ΣΕΡΓΙΟΥ ν. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, Αγωγή αρ.: 3538/11, 14/11/2018

(1)(ee) και στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Στυλιανού, υιού του εναγομένου, ο οποίος επιχειρηματολογεί υπέρ της έκδοσης Διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης. Στην παράγραφο 4 της Ένορκης του Δήλωσης αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής. «

1. Από τα έγγραφα που έχω στα χέρια μου, από τα γεγονότα που γνωρίζω και από ότι με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου που χειρίζονται την υπόθεση υπάρχει εύλογη πιθανότητα η εκτέλεση της απόφασης να με αφήνει χωρίς αποτελεσματική θεραπεία καθότι η προσβαλλόμενη απόφαση εμπεριέχει διάταγμα εγγραφής και/ή ακύρωσης της μεταβίβασης που έγινε επ΄ονόματι μου. Συνέπεια αυτού θα αποξενώσουν το μερίδιο μου με κίνδυνο δημιουργίας πραγματικών δεδομένων με δυνατότητα περαιτέρω αποξένωσης της περιουσίας μου στα πλαίσια εκτέλεσης αποφάσεως εναντίον του καθ΄ου η αίτηση
2. Το ίδιο ισχύει και για τυχόν έξοδα που θα καταβάλω αφού θα πρέπει να γίνει επιστροφή τους και ουσιαστικά αναστροφή της διαδικασίας με περιπλοκή της υπόθεσης περαιτέρω.» Η ενάγουσα καταχώρησε Ένσταση προβάλλοντας 12 Λόγους οι οποίοι συνοψίζονται ως εξής. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης του αιτήματος, καθότι η έγκριση του θα πλήξει τα δικαιώματα της ενάγουσας, η οποία θα στερηθεί τους καρπούς της επιτυχίας της. Η Αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή νομική βάση, είναι δε άνευ αντικειμένου αφού έχουν ολοκληρωθεί οι διαδικασίες ακύρωσης της δωρεάς του ακινήτου και επανεγγραφής του, επ΄ονόματι του εναγομένου. Η Ένσταση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 θ.18-19, Δ.40 θ.11, Δ.48 θ.1-9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο Αρ. 14/60, άρθρα 42 και 47, στην υπάρχουσα νομολογία, στις αρχές της επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες και στην πρακτική του Δικαστηρίου. Την Ένσταση υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση της ενάγουσας η οποία επιχειρηματολογεί υπέρ της απόρριψης της Αίτησης, επαναλαμβάνοντας τους Λόγους Ένστασης. Νομικό υπόβαθρο τόσο της Αίτησης όσο και της Ένστασης είναι ο Καν. 18 της Διαταγής 35, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος έχει ως ακολούθως: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediated act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» Νομολογιακά έχει λεχθεί πως το θέμα άπτεται της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Βλ. E.U.R.I.K. and others v. Kotsonis

(1986)1 C.L.R. 617, Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 592, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Βερεγγάρια Παπακοκκίνου ν. Glykys and Araouzos (Insurances) Ltd και Άλλοι

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 513. Στην υπόθεση Νίκος Σταύρου Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1(Γ) A.A.Δ. 1978, λέχθηκαν τα εξής: «Οι αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα, εκπηγάζουν από τη νομολογία και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) Η απόφαση για αναστολή ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας γίνεται στο πλαίσιο της Διαταγής 35 καν. 18 και σε συνάρτηση προς τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης. (β) Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης η οποία, παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης, η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Η άρνηση έκδοσης διαταγής για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης δυνητικά συνεπάγεται κίνδυνο εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Το δικαστήριο, κατά την εξέταση αίτησης για αναστολή εκτέλεσης απόφασης, έχει καθήκον να εξισορροπήσει δύο σημαντικούς παράγοντες· ήτοι, τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης από τη μια και τη διασφάλιση της αξίας και του αποτελέσματος της έφεσης από την άλλη. Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas

(2001)1 A.A.Δ. 955, ειπώθηκαν τα εξής: "Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας του και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια. Σ'αυτό το πλαίσιο κινείται η άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας." Εφόσον κριθεί ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για έκδοση διαταγής για την αναστολή της εκτέλεσης, το δικαστήριο έχει καθήκον να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής. Εναπόκειται επομένως στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η επιλογή των όρων που θα τεθούν προκειμένου να επιφέρουν την εξισορρόπηση των συγκρουομένων δικαιωμάτων μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης.» Στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, επαναλήφθηκε η αρχή πως η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Υπεδείχθη περαιτέρω πως οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Όπως έχει προαναφερθεί, σε κάθε περίπτωση στόχος του Δικαστηρίου θα πρέπει να είναι η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων. Προς επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου επιβάλλεται η στάθμιση του κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσο και με την ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση της έφεσης. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Ο εναγόμενος, προς υποστήριξη του αιτήματος του, επικαλείται μόνο το γεγονός της καταχώρισης της Έφεσης. Όπως όμως έχει λεχθεί νομολογιακά, δεν μπορούν να εξαχθούν, κατά το στάδιο τούτο, οποιαδήποτε συμπεράσματα για την πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης και ούτε μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ότι η Έφεση θα επιτύχει. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου (ανωτέρω), η πιθανότητα επιτυχίας της Έφεσης δεν είναι ο δεσπόζον και αποφασιστικός παράγοντας στην επιτυχία της αίτησης για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Πέραν τούτου, ο εναγόμενος δεν έχει προτείνει οποιουσδήποτε όρους, η ικανοποίηση των οποίων ενδεχομένως θα μπορούσε να εξασφαλίσει την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, ώστε να διασφαλιστούν και τα δικαιώματα της ενάγουσας. Επαναλαμβάνω πως σε κάθε περίπτωση στόχος του Δικαστηρίου είναι η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων των δύο μερών. Παρόλο που ο εναγόμενος δεν προβάλλει θέμα οικονομικής δυσχέρειας εκ μέρους του να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του που πηγάζουν από την απόφαση, θα έλεγα, εκ του περισσού, πως ακόμη και σ' αυτή την περίπτωση η οικονομική δυσχέρεια του εξ' αποφάσεως οφειλέτη δεν μπορεί να προβληθεί ως λόγος για την χορήγηση αναστολής εκτέλεσης της απόφασης. Έχοντας κατά νου τα ανωτέρω, είναι η κατάληξη μου πως ο εναγόμενος απέτυχε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι η άρνηση χορήγησης του αιτουμένου διατάγματος θα επηρεάσει τα δικαιώματα του, ειδικώτερα δε ότι θα καταστήσει την Έφεση του άνευ αντικειμένου. Όσον αφορά τα έξοδα της Αίτησης, δεν βλέπω οποιοδήποτε λόγο, ώστε να αποκλίνω από τον γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Δια ταύτα, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της ενάγουσας-καθ'ης η Αίτηση και σε βάρος του εναγόμενου-αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο