν διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ τα επόμενα χρόνια μέχρι την ολοκλήρωση της εκδίκασης της αγωγής. Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω, τερματίζω σήμερα την ισχύ του προσωρινού διατάγματος. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Καθ'ης η αίτηση και εναντίον του Αιτητή, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.)................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο