ALPHA BANK CYPRUS LTD ν. TRAMBAKO HOLDINGS LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 191/11, 19/4/2018

(1)(δ) του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, η κατάσχεση εις χείρας τρίτου είναι μια από τις μεθόδους εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων. Πιο συγκεκριμένα ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ. 6, όπως τροποποιήθηκε, προβλέπει στο Μέρος VII, την εκτέλεση αποφάσεων δια της κατάσχεσης ιδιοκτησίας στα χέρια τρίτου, άρθρα 73, 74 και

1. Έκδοση του εντάλματος (garnishee order nisi) Κατάσχεσης εις χείρας τρίτου "
2. Ανεξάρτητα από τις πρόνοιες των άρθρων 82 και 87 του Μέρους VIII, όταν ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρο (is beneficially interested) σε οποιοδήποτε ποσό χρημάτων, ασφάλειες για ποσό χρημάτων, αγαθά ή άλλη κινητή ιδιοκτησία που τελούν υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο τρίτου προσώπου στη Δημοκρατία ή όταν το τρίτο αυτό πρόσωπο είναι οφειλέτης του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους δύναται να εκδοθεί σε οποιοδήποτε χρόνο μετά τη δικαστική απόφαση με αίτηση του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, ένταλμα κατάσχεσης στα χέρια τρίτου με το οποίο το τρίτο αυτό πρόσωπο να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και εξεταστεί σχετικά με την ιδιοκτησία που έχει στα χέρια του και η οποία αναφέρεται στο ένταλμα, και με το οποίο διατάσσεται να μην παραιτηθεί εν τω μεταξύ από τη φύλαξη αυτής. Το ένταλμα δεσμεύει την ιδιοκτησία του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους η οποία είναι στα χέρια του άλλου αυτού προσώπου για την ικανοποίηση του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους κατά τον τρόπο που αναφέρεται πιο κάτω." Επίδοση και συνέπειες του εντάλματος "
3. Το ένταλμα επιδίδεται στο πρόσωπο το οποίο διατάσσεται με αυτό να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και από το χρόνο επίδοσης του εντάλματος σε αυτό, όλα τα ποσά χρημάτων, ασφάλειες για χρήματα, αγαθά και κινητή ιδιοκτησία, επί των οποίων ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει δικαίωμα (is beneficially entitled) είτε μόνος είτε από κοινού με άλλους, και τα οποία κατά την επίδοση του εντάλματος ή σε οποιοδήποτε χρόνο πριν από την άρση του, βρίσκονται ή δυνατό να περιέλθουν υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο του προσώπου που διατάσσεται να εμφανιστεί, και όλα τα χρέη τα οποία οφείλονται ή καθίστανται οφειλόμενα από αυτό προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους κατά τον πιο πάνω χρόνο ή κατά τη διάρκεια αυτού, καθίστανται στην έκταση που ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρον επί αυτών και υπό την επιφύλαξη οποιουδήποτε καλή τη πίστη προηγούμενου τίτλου, δικαιώματος επίσχεσης ή επιβάρυνσης επί αυτών, ασφάλειες στα χέρια του για ικανοποίηση της απαίτησης του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή." (Σημ. Οι υπογραμμίσεις δικές μου). Διάθεση της ιδιοκτησίας που κατασχέθηκε "
4. Το Δικαστήριο αφού ακούσει τα πρόσωπα που δυνατό να θεωρήσει ως ενδιαφερόμενα ή αφού ειδοποιήσει αυτά να παραστούν, δύναται να διατάξει όπως οποιοδήποτε μέρος της ιδιοκτησίας που κατασχέθηκε στα χέρια τρίτου, το οποίο συνίσταται από χρήματα και τραπεζογραμμάτια ή επαρκές μέρος αυτών, πληρωθεί στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή ή όπως πωληθεί κάποιο μέρος που δεν συνίσταται από χρήματα ή τραπεζογραμμάτια, στο μέτρο κατά το οποίο θεωρείται αναγκαίο για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης, και τα χρήματα από την πώληση ή επαρκές μέρος αυτών διατεθούν για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης και όπως το ένταλμα αρθεί0ή δύναται να εκδώσει οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ως ήθελε κρίνει δίκαιο0 και εκδίδει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τα έξοδα που προέκυψαν από την έκδοση του εντάλματος, ως ήθελε κρίνει ορθό." Θεωρώ χρήσιμη, για την κατανόηση της διαδικασίας που περιγράφεται στα ανωτέρω άρθρα του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, την παραπομπή στο Σύγγραμμα Halsbury΄s Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, σελίδες 331 και 332, όπου, με αναφορά στη RSC Ord. 49 (Garnishee Proceedings), επεξηγείται ότι η διαδικασία κατάσχεσης εις χείρας τρίτου διαλαμβάνει δύο στάδια και στο παρελθόν μάλιστα καταχωρούνταν δύο αιτήσεις, μία μονομερής και μία δια κλήσεως: (α) Το πρώτο στάδιο (που αντιστοιχεί στα διαλαμβανόμενα στα άρθρα 73 και 74 του Κεφ. 6, ανωτέρω) αφορά στην εξασφάλιση από τον εξ αποφάσεως πιστωτή μονομερούς διατάγματος (garnishee order nisi), το οποίο απευθύνεται στον μεσεγγυούχο και τον καλεί να εμφανιστεί κατά την ημερομηνία και ώρα κατά την οποία θα εξεταστεί το ζήτημα, ενώ στο μεταξύ διατάζεται να μην αποξενώσει το ποσό το οποίο αναφέρεται στο διάταγμα. (β) Κατά το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας (που αντιστοιχεί στα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 78 του Κεφ. 6, ανωτέρω) εξετάζεται κατά πόσον η περίπτωση είναι τέτοια ώστε ο μεσεγγυούχος να διαταχθεί να πληρώσει το ποσό το οποίο διατάχθηκε να μην αποξενώσει στον εξ αποφάσεως πιστωτή προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους και των εξόδων. Σχετικό το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση F. Hoffman - La Roche and Co A.G. v. Inter-Continental Pharmaceuticals (Bletchley) Limited κ.α.

(1969)1 CLR 103, 113: "Section 73 to 81, Part VII of the Civil Procedure Law, Cap. 6 provide that, if an application for the issue of a writ of attachment is granted by the Court, a writ goes out to the third party (the garnishee) calling him to appear before the Court and be examined regarding the money or other movable property in his hands which is alleged to be the property of, or due to, the judgment debtor. Under the provisions of section 74, that property becomes security in the hands of the garnishee, for the satisfaction of the claim of the judgment creditor. Finally, under section 78, the court after hearing all interested persons, may order that any part of the money attached shall be paid over to the judgment creditor in satisfaction of his judgment". Είναι φανερό από τη νομολογία και τη νομοθεσία ότι το διάταγμα μεσεγγύησης ή κατάσχεσης εις χείρας τρίτου αφορά τον μεσεγγυούχο και όχι τον εξ αποφάσεως οφειλέτη, σε περιπτώσεις όπως η παρούσα που το χρέος προέρχεται εκ δικαστικής αποφάσεως και ο οποίος δεν έχει ουσιαστικό λόγο αμφισβήτησης του. Στην προκειμένη δε περίπτωση ο μεσεγγυούχος αποδέχθηκε το χρέος του προς τον εξ αποφάσεως οφειλέτη και δήλωσε ότι τα κατασχεθέντα ποσό χρημάτων δια των μονομερώς εκδοθέντων διαταγμάτων, θα παραμείνουν στην κατοχή του μέχρι να αποφανθεί το Δικαστήριο σε ποιο θα καταβληθούν. Σύμφωνα με την πιο πάνω νομοθεσία η διαδικασία έκδοσης εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου για να τυγχάνει εφαρμογής απαιτείται να πληρούνται οι πιο κάτω προϋποθέσεις οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση πληρούνται σωρευτικά:

1. Ο Αιτητής να είναι εξ αποφάσεως πιστωτής.
2. Η ύπαρξη χρημάτων ή αντικειμένων στην κατοχή τρίτου προσώπου (μεσεγγυούχου) του οποίου νόμιμος δικαιούχος είναι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης ή η ύπαρξη σχέσης πιστωτή και οφειλέτη μεταξύ του εξ αποφάσεως οφειλέτη και μεσεγγυούχου (όπως συμβαίνει στην παρούσα υπόθεση), και
3. Να υπάρχει ταυτόχρονα την ημέρα της κατάσχεσης κάποιο αντικείμενο το οποίο αναγνωρίζεται ως χρέος, δηλαδή υπαρκτό χρέος το οποίο δύναται να κατασχεθεί. Είναι σημαντικό ότι σύμφωνα με τη Νομολογία αλλά και τα διάφορα συγγράμματα, η ισχύς μιας εκχώρησης ξεκινά όταν αυτή κοινοποιηθεί στο πρόσωπο που είναι υπόχρεος να εκπληρώσει την υποχρέωση (ο μεσεγγυούχος XXXXX Πολυβίου στην προκειμένη περίπτωση), το δικαίωμα της οποίας εκχωρήθηκε σε κάποιο τρίτο πρόσωπο. Στο άρθρο του Chris Millar με τίτλο Assignments of Claims or Judgment Debts, στο διαδίκτυο, λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Α judgment debt can be assigned if it is in writing, unconditional, doesn't purport to be by way of charge only, and relates to the whole of the debt. Notice of the assignment must be given to the judgment debtor. For enforcement of the Judgment, an Application will have to be made to the Court for the assignor to replace the assignee as judgment creditor." Επίσης η προκείμενη περίπτωση αφορά κατ΄ ισχυρισμό εκχώρηση δικαστικής απόφασης, η οποία για να μπορεί να εκτελεστεί από τον εκδοχέα, δηλαδή τον XXXXX Musebic, θα πρέπει να γίνει σχετική αίτηση στο Δικαστήριο, πράγμα που δεν έγινε ούτε και δόθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία προς το σκοπό αυτό. Η Δ.40 θ.8 προνοεί τα ακόλουθα: "Όταν παρέλθουν δέκα έτη από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος, ή όταν έχει γίνει οποιαδήποτε αλλαγή στους διαδίκους οι οποίοι δικαιούνται ή υπόκεινται σε εκτέλεση, ο διάδικος ο οποίος ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση μπορεί να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο ή το Δικαστή για άδεια να εκτελέσει ανάλογα. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής εάν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος, ο οποίος υποβάλλει την αίτηση αυτή, δικαιούται να εκτελέσει, μπορεί να εκδώσει διάταγμα προς αυτό το σκοπό, ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε επίδικο θέμα ή ζήτημα αναγκαίο για να αποφασιστούν τα δικαιώματα των διαδίκων εκδικαστεί με οποιοδήποτε από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκδικαστεί οποιοδήποτε ζήτημα σε αγωγή. Και σε κάθε μία από τις περιπτώσεις το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή διαφορετικά, οι οποίοι θα είναι δίκαιοι." Στην πρόσφατη απόφαση στην Πολ. Έφεση 388/12, ημερ. 7.7.2017 Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ και Επίσημου Παραλήπτη ως εκκαθαριστή της περιουσίας της D.K. Intercity Buses Larnacas Ltd κ.ά. όπου τέθηκε θέμα άδειας εκτέλεσης απόφασης, από τον εκδοχέα, κατόπιν εκχώρησης δικαιωμάτων, χωρίς να εξασφαλίσει σχετική άδεια, λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Ετύγχαναν δε εφαρμογής οι πρόνοιες της Δ.12 θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών[1], οι οποίες, στην περίπτωση αλλαγής διαδίκων λόγω εκχώρησης και μεταβίβασης δικαιωμάτων ή υποχρεώσεων, καθιστούν αναγκαία την εξασφάλιση σχετικού διατάγματος και την τροποποίηση. Εν προκειμένω, η παράλειψη των εφεσειόντων να εξασφαλίσουν προηγουμένως διάταγμα και άδεια να υποκαταστήσουν τον Οργανισμό και να συμμετάσχουν στη δικαστική διαδικασία προτού επιζητήσουν την άδεια εκτέλεσης της απόφασης σφράγιζε, κατά το Δικαστήριο, την τύχη της αίτησης. .. Ως προς την ουσία του θέματος, προκύπτει με σαφήνεια από τη νομολογία ότι οι πρόνοιες της Δ.12 δεν καθίστανται ανενεργές στις περιπτώσεις που υπάρχει τελεσίδικη απόφαση. Η Ζηντίλη ν. Νεοκλέους κ.ά.

(2005)1 Α.Α.Δ. 662, είναι σχετική. Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, είχε εκδοθεί απόφαση το 1993 υπέρ της εφεσείουσας, η οποία το 2002 υπέβαλε αίτηση για την πώληση κτήματος του εξ αποφάσεως χρεώστη, ο οποίος είχε αποβιώσει το 1998, προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους. Η αίτηση επιδόθηκε στους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα, οι οποίοι καταχώρισαν ένσταση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση, κρίνοντας ότι η διαδικασία δεν μπορούσε να συνεχίσει εναντίον του αποβιώσαντα ως είχε, αλλά, με βάση τη Δ.12 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, θα έπρεπε να γίνει τροποποίηση του τίτλου της αγωγής και να προστεθούν οι διαχειριστές της περιουσίας ως διάδικοι. Επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση, το Εφετείο αναφέρθηκε στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Σπανού άλλως Καφφά κ.ά. ν. Καφφά

(1999)1 Α.Α.Δ 544 (στη σελ. 548), στην οποία βασίστηκε και το πρωτόδικο Δικαστήριο στη δική μας περίπτωση: «Είναι πρόδηλο από τη Δ.12 θ.1 ότι, εφόσον επίδικο θέμα (cause or matter) είναι τέτοιας φύσεως ώστε να επιβιώνει του θανάτου του διαδίκου (δηλαδή, ουσιαστικά, δεν είναι τέτοιας προσωπικής φύσεως ώστε να εξαιρείται του γενικού κανόνα), δεν τερματίζεται (abates) λόγω του θανάτου και δεν επηρεάζεται από αυτό. Στην προκειμένη περίπτωση το επίδικο θέμα, εφόσον δεν εμπίπτει στις εξαιρέσεις των προσωπικής φύσεως απαιτήσεων, επιβιώνει του θανάτου. Η Δ.12 θ.2 ρυθμίζει περαιτέρω ότι, σε τέτοια περίπτωση, ο διαχειριστής αποβιώσαντος μπορεί να γίνει διάδικος ώστε να διεκπεραιωθεί η διαδικασία και να αποφασισθούν τα επίδικα θέματα. Και η Δ.12 θ.4 ρυθμίζει τα του διατάγματος για συνέχιση της διαδικασίας μεταξύ των υφισταμένων διαδίκων και του καθισταμένου αναγκαίου νέου διαδίκου. Ούτε περιορίζεται η Δ.12 στο προ της αποφάσεως στάδιο. Και λογικά. Εφόσον μετά την έκδοση αποφάσεως υπάρχει δικαίωμα εφέσεως, όπως και άλλα ζητήματα, υπάρχει και "cause or matter" το οποίο συνεχίζει και το οποίο καθιστά αναγκαία τη διεκπεραίωση της διαδικασίας για να αποφασισθούν τελεσίδικα τα επίδικα θέματα, ώστε να είναι δυνατή η επίκληση της Δ.12.» Ενόσω μια τελική δικαστική απόφαση παραμένει ανικανοποίητη, συνεχίζει να υπάρχει επίδικο θέμα (βλ. Salt v. Cooper, (1880-81 L. R. 16 Ch. D. 544). Γίνεται αντιληπτό λοιπόν, ότι η προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου και η κρίση του ότι οι εφεσείοντες δεν νομιμοποιούντο στην καταχώριση και προώθηση της αίτησης για άδεια εκτέλεσης, είναι ορθή. Η Δ.40 θ.8 δεν αντιστρατεύεται τα όσα προνοεί η Δ.12, ούτε επηρεάζει τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθείται σε περίπτωση εκχώρησης δικαιωμάτων διαδίκου σε άλλο πρόσωπο. Αυτό δε που προνοεί η Δ.40 θ.8, είναι για την αναγκαιότητα εξασφάλισης άδειας εκτέλεσης απόφασης, όπου έχουν παρέλθει 10 χρόνια (6 χρόνια κατά τον ουσιώδη χρόνο) από την έκδοση της απόφασης ή όπου έχει επέλθει οποιαδήποτε αλλαγή λόγω θανάτου ή άλλως πως στους διαδίκους που δικαιούνται ή υποχρεούνται σε εκτέλεση." Καμία μαρτυρία δεν υπάρχει ότι έχει κοινοποιηθεί η εκχώρηση της δικαστικής απόφασης στον μεσεγγυούχο στην αγωγή 502/2015 ή και να έχει γίνει σχετική αίτηση από τον εκδοχέα για εκτέλεση της δικαστικής απόφασης και να εκδόθηκε τέτοιο διάταγμα, υπάρχει στην ένσταση, επειδή πολύ απλά κάτι τέτοιο δεν έγινε και συνεπώς η ισχυριζόμενη εκχώρηση, ακόμη κι αν έχει νομότυπα δοθεί, δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε ισχύ. Όσον αφορά το λόγο ένστασης ότι δεν πρέπει να εκδοθεί το διάταγμα στην παρούσα αίτηση επειδή εάν γίνει κάτι τέτοιο θα παραβιάσουν οι εναγόμενοι εξ αποφάσεως οφειλέτες τη συμφωνία εκχώρησης με τον ενάγοντα - εκδοχέα στην αγωγή 502/2015 δεν μπορεί να αποτελέσει λογικό επιχείρημα. Ακόμη κι αν έτσι έχουν τα πράγματα, ποια η ζημιά των εξ αποφάσεως οφειλετών - εκχωρητών; Απλά το ότι θα συνεχίσουν να οφείλουν στον ενάγοντα στην αγωγή 502/15 το εξ αποφάσεως χρέος τους; Συνεπώς καμία ζημιά δεν θα προκληθεί που να αποτελεί εν πάση περιπτώσει παράγοντα απόρριψης της αίτησης. Οι Καθ΄ ων η αίτηση δεν μπορούν να επιλέγουν ποια εξ αποφάσεως χρέη τους θα πρέπει να ικανοποιούνται και ποια όχι δια της μεθόδου της μεσεγγύησης και στη συνέχεια της εκχώρησης επειδή στη διαδικασία μεσεγγύησης οι εξ αποφάσεως πιστωτές δεν έχουν ουσιαστικό λόγο. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του Γιαννάκη Αριστοδήμου "γραμματέα και πληρεξούσιου αντιπρόσωπου του διευθύνοντος σύμβουλου" των εξ αποφάσεως οφειλετών Trambako Holdings Ltd που συνοδεύει την ένσταση, ο κ. XXXXX Musebic από Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 25.2.15 εξέδωσε εκ συμφώνου απόφαση εναντίον των εξ αποφάσεως οφειλετών στην παρούσα αγωγή Trambako Holdings Ltd στα πλαίσια της αγωγής 502/15 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για το ποσό των USD1.000.000 πλέον τόκους και έξοδα. Την 1.2.18 (τρία χρόνια αργότερα) κατόπιν αίτησης ημερ. 25.1.18 σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην αγωγή 502/15 διάταγμα μεσεγγύησης (degree nisi) από τον XXXXX Musebic κατά του XXXXX Πολυβίου (μεσεγγυούχου και στην παρούσα αίτηση) και διάταγμα όπως αυτός παρουσιαστεί στο Δικαστήριο στις 13.2.18 και εξεταστεί εν σχέσει με ποσό χρημάτων που οφείλει δυνάμει δικαστικής απόφασης ημερ. 9.1.15 στην αγωγή 2845/09 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας προς την Trambako Holdings Ltd (Καθ΄ ης η αίτηση 1). Στο πλαίσιο της αίτησης μεσεγγύησης στην αγωγή 502/15 που καταχωρήθηκε στις 25.1.18 και εξεδόθη διάταγμα μεσεγγύησης (degree nisi) κατά του Μάριου Πολυβίου εμφανίστηκε η Kαθ΄ ης η Αίτηση Trambako Holdings Ltd και αποδέχτηκε το διάταγμα μεσεγγύησης. Ουσιαστικά αποδέχτηκε όπως η εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλή του XXXXX Πολυβίου προς τους ίδιους καταβληθεί στον XXXXX Musebic ενώ αντίθετα ο μεσεγγυούχος δεν αποδέχθηκε όπως το εκδοθέν διάταγμα μεσεγγύησης εναντίον του καταστεί απόλυτο, η ακρόαση του οποίου εκκρεμεί στις 24.4.18 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Στις 2.2.18 μια ημέρα μετά την έκδοση του διατάγματος μεσεγγύησης από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην αγωγή 502/15 (1.2.18) η Καθ΄ ης η αίτηση Trambako Holdings Ltd δια του αντιπροσώπου της κ. XXXXX Μιχαηλίδη "δυνάμει του εκδοθέντος διατάγματος μεσεγγύησης" εκχώρησε το εκ δικαστικής αποφάσεως (2845/09 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας) - όπως διατείνονται - οφειλόμενο προς αυτήν χρέος του μεσεγγυούχου XXXXX Πολυβίου στον XXXXX Μusenic, δυνάμει συμφωνίας εκχώρησης (Τεκμήριο Δ στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση). Στις 25.1.18 ( την ίδια δηλαδή ημερομηνία που καταχωρήθηκε αίτηση μεσεγγύησης κατά του μεσεγγυούχου XXXXX Πολυβίου στο πλαίσιο της αγωγής 502/15 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας καταχωρήθηκε αίτηση μεσεγγύησης εναντίον του ίδιου μεσεγγυούχου XXXXX Πολυβίου στα πλαίσια της παρούσας αγωγής 191/11 της οποίας το Δικαστήριο επελήφθη στις 7.2.18 και εξέδωσε εναντίον του μεσεγγυούχου (και όχι της Καθ΄ ης η αίτηση 1) διάταγμα μεσεγγύησης το οποίο με τη σύμφωνο γνώμη του μεσεγγυούχου κατέστη απόλυτο στις 26.2.18. Επανερχόμενος εις τους προβληθέντες λόγους ένστασης των Καθ΄ ων η αίτηση εξ αποφάσεως οφειλετών επισημαίνω ότι αυτοί δεν έχουν locus standi αμφισβήτησης του εκδοθέντος διατάγματος μεσεγγύησης στην παρούσα αγωγή. Ο μεσεγγυούχος έχει αποδεχτεί τα δύο εκδοθέντα κατά του ίδιου διατάγματα να καταστούν απόλυτα ενώ το ίδιο δεν έπραξε στην αγωγή 502/15 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας.

(1)Είναι άσχετο (για τους σκοπούς της παρούσας αίτησης) αν οι εξ αποφάσεως οφειλέτες έχουν αποδεχτεί το διάταγμα μεσεγγύησης στην αγωγή 502/15 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας όπως

(2)είναι αχρείαστη η εκχώρηση της απόφασης εναντίον του μεσεγγυούχου προς τον Ενάγοντα στην αγωγή 502/15 την επόμενη της έκδοσης του διατάγματος μεσεγγύησης και είναι άσχετο αν αυτό θα προκαλέσει ζημιά στους Καθ΄ ων η αίτηση εξ αποφάσεως οφειλέτες και

(3)ο ίδιος μεσεγγυούχος δεν αποδέχεται ότι ήταν γνώστης της εκχώρησης και αμφισβητεί το δικαίωμα του Ενάγοντα στην αγωγή 502/15 ότι δικαιούται σε διάταγμα μεσεγγύησης εναντίον του. Προκύπτουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα γιατί η ένσταση των Καθ΄ ων η αίτηση εξ αποφάσεως οφειλετών στηρίζεται μόνο (α) στο προηγουμένως εκδοθέν διάταγμα μεσεγγύησης στην αγωγή 502/15 και (β) στην προηγουμένως συναφθείσα δυνάμει του διατάγματος μεσεγγύησης συμφωνία εκχώρησης, όπως επίσης (γ) η αναγκαιότητα της σύναψης συμφωνίας εκχώρησης μια ημέρα μετά την έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης και (δ) ποιος πληροφόρησε τους δικηγόρους του XXXXX Musebic να εμφανιστούν ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (χωρίς αίτηση παρέμβασης στη διαδικασία) και να αμφισβητήσουν το δικαίωμα του Δικαστηρίου να εκδώσει νέο διάταγμα μεσεγγύησης ενημερώνοντας ότι εκδόθηκε τέτοιο προγενέστερα σε άλλη διαδικασία αλλά και (ε) ποιος ενημέρωσε τον μεσεγγυούχο για την εκχώρηση και (στ) σε περίπτωση που αυτός ενημερώθηκε γιατί ήρθε στο παρόν Δικαστήριο και αποδέχτηκε το διάταγμα μεσεγγύησης αλλά όχι το διάταγμα μεσεγγύησης που συνάδει με την εκχώρηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην αγωγή 502/15, το οποίο αμφισβητεί (η ακρόαση του είναι ορισμένη στις 24.4.18). Όλα αυτά (περιλαμβανομένου του γεγονότος ότι η απόφαση στην αγωγή 502/15 είναι εκ συμφώνου και του χρόνου που καταχωρήθηκε η αίτηση μεσεγγύησης και έγινε η εκχώρηση) καταδεικνύουν ότι υπάρχει αδιευκρίνιστη σχέση μεταξύ Καθ΄ ων η αίτηση 1 εξ αποφάσεως οφειλετών και XXXXX Musebic, όπως επίσης και του XXXXX Πολυβίου, την οποία χρησιμοποιούν οι Καθ΄ ων η αίτηση 1 σε συνεργασία με τον Musebic για να αποφύγουν τις υποχρεώσεις τους προς τους στην παρούσα αγωγή Ενάγοντες - Αιτητές. Στην παρούσα υπόθεση ο εκδοχέας δεν υπέβαλε αίτημα παρέμβασης, κατά συνέπεια δεν έχει locus standi στη διαδικασία, ούτε και οι εξ αποφάσεως οφειλέτες TRAMBAKO HOLDINGS LTD έχουν ουσιαστικά locus standi, ούτε στη διαδικασία στην αγωγή 502/15, ούτε στην παρούσα, γιατί απλά δεν είναι κατ΄ επιλογή των ιδίων σε ποιον εκ των εξ αποφάσεως πιστωτών θα καταβάλει τα οφειλόμενα εκ δικαστικής απόφασης χρήματα ο μεσεγγυούχος. Ως εκ των ανωτέρω, εκδίδεται το διάταγμα υπό στοιχείο Γ της αίτησης καταβολής των κατασχεθέντων οφειλομένων χρημάτων από τον μεσεγγυούχο στους Αιτητές με έξοδα εις βάρος των Καθ΄ ων η αίτηση 1 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Μ. Παπάμιχαηλ, Π.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο