Μήλος ν. DE.ZO Constructions & Developers Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 1639/15, 21/6/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2018:A98 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1639/15 XXXXX Μήλος Ενάγοντας / Αιτητής και
- DE.ZO Constructions & Developers Ltd
- XXXXX Νικολεττής
- XXXXX Παναγή Εναγόμενοι και XXXXX Χρίστου Μεσεγγυούχος / Καθ΄ ης η αίτηση Αίτηση Ημερομηνίας 2.2.
- Ημερομηνία: 21.6.
- Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Ε. Φλουρέντζου (κ. Κ. Χριστοφόρου για να ακούσει απόφαση). Για Μεσεγγυούχο / Καθ΄ ης η αίτηση: κ. Χρ. Πουτζιουρής. Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 6.9.17 το Δικαστήριο εξέδωσε ένταλμα πληρωμής (garnishee order absolute) ποσού ευρισκόμενου εις χείρας της μεσεγγυούχου XXXXX Χρίστου. Η XXXXX Χρίστου είναι εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης της Εναγόμενης 1 Εταιρείας στην αγωγή 1517/12 για το ποσό των €62.511,57 πλέον τόκο προς 5% από 23.4.12 μέχρι 31.12.14 και 4% ετησίως από 1.1.15 μέχρι εξόφλησης. Στο πλαίσιο αυτής της απόφασης το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι: "H παρούσα περίπτωση είναι κλασσική περίπτωση που το Δικαστήριο επιβάλλεται να εκδώσει ένταλμα πληρωμής (garnishee order absolute) εις χείρας του τρίτου προσώπου (Μεσεγγυούχου 7) του ποσού οφειλόμενου από το τρίτο πρόσωπο στον εκ δικαστικής απόφασης οφειλέτη (Εναγόμενη 1 εταιρεία) στην παρούσα αγωγή. Το τρίτο αυτό πρόσωπο (Μεσεγγυούχος 7) "είναι οφειλέτης του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους" (Εναγόμενη 1 εταιρεία) (άρθρο 73 ανωτέρω) και έχει "χρέη τα οποία οφείλονται ή καθίστανται οφειλόμενα από αυτόν προς τον εκ δικαστικής απόφασης οφειλέτη χρέους" (άρθρο 74 ανωτέρω). Οι δύο αποφάσεις (η εκδοθείσα στην παρούσα αγωγή προς όφελος του Ενάγοντα -Αιτητή και η εκδοθείσα εις βάρος της Μεσεγγυούχου 7 στην αγωγή 1517/12 προς όφελος της Εναγόμενης 1 εταιρείας είναι τελεσίδικες αποφάσεις. Εναντίον αυτών δεν έχει ασκηθεί έφεση, η δε απόφαση στην παρούσα αγωγή εξεδόθη εκ συμφώνου με τη δυσκολία που αυτό συνεπάγεται ως προς την ανατροπή της με την νέα εγερθείσα αγωγή 22/
- Στην 1517/12 η Εναγόμενη 1 εταιρεία ήδη λαμβάνει μέτρα εκτέλεσης της απόφασης. Καμίας εκ των δύο υποθέσεων δεν έχει ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης. Κατά συνέπεια εφόσον η έκδοση εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου αποτελεί μέτρο εκτέλεσης της απόφασης είναι επιτρεπτό στον Αιτητή να προωθεί ως μέτρο εκτέλεσης της ληφθείσας προς όφελος του απόφασης τη διαδικασία αυτή που προβλέπεται στα άρθρα 73-78 του Κεφ. 6." Προσπάθεια των Εναγόντων να εκτελέσουν το ένταλμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου δια της καταχώρησης αίτησης παρακοής της εκδοθείσας διαταγής πληρωμής προσέκρουσε στο γεγονός ότι το εκδοθέν ένταλμα πληρωμής δεν καθόριζε χρόνο συμμόρφωσης της Μεσεγγυούχου - Καθ΄ ης η αίτηση, με αποτέλεσμα η αίτηση να αποσυρθεί και σαν συνέπεια να απορριφθεί. Να λεχθεί ότι τέτοια θεραπεία, δηλαδή καθορισμού χρόνου συμμόρφωσης με το ένταλμα πληρωμής δεν επιδιώκετο και δεν μπορούσε να επιδιωχθεί στην αρχική αίτηση μεσεγγύησης. Κατά συνέπεια το δικαστήριο δεν είναι δυνατό να λειτουργήσει ως εφετείο του εαυτού του για να διαφοροποιήσει ουσιαστικά το λανθασμένο δια της προσθήκης οπισθογράφησης εκδοθέν ένταλμα κατάσχεσης με την προσθήκη χρόνου συμμόρφωσης της μεσεγγυούχου. Στη συνέχεια καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση, ημερ. 2.2.18, με την οποία επιδιώκεται η τροποποίηση του εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου δια της προσθήκης της φράσης "εντός 21 ημερών από επιδόσεως του παρόντος διατάγματος" μετά τη λέξη "αιτητή" και πριν τη λέξη "το ποσό", ούτως ώστε να τίθεται χρόνος συμμόρφωσης της μεσεγγυούχου στο εκδοθέν ένταλμα πληρωμής. Η Καθ΄ ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση με τους ακόλουθους λόγους ένστασης, οι οποίοι εξειδικεύονται με ένορκη δήλωση δικηγόρου, του κ. Άριστου Νικολάου, του δικηγορικού γραφείου που εκπροσωπεί τον μεσεγγυούχο: "Α. Η αίτηση ημερομηνίας 02/02/2018 είναι καταχρηστική επειδή ο ενάγοντας έχει ήδη προβεί σε δικονομικά διαβήματα για εκτέλεση της απόφασης χωρίς να ζητήσει τον καθορισμό χρόνου συμμόρφωσης για την απόφαση ημερομηνίας 06/09/
- Β. Η αίτηση ημερομηνίας 02/02/2018 είναι άνευ αντικειμένου εφόσον δεν χρειάζεται η τροποποίηση του διατάγματος ημερομηνίας 6/09/2017 που έχει επανασυνταχθεί την 28/09/2017 για να εκτελεστεί εφόσον πρόκειται για καταβολή χρηματικού ποσού που είναι θέμα εκτέλεσης της απόφασης και όχι θέμα παρακοής του διατάγματος του Δικαστηρίου από τη καθ΄ ης η αίτηση όπως προσπαθεί να στοιχειοθετήσει ο αιτητής. Γ. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Νόμου και της σχετικής νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την χορήγηση του αιτούμενου διατάγματος που αναφέρεται στην επίδικη αίτηση ημερομηνίας 02/02/
- Δ. Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν αφορά την έκδοση συμπληρωματικού διατάγματος για την εκτέλεση της απόφασης αλλά αφορά αναψηλάφηση των ήδη αποφασισμένων επίδικων ζητημάτων από το Δικαστήριο με την απόφαση του ημερομηνίας 6/09/2017 και επηρεάζει το συνταγματικό δικαίωμα της καθ΄ ης η αίτησης για να τύχει δίκαιας δίκης εντός ευλόγου χρόνου. Ε. Η αίτηση του αιτητή είναι ουσιαστικά και νομικά αβάσιμη και προσπαθεί να καταστήσει το παρόν Δικαστήριο ως εφετείο και ή ως φυσικό δικαστή της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου ημερομηνίας 25/09/2015 στην αγωγή 1517/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. ΣΤ. Η επίδικη αίτηση είναι αντικανονική και παράτυπη και δεν στηρίζεται στη σωστή νομική βάση και ο ενάγοντας/αιτητής δεν επιζητεί συμπληρωματικό διάταγμα αλλά νέο διάταγμα στα πλαίσια ήδη εκδοθείσας απόφασης από την 06/09/
- Η. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ημερομηνίας 02/02/2018 δεν παρατίθενται οι λόγοι για τους οποίους θα ήταν δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Θ. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ημερομηνίας 02/02/2018 στηρίζεται σε αναλήθειες και δεν αποκαλύπτονται τα πραγματικά γεγονότα με σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ι. Η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 06/09/2017 είναι σαφής, πλήρης και χωρίς οποιεσδήποτε παραλήψεις και ή λάθη και δεν χρειάζεται οποιαδήποτε τροποποίηση ή καθορισμό χρόνου συμμόρφωσης. Κ. Η ένορκη δήλωση του ενάγοντα / αιτητή που υποστηρίζει την αίτηση του ημερομηνίας 02/02/2018 δεν περιέχει το πραγματικό υπόβαθρο για την χορήγηση των αιτούμενων θεραπειών και δεν συνάδει με τις πρόνοιες της Διαταγής 39." Δεν πρόκειται περί "λάθους" που χρήζει διόρθωσης. Η παράλειψη της συμπερίληψης χρόνου συμμόρφωσης προκύπτει από την οπισθογράφηση που κακώς κατά τη σύνταξη του διατάγματος συμπεριελήφθη σ΄ αυτό εξ΄ ου και η αίτηση παρακοής που έχει οιονεί ποινικό χαρακτήρα και καταχωρήθη με σκοπό τον εξαναγκασμό της Μεσεγγυούχου σε συμμόρφωση. Επιδιώκεται με την παρούσα αίτηση ο καθορισμός χρόνου εκτέλεσης της εκδοθείσας στις 25.9.15 απόφασης προς όφελος της Εναγόμενης 1 Εταιρείας και εις βάρος της μεσεγγυούχου στην αγωγή 1517/12 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Το εκ της ανωτέρω αγωγής 1517/12 οφειλόμενο προς την Εναγόμενη 1 Εταιρεία ποσό έχει κατασχεθεί και έχει εκδοθεί ένταλμα διατάττον την Μεσεγγυούχο (degree absolute nisi) να το καταβάλει στους Ενάγοντες προς ικανοποίηση μέρους του εξ αποφάσεως χρέους της Εναγόμενης 1 Εταιρείας στην παρούσα αγωγή προς αυτούς. Δεν πρόκειται κατά συνέπεια για αίτημα διόρθωσης "λάθους" (Δ.25 θ.6) γραφικού ή τυπογραφικού από τυχαία διολίσθηση ή παράλειψη (ή λεκτική ανακρίβεια) του Δικαστηρίου ή δικαστικών λειτουργών όπως είναι η θέση του Ενάγοντα-Αιτητή. Επιδιώκεται τροποποίηση ουσίας με τον καθορισμό χρόνου συμμόρφωσης της Καθ΄ ης η αίτηση που έχει σχέση με την εκτέλεση της εναντίον της εκδοθείσας απόφασης ημερ. 25.9.15 στην αγωγή 1517/
- Στην αυθεντία Μ. Μονιάτη & Υιοί Λτδ ν. Γεώργιου Νεοφύτου
(2009)1 ΑΑΔ 557, που με παρέπεμψε ο κ. Πουτζιουρής, αποφασίστηκε ότι: ".Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο ότι, σύμφωνα με την προαναφερόμενη δικονομική πρόνοια αλλά και τη σχετική συμφυή εξουσία του δικαστηρίου, είναι επιτρεπτή η προσαρμογή ενός ατελούς κειμένου απόφασης στην έκδηλη, κατά τα άλλα, πρόθεση του δικαστηρίου (Δέστε: Γεωργίου v. Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ
(1999)1 Α.Α.Δ. 1043, Σιβιτανίδης ν. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.Α.Δ. 179 και E.G. Falekkos Ltd v. Reana Manuf. Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 443). Σύμφωνα με τη Δ.25, θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία είναι ουσιαστικά πανομοιότυπη με την παλιά αγγλική O.28, r.11, το δικαστήριο έχει εξουσία διόρθωσης τόσο γραμματικών λαθών, σε αποφάσεις ή διατάγματα των δικαστηρίων, όσο και λαθών που πηγάζουν από τυχαία αβλεψία (accidental slip) ή παράλειψη. Η εξουσία δηλαδή για διόρθωση απόφασης, από το ίδιο το δικαστήριο που την εξέδωσε, περιορίζεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ενός ατελούς κειμένου (απόφασης ή διατάγματος) στην έκδηλη, κατά τα άλλα, πρόθεση του δικαστηρίου (Δέστε: Σιβιτανίδης (ανωτέρω)). Η αντίστοιχη αγγλική πρόνοια (O.28, r.11) αλλά και η συμφυής εξουσία του δικαστηρίου να διαφοροποιεί τα δικά του διατάγματα με σκοπό την περαιτέρω διευκρίνιση της έννοιας τους ώστε να καθίστανται απόλυτα σαφή, χρησιμοποιήθηκαν από τα αγγλικά δικαστήρια σε σειρά αποφάσεων τους. Χρήσιμη αναφορά, σε υποθέσεις όπου ασκήθηκε αυτή η εξουσία, μπορεί να γίνει, στις εξής αποφάσεις: Re Roper, 45 Ch. D. 226, η οποία αφορούσε οδηγίες ως προς έξοδα, Re Inchcape [1942] Ch. 394, η οποία επίσης αφορούσε οδηγίες ως προς τα έξοδα, Armitage v. Parsons [1908] 2 Κ.Β. 410, η οποία αφορούσε στη διόρθωση υπερβολικού ποσού εξόδων και Doswell v. Norton, 18 T.L.R. 228, η οποία αφορούσε στη διόρθωση της κλίμακας των εξόδων. Η αίτηση για διόρθωση λάθους ή παραλείψεως δυνάμει της Δ.25, θ. 6 ή της συμφυούς εξουσίας του δικαστηρίου γίνεται, με αίτηση, στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την απόφαση ή το διάταγμα." Από την πιο πάνω απόφαση φαίνεται ότι τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δεν έχουν εφαρμογή στην πιο πάνω νομολογία για να επιτραπεί στον αιτητή να διορθώσει την επίδικη απόφαση, δηλαδή δεν πρόκειται για διόρθωση "γραμματικών λαθών, σε αποφάσεις ή διατάγματα των δικαστηρίων, όσο και λαθών που πηγάζουν από τυχαία αβλεψία (accidental slip) ή παράλειψη." Στην υπόθεση επίσης Αίτηση της Ασπίς Πρόνοια Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία Ζωής, Αίτηση
(2001)1 ΑΑΔ 581 αποφασίστηκε το πιο κάτω θέμα: "Η βάση της αίτησης είναι πολυεδρική. Στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στη Δ.25 θθ 5 και 6 και τις σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι δικονομικές αυτές διατάξεις παρέχουν την ευχέρεια διόρθωσης απόφασης τουλάχιστον για γραμματικό λάθος. Δεν υπάρχει όμως εξουσία αναθεώρησης της απόφασης, η οποία ανήκει αποκλειστικά στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. Στην υπόθεση Σιβιτανίδης ν. Χαραλάμπους
(1993)1 Α.Α.Δ. 179 αποφασίστηκε (σελ. 180) ότι: "Ο όρος "γραμματικό λάθος" σημαίνει λάθος το οποίο ανάγεται αποκλειστικά στη διατύπωση σε αντίθεση με την διαμόρφωση των θέσεων κάποιου και αποβλέπει στην εναρμόνιση του λόγου με την έκδηλη πρόθεση. Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την διόρθωση λαθών δυνάμει τόσο της Δ.25 θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όσο και της σύμφυτης δικαιοδοσίας του, περιορίζεται σε λάθη τα οποία προκύπτουν από παράλειψη του Δικαστηρίου να δώσει σωστή λεκτική έκφραση στην κατά τα άλλα αναντίλεκτη πρόθεση του. Στην προκειμένη περίπτωση δεν επρόκειτο περί διόρθωσης λάθους αλλά τροποποίησης της ουσίας της απόφασης, πράγμα που δεν μπορούσε να γίνει με βάση την Δ.25, θ.6." Οποιοδήποτε ποσό χρημάτων κληθεί στο πλαίσιο της αγωγής 1517/12 να καταβάλει η μεσεγγυούχος στην Εναγόμενη 1 Εταιρεία πρέπει να το καταβάλει στον εδώ Ενάγοντα - Αιτητή ο οποίος σύμφωνα με το άρθρο 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, μπορεί να προωθήσει μέτρα εκτέλεσης εναντίον της προς ικανοποίηση του εκδοθέντος εντάλματος κατάσχεσης. Να σημειωθεί ότι όπως προκύπτει από την ένσταση στην αίτηση μεσεγγύησης η Εναγόμενη 1 εταιρεία έχει memo σε ακίνητη περιουσία της Άννας Χρίστου και ως εκ τούτου είναι εξασφαλισμένος πιστωτής της όπως πλέον εξασφαλισμένος πιστωτής της είναι και ο εδώ Ενάγων. Σύμφωνα με την Δ.40 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διατάξεων και Θεσμών, Κανονισμός
(1)η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα: "1. Where any person is by any judgment or order directed to pay any money, or to deliver or transfer any property movable or immovable to another, it shall not be necessary to make any demand thereof, but the person so directed shall be bound to obey such judgment or order upon being duly served with the same without demand.." δεν χρειάζεται καν να γίνει απαίτηση όταν πρόκειται για απόφαση που το Δικαστήριο διατάσσει κάποιο πρόσωπο να καταβάλει κάποιο ποσό, πόσο μάλλον να χρειάζεται καθορισμός χρόνου στην απόφαση, επομένως η αίτηση του Αιτητή είναι αχρείαστη και καταχρηστική. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Ανδρέας Γιάγκου Σάντης ν. Χατζηβασιλείου κ.α.
(2013)1(Α) ΑΑΔ 585, ανέφερε τα πιο κάτω σχετικά με αίτηση παρακοής για απόφαση που εκδόθηκε από το Δικαστήριο για την ειδική εκτέλεση σύμβασης πώλησης ακινήτου: "Η διαδικασία που εδώ επέλεξαν οι εφεσείοντες προκειμένου να επιτύχουν την ειδική εκτέλεση της σύμβασης για την αγορά του επίδικου διαμερίσματος από τους εφεσίβλητους σαφώς βρίσκεται εκτός των ορίων που καθόρισε η νομολογία ενόψει της αποκλειστικά ειδικής ρύθμισης του θέματος με βάση τον περί Πωλήσεως Γης (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου, Κεφ. 232. Ορθά διαπιστώνει ο πρωτόδικος δικαστής πως αν γίνει δεκτό ότι ένα διάταγμα για ειδική εκτέλεση σύμβασης πώλησης γης μπορεί να εκτελεστεί με εξαναγκασμό αυτής της μορφής, δηλαδή της τιμωρίας του υπόχρεου, αντισυμβαλλόμενου, το αποτέλεσμα θα ήταν η ποινικοποίηση κατ' ουσίαν μιας αντισυμβατικής συμπεριφοράς, παρά την προβλεπόμενη ειδική νομοθετική ρύθμιση. Αδιαμφισβήτητα, η διαδικασία που εν προκειμένω επέλεξαν να ακολουθήσουν οι εφεσείοντες, παρά τον αστικό χαρακτήρα της, συνιστά οιωνεί ποινική διαδικασία, αποβλέπουσα στην τιμωρία του παραβάτη. (Βλ. Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309)." Προεκτείνοντας το σκεπτικό της πιο πάνω απόφασης αυτό που στην ουσία ζητεί ο αιτητής είναι ο καθορισμός χρόνου συμμόρφωσης στο ένταλμα κατάσχεσης (degree absolute nisi) ημερ. 6.9.17 στην αίτηση μεσεγγύησης με σκοπό να καταχωρηθεί αίτηση παρακοής εναντίον της Καθ΄ ης η αίτηση, δηλαδή να ποινικοποιηθούν με τον τρόπο αυτό η μη καταβολή εκ δικαστικής αποφάσεως χρηματικού ποσού πράγμα που είναι παράνομο και παραβιάζει το δικαίωμα της Μεσεγγυούχου να μην φυλακιστεί για αστικά χρέη σύμφωνα με το Πρωτόκολλο 4, άρθρο 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης της Γενεύης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η οποία σύμβαση κυρώθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία με τον Ν.52/89 που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας με Αρ. 2404 την 21η Απριλίου το 1989. Το πιο πάνω Πρωτόκολλο προβλέπει ρητά ότι ουδείς φυλακίζεται για αστικά χρέη: Article 1 "No one shall be deprived of his liberty on the ground of inability to fulfil a contractual obligation" Οι λόγοι ένστασης αναφορικά με την μη αναγκαιότητα της αίτησης του Αιτητή για να εκτελέσει ένταλμα κατάσχεσης που εξασφάλισε με αίτηση παρακοής, κατά συνέπεια επιτυγχάνουν. Συνιστούν κατάχρηση εφόσον επιχειρούν να φυλακιστεί η Μεσεγγυούχος λόγω μη συμμόρφωσης της και είναι γι΄ αυτό που επιδιώκεται να καθοριστεί χρόνος συμμόρφωσης. Η αίτηση του Αιτητή είναι στην ουσία άνευ αντικειμένου εφόσον δεν χρειάζεται ο καθορισμός χρόνου για την εκτέλεση απόφασης Δικαστηρίου που διατάζει την καταβολή χρηματικού ποσού. Κατά συνέπεια η αίτηση συνιστά προσπάθεια αναψηλάφησης της εκδοθείσας απόφασης σε δεύτερο βαθμό από το ίδιο το Δικαστήριο και συνηγορεί στην απόρριψη της αίτησης του Αιτητή. Η αίτηση απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. Το πρόβλημα που η πλευρά του Αιτητή επιχείρησε να επιλύσει με την προσθήκη στο ένταλμα κατάσχεσης χρόνου συμμόρφωσης της Μεσεγγυούχου προέκυψε από το λεκτικό του εντάλματος στο οποίο ετέθη οπισθογράφηση ότι σε περίπτωση μη συμμόρφωσης "εσείς μεν υπόκεισθε εις σύλληψη η δε περιουσία σας εις κατάσχεση" κάτι για το οποίο δεν ευθύνεται κανένας των διαδίκων. (Υπ.) ............. Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο