ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ κ.α. ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED, Αγωγή αρ.: 192/16, 13/11/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2018:A196 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 192/16 Μεταξύ:
- XXXXX ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
- XXXXX ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ Εναγόντων -και- HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED Εναγόμενων -------------------------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 20.6.2017 για διαγραφή της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης Ημερομηνία: 13 Νοεμβρίου,
- Εμφανίσεις: Για τους ενάγοντες-αιτητές: κος Φ. Φανή για ΝΙΚΟΣ Α. ΔΑΜΙΑΝΟΥ Για τους εναγόμενους-καθ'ων η Αίτηση: κα Χ. Πιερή για ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ & ΠΕΛΙΔΗΣ ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (καταχωρήθηκε με Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα) οι ενάγοντες (σύζυγοι μεταξύ τους) επιζητούν την ακύρωση της συμφωνίας δανείου και/ή παραχώρησης πιστωτικών διευκολύνσεων, η οποία υπεγράφη το 2006 (ανανεώθηκε το 2013) στην βάση της οποίας η εναγόμενη τράπεζα παραχώρησε δάνειο στους ενάγοντες σε Ελβετικό Φράγκο, μεταξύ άλλων, ως παράνομης ή/και ως καταχρηστικής ή/και ως συναφθείσας συνεπεία ψυχικής πίεσης ή/και καταπιεστικής συμπεριφοράς. Επιζητούν επίσης την ακύρωση των Υποθηκών 3398/2006 και 3399/2006 του Κτηματολογίου Λάρνακος ως παρανόμων, άκυρων και ανεφάρμοστων. Η εναγόμενη τράπεζα καταχώρησε Υπεράσπιση με την οποία απορρίπτει τους ισχυρισμούς των εναγόντων και Ανταπαίτηση με την οποία αξιώνει την πληρωμή του ποσού CHF 308.875,77, πλέον τόκους καθώς και την εκποίηση των προαναφερόμενων Υποθηκών. Με την υπό κρίση Αίτηση οι ενάγοντες αιτούνται τα εξής: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την διαγραφή της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης που καταχώρησαν οι εναγόμενοι στις 23/05/2017 στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή ως αντίθετης με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας ή/και τροποποιηθείσας χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Β. Όπως το Σεβαστό Δικαστήριο εκδώσει απόφαση εναντίον των εναγομένων συμφώνως της απαίτησης των εναγόντων ή/και διαζευκτικά των ανωτέρω. Γ. Οιονδήποτε άλλο διάταγμα ή και θεραπεία ήθελε κρίνει δίκαιη και εύλογη το Δικαστήριο. Δ. Έξοδα της παρούσης αίτησης ή και όλα τα έξοδα που χάνονται, πλέον ΦΠΑ». Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9, Δ.19 θ.4, θ.13, θ.14, θ.26, Δ.20, Δ.21 θ.1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 7Α, θ.8
(1),
(2), θ.9
(1),
(2), Δ.25, Δ.30 θ.1α, 1β, 1γ, 2α, 2β, Δ.48 θ.1-4, 8(
- i)(
- qq)και 9, Δ.10 θ.1 και 2, Δ.57 θ.2, Δ.64 ως και επί των συμφυών εξουσιών και εγγενούς εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου και στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Την Αίτηση υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση του ενάγοντα ο οποίος επιχειρηματολογεί υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Είναι η θέση του πως η εναγόμενη κατά παράβαση των δικαστικών θεσμών, καταχώρησε το δικόγραφο της με «λανθασμένο τίτλο ως εμφαίνεται και στη δικογραφία». Συγκεκριμένα, αναφέρει, λανθασμένα κατέστησε τον ίδιο και την σύζυγο του ως «εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους» στον τίτλο της αγωγής, χωρίς τούτο, όπως τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του, να επιτρέπεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας «εκτός εάν υπάρχει προσθήκη προσώπου, ο οποίος δεν είναι διάδικος στην αγωγή, ή και σε κάθε περίπτωση δεν επιτρέπεται χωρίς άδεια του Δικαστηρίου». Η εναγόμενη-καθ΄ης η Αίτηση καταχώρισε Ένσταση, προβάλλοντας έντεκα
(11)Λόγους οι οποίοι συνοψίζονται ως εξής: Η Αίτηση είναι νομικά και/ή πραγματικά αβάσιμη και/ή αστήρικτη και/ή συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Το δικόγραφο της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης όπως και ο τίτλος του, είναι καθόλα νομότυπο. Δεν υπάρχει πρόνοια στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας η οποία να απαγορεύει να προστεθούν στον τίτλο ως εξ΄ανταπαιτήσεως εναγόμενοι, οι ενάγοντες έστω και εάν δεν υπάρχει προσθήκη τρίτου προσώπου ως εναγομένου. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και/ή η σχετική επί του θέματος νομολογία, αναφορικά με την διαγραφή δικογράφου. Οι ενέργειες των εναγόντων να καταχωρήσουν αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση, και Κλήση για Οδηγίες, φανερώνουν την αποδοχή του δικογράφου και του τίτλου που αυτό φέρει. Νομική βάση της Ένστασης είναι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θ.3, Δ.21 θ.7Α και 8, Δ.39, Δ.48 θ.2, 4 και 9, Δ.63 θ.1 και Δ.64, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οποιαδήποτε άλλη καθοδηγητική νομολογία, οι αρχές της επιείκειας και το κοινοδίκαιο καθώς επίσης και οι εγγενείς και συμφυείς εξουσίες και η πρακτική του Δικαστηρίου. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Άντρεας Ψαρά, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την εναγομένη, δεόντως εξουσιοδοτημένης. Η ομνύουσα επιχειρηματολογεί υπέρ της απόρριψης της Αίτησης, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά τους Λόγους Ένστασης. Με την Διαταγή 19 θ.26, επί της οποίας στηρίζεται η υπό κρίση Αίτηση, παρέχεται στο Δικαστήριο η εξουσία να διαγράψει μέρος ενός δικογράφου, ενώ με την Διαταγή 27 θ.3 (επί της οποίας δεν στηρίζεται η Αίτηση) παρέχεται η εξουσία διαγραφής ολόκληρου του δικογράφου. Κύριος σκοπός της Δ.19 Κ.26 είναι η συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης των δικογράφων. Κατά την εξέταση της αίτησης για διαγραφή δικογράφου δυνάμει της Δ.19 Κ.26 δεν επιχειρείται εξέταση της εγκυρότητας του. Αυτό είναι ζήτημα που εξετάζεται δυνάμει της Δ.27 Κ.3. Γενικά κρίνονται ως σκανδαλώδη, ενοχλητικά και αχρείαστα, τα θέματα εκείνα τα οποία θεωρούνται ανήθικα και προσβλητικά ή γίνονται με στόχο τον επηρεασμό της άλλης πλευράς. Αν όμως είναι σχετικά, δεν είναι κατ' ανάγκη και σκανδαλώδη ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός απλώς και μόνο διότι είναι αχρείαστος εκτός και εάν είναι εμφανώς άσχετος [The Annual Practice, 1953, σελ. 366, 367, Rossage v. Rossage and Others
(1960)1 All E.R. 600, Butters Gas & Oil Co. V. Hammer
(1975)2 W.L.R. 425, 439]. Οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν στην πρόσφατη υπόθεση Esquire Holding Ltd v. Tsentas Developers Ltd κ.ά, ECLI:CY:AD:2016:A164, Π.Ε. 191/2015, ημερ. 23.3.
- Στην υπόθεση αυτή τονίστηκε επιπρόσθετα ότι ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα, δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο που είναι το ουσιώδες στοιχείο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αλλά και ως προς τη συναφή αιτιολογία που πρέπει να δίνεται για τη διαγραφή. Η εξουσία του Δικαστηρίου να διαγράφει ισχυρισμούς είναι αναμφίβολα δραστική και θα πρέπει να ασκείται με προσοχή και φειδώ. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί ένα χρήσιμο όπλο προς αποφυγή κατάχρησης της διαδικασίας με την προώθηση σκανδαλωδών, αχρείαστων ή ενοχλητικών θεμάτων αντίθετων με τους κανόνες που έθεσε η Δ.19 θ.
- [Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.ά.
(2004)1 Α.Α.Δ. 1852]. Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν τη διαγραφή δικογράφου δυνάμει της Δ.27 Κ.3, η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. Το δικόγραφο κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτό [βλ. Drummond - Jackson v. British Medical Association and others
(1970)1 All E.R. 1094, In Re Pelmako Development Ltd v. In Re The Companies Law, Cap 113
(1991)1 A.A.Δ. 246, Cyprus Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α.
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1852, 1860 και Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντος v. Κυπριακής Δημοκρατίας
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 21]. Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασιστεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει, δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (βλ. Annual Practice 1953, σελ. 575 και Moore v. Lawson, 31 T.L.R. 418, C.A.). Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Εκείνο το οποίο οι διάδικοι ερίζουν, δεν είναι οι ισχυρισμοί αυτοί καθ΄εαυτοί που περιέχονται στην έκθεση Υπεράσπισης ή το γεγονός ότι καταχωρήθηκε Ανταπαίτηση. Η διαφωνία τους έγκειται στο πώς διαμορφώθηκε ο τίτλος της αγωγής, μετά που οι εναγόμενοι καταχώρησαν το δικό τους δικόγραφο. Οι τελευταίοι πρόσθεσαν στον τίτλο της αγωγής, νέο τίτλο, όπου παρουσίασαν τους εαυτούς τους ως «εξ΄ανταπαιτήσεως ενάγοντες» και τους ενάγοντες ως «εξ΄ανταπαιτήσεως εναγόμενους». Είναι η θέση των εναγόντων πως τούτο έγινε αυθαίρετα χωρίς να ζητηθεί και να εξασφαλιστεί προηγουμένως η άδεια του Δικαστηρίου. Αντίθετη είναι η θέση των εναγομένων. Διατείνονται πως ορθά έπραξαν και πως σε καμία περίπτωση δεν απαιτείτο η άδεια του Δικαστηρίου ως προς τούτο. Σχετική επί του θέματος είναι η Δ.21 η οποία διαπραγματεύεται τα της καταχώρησης Ανταπαίτησης. Όπως η σύνταξη των υπολοίπων δικογράφων (Έκθεση Απαίτησης, Υπεράσπιση και Απάντηση) διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στην Δ.19 (ο θ.4 της Δ.19 επιτάσσει όπως τα δικόγραφα περιέχουν εκείνα τα ουσιώδη γεγονότα που είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα, με την έννοια του ουσιαστικού να σχετίζεται με ό,τι είναι απαραίτητο), έτσι και η Ανταπαίτηση θα πρέπει να συντάσσεται σύμφωνα με τους ίδιους κανόνες. Εάν η ανταπαίτηση στρέφεται όχι μόνο εναντίον του ενάγοντα αλλά και άλλων προσώπων, τότε θα προστεθεί νέος τίτλος στην αγωγή (παρόμοιος με αυτόν της Έκθεσης Απαίτησης) στον οποίο θα συμπεριληφθούν τα ονόματα όλων των προσώπων που θα ήσαν εναγόμενοι εάν καταχωρείτο ξεχωριστή αγωγή εναντίον τους. Σχετική είναι η Διαταγή 21 θ.8
(1)η οποία προνοεί τα εξής: «8.
(1)Where a defendant by his defence sets up any counter-claim which raises questions between himself and the plaintiff along with any other persons, he shall add to the title of his defence a further title similar to the title in a statement of claim, setting forth the names of all the persons who, if such counter-claim were to be enforced by cross-action, would be defendants to such cross-action, and shall deliver his defence to such of them as are parties to the action within the period within which he is required to deliver it to the plaintiff.» Σε ελεύθερη μετάφραση: «8.
(1)Όπου ένας εναγόμενος με την υπεράσπιση του προβάλλει οιανδήποτε ανταπαίτηση η οποία εγείρει ζητήματα μεταξύ του και τους ενάγοντος μαζί με άλλα πρόσωπα πρέπει να προσθέσει στον τίτλο της υπεράσπισης του επιπλέον τίτλο παρόμοιο με τον τίτλο της έκθεσης απαίτησης και να παραθέτει τα ονόματα όλων των προσώπων που, αν τέτοια ανταπαίτηση επρόκειτο να εφαρμοσθεί σαν ανταγωγή, θα ήσαν εναγόμενοι σε τέτοια ανταγωγή και θα πρέπει να παραδώσει την υπεράσπιση του σε όλους αυτούς, σαν να είναι διάδικοι στην αγωγή, εντός της προθεσμίας που προνοείται για την παράδοση της στον ενάγοντα.» Από το κείμενο της Διαταγής 21 θ.8
(1), συνάγεται πως η πρόσθεση νέου τίτλου είναι επιτακτική όταν η Ανταπαίτηση στρέφεται εναντίον του ενάγοντα και άλλου ή άλλων προσώπων. Τούτο προσδιορίζεται από το επιτακτικό "shall" («δέον») που αναφέρεται στον συγκεκριμένο κανόνα που διακρίνεται από το δυνητικό "may" («δύναται») που αναφέρεται σε άλλους κανόνες. Οι συνήγοροι των εναγομένων παραδέχονται πως «δεν υπάρχει αντίστοιχη με την Δ.21 θ.8
(1)υποχρέωση σε περίπτωση που η ανταπαίτηση στρέφεται αποκλειστικά εναντίον των εναγόντων». Υποστηρίζουν όμως πως δεν υπάρχει πρόνοια στους Θεσμούς που να το απαγορεύει. Προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα, διατείνονται πως ακόμη και στην περίπτωση που η ενέργεια τους να προσθέσουν τον συγκεκριμένο τίτλο, ήθελε θεωρηθεί μη συμμόρφωση με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, το Δικαστήριο δύναται με βάση την Δ.64, να θεωρήσει την μη συμμόρφωση θεραπεύσιμη και να εκδώσει διάταγμα άρσης της παρατυπίας. Η θέση των εναγομένων δεν με βρίσκει σύμφωνη. Οι πρόνοιες της Δ.21 κ.8
(1)επιτάσσουν την πρόσθεση νέου τίτλου, μόνο στην περίπτωση που η Ανταπαίτηση στρέφεται εναντίον και άλλου ή άλλων προσώπων, πέραν των εναγόντων. Θεωρώ πως η πρόσθεση νέου τίτλου στην περίπτωση που η Ανταπαίτηση στρέφεται μόνον εναντίον των εναγόντων, είναι ανεπίτρεπτη. Το ότι δεν υπάρχει πρόνοια στους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας που να το απαγορεύει, δεν σημαίνει πως τούτο επιτρέπεται. Ούτε και η θέση πως η παρατυπία ή η μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς είναι θεραπεύσιμη στην βάση της Διαταγής 64, με βρίσκει σύμφωνη. Οι πρόνοιες της Διαταγής 21 κ.8
(1)είναι σαφείς και δεν επιδέχονται οποιασδήποτε άλλης ερμηνείας. Κατά τα άλλα, το δικόγραφο της Ανταπαίτησης, αυτό καθ΄εαυτό, δεν είναι επιλήψιμο. Δεν περιέχει άσχετους, σκανδαλώδεις ή ενοχλητικούς ισχυρισμούς, ώστε το Δικαστήριο ασκώντας την διακριτική του εξουσία να τους διαγράψει. Υπενθυμίζω πως το στάδιο αυτό δεν είναι το κατάλληλο στάδιο για αξιολόγηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών, κατά πόσον δηλαδή είναι βάσιμοι ή όχι. Τούτο θα γίνει με το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας, κατά το στάδιο αξιολόγησης της μαρτυρίας. Καταληκτικά κρίνω πως ο τίτλος τον οποίο η εναγόμενη πρόσθεσε στο δικόγραφο της Έκθεσης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης, θα πρέπει να διαγραφεί και διαγράφεται. Το υπόλοιπο δικόγραφο να παραμείνει ως έχει. Τα έξοδα της Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της αγωγής οπόταν και θα είναι πληρωτέα, επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και σε βάρος της εναγομένης. (Υπ.) .................................................. Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο