EMD TRUST LIMITED ν. SHARMA κ.α., Αρ. Εναρκτήριας Κλήσης: 68/2017, 31/10/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Απ

Article 22

on related actions, is contained in Section 8 of Title II of the Convention, which is intended, in the interests of the proper administration of justice within the Community, to prevent parallel proceedings before the courts of different Contracting States and to avoid conflicts between decisions which might result therefrom. Those rules are therefore designed to preclude, so far as possible and from the outset, the possibility of a situation arising such as that referred to in Article 27

(3)of the Convention, that is to say the non-recognition of a judgment on account of its irreconcilability with a judgment given in proceedings between the same parties in the State in which recognition is sought (see Gubisch Maschinenfabrik , cited above, paragraph 8). It follows that, in order to achieve those aims, Article 21 must be interpreted broadly so as to cover, in principle, all situations of lis pendens before courts in Contracting States, irrespective of the parties' domicile ( Overseas Union Insurance , cited above, paragraph 16)". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω το ζητούμενο εν προκειμένω είναι βασικά ο τρόπος που η μια διαδικασία επηρεάζει ή που θα μπορούσε να επηρεάσει ή και να «εξουδετερώσει» την άλλη με αποτέλεσμα την πιθανότητα έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων οι οποίες να μην μπορούν να εκτελεστούν στην άλλη χώρα. Εξετάζοντας τις δύο διαδικασίες λέω, σε συμφωνία με τα όσα ανέπτυξε ο κ. Τσαρδελής, ότι στο επίκεντρο της αντιδικίας επίδικο θέμα είναι το Εμπίστευμα εφόσον στην μεν Αγγλική διαδικασία επιδιώκεται η τροποποίηση ή διαφοροποίηση του και διακήρυξη ότι αυτό συνιστά ένα γαμήλιο συμβιβασμό καθώς και ότι στην Αιτήτρια ανήκει ένα συγκεκριμένο ακίνητο, ενώ με την Εναρκτήρια Κλήση επιδιώκεται η αναγνώριση ότι το Εμπίστευμα είναι έγκυρο και δεν δύναται να τροποποιηθεί όπως και ότι τα περιουσιακά στοιχεία εγράφησαν σε αυτό έγκυρα και νόμιμα. H επιδίωξη της Ενάγουσας στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Εναρκτήρια Κλήση να εξασφαλίσει αναγνωριστικό Διάταγμα ότι το Εμπίστευμα είναι έγκυρο εξυπακούει ότι αντικρούει την οποιαδήποτε αμφισβήτηση της εγκυρότητας του η οποία γίνεται στο πλαίσιο της Αγγλικής διαδικασίας. Στη βάση όλων όσων έχουν εκτεθεί ανωτέρω είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι υφίσταται στην υπό εξέταση περίπτωση η ίδια αιτία αγωγής (same cause of action). Παρά την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου ενόψει της διαζευκτικής εισήγησης της πλευράς της Αιτήτριας περί εφαρμογής του Άρθρου 30 που αφορά σε συναφείς αγωγές (related actions), κρίνεται σκόπιμη η εξέταση του θέματος και υπό αυτή την προοπτική. Το Άρθρο 30 εφαρμόζεται σε υποθέσεις όπου δύο αγωγές συνδέονται μεταξύ τους τόσο στενά ώστε να υπάρχει συμφέρον να εξετασθούν και να εκδικασθούν ταυτόχρονα, προκειμένου να αποφευχθεί η έκδοση ασυμβίβαστων μεταξύ τους αποφάσεων αν τυχόν οι υποθέσεις εκδικάζονταν χωριστά. Το Άρθρο 30 διαλαμβάνει συναφώς τα εξής: "

Where related actions are pending in the courts of different Member States, any court other than the court first seised may stay its proceedings.
Where the action in the court first seised is pending at first instance, any other court may also, on the application of one of the parties, decline jurisdiction if the court first seised has jurisdiction over the actions in question and its law permits the consolidation thereof.
For the purposes of this Article, actions are deemed to be related where they are so closely connected that it is expedient to hear and determine them together to avoid the risk of irreconcilable judgments resulting from separate proceedings". Στην υπόθεση Tatry (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι ο όρος συναφείς αγωγές θα πρέπει να ερμηνεύεται με ευρύτητα προς το σκοπό διασφάλισης της έκδοσης ασυμβίβαστων αποφάσεων οι οποίες προκύπτουν από ξεχωριστές διαδικασίες. "50 The third paragraph of Article 22 provides that "actions are deemed to be related where they are so closely connected that it is expedient to hear and determine them together to avoid the risk of irreconcilable judgments resulting from separate proceedings." 51 The purpose of that provision is to avoid the risk of conflicting judgments and thus to facilitate the proper administration of justice in the Community (see the Report on the Convention on jurisdiction and the enforcement of judgments in civil and commercial matters, OJ 1979 C 59, p. 1, and in particular at p. 41). Furthermore, since the expression "related actions" does not have the same meaning in all the Member States, the third paragraph of Article 22 sets out the elements of a definition (same report, p. 42). It follows that the concept of related actions there defined must be given an independent interpretation. 52 In order to achieve proper administration of justice, that interpretation must be broad and cover all cases where there is a risk of conflicting decisions, even if the judgments can be separately enforced and their legal consequences are not mutually exclusive". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στην πιο πάνω υπόθεση αναφέρθηκε ότι μπορεί να θεωρηθούν συναφείς αγωγές ακόμη και διαδικασίες μεταξύ διαφορετικών διαδίκων αν το επίδικο θέμα τους προκύπτει από τα ίδια γεγονότα και υπάρχει το ενδεχόμενο να εκδοθούν επί των ιδίων γεγονότων ξεχωριστές αποφάσεις με διαφορετικό αποτέλεσμα. Δηλαδή ακόμη και στην περίπτωση που δεν θα υπάρξει οποιαδήποτε νομική επίπτωση της μιας διαδικασίας στην άλλη. Παραθέτω σχετική περικοπή ως ακολούθως: "
Consequently the answer to the fourth question is that, on a proper construction of Article 22 of the Convention, it is sufficient, in order to establish the necessary relationship between, on the one hand, an action brought in a Contracting State by one group of cargo owners against a shipowner seeking damages for harm caused to part of the cargo carried in bulk under separate but identical contracts, and, on the other, an action in damages brought in another Contracting State against the same shipowner by the owners of another part of the cargo shipped under the same conditions and under contracts which are separate from but identical to those between the first group and the shipowner, that separate trial and judgment would involve the risk of conflicting decisions, without necessarily involving the risk of giving rise to mutually exclusive legal consequences". Το ερώτημα δε που εγείρεται είναι σε ποιο βαθμό θα πρέπει το Δικαστήριο που επιλαμβάνεται δεύτερο να αξιολογήσει τον κίνδυνο έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων και κατά πόσο θα πρέπει ένα τέτοιο ενδεχόμενο να είναι βέβαιο ή πιθανό. Στην υπόθεση Sarrio S.A v.Kuwait Investment Authority [1999] A.C. 32 η Βουλή των Λόρδων αποφάσισε ότι οι αγωγές είναι συναφείς εάν κοινά ζητήματα πιθανόν να προκύψουν στη βάση μιας ευρείας και με την κοινή λογική προσέγγισης του κινδύνου έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων. Αποτέλεσε κοινό τόπο ότι ο Κανόνας του lis pendens μπορεί να αγνοηθεί από το Δικαστήριο που επιλαμβάνεται της διαδικασίας δεύτερο σε περιπτώσεις αποκλειστικής δικαιοδοσίας. Αποτέλεσε θέση της πλευράς της Ενάγουσας ότι το Ε.Δ. Λάρνακας έχει δικαιοδοσία και μάλιστα αποκλειστική να εκδικάσει τα ζητήματα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και να αποδώσει τις θεραπείες που προωθούνται με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Εναρκτήρια Κλήση τόσο στη βάση των διατάξεων της Κυπριακής Νομοθεσίας όσο και εκείνων της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας και νομολογίας. Εν πρώτοις εκείνο που έχει σημασία είναι αν υφίσταται αποκλειστική δικαιοδοσία με βάση τα όσα διαλαμβάνονται στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό. Ανεξαρτήτως δηλαδή του τι διαλαμβάνεται στον ημεδαπό Νόμο υπερισχύουν οι πρόνοιες του Ευρωπαϊκού Δικαίου. Επισημαίνεται εν προκειμένω ότι και στο Άρθρο 12Β του Ν. 69(Ι)/1992 διαλαμβάνεται ρητώς ότι η ύπαρξη αποκλειστικής δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων σε σχέση με Διεθνή Εμπιστεύματα στις περιπτώσεις που καταγράφονται υπό στοιχεία Α-Ζ θα είναι χωρίς επηρεασμό των διατάξεων του Κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 τον οποίο αντικατέστησε ο ΕΚ 1215/
Των πιο πάνω δοθέντων θα πρέπει να εξετασθεί κατά πόσο υφίσταται αποκλειστική δικαιοδοσία με βάση τα όσα προνοούνται στον ΕΚ 1215/
Για να καταδείξει την ύπαρξη αποκλειστικής δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων η πλευρά της Ενάγουσας επικαλέστηκε τις πρόνοιες των Άρθρων 7.6 και 25.3 του ΕΚ 1215/
Στις υποθέσεις Weber C- 438/12 αναφέρθηκε ότι το δεύτερο Δικαστήριο δεν υποχρεούται να εφαρμόσει τον Κανόνα του lis pendens όταν το ίδιο έχει αποκλειστική δικαιοδοσία βάσει του Άρθρου 22 του ΕΚ 44/2001 (Άρθρου 24 βάσει του ΕΚ 1215/12). Επισημάνθηκε δε ότι το ζητούμενο είναι να μην εκδίδονται αποφάσεις οι οποίες να μην μπορούν στο μέλλον να αναγνωριστούν με βάσει τις πρόνοιες του Άρθρου 35

(1)του ΕΚ 44/2001 και τώρα Άρθρου 45(e) ΕΚ 1215/

"
However, as stated in paragraph 47 of the present judgment, and unlike the situation in case which gave rise to the judgment in Gasser, in the present case exclusive jurisdiction has been established in favour of the court second seised pursuant to Article 22

(1)of Regulation No 44/2001, which is in Section 6 of Chapter II thereof. 54. According to Article 35

(1)of that regulation, a judgment is not to be recognised in another Member State if it conflicts with Section 6 of Chapter II of that regulation, relating to exclusive jurisdiction. 55. It follows that, in a situation such as that at issue in the main proceedings, if the court first seised gives a judgment which fails to take account of Article 22

(1)of Regulation No 44/2001, that judgment cannot be recognised in the Member State in which the court second seised is situated.

In those circumstances, the court second seised is no longer entitled to stay its proceedings or to decline jurisdiction, and it must give a ruling on the substance of the action before it in order to comply with the rule on exclusive jurisdiction.
Any other interpretation would run counter to the objectives which underlie the general scheme of Regulation No 44/2001, such as the harmonious administration of justice by avoiding negative conflicts of jurisdiction, the free movement of judgments in civil and commercial matters, in particular the recognition of those judgments". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στην υπόθεση Gasser C - 116/02 αποφασίστηκε ότι ο Κανόνας του lis pendens θα έπρεπε να τύχει εφαρμογής παρά την ύπαρξη αποκλειστικής δικαιοδοσίας με βάσει τις διατάξεις του Άρθρου 17 (του αντίστοιχου με το Άρθρο 25 του ΕΚ 1215/12) διότι μη εφαρμογή του εν λόγω Κανόνα δικαιολογείτο μόνο στις περιπτώσεις ύπαρξης αποκλειστικής δικαιοδοσίας με βάση τις διατάξεις του Άρθρου 16 (του αντίστοιχου με το Άρθρο 24 του ΕΚ 1215/12). Είναι χρήσιμο στο σημείο αυτό να παραθέσουμε το σκεπτικό της εισήγησης που προώθησε στην υπόθεση το Commission: "
The Commission justifies the derogation from the rule laid down in Article 21, in the event of recourse to Article 16, by reference to the first paragraph of Article 28 of the Brussels Convention, according to which decisions given in the State of the court first seised in disregard of the exclusive jurisdiction of the court second seised, based on Article 16 of the Convention, cannot be recognised in any Contracting State. It would therefore be inconsistent to require, under Article 21 of the Convention, that the second court, which alone has jurisdiction, should stay proceedings and decline jurisdiction in favour of a court which has no jurisdiction. Such a course of action would result in parties obtaining a decision from a court lacking jurisdiction, which could not take effect in the Contracting State where it was given. In such circumstances, the aim of the Brussels Convention, which is to improve legal protection and for that purpose to ensure the cross-border recognition and enforcement of judgments in civil matters would not be attained.
The foregoing considerations do not apply, however, in the event of jurisdiction being conferred on the court second seised under Article 17 of the Brussels Convention. Article 28 of the Convention does not apply to the infringement of Article 17, which forms part of Section 6 of Title II of the Convention. A decision given in breach of the exclusive jurisdiction which the court second seised derives from a choice-of-court clause should be recognised and enforced in all the Contracting States". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Το Δικαστήριο αποδεχόμενο την πιο πάνω εισήγηση ανέφερε τα ακόλουθα: "
It must be borne in mind at the outset that Article 21 of the Brussels Convention,

Article 22

e)(
ii)του ΕΚ 1215/12[11] (προηγουμένως Άρθρο 28 της Σύμβασης των Βρυξελλών). To πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Overseas Union Insurance Limited C- 351-89 είναι σχετικό: "24. Moreover, the cases in which a court in a Contracting State may review the jurisdiction of a court in another Contracting State are set out exhaustively in Article 28 and the second paragraph of Article 34 of the Convention. Those cases are limited to the stage of recognition or enforcement and relate only to certain rules of special or exclusive jurisdiction having a mandatory or public-policy nature. It follows that, apart from those limited exceptions, the Convention does not authorize the jurisdiction of a court to be reviewed by a court in another Contracting State". (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Κατ΄ακολουθίαν όλων των πιο πάνω το lis pendens μπορεί να αγνοηθεί από το δεύτερο Δικαστήριο ή καλύτερα το Δικαστήριο που επιλαμβάνεται διαδικασίας δεύτερο μόνο σε περιπτώσεις αποκλειστικών δικαιοδοσιών που διαλαμβάνονται ρητά στο Άρθρο 24 του Κανονισμού και όχι στο Άρθρο 25. Επαναλαμβάνω ότι με βάση τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου το δεύτερο Δικαστήριο δικαιούται να αγνοήσει και να μην εφαρμόσει το lis pendens για λόγους που σχετίζονται με τη δική του αποκλειστική δικαιοδοσία μόνο όταν η απόφαση του πρώτου Δικαστηρίου δεν θα μπορεί να εγγραφεί στη δεύτερη χώρα με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 45(
e)(
ii)του ΕΚ 1215/12. Απόφαση αλλοδαπού Δικαστηρίου σε θέματα εμπιστευμάτων η οποία εκδόθηκε κατά παράβαση της αποκλειστικής δικαιοδοσίας άλλου Δικαστηρίου σύμφωνα με το Άρθρο 25

(3)δεν εμποδίζεται να εγγραφεί αφού δεν εμπίπτει εντός των περιπτώσεων που καθορίζονται στο Άρθρο 45. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω τα οποία προδιαγράφουν την κατάληξη στην υπόθεση εγείρεται και το ζήτημα κατά πόσο η υπό κρίση περίπτωση εμπίπτει στα Άρθρα 7.6 και 25.3 του ΕΚ 1215/12 που επικαλέστηκε η πλευρά της Ενάγουσας. Τα εν λόγω Άρθρα παρατίθενται κατωτέρω. Article 7 A person domiciled in a Member State may be sued in another Member State:

(6)as regards a dispute brought against a settlor, trustee or beneficiary of a trust created by the operation of a statute, or by a written instrument, or created orally and evidenced in writing, in the courts of the Member State in which the trust is domiciled; SECTION 7 Prorogation of jurisdiction Article 25 3. The court or courts of a Member State on which a trust instrument has conferred jurisdiction shall have exclusive jurisdiction in any proceedings brought against a settlor, trustee or beneficiary, if relations between those persons or their rights or obligations under the trust are involved. Εν πρώτοις ως θέμα Δικαίου των Συμβάσεων αλλά και του Ευρωπαϊκού Δικαίου μια ρήτρα δικαιοδοσίας δεσμεύει τα μέρη που την υπέγραψαν και δεν μπορεί να δεσμεύει τρίτα πρόσωπα τα οποία ουδέποτε συγκατάνευσαν στο περιεχόμενο του Εμπιστεύματος και στη δικαιοδοσία που προνοείται σε αυτό. Επισημαίνεται ότι το Άρθρο 25.3 εμπίπτει στο Κεφάλαιο 7 του Κανονισμού το οποίο περιλαμβάνει τις περιπτώσεις παρέκτασης της δικαιοδοσίας, δηλαδή εκείνες όπου έχει συμφωνηθεί συγκεκριμένη δικαιοδοσία. Το Άρθρο 25

(3)φαίνεται λοιπόν να περιορίζεται σε διαφορές που αφορούν στις εσωτερικές σχέσεις ενός Εμπιστεύματος, ήτοι εκεί όπου αναφύονται ζητήματα και διαφορές μεταξύ των ιδίων των δικαιούχων, του επιτρόπου ή του ιδρυτή αναφορικά με τις μεταξύ τους σχέσεις, τα δικαιώματα και υποχρεώσεις σε σχέση με το Εμπίστευμα. Η πιο κάτω παραπομπή από το Σύγγραμμα The Brussels I Regulation Recast (ed. Andrew Dickson and Eva Lein), Oxford University Press στη σελίδα 303, παράγραφο 9.89 είναι απόλυτα σχετική: "4. Choice-of-court provisions in trust instruments (Art 25

(3)) Art 25

(3)deals with choice-of-court provisions in trust instruments. This provision was introduced by the 1978 Brussels Convention. It extends the regime of choice-of-court 'agreements' to unilateral instruments creating a trust.197 The settlor of the trust may include a choice-of-court clause among the terms and conditions governing that trust. Art 25

(3)establishes the validity and effectiveness of that clause, resulting in the exclusive jurisdiction of the designated court or courts to rule on any controversy deriving from the 'internal relationships' in the trust. Art 25 is limited to proceedings brought against a settlor, trustee, or beneficiary, when relations between these persons or their rights and obligations under the trust are involved."198 (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στη βάση των πιο πάνω οι πρόνοιες του Άρθρου 25

(3)δεν επεκτείνονται σε τρίτους οι οποίοι δεν σχετίζονται με το εμπίστευμα όπως είναι η περίπτωση της Αιτήτριας (Εναγόμενης 1) και η οποία ουδέποτε συγκατάνευσε στο περιεχόμενο του εγγράφου Εμπιστεύματος και στη ρήτρα δικαιοδοσίας που προνοείται σε αυτό. Κατάληξη Ως αποτέλεσμα όσων πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω θεωρώ ότι καθόσον αφορά την Ενάγουσα, την Αιτήτρια και τον Εναγόμενο 3 η υπό κρίση Εναρκτήρια Κλήση θα πρέπει να ανασταλεί στη βάση των προνοιών του Κανόνα της εκκρεμοδικίας lis pendens του Άρθρου 29 του ΕΚ 1215/12 και/ή καθόσον αφορά όλους τους διαδίκους στη βάση των προνοιών του Άρθρου 30 του ΕΚ 1215/12 αναφορικά με συναφείς αγωγές. Ως εκ τούτου δικαιολογείται στην προκειμένη περίπτωση η θεραπεία της αναστολής της παρούσας διαδικασίας λόγω της εκκρεμοδικίας της διαδικασίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, η Αιτήτρια/Εναγομένη 1 δικαιούται στα έξοδα της. Η Καθ΄ης η Αίτηση/Ενάγουσα να καταβάλει τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε, μεταξύ άλλων, Θεοχάρους v. Παστελλή

(1993)1Α.Α.Δ. 240, Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd κ.ά

(1989)1 C.L.R. 729, Παναγιώτου v. Χ΄Κυριάκου

(1991)1 Α.Α.Δ. 362. Kyriakos Theofanous ν. Artemis Georghiou

(1969)1 C.L.R.

[2] Δέστε Gubisch Maschinenfabrik KG v Giulio Palumbo Case- 144/86: "
According to its preamble, which incorporates in part the terms of article 220, the convention seeks in particular to facilitate the recognition and enforcement of judgments of courts or tribunals and to strengthen in the community the legal protection of persons therein established. Article 21,

article 22 on related actions, is contained in section 8 of title ii of the convention; That section is intended, in the interests of the proper administration of justice within the community, to prevent parallel proceedings before the courts of different contracting states and to avoid conflicts between decisions which might result therefrom". [3] Η Ένωση θέτει ως στόχο τη διατήρηση και την ανάπτυξη ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, μεταξύ άλλων διευκολύνοντας την πρόσβαση στη δικαιοσύνη, ιδίως με την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών και εξωδικαστικών αποφάσεων σε αστικές υποθέσεις. [4]Για λόγους αρμονικής απονομής της δικαιοσύνης θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα παράλληλης εκδίκασης μιας υπόθεσης και να αποφεύγεται η έκδοση ασυμβιβάστων αποφάσεων σε διαφορετικά κράτη μέλη. [5] Jenard Report, 41; Case 144/86, Gubisch Maschinenfabrik KG v Palumbo [1987] ECR1-

[6] Case C-406/92, The Tatry [1994] ECR 1-5460, [55]. [7] Art.45(l)(c) and (d). [8]
Με την επιφύλαξη του άρθρου 31 παράγραφος 2, αν έχουν ασκηθεί αγωγές με το ίδιο αντικείμενο και την ίδια αιτία μεταξύ των ιδίων διαδίκων ενώπιον δικαστηρίων διαφορετικών κρατών μελών, κάθε δικαστήριο εκτός του πρώτου επιληφθέντος αναστέλλει αυτεπάγγελτα τη διαδικασία του μέχρις ότου διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του πρώτου επιληφθέντος δικαστηρίου.
Στις περιπτώσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 1, κατόπιν αιτήσεως δικαστηρίου που επελήφθη της διαφοράς, οιοδήποτε άλλο επιληφθέν δικαστήριο ενημερώνει αμελλητί το εν λόγω δικαστήριο σχετικά με την ημερομηνία κατά την οποία του υποβλήθηκε η διαφορά σύμφωνα με το άρθρο
Εφόσον διαπιστωθεί η διεθνής δικαιοδοσία του πρώτου επιληφθέντος δικαστηρίου, κάθε άλλο δικαστήριο κηρύσσει εαυτό αναρμόδιο υπέρ εκείνου. [9] Όπως σχολιάζεται η εν λόγω απόφαση στο Σύγγραμμα The Brussels I Regulation Recast (ed. Andrew Dickson and Eva Lein), Oxford University Press "In Gubisch Maschinenfabrik KG v Palumbo,42 the CJEU concluded that the concept of 'same cause of action' in what is now Art 29 of the Recast Regulation is to be autonomously defined in order to obtain uniformity. National law concepts of cause of action are not definitive. The court held that the 'same cause of action' did not require the two causes of action to be identical, so long as they had 'le mime objet et la meme cause"." (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) [10] Δέστε επίσης την υπόθεση Gubisch Maschinenfabrik KG v. Palumbo Case 144/86 στην παράγραφο 8: "
According to its preamble, which incorporates in part the terms of Article 220, the Convention seeks in particular to facilitate the recognition and enforcement of judgments of courts or tribunals and to strengthen in the Community the legal protection of persons therein established. Article 21,

Article 22

on related actions, is contained in Section 8 of Title II of the Convention; that section is intended, in the interests of the proper administration of justice within the Community, to prevent parallel proceedings before the courts of different Contracting States and to avoid conflicts between decisions which might result therefrom. Those rules are therefore designed to preclude, in so far as is possible and from the outset, the possibility of a situation arising such as that referred to in Article 27

(3), that is to say the non-recognition of a judgment on account of its irreconcilability with a judgment given in a dispute between the same parties in the State in which recognition is sought". [11] 1. On the application of any interested party, the recognition of a judgment shall be refused: (e) if the judgment conflicts with: (ii) Section 6 of Chapter II. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.