Παναγή, Αίτηση αρ. 6/2018, 13/12/2018

(2), 6

(4), 87, 88, 97 και 106 του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5, οι Κανονισμοί 2, 4, 7, 16, 41, 44, 46

(1), 47, 50, 59, 63 και 188 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, η Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και οι εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Γιαννάκη Παναγή Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Παναγή, στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: Ü Στις 10/7/2015 η Αιτήτρια Τράπεζα ήγειρε εναντίον του ομνύοντα και άλλων εταιρειών και προσώπων την αγωγή υπ΄ αρ. 1352/2015 Ε.Δ. Λάρνακας. Για λόγους παράτυπους η Αιτήτρια προχώρησε με την εξασφάλιση ερήμην Απόφασης στην εν λόγω αγωγή παρά το γεγονός ότι όλοι οι εκεί Εναγόμενοι είχαν και έχουν καλή υπεράσπιση και εύλογο λόγο για τη μη εμφάνιση τους στο Δικαστήριο και τη συνακόλουθη έκδοση Απόφασης ερήμην εναντίον τους. ÜΣύμφωνα με την εν λόγω Απόφαση ημερ. 27/11/2015 η Εταιρεία Aqua Sol Hotels Public Company Ltd, η Panas Hotels Ltd και ο ομνύων διατάχθηκαν συλλογικά και/ή κεχωρισμένα να καταβάλουν στην Αιτήτρια το ποσό των €10,5 εκ. πλέον τόκους. ÜΕναντίον της πιο πάνω ερήμην εκδοθείσας Απόφασης ημερ. 27/11/2015 καταχωρήθηκαν δύο ξεχωριστές Αιτήσεις Παραμερισμού της, μια εκ μέρους του ομνύοντα προσωπικά και εκ μέρους της Panas Hotels Ltd και της Aqua Sol Hotels Public Company Ltd και η άλλη εκ μέρους της MarisMare Ltd. Το αίτημα του ομνύοντα για παραμερισμό εκδικάστηκε και απορρίφθηκε με Απόφαση ημερ. 24/5/2016 εναντίον της οποίας καταχωρήθηκε η Εφεση 208/2016. Ü Η Αιτήτρια «μείωσε» το ποσό που κατ΄ ισχυρισμό οφείλετο από τον ομνύοντα δυνάμει της Απόφασης ημερ. 27/11/2015 στο πλαίσιο της Αγωγής υπ΄ αρ. 1352/2015 Ε.Δ. Λάρνακας, μέσω της δόλιας μεταβίβασης του ξενοδοχειακού συγκροτήματος γνωστό σαν Panas Tourist Village στην Αγ.Νάπα, στην εταιρεία Gravieron Company Ltd (εταιρεία ιδίων συμφερόντων με την Αιτήτρια), κατά τρόπο που να θεωρεί ότι πλέον της οφείλεται το ποσό των €1,406,243.05 δυνάμει της εν λόγω Απόφασης. Ακολουθεί στην Ένορκη Δήλωση του Γ. Παναγή η προώθηση της θέσης ότι υφίστανται πάρα πολύ μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας της εν λόγω Έφεσης στη βάση νομικής συμβουλής της οποίας τυγχάνει, με αναφορά στα ακόλουθα: § Το πρωτόδικο Δικαστήριο στο πλαίσιο της Αγωγής υπ΄ αρ. 1352/2015 εσφαλμένα παρέλειψε να εξετάσει την εκ μέρους του ομνύοντα και των υπολοίπων εκεί Εναγομένων υπεράσπιση καθόσον αφορά τη βάση αγωγής του οφειλόμενου υπολοίπου των συναφθέντων δανείων, καθιστώντας έτσι την Απόφαση του τρωτή και έκθετη σε απόρριψη. § Το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του τη μαρτυρία που δόθηκε σε σχέση με την παράλειψη του ομνύοντα να καταχωρήσει εμφάνιση στο πλαίσιο της πιο πάνω αγωγής, ήτοι ότι υπήρχαν σε εξέλιξη συζητήσεις με την Αιτήτρια με σκοπό την εξώδικη διευθέτηση της αγωγής, δοθείσας μάλιστα της σχέσης του με τον κ. Α. Ζαχαρίου, ο οποίος εκπροσωπούσε την Αιτήτρια στο πλαίσιο των εν λόγω συζητήσεων. § Το πρωτόδικο Δικαστήριο εσφαλμένα παρέλειψε να εξετάσει την προβληθείσα εκ μέρους του ομνύοντα υπεράσπιση καθόσον αφορά τη βάση αγωγής της συνωμοσίας προς εξαπάτηση, καθιστώντας έτσι την Απόφαση του τρωτή και έκθετη σε απόρριψη. Ο ομνύοντας εκφράζει τη θέση στη βάση νομικής συμβουλής της οποίας τυγχάνει ότι η ύπαρξη της Έφεσης Ε208/2016 σε συνάρτηση με τις καλές πιθανότητες επιτυχίας της τελευταίας, συνιστούν επαρκή λόγο για την ακύρωση και/ή αναστολή της προώθησης της Αίτησης Πτώχευσης υπ΄ αρ. 6/2018, αφού με την εν λόγω Έφεση αμφισβητείται η Απόφαση που δημιούργησε το χρέος του και επί του οποίου στηρίχτηκε η Αιτήτρια για σκοπούς προώθησης της παρούσας διαδικασίας πτώχευσης. Διατυπώνει δε την άποψη ότι σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και συνεπακόλουθης επιτυχίας του στην πιο πάνω Έφεση, οι συνέπειες που θα έχει ήδη υποστεί από τυχόν έκδοση ενός διατάγματος πτώχευσης θα είναι καταλυτικές και μη αναστρέψιμες κατά τρόπο που να καθίσταται η όποια απόφαση στο πλαίσιο της Έφεσης άνευ αντικειμένου. Ένσταση - Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση με την ίδια νομική βάση ως η Αίτηση, στην οποία εξειδικεύονται οι ακόλουθοι λόγοι Ένστασης: § Η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, παράτυπη και αντικανονική. § Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. § Η Αίτηση είναι αδικαιολόγητα καθυστερημένη. § Η Αίτηση αποσκοπεί στην πρόκληση καθυστέρησης της εκδίκασης της υπόθεσης και αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας αφού το ίδιο θέμα προβάλλεται ως λόγος ένστασης στην Αίτηση Πτώχευσης που καταχωρήθηκε. § Το χρέος το οποίο αποτελεί τη βάση της τελεσθείσας πράξης πτώχευσης δεν έχει αμφισβητηθεί. § Η Απόφαση που οδήγησε στην τέλεση της πράξης πτώχευσης δεν έχει εφεσιβληθεί. § Η Αίτηση δεν βασίζεται σε υπόβαθρο γεγονότων ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να αποφασίσει σε προδικαστικό στάδιο το θέμα. § Η Έφεση εναντίον της Ενδιάμεσης Απόφασης για Παραμερισμό δεν αφορά το χρηματικό μέρος της Απόφασης. Ένορκη Δήλωση XXXXX Κωνσταντά Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Κωνσταντά, υπαλλήλου της Αιτήτριας, στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: · Καθ΄ όσον αφορά τα νομικά ζητήματα και κατόπιν νομικής συμβουλής της οποίας τυγχάνει, διατυπώνει τη θέση ότι η Έφεση Ε208/2016 καμία πιθανότητα επιτυχίας έχει, ότι εν πάση περιπτώσει με αυτή δεν εφεσιβάλλεται η Απόφαση ημερ. 27/11/2015 που αποτελεί τη βάση της τέλεσης πράξης πτώχευσης, αλλά την Ενδιάμεση Απόφαση με την οποία απερρίφθη η Αίτηση του Γ. Παναγή και άλλων εναγομένων για παραμερισμό της εν λόγω Απόφασης. Περαιτέρω αναφέρεται ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε αμφισβήτηση της ύπαρξης οφειλής αλλά αντιθέτως γίνεται παραδοχή για παραβίαση συμβατικών υποχρεώσεων, η οποία αποδίδεται στην οικονομική κρίση. · Για το θέμα της προβαλλόμενης καθυστέρησης αναφέρεται ότι ενώ το θέμα της εκκρεμότητας της Έφεσης, η οποία καταχωρήθηκε από το 2016, είχε τεθεί και στις Αιτήσεις Παραμερισμού της Πτωχευτικής Ειδοποίησης που καταχωρήθηκαν και αποφασίστηκαν τον Μάϊο του 2018, η υπό κρίση Αίτηση κατεχωρήθη μόνο τη μέρα που καταχωρήθηκε η Ένσταση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση Πτώχευσης. · Ουδέποτε αμφισβητήθηκε η οφειλή και η παράβαση και μη εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων των Εναγομένων στην Αγωγή αρ. 1352/2015 αλλά αντίθετα αυτά έχουν αποδοθεί στην οικονομική κρίση. Ο τρόπος δε με τον οποίο επιχειρείται να παρουσιαστεί η ύπαρξη της Έφεσης κατά της Ενδιάμεσης Απόφασης και όχι της Απόφασης ημερ. 27/11/2015, τονίζοντας την ύπαρξη αμφισβήτησης της οφειλής, είναι παραπλανητικός και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. · Καθόλου δόλια δεν ήταν η πώληση του ξενοδοχειακού συγκροτήματος Panas Tourist Village, εταιρεία που από τις 25/9/2015 τελούσε υπό διαχείριση. Η πώληση έγινε σε μια προσπάθεια του Διαχειριστή/ Παραλήπτη της εν λόγω Εταιρείας να μειώσει τις υποχρεώσεις της, όπως και έγινε. · Μετά την πώληση του πιο πάνω ξενοδοχειακού συγκροτήματος παραμένει υπόλοιπο από τη δικαστική απόφαση ποσό ύψους €1.406.243,05 πλέον τόκοι και έξοδα. · Εκφράζεται η θέση ότι κανένας επηρεασμός στην προώθηση της Έφεσης δεν θα επέλθει από την κήρυξη του Ενόρκως Δηλούντα σε πτώχευση, αφού ο περί Πτωχεύσεως Νόμος προνοεί ότι αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία που άρχισε από τον πτωχεύσαντα πριν την έκδοση διατάγματος πτώχευσης συνεχίζεται χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε άδεια του Δικαστηρίου ή τροποποίηση του τίτλου της Αγωγής εφόσον εξασφαλιστεί γραπτή συγκατάθεση του Επίσημου Παραλήπτη ή του Διαχειριστή. Δικαιοδοτική βάση υπό κρίση Αίτησης Όπως προέκυψε τόσο από τη νομική βάση της Αίτησης όσο και από τις αγορεύσεις αυτή βασίστηκε στις πρόνοιες τόσο του εδαφίου

(4)του Άρθρου 6 του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.5 όσο και σε αυτές του Άρθρου 97. Κρίνεται αναγκαίο στο στάδιο αυτό να εξετασθεί κατά πόσο η πιο πάνω δικαιοδοτική βάση παρέχει έρεισμα για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. Το Άρθρο 6

(4)του Κεφ. 5 έχει ως εξής: «

(4)Όταν η πράξη πτώχευσης στην οποία στηρίζεται η αίτηση είναι η μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή, παροχή ασφάλειας ή συμβιβασμό του εξ αποφάσεως χρέους ή ποσού που διατάχθηκε να πληρωθεί, το Δικαστήριο δύναται, αν το θεωρεί ορθό, να αναστείλει ή απορρίψει την αίτηση με τη δικαιολογία ότι εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης ή του διατάγματος.» Είναι φανερό τόσο από το λεκτικό του Άρθρου 6

(4)του Κεφ. 5 όσο και από τα όσα επισημάνθηκαν στην πιο πάνω αγγλική απόφαση στα πλαίσια ερμηνείας αντίστοιχης με το Άρθρο 6

(4)νομοθετικής πρόνοιας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια αναστολής αίτησης πτώχευσης όταν εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης που δημιούργησε το χρέος του χρεώστη και επί του οποίου στηρίχθηκε ο πιστωτής εκδίδοντας ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή αυτού του εξ αποφάσεως χρέους και στην οποία ειδοποίηση παρέλειψε ο χρεώστης να συμμορφωθεί με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί από τον χρεώστη πράξη πτώχευσης. Είναι σαφές λοιπόν ότι με βάση την πιο πάνω πρόνοια παρέχεται η δυνατότητα αναστολής αίτησης πτώχευσης μόνο σε περιπτώσεις όπου εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης επί της οποίας βασίστηκε η ειδοποίηση πτώχευσης και δεν υπήρξε συμμόρφωση με αυτή με συνέπεια να επέλθει πράξη πτώχευσης. Στην υπό εξέταση περίπτωση δεν ασκήθηκε έφεση στην απόφαση στην Αγωγή υπ. αρ. 1352/2015 ημερ. 27/11/2015. Κατά συνέπεια με δεδομένο ότι η απόφαση από την οποία προέκυψε το εξ αποφάσεως χρέος δεν έχει εφεσιβληθεί οι πρόνοιες του εδαφίου

(4)του Άρθρου 6 του Κεφ.5 δεν τυγχάνουν εφαρμογής. Η υπό κρίση Αίτηση βασίσθηκε και στις πρόνοιες του Άρθρου 97 του Κεφ. 5 το οποίο προβλέπει: «

1. Το Δικαστήριο δύναται οποτεδήποτε, για επαρκή λόγο να εκδώσει διάταγμα αναστολής των διαδικασιών της αίτησης πτώχευσης είτε εντελώς είτε για περιορισμένο χρόνο, με τέτοιους όρους και τηρουμένων τέτοιων προϋποθέσεων ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο». Όπως προκύπτει το Άρθρο 97 επιτρέπει την έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας πτώχευσης εάν καταδειχθεί επαρκής λόγος γι' αυτό. Όπως είναι διατυπωμένο το εν λόγω Άρθρο, εναποθέτει στους ώμους της πλευράς που αιτείται την έκδοση του διατάγματος το βάρος να αποδείξει ότι υπάρχει τέτοιος λόγος για τον οποίο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια. Η κρίση του κατά πόσο ο λόγος που προβάλλεται μπορεί να θεωρηθεί ως επαρκής αφήνεται στο Δικαστήριο. Οι πρόνοιες του Άρθρου 97 είναι πανομοιότυπες με τις πρόνοιες του Άρθρου 113 του Αγγλικού Bankruptcy Act του
2. Στο Σύγγραμμα Williams and Muir Hunter, The Law and Practice in Bankruptcy, 19η έκδοση, στη σελίδα 470 με αναφορά στο αντίστοιχο Αγγλικό Άρθρο καταγράφεται ότι "this section is presumably meant to stay proceedings after receiving order." Αυτή, ωστόσο, η αναφορά δεν προκύπτει κατόπιν παραπομπής σε σχετική νομολογία, ενώ η εισήγηση των Συγγραφέων του πιο πάνω Συγγράμματος φαίνεται να γίνεται με αρκετή επιφύλαξη. Εξετάζοντας δε τον τρόπο που είναι διατυπωμένη η πρόνοια του Άρθρου 97 με την εισαγωγή της φράσης «Το Δικαστήριο δύναται οποτεδήποτε ..» διαπιστώνεται μια γενικότητα στη διατύπωση από την οποία δεν φαίνεται να προκύπτει σ' αυτή οποιοσδήποτε χρονικός περιορισμός, ούτε ορίζεται οποιοδήποτε στάδιο στην πορεία της διαδικασίας της αίτησης πτώχευσης εντός του οποίου να δύναται να ασκηθεί η εν λόγω εξουσία. Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Όπως προκύπτει λοιπόν από όλα τα πιο πάνω μέσω των προνοιών του Άρθρου 97 παρέχεται στο Δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια για αναστολή διαδικασίας αίτησης πτώχευσης εάν ικανοποιηθεί ότι συντρέχει «επαρκής λόγος». Έχει γίνει αναφορά στα γεγονότα που συνιστούν το πραγματικό υπόβαθρο της υπό κρίση Αίτησης όπως αυτά προέκυψαν από τις ένορκες δηλώσεις οι οποίες καταχωρήθηκαν εκατέρωθεν. ▬ Εν ολίγοις προέκυψε ότι στις 27/11/2015 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των Πιστωτών/Καθ΄ων η Αίτηση στην Αγωγή του Ε.Δ. Λάρνακας και εναντίον του Αιτητή καθώς και των Εταιρειών Aqua Sol Hotels Public Company Ltd και Panas Hotels Ltd στη βάση της οποίας διατάχθηκαν συλλογικά και/ή κεχωρισμένα να καταβάλουν στους Πιστωτές/ Καθ΄ων η Αίτηση το ποσό των €10,5 εκ. πλέον τόκους. Η Απόφαση εκδόθηκε συνεπεία της παράλειψης καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης. ▬ Ακολούθησε η επίδοση στον Αιτητή/Χρεώστη Ειδοποίησης Πτώχευσης και εν συνεχεία η καταχώρηση Αίτησης Πτώχευσης στις 12/6/
3. ▬ Εναντίον της πιο πάνω ερήμην εκδοθείσας Απόφασης ημερ. 27/11/2015 καταχωρήθηκαν δύο ξεχωριστές Αιτήσεις Παραμερισμού της, μια εκ μέρους του ομνύοντα προσωπικά και εκ μέρους της Panas Hotels Ltd και της Aqua Sol Hotels Public Company Ltd και η άλλη εκ μέρους της MarisMare Ltd. ▬ Το αίτημα του Αιτητή για παραμερισμό εκδικάστηκε και απορρίφθηκε με Απόφαση ημερ. 24/5/2016 εναντίον της οποίας καταχωρήθηκε η Έφεση Ε208/
4. Στην Ένορκη Δήλωση XXXXX Παναγή προβάλλεται η θέση ότι υφίστανται πολύ μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης που ασκήθηκε τόσο σε σχέση με τη δικονομική πτυχή του θέματος που αφορά τους λόγους μη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης στην αγωγή αρ. 1352/2015, όσο και σε σχέση με την υπεράσπιση που αφορά τα περί δόλου και συνωμοσίας προς εξαπάτηση αλλά και εκείνη που αφορά το οφειλόμενο υπόλοιπο των συναφθέντων δανείων. Παραπέμπω σχετικά στα Τεκμήρια 3 και 4 στην Ένορκη Δήλωση XXXXX Παναγή (Αίτηση Παραμερισμού και Ειδοποίηση Έφεσης αντίστοιχα) και συγκεκριμένα στις παραγράφους 7 - 20 της Αίτησης Παραμερισμού και το Λόγο Έφεσης 3 αναφορικά με τη βάση αγωγής του οφειλόμενου υπόλοιπου συναφθέντων δανείων και στις παραγράφους 22 - 23 της Αίτησης Παραμερισμού και το Λόγο Έφεσης 2, αναφορικά με τη βάση αγωγής για δόλο και ή συνωμοσία προς εξαπάτηση. Σε ό,τι αφορά τους λόγους παράλειψης για καταχώρηση Σημειώματος Εμφάνισης, σχετικές είναι οι παραγράφοι 24 - 26 της Αίτησης Παραμερισμού ημερ. 16/12/2015 σε συνάρτηση με το Λόγο Έφεσης
5. 0ι εκατέρωθεν ισχυρισμοί και τοποθετήσεις που προβλήθηκαν αναφορικά με την ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας στην πιο πάνω Έφεση δεν αναμένεται, βεβαίως, να τύχουν ιδιαίτερης εξέτασης εφόσον το παρόν Δικαστήριο δεν θα αποφασίσει κατά πόσο η πιο πάνω Έφεση θα επιτύχει ή όχι. Αρκεί, κατά την κρίση μου, να αναδειχθεί εν προκειμένω η ύπαρξη μιας καλή τη πίστη γνήσιας (bona fide) έφεσης. Στη βάση δε των όσων έχουν τεθεί ενώπιον μου θεωρώ πως ικανοποιείται το εν λόγω στοιχείο και ότι εγείρονται ζητήματα που, αν αποδειχθούν, ενδέχεται να ακυρωθεί και/ή παραμεριστεί η απόφαση με την οποία έχει προκύψει το εξ αποφάσεως χρέος του Αιτητή. Εκείνο, ωστόσο, που έχει ιδιαίτερη σημασία για τους σκοπούς της παρούσας Αίτησης είναι το επιχείρημα του Αιτητή ότι, σε περίπτωση εκδίκασης της Αίτησης Πτώχευσης και τυχόν έκδοσης Διατάγματος Πτώχευσης, θα καταστεί η πιο πάνω Έφεση άνευ αντικειμένου. Επομένως αποτελεί, κατά την κρίση μου, σημαντικό το ότι, εάν δεν ανασταλεί η παρούσα διαδικασία, τότε ακόμη και αν η Έφεση Ε208/2016 επιτύχει ο Αιτητής θα έχει ενδεχομένως ήδη υποστεί τις δραστικές συνέπειες ενός Διατάγματος Πτώχευσης. Στην υπό εξέταση Αίτηση είναι, επίσης, σημαντικό, κατά την κρίση μου, να επισημανθεί ότι η Έφεση Ε208/2016 κατεχωρήθη πριν την καταχώρηση της Ειδοποίησης Πτώχευσης και της Αίτησης Πτώχευσης ημερ. 12/6/
6. Η πιο πάνω επισήμανση δεν είναι, κατά την εκτίμηση μου, άσχετη με τα όσα η πλευρά των Καθ΄ων η Αίτηση επικαλέστηκαν στο πλαίσιο προώθησης της θέσης ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι κακόπιστη με μοναδικό σκοπό την πρόκληση καθυστέρησης στην εκδίκαση της Αίτησης Πτώχευσης. Δεν μου διαφεύγει της προσοχής το γεγονός ότι σε διαδικασίες πτώχευσης το πρωταρχικό καθήκον του Δικαστηρίου είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του οφειλέτη όταν διακριβωθεί ότι έχει διαπράξει πράξη πτώχευσης ώστε αυτή να χρησιμοποιηθεί όπως ο Νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ΄ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ ισονομία όλων των πιστωτών[1]. Από την άλλη, ωστόσο, δεν έχω διαπιστώσει ο Αιτητής να προωθεί την υπό κρίση Αίτηση με τρόπο που φανερώνει κακοπιστία, κακοβουλία ή κατάχρηση διαδικασιών. Κατάληξη Ως αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκηθεί υπέρ της ικανοποίησης του αιτήματος του Αιτητή αναφορικά με την αιτούμενη θεραπεία της αναστολής υπό τους ακόλουθους, ωστόσο, όρους που κρίνονται κατάλληλοι να επιβληθούν. Εκδίδεται, επομένως, Διάταγμα με το οποίο αναστέλλεται η εκδίκαση της Αίτησης Πτώχευσης ημερ. 12/6/2018 και κάθε σχετικής με αυτή την Αίτηση διαδικασίας μέχρι την τελική εκδίκαση της Έφεσης Ε208/2016 ή κατ΄άλλον οριστικό τρόπο αποπεράτωσης της εν λόγω Έφεσης. Νοείται ότι καθόλη την ως άνω περίοδο αναστολής: (α) Απαγορεύεται στον Αιτητή να διαθέσει, πωλήσει, επιβαρύνει ή κατ΄άλλο τρόπο αποξενώσει οποιαδήποτε ακίνητη ιδιοκτησία του χωρίς ειδική προς τούτο άδεια του παρόντος Δικαστηρίου. (β) Απαγορεύεται στον Αιτητή να διαθέσει, πωλήσει, επιβαρύνει ή κατ΄άλλον τρόπο αποξενώσει οποιαδήποτε κινητή ιδιοκτησία του πλην για σκοπούς κάλυψης των αναγκαίων εξόδων για τη διαβίωση του και δη μέχρι ποσού €5.000 μηνιαίως, εκτός αν εγκριθεί μεγαλύτερο ποσό από το παρόν Δικαστήριο. Όσον αφορά τα έξοδα λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της παρούσας Αίτησης και το λόγο για τον οποίο η πτωχευτική διαδικασία αναστέλλεται θεωρώ δίκαιο αυτά να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Έφεσης Ε208/
7. Νοείται ότι τα έξοδα θα υπολογιστούν και θα εγκριθούν από Δικαστήριο. Στη βάση των πιο πάνω η κυρίως Αίτηση Πτώχευσης τίθεται εκτός πινακίου. Να οριστεί εκ νέου από το Πρωτοκολλητείο μετά την έκδοση τελικής απόφασης ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο διεκπεραίωση της Έφεσης Ε208/2016 και αφού προηγηθεί αίτηση από οποιονδήποτε των διαδίκων. (Υπ.)................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε London Clubs Ltd κ.ά. v. Ρόδου Παπαδόπουλου

(2002)1 Α.Α.Δ. 1699. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο