← Κύπρος

Επί τοις αφορώσι τον ΠΑΝΑΓΗ, Ειδοποίηση Πτώχευσης 19/2017, 30/5/2018

Επί τοις αφορώσι τον ΠΑΝΑΓΗ, Ειδοποίηση Πτώχευσης 19/2017, 30/5/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2018:A89 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ - ΑΝΔΡΕΟΥ Π.Ε.Δ. Άνω των €2.000.000 ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΤΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ειδοποίηση Πτώχευσης 19/2017 ΕΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ Επί τοις αφορώσι τον XXXXX ΠΑΝΑΓΗ Α.Δ.Τ. XXXXX1488 Ένορκη Δήλωση ημερ. 30/6/2017 για παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης Ημερ. 30 Μαΐου 2018 Εμφανίσεις: Για Αιτητή: κα Α. Αργυρού για Φοίβος, Χρήστος Κληρίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. και N. Pirilides & Associates LLC. Για Καθ΄ων η Αίτηση: Γ. Ζαχαρίου για για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Στις 22/6/17 η Astrobank Limited (εφεξής καλούμενη «οι Καθ΄ων η Αίτηση») καταχώρησε Αίτηση με την οποία εξαιτείτο την έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης εναντίον του XXXXX Παναγή (εφεξής καλούμενου «ο Αιτητής»). Σύμφωνα με την Ειδοποίηση Πτώχευσης, ο Αιτητής οφείλει στους Καθ΄ων η Αίτηση το ποσό των €1.406.243.05 πλέον τόκοι από 1/1/17 που ανέρχονταν κατά την 19/6/17 σε €406.030,72 πλέον δικηγορικά έξοδα δυνάμει δικαστικής Απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας που ελήφθη στην αγωγή υπ. αρ. 1352/15 ημερ. 27/11/

  1. Αντίγραφο της Απόφασης στην αγωγή αρ. 1352/15 επισυνάπτεται στην Ειδοποίηση. Ένορκη Δήλωση Αιτητή/Καθ΄ου η Αίτηση στην Ειδοποίηση Πτώχευσης Στην Ειδοποίηση αυτή ο Αιτητής καταχώρησε ένορκη δήλωση στην οποία αναφέρει, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: · Ο Αιτητής είμαι ο Διευθυντής και ο απόλυτος τελικός δικαιούχος της Panas Hotels Ltd η οποία μέχρι την 12/6/17 παρουσιαζόταν ως η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ξενοδοχειακού συγκροτήματος γνωστό ως Panas Tourist Village, στην Αγία Νάπα, (το «Ξενοδοχείο») και το οποίο αποτελεί αντικείμενο έντονης αντιδικίας μεταξύ της εν λόγω εταιρείας Panas Hotels Ltd και των Καθ΄ων η Αίτηση και του κ. XXXXX Καλλία ο οποίος έχει διοριστεί από τους Καθ΄ων η Αίτηση ως Παραλήπτης - Διαχειριστής της Panas Hotels Ltd, δυνάμει ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης ημερ. 19/11/09 (το «Ομόλογο»). · Στο πλαίσιο της εν λόγω αντιδικίας οι Καθ΄ων η Αίτηση ήγειραν εναντίον του Αιτητή και άλλων εταιρειών και προσώπων, συμπεριλαμβανομένης της Panas Hotels Ltd, την αγωγή υπ' αρ. 1352/15 Ε.Δ. Λάρνακας, έχοντας επιδιώξει, μεταξύ άλλων, την εξασφάλιση διατάγματος εκποίησης της υποθήκης με την οποία βαρύνεται το Ξενοδοχείο και την πώληση του τελευταίου μέσω δημόσιου πλειστηριασμού. · Για λόγους παράτυπους οι Καθ΄ων η Αίτηση εξασφάλισαν ερήμην απόφαση στην ως άνω αγωγή υπ' αρ. 1352/15 Ε.Δ. Λάρνακας καθώς και διάταγμα πώλησης του Ξενοδοχείου, παρά το γεγονός ότι όλοι οι εκεί εναγόμενοι είχαν και έχουν καλή υπεράσπιση και εύλογο λόγο για τη μη εμφάνισή τους στο Δικαστήριο και τη συνακόλουθη έκδοση απόφασης ερήμην εναντίον τους. · Σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση ημερ. 27/11/15, η εταιρεία Aqua Sol Hotels Public Company Ltd, η Panas Hotels Ltd και ο Αιτητής διαταχθήκαν συλλογικά και/ή κεχωρισμένα να καταβάλουν στους Καθ΄ων η Αίτηση το ποσό των περίπου €10,5 εκ. πλέον τόκους. · Εναντίον της πιο πάνω ερήμην εκδοθείσας απόφασης ημερ. 27/11/15 καταχωρήθηκαν δύο ξεχωριστές αιτήσεις παραμερισμού της, μία εκ μέρους του Αιτητή προσωπικά και εκ μέρους της Panas Hotels Ltd και η άλλη εκ μέρους της Marismare. Το αίτημα του για παραμερισμό εκδικάστηκε και απορρίφθηκε με απόφαση ημερ. 24/05/16, εναντίον της οποίας καταχωρήθηκε η Έφεση Ε208/
  2. · Την 13/9/16 ο κ. Καλλίας προχώρησε με την καταχώρηση της πρωτογενούς κλήσης υπ' αρ. 781/16 Ε.Δ. Λευκωσίας με την οποία αξίωνε, μεταξύ άλλων, κατοχή του Ξενοδοχείου. Παρά ταύτα, και εκκρεμούσης της εν λόγω πρωτογενούς κλήσης υπ' αρ. 781/16 Ε.Δ. Λευκωσίας, την 30/5/17 ο κ. Καλλίας καταχώρησε την αγωγή υπ' αρ. 313/2017 Ε.Δ. Αμμοχώστου εναντίον, μεταξύ άλλων, της Panas Hotels Ltd, στο πλαίσιο της οποίας ο κ. Καλλίας επεδίωξε και πέτυχε μονομερώς την έκδοση διατάγματος ημερ. 1/6/17, με το οποίο, μεταξύ άλλων, απαγορεύτηκε στην Panas Hotels Ltd και τη Marismare να επεμβαίνουν παράνομα στο Ξενοδοχείο. · Ήταν από την αρχή η θέση του Αιτητή και των υπόλοιπων εναγόντων πως η εν λόγω αγωγή υπ' αρ. 313/2017 Ε.Δ. Αμμοχώστου είναι ελαττωματική αλλά και κακόβουλη, αφού ο πραγματικός επιδιωκόμενος σκοπός ήταν για τον κ. Καλλία (και ουσιαστικά για τους Καθ΄ων η Αίτηση η οποία τον διόρισε δυνάμει του Ομολόγου) να εξασφαλίσει με παραπλάνηση του Δικαστηρίου το εν λόγω Διάταγμα που εμπόδιζε τους νόμιμους ενοικιαστές του Ξενοδοχείου - Marismare - να έχουν κατοχή τούτου και να το λειτουργούν και να προκαταβάλει το αποτέλεσμα της εκκρεμούσας έφεσης υπ' αρ. Ε208/16 που έχει καταχωρηθεί εναντίον της απόρριψης της αίτησης του Χρεώστη και της Panas Hotels Ltd για παραμερισμό της απόφασης ημερ. 27/11/15 αλλά και της έφεσης που καταχώρησε η ίδια η Marismare (Ε207/16) και να θέσει τον Αιτητή προσωπικά αλλά και υπό την ιδιότητα του ως ο απόλυτος τελικός δικαιούχος της Panas Hotels Ltd, προ τετελεσμένων. · Περαιτέρω, είναι σαφές ότι το Ομόλογο δεν επιβαρύνει ολόκληρη την περιουσία της Panas Hotels Ltd αλλά το περιορισμένο ποσό του €1,000,000 πλέον τόκους και συνακόλουθα ο κ. Καλλίας δεν είχε ούτε έχει οποιοδήποτε δικαίωμα εφ' όλων των υπολοίπων περιουσιακών στοιχείων της Panas Hotels Ltd και συγκεκριμένα του Ξενοδοχείου. · Μεταξύ της Panas Hotels Ltd και των Καθ΄ων η Αίτηση αντηλλάγη αλληλογραφία όπου η Panas Hotels Ltd πληροφόρησε τους Καθ΄ων η Αίτηση και τον κ. Καλλία για την ετοιμότητα της να αποπληρώσει άμεσα το συνολικό ποσό που διασφαλίζεται με το ομόλογο με την ταυτόχρονη παύση και απαλλαγή του κ. Καλλία. · Όλως απρόσμενα στις 15/6/17 οι Καθ΄ων η Αίτηση ενημέρωσαν τους δικηγόρους της πλευράς του Αιτητή ότι στις 12/6/17 είχαν προχωρήσει στη μεταβίβαση του ακινήτου για μερική εξόφληση των υφισταμένων χρεών. · Οι Καθ΄ων η Αίτηση με πρόσχημα τον διορισμό του Καλλία ως Παραλήπτη/Διαχειριστή τους πέτυχαν παράνομα την πώληση του ξενοδοχείου ουσιαστικά στην ίδια την τράπεζα εφόσον η εταιρεία Gravieron Company Limited στην οποία μεταβιβάστηκε το ξενοδοχείο ολόκληρο το μετοχικό της κεφάλαιο κατέχεται από τους Καθ΄ων η Αίτηση ενώ ο διευθυντής της είναι το ανώτατο διευθυντικό στέλεχος τους - ο κ. XXXXX Νεοκλέους. Παρακάμπτοντας τοιουτοτρόπως το δικαίωμα της πλευράς του Αιτητή να ακουστεί στην έφεση που άσκησε ενώ παράλληλα επεδίωξαν και συνεχίζουν μέσω τεσσάρων ξεχωριστών διαδικασιών την υφαρπαγή του ξενοδοχείου και την πώληση του μέσω του Καλλία σε τιμή πολύ χαμηλότερη της πραγματικής αξίας του Ξενοδοχείου. · Ενόψει των ανωτέρω, την 19/6/17 ο Αιτητής καταχώρησε προσωπικά αλλά και εκ μέρους της Panas Hotels Limited και της Α.Σ.Π. & Κ. ΠΑΣΧΑΛΗ ΛΙΜΙΤΕΔ των οποίων είναι ο τελικός πραγματικός δικαιούχος, την Αγωγή υπ' αρ. 343/2017 εναντίον, μεταξύ άλλων, των Καθ΄ων η Αίτηση, με την οποία προωθείται η θέση πως κατά τη διάρκεια της περιόδου αρχές Σεπτεμβρίου 2016 μέχρι κατά ή περί την 14/6/17 οι Καθ΄ων η Αίτηση μαζί με τους υπόλοιπους εκεί εναγομένους ενήργησαν από κοινού σχεδίου και σε συνομωσία μεταξύ τους με σκοπό να εξαπατήσουν και/ή να προκαλέσουν ζημιές και απώλειες στην Panas Hotels Ltd και συνακόλουθα στον Αιτητή με απώτερο σκοπό να οικειοποιηθούν το Ξενοδοχείο. Στην αγωγή αυτή αξιώνονται, μεταξύ άλλων, αποζημιώσεις ύψους €28,2 εκ. που αντιστοιχεί στην πραγματική αξία του Ξενοδοχείου. · Οι Καθ΄ων η Αίτηση ουσιαστικά επιδιώκουν την πτώχευση του Αιτητή ένεκα παράλειψης του να πληρώσει το ποσό των €1,406,243.05, ενώ μέσω της Αγωγής υπ' αρ. 343/2017 Ε.Δ. Λάρνακας ο Αιτητής αξιώνει ποσό ύψους €28,2 εκ., δηλ. 20 περίπου φορές μεγαλύτερο από αυτό που καθ' ισχυρισμό οφείλει στους Καθ΄ων η Αίτηση και, εν πάση περιπτώσει, ποσό πέραν των 2 εκατομμυρίων ευρώ εν όψει και της κλίμακας της εν λόγω αγωγής. Ένσταση και ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει Στην ένορκη δήλωση του Αιτητή οι Καθ΄ων η Αίτηση καταχώρησαν Ένσταση συνοδευόμενη από ένορκη δήλωση. Λόγοι Ένστασης Ως λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται, βασικά, οι ακόλουθοι: § Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, παράτυπη και αντικανονική, βασίζεται δε σε λανθασμένη και ελλιπή νομική βάση. § Ο αιτητής δε νομιμοποιείται στην αιτούμενη θεραπεία. § Η αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη και καταχωρήθηκε με καθυστέρηση και/ή με σκοπό να εμποδίσει τους καθ' ων η αίτηση από την καταχώρηση αίτησης πτώχευσης. § Δεν αποκαλύπτονται ουσιαστικοί και/ή βάσιμοι λόγοι που να αιτιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και τα γεγονότα που αναφέρονται δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. § Η αίτηση είναι γενική και αόριστη και δεν παρουσιάζει συγκεκριμένα στοιχεία για απόδειξη των ισχυρισμών του αιτητή. § Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη και/ή περιλαμβάνει διαζεύξεις. § Η ένορκη δήλωση περιλαμβάνει αναληθή και/ή ανακριβή στοιχεία και παραπλανητικούς ισχυρισμούς. § Η ένορκη δήλωση περιλαμβάνει ισχυρισμούς και λόγους παραμερισμού ειδοποίησης πτώχευσης που δεν μπορούν να προβληθούν σε ένορκη δήλωση παραμερισμού ειδοποίησης. Ένορκη δήλωση Καθ΄ων η Αίτηση Στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την Ένσταση των Καθ΄ων η Αίτηση αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: ▪ Παραπλανητικά προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το ξενοδοχείο αποτελεί αντικείμενο έντονης αντιδικίας και αμφισβήτησης χωρίς να αναφέρεται ξεκάθαρα ότι έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση στην αγωγή 1352/15 Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου η οποία ξεκαθάρισε το θέμα της ιδιοκτησίας του και της κατοχής του ενώ επισυνάφθηκε η απόφαση στην εν λόγω αγωγή δεν επισημάνθηκε ότι η συμφωνία ενοικίασης του ξενοδοχείου προς την Aqua Sol και η μεταγενέστερη εκχώρηση της εν λόγω ενοικίασης προς την Marismare αναγνωρίστηκε ως δόλια. Παρόλα δε αυτά η Marismare συνεχίζει παράνομα να κατέχει το εν λόγω ξενοδοχείο. ▪ Η ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε και βρίσκεται σε εκκρεμότητα αφορά την δόλια ακύρωση της ακύρωσης της συμφωνίας ενοικίασης του ξενοδοχείου από τους Panas Hotels Ltd προς την Aqua Sol και της εκχώρησης της προς την Marismare. Συγκεκριμένα αποτέλεσε όρο για παροχή πιστωτικών διευκολύνσεων από την Τράπεζα να ακυρωθεί η συμφωνία ενοικίασης του ξενοδοχείου από τους Panas Hotels Ltd προς την Aqua Sol και η εκχώρηση της εν λόγω ενοικίασης προς την Marismare. Αφού έγινε η εν λόγω ακύρωση εκταμιεύτηκε το ποσό και την ίδια μέρα αμέσως μετά την ακύρωση ακυρώθηκε η ακύρωση της συμφωνίας. ▪ Η απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 27/11/15 εξασφαλίστηκε καθ΄όλα νόμιμα και κανονικά μετά από επίδοση της αγωγής στους εναγόμενους μεταξύ των οποίων και στον Αιτητή. Καμία καλή υπεράσπιση είχαν οι εναγόμενοι, γι αυτό άλλωστε η απόφαση δεν παραμερίστηκε στις αιτήσεις παραμερισμού που καταχωρήθηκαν. Πέραν δε της έφεσης που καταχωρήθηκε κατά της απόρριψης παραμερισμού καταχωρήθηκε και αίτηση αναστολής της απόφασης στην αγωγή 1352/15 η οποία, επίσης, απερρίφθη χωρίς, ωστόσο, να εφεσιβληθεί. ▪ Η αγωγή 313/17 Ε.Δ. Αμμοχώστου κινήθηκε από τον Διαχειριστή και Παραλήπτη εκ μέρους των Panas Hotels Ltd, τότε ιδιοκτητών του ξενοδοχείου, και αφορούσε την παράνομη επέμβαση που αναγνωρίστηκε από την απόφαση του Δικαστηρίου και με την οποία ακυρώθηκε τόσο η συμφωνία ενοικίασης του (από τους Panas Hotels Ltd προς την Aqua Sol) όσο και η εκχώρηση των δικαιωμάτων της ενοικίασης εκείνης προς την Marismare. ▪ Αναφορικά με την αγωγή 313/17 ο κ. Καλλίας 2, ως Διαχειριστής και Παραλήπτης της Panas Hotels Ltd ως ήταν η κατάσταση τότε, εξασφάλισε διάταγμα που απαγόρευε στην Marismare και στους Panas Hotels Ltd διά των διευθυντών της από του να επεμβαίνουν παράνομα στο ακίνητο αφού η παρανομία της κατοχής είχε πλέον αναγνωριστεί με την απόφαση στην αγωγή 1352/
  3. ▪ Η πιο πάνω αγωγή διεκόπη με ειδοποίηση στις 15/6/17 λόγω του ότι η εταιρεία Panas Hotels Ltd δεν ήταν πλέον η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου και άρα δεν μπορούσε να προωθήσει αγωγή για παράνομη επέμβαση. ▪ Ο ισχυρισμός περί μη επιβάρυνσης ολόκληρης της περιουσίας σε συνάρτηση με το ύψος του εξασφαλισμένου με το ομόλογο ποσό είναι αναληθής και παραπλανητικός. Ανεξαρτήτως του ποσού εάν η κυμαινόμενη επιβάρυνση καλύπτει ολόκληρη τη περιουσία της εταιρείας, όπως εν προκειμένω, ο Διαχειριστής/Παραλήπτης είναι υπεύθυνος να τη διαχειριστεί ολόκληρη. ▪ Αναφορικά με τις επιστολές που αντηλλάγησαν το ότι η άλλη πλευρά ζήτησε να πληροφορηθεί το ποσό δεν συνεπάγετο ότι ήταν και έτοιμη να το πληρώσει όπως και δεν το έκανε. Έγιναν δε στο παρελθόν πολλές προσπάθειες για διευθέτηση των υποχρεώσεων των Αιτητών χωρίς αποτέλεσμα. ▪ Κανένας αλλότριος σκοπός εξυπηρετείται αλλά προωθούνται τρόποι ικανοποίησης του εξ αποφάσεως χρέους μέσα από τις επιτρεπόμενες από το Νόμο διαδικασίες. Ουδέποτε δε αμφισβητήθηκε από την πλευρά του Αιτητή η νομιμότητα του διορισμού του Διαχειριστή και Παραλήπτη. ▪ Η πώληση του ξενοδοχείου έγινε στο πλαίσιο της άσκησης των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των Καθ΄ων η Αίτηση σε λογική και δίκαιη τιμή αφού προηγήθηκαν δημοσιεύσεις για πώληση του εν γνώσει και του Αιτητή. Το ποσό αγοράς χρησιμοποιήθηκε για πληρωμή των προνομιούχων πιστωτών και των οφειλών της εταιρείας Panas Hotels Ltd μειώνοντας το ύψος τους ενώ απηλλάγη το ακίνητο από την υποθήκη των Καθ΄ων η Αίτηση και της Τράπεζας Κύπρου ύψους €19.00.
  4. ▪ Ο Διαχειριστής και Παραλήπτης προέβηκε στη συναλλαγή στο πλαίσιο των καθηκόντων του ενώ η πώληση του ξενοδοχείου έγινε σε δίκαιη και λογική τιμή. Ειδικότερα η τιμή απόκτησης του ξενοδοχείου από την Gravieron Ltd ήταν υψηλότερη από τις προσφορές που λήφθηκαν στις δημοσιεύσεις για πώληση του με ελεύθερη κατοχή. Η δε τιμή η οποία τελικά αποκτήθηκε είναι μεταξύ της καταναγκαστικής τιμής πώλησης (€10.500.000) και της αγοραίας αξίας (€14.500.000). ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Εν πρώτοις κρίνεται σκόπιμη η σκιαγράφηση των νομικών αρχών που διέπουν την υπό κρίση υπόθεση. Το Άρθρο 3

(1)(ε) του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 καθορίζει ως πράξη πτώχευσης την εντός επτά ημερών μη συμμόρφωση σε ειδοποίηση πτώχευσης[1]. Ο χρεώστης θα πρέπει, εντός επτά ημερών από της επίδοσης της ειδοποίησης, είτε να συμμορφωθεί προς ό,τι απαιτείται με την ειδοποίηση, είτε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία να είναι ίση ή να υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους και την οποία δεν ήταν δυνατό να προβάλει στην αγωγή στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 40
(2)των περί Πτώχευσης Κανονισμών ο χρεώστης έχει δικαίωμα να καταχωρήσει ένορκη δήλωση στην οποία να αναφέρει ότι έχει ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταξίωση που ισοδυναμεί ή υπερβαίνει το εξ αποφάσεως χρέος και η οποία δεν μπορούσε να εγερθεί στη διαδικασία όπου εξασφαλίστηκε η απόφαση που αφορά την ειδοποίηση[2]. Η ένορκη αυτή δήλωση λειτουργεί, σύμφωνα με τον Κανονισμό 41, ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης και θα πρέπει δε να καταχωρείται εντός τριών ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης στον οφειλέτη σε περιπτώσεις που η επίδοση γίνεται στη Δημοκρατία[3]. Ο χρεώστης δεν μπορεί να εγείρει με την ένορκή του δήλωση οποιοδήποτε άλλο θέμα πέρα αυτών που αναφέρονται στον Κανονισμό 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών. Σχετική είναι η υπόθεση Λάρκος ν. Κατσαρή
(2000)1 Α.Α.Δ. 1694 στην οποία λέχθηκε ότι η περίπτωση που παρέχεται για αμφισβήτηση της ειδοποίησης πτώχευσης δυνάμει του Κανονισμού 40
(2)είναι η ύπαρξη ανταπαίτησης, ανταξίωσης ή συμψηφισμού που υπερβαίνει το εξ αποφάσεως χρέος. Οι πρόνοιες του Άρθρου 3
(1)(ζ) του Νόμου και του Κανονισμού 40
(2)είναι σαφείς καθορίζοντας περιοριστικά τις ενστάσεις που ένας χρεώστης μπορεί να προβάλει με την ένορκη δήλωση. Το λεκτικό του Νόμου, ως προς αυτή την πράξη πτώχευσης, ερμηνεύεται και εφαρμόζεται αυστηρά με αναφορά στην τεχνική του έννοια[4]. Στην υπόθεση Re Cole, Ex p. Attenborough
(1898)67 L.J.Q.B. 302, ο Δικαστής Wright είπε τα ακόλουθα σχολιάζοντας αντίστοιχες Αγγλικές πρόνοιες: "It seems to me that the power of the Court to set aside a bankruptcy notice is confined to the particular grounds specified in the Act and Rules; and in saying that I am only adopting the view taken by Mr Justice Vaugham Williams in Easton, In re Dixon ex parte, where he said: Where it is a bankruptcy notice, it seems to me, the only reasons which can be entertained by a Registrar are the reasons which are mentioned in section 4, sub-section 1 (g) - namely, that the debtor has a counterclaim, set-off or cross-demand which he could not set up in the action in which judgment was obtained.´". Μάλιστα, ο Πρωτοκολλητής οφείλει να εξετάζει προς το σκοπό αυτό μία τέτοια ένορκη δήλωση προτού την ορίσει για ακρόαση. Όπως ανέφερε ο Δικαστής Eveleigh στην υπόθεση The debtor -v- Seater Walker Ltd
(1981)2 All ER 987: ". if an affidavit had been filed in time the registrar would have to ask himself if he was satisfied that sufficient cause was shown and, on being so satisfied he would then fix a date for hearing the application." Το βάρος απόδειξης των πιο πάνω ισχυρισμών είναι αποκλειστικά στους ώμους του οφειλέτη. Αυτό προκύπτει από το λεκτικό του Άρθρου 3(ε) του Κεφ. 5 καθώς και του Κανονισμού 40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών[5]. Ο οφειλέτης, περαιτέρω, πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει μια γνήσια ανταπαίτηση με εύλογες πιθανότητες επιτυχίας. Απλοί ισχυρισμοί για μια οποιαδήποτε ανταπαίτηση δεν αρκούν. Όπως επισημάνθηκε στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Χατζηρωτή v. Πιερίδης Πολ. Έφεση αρ. 130/2011, ημερ. 12/1/17, ο Κανονισμός 41 είναι πανομοιότυπος με το Bankruptcy Rule 139 της Αγγλίας, με εξαίρεση τη φράση «sufficient cause is shown» η οποία απαντάται στον Αγγλικό Κανονισμό. Με αναφορά δε στο Σύγγραμμα Williams and Muir Hunter Bankruptcy, 19η Έκδοση, (σελ. 583) εξηγήθηκε, ότι η φράση αυτή προστέθηκε το 1952, αντικατοπτρίζοντας προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις, ότι σε περίπτωση που η ένορκη δήλωση δεν αποκαλύπτει στην όψη της ότι υπάρχει ανταπαίτηση, συμψηφισμός ή ανταξίωση, η οποία ισοδυναμεί ή υπερβαίνει το εξ αποφάσεως χρέος, δεν ενεργοποιείται ο Κανονισμός.[6] Υποδείχθηκε δε με παραπομπή στο ίδιο Σύγγραμμα, στη σελίδα 37, ότι η ένορκη δήλωση πρέπει να καταδεικνύει με εύλογο βαθμό λεπτομέρειας τη φύση και το ποσό της ισχυριζόμενης ανταπαίτησης, ανταξίωσης ή συμψηφισμού. Στην υπόθεση Αλωνεύτης ν. Alpha Bank Ltd
(2010)1 Α.Α.Δ. 475 τονίστηκε ότι εκείνο που ο χρεώστης στην ειδοποίηση, με βάση τον Καν. 41, «οφείλει να δείξει με εύλογο βαθμό λεπτομέρειας είναι τη φύση καθώς και το ποσό της ανταπαίτησης, ανταξίωσης ή και συμψηφισμού, τα οποία θα πρέπει να είναι γνήσια, προβληθέντα καλή τη πίστει και με μια εύλογη πιθανότητα επιτυχίας. Στο τέλος της ημέρας, το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι υπό το φως της ολότητας της προσαχθείσας μαρτυρίας, εγείρεται όντως γνήσιο θέμα προς εκδίκαση, οπότε και η πτωχευτική ειδοποίηση υπόκειται σε ακύρωση.» Σε σχέση με την απόδειξη της ανταξίωσης από τον χρεώστη στην απόφαση In Re A Debtor (No. 75 of 1982) Ex Parte the Debtor v. National Westminster Bank Plc
(1984)1 W.L.R. 353, λέχθηκαν τα ακόλουθα : "First, the affidavit or affidavits must show that he has a cross-demand against the creditor which is genuine. To satisfy that requirement, the cross-demand must be put forward in good faith and must have a reasonable probability of success, or, as it has also been expressed, must give rise to a triable issue. In the latter respect, there is no hard and fast rule as to the degree of proof required. It depends in each case on the particular facts and circumstances of that case. Secondly, the affidavit or affidavits must show that the cross-demand could not have been set up in the action in which the judgement relied on by the creditor was obtained. Thirdly, the affidavit or affidavits must show that the cross-demand equals or exceeds the amount of the judgment debt. For that purpose the cross-demand need not be for a liquidated sum or even for a sum of money at all. But it must be capable of being quantified in terms of money and the affidavit or affidavits must quantify it". Αν ο παραμερισμός της ειδοποίησης πτώχευσης ζητείται για άλλους λόγους από τους προβλεπόμενους στο Άρθρο 3
(1)(ε) και τον Κανονισμό 40
(2)σε μια τέτοια περίπτωση η πρέπουσα διαδικασία είναι η καταχώρηση ξεχωριστής αίτησης για παραμερισμό που διέπεται από τις πρόνοιες των Κανονισμών 16, 17 και 18 και όχι υπό μορφή ένορκης δήλωσης που προβλέπει ο Κανονισμός 40
(2). Στην υπόθεση Re Costas Louca
(1986)2 J.S.C. 365 ο Δικαστής Π. Καλλής, αφού προέβηκε σε εκτενή αναφορά στη σχετική Αγγλική Νομολογία, ανέφερε τα ακόλουθα: "In view of the above authorities I hold that a debtor is entitled to apply for the setting aside of a bankruptcy notice on grounds other than those set out in r.40
(2)of the Bankruptcy Rules, but in such a case he has to apply by means of an application and not by means of an affidavit. In this connection, I think, r.16 of the Bankruptcy Rules is the rule applicable." Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, ο Χρεώστης για να παραμερίσει την ειδοποίηση πτώχευσης που εκδόθηκε θα πρέπει με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 3
(1)(ε) του Κεφ. 5 και τις πρόνοιες του Κανονισμού 40 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών να πληρούνται οι ακόλουθες τρεις προϋποθέσεις: (α) Η ύπαρξη απαίτησης υπό τη μορφή ανταπαίτησης, συμψηφισμού ή ανταξίωσης («cross-demand»). (β) Απαίτηση η οποία να είναι ίση ή να υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους. (γ) Η απαίτηση να μην μπορούσε να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στην αγωγή στην οποία ελήφθη η απόφαση. Η ερμηνεία των Αγγλικών όρων counterclaim, set-off και cross-demand υπήρξε το αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Ιη Re a Bankruptcy Notice
(1934)Ch.
  1. Στη σελ.437 αναφέρει σε σχέση με τον όρο "set-off": "With regard to the word «set-off», that is a word well known and established in its meaning; it is something which provides a defence because the nature and quality of the sum so relied upon is such that it is a sum which is proper to be dealt with as diminishing the claim which is made, and against which the sum so demanded can be set off". Στην ίδια δε σελίδα σε σχέση με τον όρο "counter claim" αναφέρει: "With regard to a counter claim, that is a creature of the Supreme Court of Judicature Act,
  2. By s. 24, sub.s.3, it was provided that the Courts should have the power to hear a counterclaim, a matter which could not until that time have been included in the same action. Under that sub-section the defendant is enabled to set up by way of counterclaim a claim which he might have had against the plaintiff, and that is to be heard in the action started by the plaintiff against him, and rules are provided for that purpose." Τέλος, στον όρο «cross-demand» φαίνεται να δίδεται μια ευρύτερη έννοια από τους προηγούμενους όρους και αναφέρει, συγκεκριμένα, στη σελ.438: "Cross-demand» seems to me to be a word introduced in order to give a wider ambit to the meaning of these claims, something that would not be described, certainly, as a set-off, something that could not have been brought in the action, something that still lies outside a counterclaim, but is of a nature which can be specified and which is of such a nature that it equals or exceeds the amount of the judgment debt." Η πιο πάνω ανάλυση υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Re a Debtor
(1957)2 All E.R. 551 όπου στη σελίδα 556 αναφορικά με τον όρο "cross-demand" αναφέρει: "From these authorities on the relevant provision of the Bankruptcy Act, 1914, it appears that a «cross demand» is a term of wide import extending to matters which should not be covered by the expression «counter-claim" or «set-off», and it appears further that a cross demand may be made in respect of a chattel on which it is possible to set a value." Όμως στην ίδια πιο πάνω απόφαση αναφέρεται ότι η ύπαρξη απαίτησης η οποία δυνατόν να κατατάσσεται σε μια από τις πιο πάνω κατηγορίες του counterclaim, set-off και cross-demand δεν είναι από μόνη της αρκετή. Θα πρέπει να συγκεντρώνει δύο περαιτέρω ιδιότητες. Στη σελ. 562 αναφέρει: "Α demand made in bad faith would not be good enough. The debtor must satisfy the court that he has a genuine demand." Αυτή είναι, η πρώτη ιδιότητα . Στην ίδια σελίδα πιο κάτω τίθεται και η δεύτερη. Αναφέρει: "...a demand must be more than bona fide; the court must be satisfied that it has a reasonable probability of success". Ερωτήματα προς Εξέταση Στη βάση των πιο πάνω αρχών και των όσων τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου τα ερωτήματα που χρήζουν εξέτασης στην παρούσα είναι τα ακόλουθα: I. Κατά πόσο η Αγωγή υπ. αρ. 343/2017 Ε.Δ. Αμμοχώστου είναι γνήσια, καλόπιστη και έχει λογική πιθανότητα επιτυχίας. II. Κατά πόσο τα θέματα που εγείρονται στην Αγωγή υπ. αρ. 343/2017 Ε.Δ. Αμμοχώστου θα μπορούσαν να εγερθούν στο πλαίσιο της Αγωγής υπ. αρ. 1352/2015 Ε.Δ. Λάρνακας βάσει της οποίας προέκυψε το κατ΄ισχυρισμό εξ αποφάσεως χρέος του Αιτητή. Με την αγωγή υπ. αρ. 1352/2015 που ηγέρθη από τους Καθ΄ων η Αίτηση εναντίον του Αιτητή και άλλων εταιρειών, ήτοι της Aqua Sol Hotels Public Co Ltd, Panas Hotels Ltd και Marismare Ltd, ο Αιτητής και οι Εναγόμενοι 1 και 3 στην εν λόγω αγωγή (Aqua Sol Hotels Public Co Ltd, Panas Hotels Ltd) διατάχθηκαν - κατόπιν εξασφάλισης ερήμην απόφασης στις 27/11/2015 - όπως ομού και/ή κεχωρισμένως καταβάλουν στους Καθ΄ων η Αίτηση το ποσό των €10.5 εκ. πλέον τόκους. Επιπλέον εξεδόθη Διάταγμα εκποίησης της υποθήκης με την οποία βαρύνετο το ξενοδοχείο και την πώληση του με δημόσιο πλειστηριασμό ως και Δηλωτική Απόφαση ότι η Συμφωνία Ενοικίασης μεταξύ της Panas Hotels Ltd και Aqua Sol Hotels Public Co Ltd καθώς και η εκχώρηση της εν λόγω συμφωνίας (από την Aqua Sol στη Marismare) είναι άκυρες[7]. Με βάση τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή ημερ. 30/6/17 στις 8/6/17 οι δικηγόροι του Αιτητή είχαν ζητήσει από τον Παραλήπτη/ Διαχειριστή που διορίστηκε δυνάμει Ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης ημερ. 19/11/2009 από την Καθ' ης η Αίτηση ως Παραλήπτης Διαχειριστής της Panas Hotels Ltd να τους πληροφορήσει ως προς το συνολικό ποσό που οφειλόταν δυνάμει του εν λόγω ομολόγου, ενημερώνοντας τον ότι ήταν έτοιμοι να το αποπληρώσουν άμεσα παράλληλα με την παύση και απαλλαγή του ως Παραλήπτη/Διαχειριστή. Ενώ οι Καθ' ων η Αίτηση την 9/6/2017 είχαν ενημερώσει τους δικηγόρους του Αιτητή ότι το ποσό που οφείλετο ήταν αυτό των €1,799,130.91, ο Παραλήπτης/Διαχειριστής, σε συνομωσία με τους Καθ' ων η Αίτηση, μεταβίβασε το Ξενοδοχείο στην Gravieron Company Limited, εταιρεία της απολύτου ιδιοκτησίας των Καθ' ων η Αίτηση[8]. Προβάλλεται, επίσης, ότι το ξενοδοχείο πωλήθηκε για το ποσό των €12,5 εκ., ενώ οι Καθ΄ων η Αίτηση γνώριζαν ότι η αξία του ήταν πολλαπλάσια. Ενόψει αυτών των δεδομένων αναφέρεται ότι ο Αιτητής καταχώρησε προσωπικά αλλά και εκ μέρους της Panas Hotels Ltd και ακόμα μιας εταιρείας την αγωγή υπ. αρ. 343/
  1. Με την αγωγή υπ. αρ. 343/2017 ο Αιτητής, η ετ. Panas Hotels Ltd - και ακόμα μια εταιρεία, η Α.Σ.Π. & Κ. Πασχάλη Λτδ, των οποίων ο Αιτητής είναι τελικός δικαιούχος προωθούν τη θέση πως κατά τη διάρκεια της περιόδου αρχές Σεπτεμβρίου 2016 μέχρι και την 14/6/2017 οι Καθ΄ων η Αίτηση μαζί με τους υπόλοιπους εκεί Εναγόμενους ενήργησαν από κοινού σχεδίου και σε συνομωσία μεταξύ τους με σκοπό να εξαπατήσουν και/ή να προκαλέσουν ζημιές και απώλειες στην Panas Hotels Ltd, η οποία μέχρι την 12/6/17 παρουσιαζόταν ως η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, και, συνακόλουθα, στον Αιτητή με απώτερο σκοπό να οικειοποιηθούν το ξενοδοχείο. Ειδικότερα προωθείται ότι οι Καθ΄ων η Αίτηση σε συνομωσία με τον Παραλήπτη/Διαχειριστή της Panas Hotels Ltd, ο οποίος είχε διοριστεί από τους Καθ΄ων η Αίτηση δυνάμει ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης, και μέσω των αξιωματούχων τους μεταβίβασαν το ξενοδοχείο επ΄ονόματι της ετ. Gravieron Company Limited η οποία αποτελεί εταιρεία της απολύτου ιδιοκτησίας των Καθ΄ων η Αίτηση. Σύμφωνα με αυτή την Αγωγή αξιώνονται, μεταξύ άλλων, αποζημιώσεις ύψους €28,2 που αντιπροσωπεύει την τρέχουσα αξία του ξενοδοχείου[9]. Είναι φανερόν από τα πιο πάνω ότι τα γεγονότα που ο Αιτητής ισχυρίζεται και που οδήγησαν στην καταχώρηση της αγωγής υπ. αρ. 343/2017 διαδραματίστηκαν και αποκρυσταλλώθηκαν περίπου δύο χρόνια μετά την ολοκλήρωση της Αγωγής υπ. αρ. 1352/2015 Ε.Δ. Λάρνακας. Τούτου δοθέντος λέω, σε συμφωνία με τα όσα υποστήριξε η πλευρά του Αιτητή, ότι τα εν λόγω γεγονότα αφορούν και αναφέρονται σε θέματα τα οποία δεν θα μπορούσαν να είχαν εγερθεί στο πλαίσιο της αγωγής υπ. αρ. 1352/
  2. Όσον αφορά το θέμα κατά πόσο με την αγωγή υπ. αρ. 343/2017 εγείρεται γνήσιο θέμα προς εκδίκαση, η πλευρά του Αιτητή επικαλείται την ύπαρξη στο πλαίσιο της αγωγής 343/2017 ανταγωγής με την οποία αξιώνονται αποζημιώσεις ύψους €28,2 εκ. ως ποσό το οποίο αντιπροσωπεύει την τρέχουσα αξία του ξενοδοχείου το οποίο, με βάση τους σχετικούς δικογραφημένους ισχυρισμούς, στις 14/6/2017 παράνομα και κατόπιν δολίων και παρανόμων ενεργειών των εκεί Εναγομένων, συμπεριλαμβανομένων των Καθ΄ων η Αίτηση, μεταβιβάστηκε επ΄ονόματι εταιρείας της απολύτου ιδιοκτησίας των Καθ΄ων η Αίτηση. Όπως δε προκύπτει τόσο από το Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα όσο και από την Έκθεση Απαίτησης που καταχωρήθηκε στην πιο πάνω αγωγή (Τεκμήρια 16 & 17), αξιώνονται από τους εκεί Ενάγοντες αποζημιώσεις στη βάση δόλου και/ή συνομωσίας προς εξαπάτηση των Εναγόντων 1-3 και/ή γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις για αδικαιολόγητο πλουτισμό των Εναγομένων σε βάρος των Εναγόντων καθώς και γενικές αποζημιώσεις για παράβαση Ομολόγου[10]. Αποτελεί κοινό έδαφος ότι ο Αιτητής είναι Διευθυντής και ένας εκ των δύο μετόχων της ετ. Panas Hotels Ltd ενώ η ετ. Α.Σ.Π. & Κ. Πασχάλη Λτδ είναι ο δεύτερος μέτοχος της ετ. Panas Hotels Ltd. Στην ετ. Α.Σ.Π. & Κ. Πασχάλη Λτδ ο Αιτητής είναι μέτοχος με μια μετοχή και δεύτερος μέτοχος η ετ. Kalliope Developers Ltd στην οποία αποκλειστικός μέτοχος είναι ο Αιτητής[11]. Είναι σε αυτή τη βάση που η πλευρά του Αιτητή επεσήμανε ότι αυτός είναι «τελικός πραγματικός δικαιούχος» των εν λόγω δύο εταιρειών, ήτοι της Panas Hotels Ltd και της Α.Σ.Π. & Κ. Πασχάλη Λτδ. Ήταν εισήγηση της κας Γ. Ζαχαρίου ότι ο Αιτητής και η ετ. Α.Σ.Π. & Κ. Πασχάλη Λτδ κανένα αγώγιμο δικαίωμα έχουν να κινούν και να προωθούν την αγωγή υπ. αρ. 343/
  3. Όπως προβλήθηκε, η ιδιότητα του μετόχου και Διευθυντή της ετ. Panas Hotels Ltd, Ενάγουσας 1 στην εν λόγω αγωγή, δεν τους δίδει δικαίωμα επί του ξενοδοχείου εκείνου, ούτε και αποκτούν δικαίωμα ως μέτοχοι και/ή διευθυντές της ιδιοκτήτριας του ακινήτου εταιρείας. Επικαλέστηκε προς τούτο τη αρχή που καθιερώθηκε στην γνωστή υπόθεση Salomon v. Salomon & Co Ltd A.C. 22 ότι η εταιρεία αποτελεί αυτοτελή νομική οντότητα ανεξάρτητη από τους μετόχους και διευθυντές της. Ενόψει των πιο πάνω ήταν η εισήγηση της ευπαιδεύτου συνηγόρου ότι ο Αιτητής καμία βάσιμη πιθανότητα επιτυχίας έχει σε σχέση με την αγωγή υπ. αρ. 343/2017, η οποία αποτελεί και τη βάση της εισήγησης της άλλης πλευράς περί ύπαρξης «ανταξίωσης», εφόσον δεν έχει καν locus standi. Με βάση τη σχετική νομολογία δεν επιτρέπεται σε μέτοχο εταιρείας η ανάκτηση ζημιάς από τη μείωση της αξίας των μετοχών του συνεπεία αδικοπραξίας που γίνεται εις βάρος της εταιρείας στην οποία είναι μέτοχος. Δικαίωμα σε αποζημιώσεις σε τέτοια περίπτωση έχει η ίδια η εταιρεία. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να παραπέμψω στην Αγγλική υπόθεση Prudential Assurance Ltd v. Newman Industries Ltd & Others (No.2)
(1982)Ch. 204 στις σελ. 222-223: "But what he cannot do is to recover damages merely because the company in which he is interested has suffered damage. He cannot recover a sum equal to the diminution in the market value of his shares, or equal to the likely diminution in dividend, because such a "loss" is merely a reflection of the loss suffered by the company. The shareholder does not suffer any personal loss. His only "loss" is through the company, in the diminution in the value of the net assets of the company, in which he has (say) a 3 per cent. shareholding. The plaintiff's shares are merely a right of participation in the company on the terms of the articles of association. The shares themselves. his right of participation, are not directly affected by the wrongdoing". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Η έγερση αγωγής από μέρους του μετόχου σε τέτοια περίπτωση θα παραβίαζε τον γνωστό κανόνα Foss v. Harbottle, απότοκο της βασικής αρχής ότι μια εταιρεία αποτελεί ξεχωριστή νομική προσωπικότητα, σύμφωνα με τον οποίο το μοναδικό πρόσωπο που δύναται να εγείρει αγωγή σε σχέση με ζημιά που προκλήθηκε στην εταιρεία είναι η ίδια η εταιρεία. Εξαίρεση του κανόνα αυτού είναι η περίπτωση της παράγωγης αγωγής (derivative action) η οποία μπορεί να ασκηθεί όταν η διοίκηση της εταιρείας παρεμποδίζει δολίως την προώθηση της αξίωσης της εταιρείας. Όπως συναφώς τονίσθηκε στην υπόθεση Prudential Assurance Ltd v. Newman Industries Ltd & Others (No.2) (ανωτέρω): "A personal action would subvert the rule in Foss v. Harbottle and that rule is not merely a tiresome procedural obstacle placed in the path of a shareholder by a legalistic judiciary. The rule is the consequence of the fact that a corporation is a separate legal entity. Other consequences are limited liability and limited rights. The company is liable for its contracts and torts; the shareholder has no such liability. The company acquires causes of action for breaches of contract and for torts which damage the company. No cause of action vests in the shareholder. When the shareholder acquires a share he accepts the fact that the value of his investment follows the fortunes of the company and that he can only exercise his influence over the fortunes of the company by the exercise of his voting rights in general meeting. The law confers on him the right to ensure that the company observes the limitations of its memorandum of association and the right to ensure that other shareholders observe the rule, imposed upon them by the articles of association. If it is right that the law has conferred or should in certain restricted circumstances confer further rights on a shareholder the scope and consequences of such further rights require careful consideration". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Περαιτέρω έγερση αγωγής από μέρους του μετόχου θα παραβίαζε την αρχή του "double recovery". Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Peak Hotels And Resorts Limited v. Tarek Investments Limited [2015] EWHC 3048 (Ch): "32...the rule on reflective loss is concerned with double recovery. It is not discretionary, it is in part a policy consideration based on looking at the position of the company itself, both from the point of view of all its shareholders, not just the shareholder seeking to bring the case, and also the creditors of the company. 33.It is also important to highlight this element: that even if the claimant shareholder has a cause of action him or her or itself, that shareholder cannot recover for loss which is reflective because it would be double recovery. That shows why the concept is referred to as reflective loss. The focus is on the remedy". Το όλο θέμα επεξηγείται κατά απόλυτα σαφή τρόπο στην υπόθεση Johnson v. Gore Wood & Co [2002] 2 A.C. 1 στο απόσπασμα το οποίο παρατίθεται πιο κάτω: "A company is a legal entity separate and distinct from its shareholders. It has its own assets and liabilities and its own creditors. The company's property belongs to the company and not to its shareholders. If the company has a cause of action, this is a legal chose in action which represents part of its assets. Accordingly, where a company suffers loss as a result of an actionable wrong done to it, the cause of action is vested in the company and the company alone can sue. No action lies at the suit of a shareholder suing as such, though exceptionally he may be permitted to bring a derivative action in right of the company and recover damages on its behalf: see Prudential Assurance Ltd v. Newman Industries Ltd & Others (No.2) ,
  1. Correspondingly, of course, a company's shares are the property of the shareholder and not of the company, and if he suffers loss as a result of an actionable wrong done to him, then prima facie he alone can sue and the company cannot. On the other hand, although a share is an identifiable piece of property which belongs to the shareholder and has an ascertainable value, it also represents a proportionate part of the company's net assets, and if these are depleted the diminution in its assets will be reflected in the diminution in the value of the shares. The position is, however, different where the company suffers loss caused by the breach of a duty owed both to the company and to the shareholder. In such a case the shareholder's loss, in so far as this is measured by the diminution in value of his shareholding or the loss of dividends, merely reflects the loss suffered by the company in respect of which the company has its own cause of action. If the shareholder is allowed to recover in respect of such loss, then either there will be double recovery at the expense of the defendant or the shareholder will recover at the expense of the company and its creditors and other shareholders. Neither course can be permitted. This is a matter of principle; there is no discretion involved. Justice to the defendant requires the exclusion of one claim or the other; protection of the interests of the company's creditors requires that it is the company which is allowed to recover to the exclusion of the shareholder. These principles have been established in a number of cases, though they have not always been faithfully observed. The position was explained in a well known passage in Prudential Assurance Ltd v. Newman Industries Ltd & Others (No.2) , 222-223: "But what [the shareholder] cannot do is to recover damages merely because the company in which he is interested has suffered damage. He cannot recover a sum equal to the diminution in the market value of his shares, or equal to the likely diminution in dividend, because such a 'loss' is merely a reflection of the loss suffered by the company. The shareholder does not suffer any personal loss. His only 'loss' is through the company, in the diminution of the value of the net assets of the company, in which he has (say) a 3% shareholding. The plaintiff's shares are merely a right of participation in the company on the terms of the articles of association. The shares themselves, his right of participation, are not directly affected by the wrongdoing. The plaintiff still holds all the shares as his own absolutely unencumbered property. The deceit practised upon the defendant does not affect the shares; it merely enables the defendant to rob the company. A simple illustration will prove the logic of this approach. Suppose that the sole asset of a company is a cash box containing £100,
  2. The company has an issued share capital of 100 shares, of which 99 are held by the plaintiff. The plaintiff holds the key of the cash box. The defendant by a fraudulent misrepresentation persuades the plaintiff to part with the key. The defendant then robs the company of all its money. The effect of the fraud and the subsequent robbery, assuming that the defendant successfully flees with his plunder, is (i) to denude the company of all its assets; and (ii) to reduce the sale value of the plaintiff's shares from a figure approaching £100,000 to nil. There are two wrongs, the deceit practised on the plaintiff and the robbery of the company. But the deceit on the plaintiff causes the plaintiff no loss which is separate and distinct from the loss to the company. The deceit was merely a step in the robbery. The plaintiff obviously cannot recover personally some £100,000 damages in addition to the £100,000 damages recoverable by the company." ..........It is equally obvious, however, that if the damages were recoverable by the shareholder instead of by the company, this would achieve the same extraction of the company's capital to the prejudice of the creditors of the company as the defendant's misappropriation had done." (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στη βάση των πιο πάνω αρχών και στο πλαίσιο εξέτασης του κατά πόσο με την Αγωγή υπ. αρ. 343/2017 εγείρεται, καθόσον αφορά τον Αιτητή, θέμα προς εκδίκαση με λογική πιθανότητα επιτυχίας θεωρώ, σε συμφωνία με τα όσα εισηγήθηκε η κα Γ. Ζαχαρίου, ότι δεν πληρείται στην προκειμένη περίπτωση η εν λόγω προϋπόθεση. Κατάληξη Ως εκ τούτου η Αίτηση (Ένορκη Δήλωση του Αιτητή) για παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης απορρίπτεται. Η πράξη πτώχευσης θεωρείται ότι διαπράττεται με την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω κανένα λόγο να αποκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα εκτός αν υπάρχει λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, κατά συνέπεια, αυτά επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)...................... Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] (ε) αν πιστωτής εξασφαλίζει εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγµα για οποιοδήποτε ποσό, και, ενώ δεν αναστάλθηκε η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγµατος, επέδωσε σε αυτόν στην Κύπρο ή αλλού µε άδεια του ∆ικαστηρίου, ειδοποίηση πτώχευσης βάσει του Νόµου αυτού και µέσα σε επτά ηµέρες µετά την επίδοση της ειδοποίησης σε αυτόν, σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στην Κύπρο και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται αλλού µέσα στον καθορισµένο από το διάταγµα που παρέχει την άδεια για επίδοση χρόνο, ο χρεώστης είτε συµµορφώνεται µε τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε ικανοποιεί το ∆ικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωµα συµψηφισµού ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχτηκε να πληρωθεί, και την οποία δεν ήταν δύνατο να προβάλει στην αγωγή ή τη διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση ή το διάταγµα. Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο κατά τον εκάστοτε χρόνο νοµιµοποιείται να εκτελέσει τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγµα, θα θεωρείται ότι είναι πιστωτής που εξασφάλισε τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγµα· [2]"40
(2)There shall also be indorsed an intimation to the debtor that if he has a counterclaim, set-off, or cross demand which equals or exceeds the amount of the judgment debt or sum ordered to be paid, and which he could not have set up in the action or proceedings in which the judgment or order was obtained, he must within the time specified in the notice file an affidavit to that effect with the Registrar. Such affidavit shall be indorsed with an address within the town in which the registry of the Court is situated at which notices to the debtor may be left by the Registrar.» [3] "
  1. The filing of such affidavit shall operate as an application to set aside the bankruptcy notice, and thereupon the Registrar shall fix a day for hearing such application, and not less than three days before the day so fixed shall give notice thereof both to the debtor and the creditor at the addresses given by them under rule
  2. If the application cannot be heard until after the expiration of the time specified in the bankruptcy notice as the day on which the act of bankruptcy will be complete, the Court shall extend the time, and no act of bankruptcy shall be deemed to have been committed under the notice until the application has been heard and determined." [4] Δέστε Re Chinery, Ex parte Chinery
(1884)12 QBD 342, Re Collier
(1891)64 L.T. 742 [5] Δέστε Re Ντίνος Ασπρής
(1988)1 J.S.C. 93 [6] Δέστε Re a Debtor (523 of 1934), [1935] Ch. 347, 352: "It is, therefore, necessary that the affidavit in question should, on the face of it, show a counterclaim, set-off, or cross demand which equals or exceeds the amount of the judgment debt, and which the debtor could not have set up in the action in which the judgment or order was obtained". [7] Αντίγραφο της αγωγής υπ. αρ. 1352/2015 και της απόφασης ημερ. 27/11/2015 επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 1 & 2 στην Ένορκη Δήλωση Γ. Παναγή. [8] Δέστε Τεκμήρια 12, 13 και 14 της Ένορκης δήλωσης Γ. Παναγή. [9] Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 20 στην Ένορκη Δήλωση Γ. Παναγή αντίγραφο εκτίμησης του 2011 αναφορικά με την αξία του ξενοδοχείου. [10] Μεταξύ των θεραπειών που επιζητούνται είναι και οι ακόλουθες: Β. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι ο πιο πάνω παράνομος σχεδιασμός και/ή συνομωσία των Εναγομένων 1 - 5 αποτελεί δόλια επινόηση η οποία εκτελέστηκε με απατηλή πρόθεση και/ή δολίως απ' αυτούς με απώτερο σκοπό την καταδολίευση και/ή εξαπάτηση των Εναγόντων 1 και συνακόλουθα των μετόχων των τελευταίων - Εναγόντων 2 και
  1. Γ. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1-5 ευθύνονται αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα έναντι των Εναγόντων 1-3 να τους αποζημιώσουν για όλες τις ζημιές και απώλειες που υπέστησαν από τις δόλιες και παράνομες ενέργειες τους και/ή από την δόλια και παράνομη μεταβίβαση και εγγραφή του Ξενοδοχείου, τρέχουσας αξίας €28,2 εκ, επ' ονόματι των Εναγομένων 3 και/ή την διασπάθιση και/ή οικειοποίηση και/ή αποξένωση των περιουσιακών στοιχείων των Εναγόντων 1 και συνακόλουθα των Εναγόντων 2 και
  2. ............................................... Κ. Γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις ύψους €28,2 εκ και/ή τιμωρητικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις για δόλο και/ή συνομωσία προς εξαπάτηση των Εναγόντων 1 - 3 κατά την διάρκεια της περιόδου κατά ή περί τις αρχές Σεπτεμβρίου 2016 μέχρι κατά ή περί την 14.06.
  3. ΚΑ. Γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις ύψους €28.2 εκ για αδικαιολόγητο πλουτισμό των Εναγομένων 1 και/ή 2 και/η 3 και η 4 και/ή 5 εις βάρος των Εναγόντων κατά ή περί την 14.06.
  4. ΚΒ. Γενικές αποζημιώσεις για παράβαση του Ομολόγου. [11] Δέστε Τεκμήριο 15 στην ένορκη Δήλωση Γ. Παναγή και σελ. 7 της Γραπτής Αγόρευσης των συνηγόρων των Πιστωτών. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.