ΓΕΩΡΓΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΔΕΛΦΟΙ ΛΥΤΡΑ κ.α. ν. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD, Αρ. Αγωγής: 760/2018, 19/12/2018

(1)/2018, τα Άρθρα 23 και 30 του Συντάγματος, το Άρθρο 32 του Ν.14/1960, η Δ.40, θ.θ. 1, 7 και 11, Δ.44, θ.11 και Δ.48, θ.θ.1, 2, 8

(1)(ii), 8

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και οι γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Παναγιώτας Λύτρα Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της XXXXX Λύτρα, διευθύντρια του Ενάγοντος αρ. 1 Συνεταιρισμού και θυγατέρα του αποβιώσαντος XXXXX Λύτρα, Ενάγοντα

1. Σε αυτή αναφέρει, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: · Στις 27/6/2018 καταχωρήθηκε η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή εναντίον της Εναγόμενης όπου, μεταξύ άλλων, επιδιώκεται ο παραμερισμός της Ειδοποίησης Τύπου Ι αλλά αμφισβητείται και το κατ΄ ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό και η εγκυρότητα και οι επιμέρους όροι της υποθήκης Υ5157/
2. · Στις 30/12/2014 η Εναγόμενη καταχώρησε στο Ε.Δ. Λάρνακας την Αγωγή 3114/2014 για διαφορά που προκύπτει από τη Σύμβαση Δανείου ημερ. 30/4/2008 προς εξασφάλιση της οποίας ενεγράφη και η υποθήκη Υ5157/
3. Στην εν λόγω Αγωγή υπάρχει αμφισβήτηση τόσο του τελικώς οφειλόμενου όσο και των υποθηκών. Κατεχωρήθη δε Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση από τον Εναγόμενο 2 στην παρούσα, ενώ ο ενυπόθηκος οφειλέτης, Ενάγων 1, δεν καταχώρησε Ανταπαίτηση στο πλαίσιο της Αγωγής 3113/
4. · Η Εναγόμενη, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει ότι οι Ενάγοντες αμφισβητούν τόσο το υπόλοιπο του επίδικου λογαριασμού όσο και τη Σύμβαση/Δήλωση υποθήκης Υ5157/2008, στο πλαίσιο της Αγωγής 3114/2014, εντούτοις επέδωσε στους Ενάγοντες την Ειδοποίηση Τύπου Θ και Τύπου Ι. · Παρά την εγερθείσα από την Εναγόμενη δικαστική διαδικασία με την Αγωγή 3114/2014, επέδωσε τις ρηθείσες Ειδοποιήσεις στους Ενάγοντες με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να καταχωρήσουν την παρούσα Αγωγή αμφισβητώντας, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να κινεί τις διαδικασίες και να επιζητεί τις θεραπείες που προβλέπονται από το Ν.9/
5. Η παρούσα Αγωγή όσο και οι αξιώσεις της στηρίζονται στην αναφερθείσα νομοθεσία, όπως τροποποιήθηκε και όπως ίσχυε κατά το χρόνο καταχώρησης της. Μετά την καταχώρηση της Αγωγής η συγκεκριμένη νομοθεσία τροποποιήθηκε διαλαμβάνοντας δυνατότητα καταχώρησης έφεσης για παραμερισμό ειδοποίησης πλειστηριασμού, την ύπαρξη και έκδοση απαγορευτικού διατάγματος. · Στις 24/7/2018 και παρά το γεγονός της καταχώρησης της Αγωγής εναντίον της Εναγομένης, επιδόθηκε στην ομνύουσα αλλά και στους διαχειριστές της περιουσίας του Γεώργιου Λύτρα Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ με επισυνημμένο τον Τύπο ΙΒ για πώληση των ενυπόθηκων ακινήτων στις 27/11/2018 και ώρα 11:00 π.μ.. Σε κατοπινό στάδιο και κατόπιν απόφασης της Εναγόμενης, ακυρώθηκε ο εν λόγω πλειστηριασμός. · Η Εναγόμενη μονομερώς και καταχρώμενη κάθε κανόνα δικαίου, αποφάσισε όπως επιδώσει εκ νέου τον Τύπο ΙΑ ορίζοντας νέα ημερομηνία πλειστηριασμού των ακινήτων με τα οποία εξασφαλίζετο η Υ5157/
6. Μαζί δε με την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ απέστειλε και το Δελτίο Πλειστηριασμού αν και μέχρι σήμερα δεν έχει επιδώσει τον Τύπο ΙΒ. Επισημαίνεται ότι το περιεχόμενο του Τύπου ΙΑ ημερ. 16/7/2018 και εκείνο ημερ. 9/11/2018, διαφέρει ως προς την περιγραφή στων στοιχείων της ακίνητης ιδιοκτησίας του ενυπόθηκου οφειλέτη Ενάγοντα αρ.
7. · Από νομικής συμβουλής της οποίας τυγχάνει η ομνύουσα, η Εναγόμενη κωλύεται δια συμπεριφοράς να προωθεί την εκ νέου εκποίηση των ενυπόθηκων ακινήτων, όταν από τη μια αναιτιολόγητα αποφασίζει να την ακυρώσει και από την άλλη αυτοβούλως τη συνεχίζει ως εάν να μην είχε ακυρωθεί. Συνεπώς, η Εναγόμενη προωθεί καταχρηστικά και παράτυπα τη νέα διαδικασία πλειστηριασμού. · Περαιτέρω, στη βάση πάντοτε νομικής συμβουλής, της οποίας τυγχάνει η ομνύουσα, η διαδικασία του πλειστηριασμού δύναται να ανασταλεί καθότι η απαίτηση της Εναγόμενης εναντίον των Εναγόντων δεν είναι αυταπόδεικτη και ξεκάθαρη αλλά αμφισβητείται και θα πρέπει το Δικαστήριο μετά από την προσκόμιση και αξιολόγηση της σχετικής μαρτυρίας να αποφασίσει επί αυτής. · Τυχόν απόρριψη της Αίτησης θα έχει ολέθριες συνέπειες στα δικαιώματα των Εναγόντων, καθότι αν πωληθούν τα ακίνητα στη βάση του αναγραφόμενου στην Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ κατ΄ ισχυρισμό οφειλόμενου ποσού, τότε η αγωγή που οι Ενάγοντες/Αιτητές καταχώρησαν εναντίον της Τράπεζας, θα καταστεί άνευ αντικειμένου. · Στη βάση της ίδιας νομικής συμβουλής αναφέρεται ότι μόνο με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα δύναται η πλευρά των Εναγόντων να καταχωρήσει Αίτηση/Έφεση για προσβολή της νέας Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. · Αν συνεχίσει η διαδικασία εκποίησης και πωληθούν τα ακίνητα ο συνεταιρισμός στην ουσία θα υποστεί ανεπανόρθωτη καταστροφή διότι θα χάσει όχι μόνο σημαντικό περιουσιακό του στοιχείο αλλά και αυτή ταύτη την κεφαλαιουχική και ή επιχειρηματική του βάση, λαμβανομένου υπόψη του αγροτικού χαρακτήρα της επιχείρησης, η οποία βασίζεται κυρίως στην αξιοποίηση της ακίνητης της ιδιοκτησίας. Ένσταση- Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση καταχωρήθηκε Ένσταση στην οποία καταγράφεται ένας μεγάλος αριθμός λόγων ένστασης (19 το σύνολο). Μεταξύ των λόγων που εξειδικεύονται είναι αυτοί που αναφέρονται στο ότι δεν υφίσταται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, δεν παρουσιάζονται πιθανότητες επιτυχίας, δεν υπάρχει δυσκολία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο και γενικά ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων. Η Ένσταση βασίζεται και αυτή, μεταξύ άλλων, στα Άρθρα 2, 27, 44 Α - 44 ΙΑΑ του Ν.9/65, στους Κανονισμούς Κ.Δ.Π. 185/15, στα Άρθρα 80 και 81 του Κεφ.224, τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.40, θ.1 - 19, Δ.44, θ.11 και Δ.48, θ.θ.1-13 και στο Άρθρο 32 του Ν.14/
8. Ένορκη Δήλωση Νικολέτας Πιέρα Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της XXXXX Πιέρα, υπαλλήλου της Εταιρείας APS Debt Servicing Cyprus Ltd, στους οποίους μεταφέρθηκε η διαχείριση των προβληματικών λογαριασμών από τους Καθ΄ ων η Αίτηση, ανάμεσα στους οποίους είναι και οι επίδικοι. Σε αυτή αναφέρει, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: § Οι Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα αγωγή εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση στις 25/6/
9. Η αναφερόμενη υποθήκη καθώς και η Συμφωνία Δανείου αποτέλεσαν αντικείμενο της Αγωγή 3114/2014 στην οποία ο ενυπόθηκος οφειλέτης/Ενάγοντας 1 στην παρούσα δεν καταχώρησε ανταπαίτηση ούτε και αμφισβήτησε την κατάρτιση της υποθήκης, γεγονός που καθιστά την καταχώρηση της παρούσας αγωγής εκ των υστέρων σκέψεις, καταχρηστική και ταυτόχρονα δημιουργεί κώλυμα στην προώθηση της. Οι δε Αιτητές εντέχνως δεν αποκάλυψαν την υπεράσπιση του ενυπόθηκου οφειλέτη στην Αγωγή 3114/2014 καθότι επιδιώχθηκε να παρουσιαστεί μια διαφορετική εικόνα απ΄ ό,τι η πραγματικότητα, η οποία επηρεάζει το ζήτημα ύπαρξης σοβαρού θέματος προς εκδίκαση και πιθανότητας επιτυχίας στην παρούσα αγωγή. Επίσης υπήρξε απόκρυψη σε σχέση με την αμφισβήτηση τόσο του δανείου όσο και της υποθήκης από τον ενυπόθηκο οφειλέτη. Το ίδιο θέμα είχε τεθεί σε Αίτηση, στο πλαίσιο της παρούσας Αγωγής, η οποία απερρίφθη αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος εν τη απουσία ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. § Σε σχέση με τον Ενάγοντα 2 επισημαίνεται ότι ο ίδιος καμία σχέση έχει με την υποθήκη, πολύ δε περισσότερο καμία σχέση έχουν οι Ενάγουσες 3 και 4 με τα επίδικα θέματα και συνεπώς η αγωγή σε σχέση με αυτές είναι παντελώς αβάσιμη, καθότι καταχωρήθηκαν από άτομο χωρίς κανένα συμφέρον. Σε σχέση με τον Ενάγοντα 2, δεδομένης της Ανταπαίτησης του στην Αγωγή 3114/2014, υπάρχει, επίσης, κώλυμα προώθησης και κατάχρησης αφού επιδιώκει το ίδιο αποτέλεσμα με δύο παράλληλους και διαφορετικούς τρόπους. § Η ομνύουσα στην Αίτηση επισυνάπτει την Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση μόνο του Αιτητή 2 στην Αγωγή αρ. 3114/2014, παραλείποντας να αναφέρει τα όσα ισχύουν για τους υπόλοιπους Αιτητές, περιοριζόμενη στην αναφορά ότι αμφισβητείται από τους Αιτητές το οφειλόμενο ποσό και οι υποθήκες. § Τυχόν ακύρωση της προηγούμενης ημερομηνίας πλειστηριασμού δεν αφορά την επίδικη διαδικασία ούτε και αφορούσε τις διαδικασίες που εκκρεμούσαν προηγουμένως, αλλά ένα τυπικό λάθος για το οποίο οι Καθ΄ ων η Αίτηση έκριναν ορθότερο να ακυρώσουν και επαναορίσουν τον πλειστηριασμό, ως ήταν δικαίωμα τους, με τα ορθά δεδομένα. § Η αναφερόμενη υποθήκη καθώς και η Συμφωνία Δανείου αποτέλεσαν αντικείμενο της Αγωγής αρ. 3114/2014, στην οποία ο ενυπόθηκος οφειλέτης και Ενάγοντας 1 στην παρούσα δεν καταχώρησε Ανταπαίτηση ούτε και αμφισβήτησε την κατάρτιση της υποθήκης, γεγονός που καθιστά την καταχώρηση της παρούσας αγωγής καταχρηστική. § Αναφορικά με τον Αιτητή 2 το γεγονός ότι έχει καταχωρηθεί στην Αγωγή 3114/2014 Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση εκ μέρους του, καθιστά την παρούσα Αγωγή και Αίτηση καταχρηστική. Αναφορικά με την Αιτήτρια 1, η οποία είναι η Εναγόμενη 4 στην Αγωγή αρ. 3114/2014, μέσω της Υπεράσπισης της εκεί προωθεί απλώς μια γενική άρνηση αναφορικά με τις επίδικες υποθήκες και μόνο. Ως εκ τούτου η Αιτήτρια 1 κωλύεται στην προώθηση της παρούσας Αγωγής και της Αίτησης, καθότι τα όσα ισχυρίζεται στην Υπεράσπιση της στην Αγωγή αρ. 3114/2014, η οποία δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, δεν συνάδουν με τους ισχυρισμούς που προβάλλει τώρα. § Όσον αφορά τις Αιτήτριες 3 και 4, οι οποίες είναι και Ενάγουσες στην παρούσα αγωγή, καμία σχέση έχουν με την υποθήκη Υ5157/2008 και την Αγωγή αρ. 3114/2014, με αποτέλεσμα να μην έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση και οποιοδήποτε συμφέρον να προωθούν την επίδικη Αίτηση. Η ίδια η ομνύουσα αναφέρει ότι τα ακίνητα που σχετίζονται με την υποθήκη Υ5157/2008 είναι ιδιοκτησίας καθ΄ ολόκληρο το μερίδιο της Αιτήτριας
10. § Κανένα δικαίωμα των Αιτητών θα παραβιαστεί και καμία ζημιά θα προκληθεί σε αυτούς η οποία μάλιστα να μην αποτιμάται σε χρήμα. Η οποιαδήποτε ισχυριζόμενη ζημιά των Αιτητών εάν επιτύχει η αγωγή τους ή οι υπερασπίσεις εκείνων που προέβαλαν στην Αγωγή αρ. 3114/2014 είναι καθαρά χρηματική και εύκολα αποτιμητέα, αφού σε τέτοια περίπτωση το θέμα θα είναι απλώς τί ποσό οφειλόταν και τί θα έπρεπε να εισπραχθεί από την πώληση του ενυπόθηκου, οι δε Εναγόμενοι είναι τραπεζικός Οργανισμός παντελώς φερέγγυος και αξιόχρεος και καμία ζημιά δεν μπορεί να προκληθεί. Αντιθέτως, τυχόν έγκριση των αιτούμενων Διαταγμάτων θα προκαλέσει ζημιά στην Καθ΄ ης η Αίτηση αφού θα της αποστερηθεί το δικαίωμα για λήψη μέτρων που της επιτρέπει η ίδια η νομοθεσία. § Οι Αιτητές ξεκάθαρα επιδιώκουν να εξασφαλίσουν Διάταγμα ώστε να τους δοθεί δικαιοδοτική βάση και να χρησιμοποιήσουν τις υπερασπίσεις του Ν.9/
11. Νομική Πτυχή Προτού προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα που έχουν εγερθεί και για τα οποία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων έχουν αναφερθεί με εμπεριστατωμένο και άκρως βοηθητικό τρόπο για το Δικαστήριο τόσο στις γραπτές όσο και προφορικές αγορεύσεις τους θεωρώ κατάλληλο στάδιο να συνοψίσω τη νομική πτυχή που διέπει Αιτήσεις για Προσωρινά Διατάγματα. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών Διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς[1]. Το Άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων Διαταγμάτων.[2] Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το Άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32

(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ΄αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα[3]. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence), η οποία θα χρειαστεί σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος[4]. Ωστόσο, τονίζω ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης[5]. Eφαρμογή Νομικών Αρχών στα Γεγονότα της Υπόθεσης Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση με βάση τις προϋποθέσεις που τίθενται στο Άρθρο 32 του Ν.14/

1. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση υπενθυμίζεται ότι, με βάση τη νομολογία, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος αποκαλύπτεται στη βάση του καταχωρημένου δικογράφου και αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης του Ενάγοντα. Επισημαίνεται εν προκειμένω ότι σε τέτοιου είδους Αιτήσεις, όπως η παρούσα, δεν απαιτείται η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του[6]. Συγκεκριμένα με βάση το περιεχόμενο του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος που καταχωρήθηκε και με βάση τις θεραπείες που επιζητούνται στην παρούσα υπόθεση επιδιώκεται ο παραμερισμός της Ειδοποίησης Τύπου Ι αλλά αμφισβητείται και το κατ΄ ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό και η εγκυρότητα και οι επιμέρους όροι της υποθήκης Υ5157/
2. Ειδικότερα, με βάση τις αξιούμενες θεραπείες υπό στοιχεία (Ζ), (Η), (Θ), (Ι), (ΙΑ) και (ΙΒ), αμφισβητείται το υπόλοιπο του λογαριασμού υπ' αρ. 319-06-449462-01 και/ή το εμφανιζόμενο ως οφειλόμενο προς την Εναγόμενη Τράπεζα χρέος του Ενάγοντα 2 και της Εναγόμενης 1 Εταιρείας ως υπερβολικό και ή ως προϊόν παράνομων χρεώσεων και/ή παράνομου τοκισμού και/ή ανατοκισμού [θεραπείες υπό στοιχεία (Ζ) και (Η)]. Επιπλέον αμφισβητείται η εγκυρότητα της υποθήκης Υ5157/08 η οποία ενεγράφη μεταξύ του Ενάγοντα 2 και/ή της Ενάγουσας 1 μετά της Εναγόμενης Τράπεζας προς εξασφάλιση Συμφωνίας Δανείου ως παράνομη, άκυρη και ως συσταθείσα καθ΄ υπέρβαση του Νόμου [θεραπεία υπό στοιχείο (Θ)]. Επίσης επιδιώκεται η έκδοση Δηλωτικής Απόφασης ότι η υποθήκη Υ5157/08 ημερ. 17/4/2008 έχει συναφθεί παράνομα και κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας και ότι ουδεμία ισχύ έχει [θεραπεία υπό στοιχείο (Ι)]. Επιζητείται δε Διάταγμα που να εμποδίζει την Εναγόμενη Τράπεζα από του να προχωρήσει στην εκποίηση και/ή πώληση των ενυποθήκων ακινήτων [θεραπεία υπό στοιχείο (ΙΒ)]. Επισημαίνεται εν προκειμένω ότι, με βάση τις πρόνοιες του Ν.9/65 και ειδικότερα αυτές του Άρθρου 44Β

(3), παρέχεται η δυνατότητα στον ενυπόθηκο οφειλέτη ή οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο να προχωρήσει με ένδικα μέσα στο Επαρχιακό Δικαστήριο, αμφισβητώντας το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να κινεί τις διαδικασίες και να επιζητεί τις θεραπείες που προβλέπονται από τις διατάξεις του παρόντος μέρους. Στη βάση όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι η πρώτη προϋπόθεση πληρούται. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, επαναλαμβάνω ότι είναι αρκετό ο ενάγων να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Ο Ενάγων πρέπει να αναφέρεται σε γεγονότα που θα πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας, η δε ικανοποίηση του εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται σ΄ αυτό το στάδιο από τις ένορκες δηλώσεις και από τυχόν προφορική μαρτυρία σε περίπτωση αντεξέτασης, κάτι που στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει ζητηθεί από οποιαδήποτε από τις αντίδικες πλευρές. Επισημαίνεται ότι σε σχέση με την δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32, η προοπτική επιτυχίας εξετάζεται σε συνάρτηση και με την αντίθετη εκδοχή. Όπως υπεδείχθη στην Απόφαση Κωνσταντίνος Λόρδος κ.ά ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε143/2015, Απόφαση ημερ. 23/3/17 «τηρουμένης της αρχής ότι το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία, οφείλει πάντως να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης εκείνου του διαδίκου ο οποίος ζητά ενδιάμεση θεραπεία.». Στην υπόθεση Σεβαστού v. Σεβαστού

(2002)1 Α.Α.Δ. 1980, ελέχθη συναφώς ότι, «κάποια πρωταρχική, έστω, αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορεί το δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Έστω στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σε αυτό το στάδιο.» Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι η Εναγόμενη Τράπεζα, παρά την εγερθείσα από την ίδια δικαστική διαδικασία με την Αγωγή 3114/14 στο πλαίσιο της οποίας οι Αιτητές αμφισβητούν τόσο το υπόλοιπο της οφειλής όσο και τη νομιμότητα της υποθήκης επί της οποίας στηρίζεται η απαίτηση για πλειστηριασμό, επέδωσε σε αυτούς τις Ειδοποιήσεις τύπου Θ και τύπου Ι με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να κινήσουν την παρούσα Αγωγή αμφισβητώντας, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να κινεί τις διαδικασίες και να επιζητεί τις θεραπείες που προβλέπονται από τις διατάξεις του Ν.9/

1. Επισημαίνεται ότι η Αγωγή 3114/14 αφορά διαφορά που προκύπτει από τη Σύμβαση Δανείου ημερ. 30/4/2008, προς εξασφάλιση της οποίας ενεγράφη και η υποθήκη Υ5157/
2. Η Αγωγή αυτή στρεφόταν εναντίον του εκ των Εναγόντων στην παρούσα Αγωγή Γεώργιου Λύτρα (Εναγόμενου 1) και της Γεωργοκτηνοτροφικής Εταιρείας Αδελφοί Λύτρα (Εναγόμενης 4) ως επίσης και εναντίον των Γαβριήλ Λύτρα και Χρίστο Λύτρα (Εναγόμενοι 2 και 3) και αξιώνετο η καταβολή του οφειλόμενου υπολοίπου του συναφθέντος Δανείου και η πώληση των ενυπόθηκων ακινήτων της Εναγόμενης 4 που εξασφάλιζαν το ρηθέν δάνειο σε Ελβετικά Φράγκα. Επισυνάπτουν δε για το σκοπό αυτό αντίγραφο της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης του Ενάγοντα 2 (Εναγόμενου 1 στην Αγωγή 3114/2014). Στην Υπεράσπιση της Ενάγουσας 1 (Εναγόμενης 4 στην Αγωγή 3114/2014) - η οποία επισυνάφθηκε στην ένορκη δήλωση της Ένστασης - ομοίως προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η επίδικη Σύμβαση δανεισμού σε Ελβετικά Φράγκα με ενυπόθηκο δανειστή την Ενάγουσα 1 (και Εναγόμενη 4 στην αγωγή εκείνη) είναι εξ υπαρχής άκυρη και/ή παράνομη και/ή μη δεσμευτική έναντι των Εναγομένων 2 και/ή 3 και/ή 4 (ήτοι της Ενάγουσας 1) καθότι είναι αντίθετη με τις πρόνοιες της σχετικής Νομοθεσίας. Περαιτέρω στην ίδια Υπεράσπιση, προβάλλεται από την Ενάγουσα 1 ότι, αν η Σύμβαση Δανείου αποδειχθεί ότι είναι έγκυρη, τότε η εγγύηση και/ή η υποθήκη αυτής είναι άκυρη γιατί υπεγράφη χωρίς να ληφθεί ανεξάρτητη νομική συμβουλή. Από την άλλη η Καθ΄ ης η Αίτηση, αφού παράπεμψε στην Υπεράσπιση της ενυπόθηκου οφειλέτη Ενάγουσας 1 στην Αγωγή 3114/2014 επισημαίνοντας τη μη καταχώρηση εκεί Ανταπαίτησης και τη μη αμφισβήτηση της κατάρτισης της υποθήκης, ισχυρίστηκε ότι το γεγονός αυτό καθιστά την καταχώρηση της παρούσας Αγωγής εκ των υστέρων σκέψεις, καταχρηστική και ταυτόχρονα δημιουργεί κώλυμα στην προώθηση της. Αναφορικά με τον Ενάγοντα 2 προβάλει ότι, δεδομένης της Ανταπαίτησης που καταχώρησε στην Αγωγή 3114/2014, προκύπτει κώλυμα προώθησης της παρούσας Αγωγής με παρόμοιο αιτητικό εφόσον επιδιώκεται το ίδιο αποτέλεσμα με δύο παράλληλους και διαφορετικούς τρόπους. Ενώ σε σχέση με τις Ενάγουσες 3 και 4 προέβαλε ότι ουδεμία σχέση έχουν με τα επίδικα θέματα. Επί του τελευταίου επισημαίνω ότι όντως ουδεμία μαρτυρία και κανένα στοιχείο παρουσιάστηκε που να δεικνύει την όποια σύνδεση των Εναγουσών 3 & 4 με τα επίδικα ζητήματα, ήτοι τις επίδικες διευκολύνσεις και επίδικη υποθήκη είτε υπό την ιδιότητα των δανειοληπτών, είτε ενυπόθηκων οφειλετών, είτε εγγυητών, ενώ προέκυψε ότι στο επίδικο δάνειο ημερ. 3/4/08 ενυπόθηκος οφειλέτης είναι η Ενάγουσα εταιρεία αρ.1 και ο Ενάγοντας 2 οφειλέτης μαζί με δύο άλλα πρόσωπα. Το Δικαστήριο δεν χρειάζεται αλλά ούτε και πρέπει να εξάξει οποιοδήποτε θετικό και/ή δεσμευτικό εύρημα ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα που περιστοιχίζουν τα πιο πάνω ή να καταλήξει σε οποιοδήποτε τελικό συμπέρασμα ως προς το νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης εφόσον σε μια τέτοια ενδιάμεση Αίτηση τα ζητήματα που εγείρονται δεν αποφασίζονται τελεσίδικα. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά όπου επιτρέπει τη διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Το κατά πόσο ευσταθούν οι πιο πάνω θέσεις των Αιτητών δεν είναι επί του παρόντος για να κριθεί. Το ζητούμενο εν προκειμένω δεν είναι η διαμόρφωση οριστικής πεποίθησης είτε για την υπόθεση των Εναγόντων, είτε για τη βασιμότητα της Υπεράσπισης. Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Κατά πόσο με τα όσα οι Αιτητές έχουν θέσει υπόψη του Δικαστηρίου και λαμβανομένων υπόψη των θέσεων της άλλης πλευράς, στοιχειοθετείται ορατή πιθανότητα επιτυχίας; Πιθανότητα τέτοια που δεν είναι μια απλή πιθανότητα, αλλά πάντως με τον πήχη να βρίσκεται πιο χαμηλά από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων»; Οι ισχυρισμοί της Καθ΄ης η Αίτηση δεν εξασθενίζουν, κατά την εκτίμηση μου, την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης των Αιτητών σε βαθμό μάλιστα που να οδηγούν στη διαπίστωση μη ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Όλα όσα πιο πάνω έχουν εκτεθεί κρίνω ότι είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας εκ μέρους των Αιτητών/Εναγόντων 1 και 2 και, ως εκ τούτου, καθόσον αφορά αυτούς πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου
3. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, απαιτείται να διαφανεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στο πλαίσιο της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η προϋπόθεση αυτή. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ΄εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύκολα, τότε η έκδοση του αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ΄ανάγκη την έκδοση προσωρινού διατάγματος.[7] Όπως έχει νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής και/ή χρηματικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία.[8] Αποτέλεσε θέση των Αιτητών ότι εάν συνεχίσει η διαδικασία εκποίησης και πωληθούν τα ακίνητα ο συνεταιρισμός στην ουσία θα υποστεί ανεπανόρθωτη καταστροφή διότι θα χάσει όχι μόνο σημαντικό περιουσιακό του στοιχείο αλλά και αυτή ταύτη την κεφαλαιουχική και ή επιχειρηματική του βάση, λαμβανομένου υπόψη του αγροτικού χαρακτήρα της επιχείρησης, η οποία βασίζεται, κυρίως, στην αξιοποίηση της ακίνητης της ιδιοκτησίας. Σε συμφωνία με τα όσα υποστήριξε η πλευρά των Καθ΄ών η Αίτηση λέω ότι η οποιαδήποτε ισχυριζόμενη ζημιά των Αιτητών, εάν επιτύχει η Αγωγή τους ή οι Υπερασπίσεις εκείνων που προέβαλαν στην Αγωγή αρ. 3114/2014, είναι καθαρά χρηματική και εύκολα αποτιμητέα. Επισημαίνεται, περαιτέρω, ότι δεν έχει προβληθεί η θέση από τους Αιτητές ότι η οικονομική κατάσταση της Καθ΄ ης η Αίτηση/Εναγόμενης είναι τέτοια ώστε να μην μπορεί να ικανοποιήσει τυχόν Απόφαση υπέρ τους και ότι η Καθ΄ης η Αίτηση είναι αφερέγγυα. Αντίθετα, η πλευρά της Καθ΄ ης η Αίτηση ισχυρίζεται ότι αποτελεί ένα καθόλα φερέγγυο Τραπεζικό ίδρυμα, κάτι που η πλευρά των Αιτητών δεν έχει αμφισβητήσει με οποιοδήποτε τρόπο, με συνεπακόλουθο να υφίσταται οικονομική δυνατότητα αποζημίωσης των Αιτητών στην περίπτωση επιτυχίας της Αγωγής τους. Υπό αυτά τα δεδομένα καταλήγω ότι δεν έχει ικανοποιηθεί η τρίτη προϋπόθεση, ότι δηλαδή οι Αιτητές χωρίς την έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί πλήρως σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως είναι νομολογημένο, στις περιπτώσεις όπου το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση, το θέμα λήγει εκεί χωρίς να παρίσταται η ανάγκη να επικαλεστεί τη διακριτική του ευχέρεια για την μη έκδοση του[9]. Ως εκ τούτου η οποιαδήποτε περαιτέρω εξέταση και ενασχόληση με τους υπόλοιπους λόγους που έχουν τεθεί και αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης κατά τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων, παρέλκει. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι συνεπώς η κατάληξη μου ότι οι Αιτητές απέτυχαν να στοιχειοθετήσουν την τρίτη προϋπόθεση που θέτει το Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/60. Συνεπακόλουθα η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, η Καθ΄ης η Αίτηση δικαιούται στα έξοδα της. Οι Αιτητές να καταβάλουν τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).................. Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ [1] Δέστε Decades v. Studio

(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσ ά

(1990)1 Α.Α.Δ. 704. 2 Δέστε Acropol Shipping Co Ltd v. Petros I. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi

(1978)1 C.L.R. 585, M & M Transport v. Εται ρεία Α στι κ ών Λ εω φ ορείων

(1981)1 C.L.R. 605, Odysseosv. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motovia Ltd

(1987)1 C.L.R.303, Pastella Marine Co Ltd v. National Iranian Tanker Co Ltd

(1987)1 C.L.R. 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd v. Global Cruises S.A.

(1989)1 Α.Α.Δ. 182, Ζεμενί δη ς ν. Ζεμενί δο υ

(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσ ολά κη ν. Στυλι ανί δη

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 282), Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453. [3] Δέστε Bacardi v. Vinco

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 Ζην τί λη ς ν. Ανδρ έου

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Timberland

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπ ρές Λτδ ν. C. Kokkouri Trading

(1998)1 Α.Α.Δ. 149. [4] Δέστε Hadjikyriacos Co Ltd v. United Biscuits UK Ltd

(1984)1 C.L.R. 263, 267-268, Δη μ οκ ρα τί α τη ς Σλοβενί ας ν. Beograbska Banka

(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, 235, P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802. [5] Δέστε Adidas v. Jonitexo Ltd

(1984)1 C.L.R. 263, Ά κη ς άλλω ς Γρηγό ρη ς Ν. Γρηγορί ου κ. α. ν. Χρι στι άν α Στ αύρ ου Χρι στ οφ όρ ου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [6] Δέστε Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita- Aluminium Co Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ. 2015 και T.A. Micrologic Com. Consult. Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 (Γ) ΑΑΔ 1802. [7] Δέστε Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255. [8] Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.α.

(2001)1 Α.Α.Δ.

1. [9] Δέστε Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G κ.ά. v. Adeona Holdings Limited Πολιτική Έφεση αρ. Ε 6/2014, ημερ. 27/2/15 και Χάρης Σταυράκης κ.ά. ν. Δήμος Λευκωσίας Πολιτική έφεση αρ. Ε 68/2013, ημερ. 24/3/
2. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο