Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Δίγγλη κ.α., Αρ. Αγωγής: 2040/2016, 5/12/2018

(1)(γ) και 32 του Ν.14/60, τα Άρθρα 4, 5 και 9 του Κεφ.6, η Δ.39, θ.2 και Δ.48, θ.θ.1 - 4, 8, 9, 11 και 12 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο περί Συμβάσεων Νόμος, Κεφ.149, το Κοινοδίκαιο, οι Αρχές της Επιείκειας και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Σωφρονίου, υπαλλήλου των Εναγόντων, στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα εξής: · Oι Αιτητές δυνάμει εγγράφου Συμφωνίας ημερ. 24/9/2008 παραχώρησαν στον Καθ΄ ου η Αίτηση 1, υπό την εγγύηση και κάλυψη της Εναγόμενης 2, δάνειο με αρ. λογαριασμού XXXXX9285 για ποσό JPY38.000.000 (Τεκμήριο 1). · Eπίσης παραχώρησαν προς τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1 δυνάμει δεύτερης Συμφωνίας δανείου ημερ. 1/6/2007, με αρ. λογαριασμού XXXXX2884 εκ JPY37.500.000 υπό την εγγύηση και κάλυψη της Εναγόμενης 2 (Τεκμήριο 2). · Περαιτέρω, δυνάμει επιστολής των Αιτητών ημερ. 1/6/2007 και εγγράφου Συμφωνίας ημερ. 1/6/2007, συμφωνήθηκε όπως οι Αιτητές παραχωρήσουν στον Καθ΄ ου η Αίτηση 1 υπό την εγγύηση και κάλυψη της Εναγόμενης 2, όριο σε τρεχούμενο λογαριασμό με αρ. λογαριασμού XXXXX6494, ύψους Λ.Κ.3.000 (Τεκμήριο 3). · Δυνάμει εγγράφου Εγγυήσεως ημερ. 8/12/2010, η Εναγόμενη 2 εγγυήθηκε όλες τις πιο πάνω υποχρεώσεις του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 προς τους Αιτητές είτε αυτές ήταν παρούσες, είτε μελλοντικές. Το ποσό του κεφαλαίου για το οποίο δόθηκε η εγγύηση δεν θα υπερέβαινε το ποσό των €650.000 πλέον τόκο. · Προς περαιτέρω εξασφάλιση των υποχρεώσεων του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 δόθηκαν από τους Εναγόμενους 1 και 2 οι ακόλουθες υποθήκες: α. Υποθήκη ΑΥ3830/2007 Κτηματολογίου Λάρνακας, ημερ. 5/6/2007 για Λ.Κ.165.000 πλέον τόκους, XXXXX Κώστα, Σωτήρος, Λάρνακα, οικόπεδο, υπ΄ αρ. εγγραφής Α-1XX1, Φ/Σχ.40/5XX1, Τμήμα Α, Τεμ.1XX7, υποθηκευμένο το όλο. β. Υποθήκη ΑΥ6692/2008 Κτηματολογίου Λάρνακας, ημερ. 26/9/2008 για €270.000 πλέον τόκους, Δίγγλης XXXXX, Καμάρες, Λάρνακα, οικόπεδο υπ΄ αρ. εγγραφής 34-1XX7, Φ/Σχ.4X/6X WX, Τμήμα XX, Τεμάχιο 9X2, ½ μερίδιο. · Το μέγιστο ποσό για το οποίο δεσμεύτηκαν τα υποθηκευμένα κτήματα είναι το τελικό υπόλοιπο το οποίο κατά την ημέρα της εκποιήσεως των υποθηκών παραμένει απλήρωτο σε σχέση με τις υποχρεώσεις προς εξασφάλιση των οποίων οι πιο πάνω υποθήκες δόθηκαν, νοουμένου το συνολικό ποσό δεν υπερβαίνει τα ποσά των Λ.Κ.165.000 και €270.000 αντίστοιχα. (Δέσμη εγγράφων αποτελούμενη από Έγγραφο Σύμβασης και Δήλωσης Υποθηκεύσεως Ακινήτου ΑΥ 3830/2007 ημερ. 5/6/07 μετά του Εγγράφου Υποθήκης και Πιστοποιητικού Εγγραφής Ακίνητης Ιδιοκτησίας για το ακίνητο υπ. αρ. εγγρ. Α-1181, όπως επίσης και έγγραφο Σύμβασης και Δήλωσης Υποθηκεύσεως Ακινήτου ΑΥ 6692 ημερ. 26/9/08 μετά του Εγγράφου Υποθήκης και Πιστοποιητικού Εγγραφής Ακίνητης Ιδιοκτησίας για το ακίνητο υπ. αρ. εγγρ. 34-1027 κατατέθηκε ως Τεκμήριο 4). · Λόγω του ότι οι παραχωρηθείσες προς τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1 διευκολύνσεις παρουσίαζαν καθυστερήσεις οι Ενάγοντες ειδοποίησαν επανειλημμένως τόσο τον ίδιο όσο και την Εναγόμενη 2 όπως τις εξοφλήσουν χωρίς όμως ανταπόκριση (Επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 6 οι επιστολές ημερ. 8/9/15 και 19/11/15). · Οι Αιτητές με επιστολές τους ημερ. 19/11/2015 τερμάτισαν τις μεταξύ των μερών Συμφωνίες ζητώντας την καταβολή των οφειλόμενων ποσών τα οποία κατά τον χρόνο τερματισμού ανέρχονταν σε: α. JPY47.366.625,52 πλέον τόκοι προς 7,04%. β. JPY44.874.564,10 πλέον τόκοι προς 7,04%. γ. €9.568.53 πλέον τόκοι προς 8,20%. · Οι Εναγόμενοι παρέλειψαν να εξοφλήσουν το οφειλόμενο ποσό γι΄ αυτό κατεχωρήθη η παρούσα αγωγή εναντίον τους. · Μετά από την έγερση της παρούσας αγωγής οι Εναγόμενοι δεν έχουν καταβάλει οποιοδήποτε ποσό και εξακολουθούν να οφείλονται τα πιο πάνω ποσά τα οποία σήμερα ανέρχονται στα ακόλουθα συνολικά ποσά: α. JPY52.958.016,51 (€405.360,78) πλέον τόκοι και έξοδα από 16/5/

1. β. JPY50.171.779,88 (€384.033,87) πλέον τόκοι και έξοδα από 16/5/
2. γ. €10.761,80 πλέον τόκοι και έξοδα από 16/5/
3. (Σχετικές Καταστάσεις Λογαριασμού επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 7). · Ο Καθ΄ ου η Αίτηση προέβη σε αρκετές προσπάθειες διευθέτησης των οφειλόμενων ποσών χωρίς αποτέλεσμα με τελευταία συνάντηση στις 28/3/
4. Σε αυτή ο Καθ΄ ου η Αίτηση ενημέρωσε τους Αιτητές ότι προτίθεται να πωλήσει το ακίνητο υπ΄ αρ. εγγραφής 0/9XX2/Φ/Σχ.0/2-XXX-371, Τμήμα X, Τεμ.4X3, Τοποθεσία Πλούτωνος, Χωριό Βορόκλινη στην Επαρχία Λάρνακας προς διευθέτηση άλλης υποχρέωσης του με άλλη τράπεζα. Ενημέρωσε, επίσης, την ύπαρξη επικείμενου αγοραστή για το ακίνητο και ζήτησε από τους Αιτητές την απαλλαγή της υποθήκης. · Αμέσως μετά την πιο πάνω ενημέρωση οι Αιτητές προέβηκαν σε σχετικές έρευνες στο Κτηματολόγιο για να διερευνήσουν κατά πόσο οι δοθείσες εξασφαλίσεις και εγγύηση καλύπτουν το οφειλόμενο προς αυτούς ποσό και κατά πόσο ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 και η Εναγόμενη 2 κατέχουν άλλα περιουσιακά στοιχεία εκτός από το ακίνητο υπ΄ αρ. εγγραφής 0/9XX2/Φ/Σχ.0/2-XXX-371, Τμήμα X, Τεμ.4X3, Τοποθεσία Πλούτωνος, Χωριό Βορόκλινη στην Επαρχία Λάρνακας, προς καταβολή του αξιούμενου ποσού. · Από την πιο πάνω έρευνα διεφάνη ότι η ακίνητη περιουσία του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 ανέρχεται στο ποσό των €469.100 (με αξίες του 2013) και είναι υποθηκευμένη για το ποσό των €467.665,30 και ότι η περιουσία της Εναγόμενης 2 ανέρχεται σε ποσό €451.400 και είναι υποθηκευμένη για ποσά €351.919,24 πλέον τόκους και έξοδα (Έρευνα του Κτηματολογίου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 8). · Προς διευκρίνιση του κατά πόσο η αξία των ακινήτων και των υποθηκών είναι ορθή οι Αιτητές αποτάθηκαν σε εγκεκριμένους εκτιμητές οι οποίοι στις 24/4/2018 τους ενημέρωσαν ότι η εκτίμηση των υποθηκευμένων κτημάτων είναι σήμερα €390.000 νοουμένου ότι πωληθούν με αναγκαστική πώληση. Η διαπίστωση, μετά τη σχετική έρευνα, είναι ότι αυτή η περιουσία δεν καλύπτει το οφειλόμενο ποσό και οι εξασφαλίσεις οι οποίες δόθηκαν δεν καλύπτουν το οφειλόμενο ποσό το οποίο είναι περισσότερο. Η περιουσία της Εναγόμενης 2 δεν υπερβαίνει το οφειλόμενο ποσό και μέρος αυτής είναι ήδη υποθηκευμένο σε άλλη τράπεζα. Ο ομνύοντας εκφράζει στη συνέχεια τη θέση ότι η αδυναμία των Εναγόμενων να καταλήξουν στις προσπάθειες εξεύρεσης εξώδικου συμβιβασμού και να συμμορφωθούν με τις υποχρεώσεις τους καταδεικνύει ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να μη καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό έναντι των χρεών του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 και ταυτόχρονα ο Καθ΄ ου η Αίτηση 1 να αποξενώσει τα περιουσιακά του στοιχεία έτσι ώστε να μη μπορούν οι Αιτητές να εισπράξουν οποιοδήποτε ποσό από αυτόν. Σε μια τέτοια περίπτωση, προστίθεται, οι κύριες εξασφαλίσεις των Αιτητών ως αναφέρθηκαν ανωτέρω, δεν καλύπτουν τα οφειλόμενα ποσά και, ως εκ τούτου, υπάρχει ορατός κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί τυχόν δικαστική απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ των Αιτητών. Σε περίπτωση δε πώλησης του ακινήτου υπ΄ αρ. εγγραφής 0/9XX2/Φ/Σχ.0/2-XXX-371, Τμήμα X, Τεμ.4X3, Τοποθεσία Πλούτωνος, Χωριό Βορόκλινη στην Επαρχία Λάρνακας, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος οι Αιτητές να μην μπορούν να λάβουν το οφειλόμενο ποσό από τους Εναγόμενους καθώς δεν έχουν επαρκή ποσά προς καταβολή οποιουδήποτε ποσού τυχόν διατάξει το Δικαστήριο. Ένσταση-Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση από τον Εναγόμενο 1 στην οποία εξειδικεύονται οι ακόλουθοι πέντε λόγοι Ένστασης: · Δεν αποκαλύπτεται βάσιμος λόγος για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. · Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται από το Νόμο για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. · Η Αίτηση είναι καταχρηστική και ανυπόστατη καθώς η Ένορκη Δήλωση που τη συνοδεύει είναι αόριστη και στηρίζεται σε ψευδή γεγονότα. · Τα έγγραφα συμφωνίας είναι καταχρηστικά και παράνομα και ή προϊόν απάτης και ή δόλου και ή ψευδών παραστάσεων και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. · Η Ένορκη Δήλωση της Αίτησης δεν δικαιολογεί την έκδοση με τη διαδικασία του κατεπείγοντος του αιτούμενου διατάγματος. Η Ένσταση βασίζεται στα Άρθρα 21, 29 και 32 του Ν.14/60, στα Άρθρα 4, 5 και 9 του Κεφ.6, στον περί Συμβάσεων Νόμο, Κεφ.149, στη Δ.39 και Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και στο Κοινοδίκαιο, στις Αρχές Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Ένστασης Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου 1/Καθ΄ ου η Αίτηση στην οποία αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα εξής: ► Οι επίδικες Συμφωνίες αποτελούν προϊόν απάτης, και/ή δόλου και/ή ψευδών παραστάσεων και περαιτέρω αποτελούν προπαρασκευασμένα έγγραφα με τυποποιημένους όρους χωρίς τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης μεταξύ των πελατών. ► Οι όροι των Συμφωνιών περιέχουν καταχρηστικούς και παράνομους όρους, οι οποίοι καθιστούν τις συμφωνίες άκυρες και/ή ακυρώσιμες. ► Τα ποσά που ισχυρίζονται οι Αιτητές δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα καθώς οι λογαριασμοί του Εναγόμενου 1 έχουν χρεωθεί κατά τρόπο αυθαίρετο, καταχρηστικό και παράνομο. Σε ό,τι αφορά τις συναντήσεις που είχε με τους Αιτητές, ο Εναγόμενος 1 ισχυρίζεται ότι ουδέποτε έδειξε οποιαδήποτε πρόθεση να αποξενώσει οποιοδήποτε ακίνητο και ειδικότερα το ακίνητο το οποίο αναφέρεται στην Αίτηση. Επιπρόσθετα, αναφέρει ότι κατά το χρονικό διάστημα που λάμβαναν χώρα οι εν λόγω συναντήσεις το πιο πάνω αναφερόμενο ακίνητο ήταν υποθηκευμένο και δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να το αποξενώσει. Επίσης αναφέρει ότι, με δεδομένο ότι η παρούσα αγωγή έχει καταχωρηθεί πριν από δύο χρόνια και βρίσκεται στο στάδιο ακροαματικής διαδικασίας, η οποιαδήποτε πρόθεση αποξένωσης ακινήτου από μέρους του θα διαφαινόταν προ πολλού. Τέλος, ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές είχαν γνώση για την ύπαρξη του επίδικου ακινήτου από τη σύναψη των αναφερομένων Συμφωνιών, με αποτέλεσμα να μη δικαιολογείται το στοιχείο του κατεπείγοντος για σκοπούς έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Ακρόαση Αίτησης Κατά το στάδιο εκδίκασης της υπό κρίση Αίτησης η κα Ανδρέου αγόρευσε προωθώντας τις θέσεις και εισηγήσεις της με εμπεριστατωμένο τρόπο ενώ ο κ. Δημητρίου αρκέστηκε να υιοθετήσει το περιεχόμενο της Ένστασης χωρίς την προβολή οποιασδήποτε επιχειρηματολογίας. Νομική Πτυχή Προτού προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα που έχουν εγερθεί θεωρώ κατάλληλο στάδιο να συνοψίσω τη νομική πτυχή που διέπει Αιτήσεις για Προσωρινά Διατάγματα. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών Διαταγμάτων παρέχεται στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς[1]. Το Άρθρο αυτό παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων Διαταγμάτων.[2] Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το Άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση για την ύπαρξη του σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο και/ή βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η «πιθανότητα» στα πλαίσια της επιφύλαξης του Άρθρου 32

(1)απαιτεί από τον Αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Τα δύο πρώτα κριτήρια και προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα, ιδιαίτερα στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ΄αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που εμπεριέχεται στις ενόρκους δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα[3]. Το πραγματικό υπόβαθρο της Αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Για να αποδειχθούν δε οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence), η οποία θα χρειαστεί σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος[4]. Ωστόσο, τονίζω ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης[5]. Eφαρμογή Νομικών Αρχών στα Γεγονότα της Υπόθεσης Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση με βάση τις προϋποθέσεις που τίθενται στο ΄Αρθρο 32 του Ν.14/60. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση υπενθυμίζεται ότι, με βάση τη νομολογία, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος αποκαλύπτεται στη βάση του καταχωρημένου δικογράφου και αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης του Ενάγοντα. Συγκεκριμένα με βάση το περιεχόμενο του Ειδικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος που καταχωρήθηκε και με βάση τις θεραπείες που επιζητούνται στην παρούσα υπόθεση διαπιστώνω ότι αξιώνονται θεραπείες στην αγωγή που αφορούν σε υπόλοιπο δυνάμει τρεχούμενου λογαριασμού, και/ή δυνάμει δανείων και/ή δυνάμει πιστωτικών διευκολύνσεων. Οι εν λόγω Συμφωνίες φέρονται να έχουν καταρτιστεί μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγόμενου 1, υπό την εγγύηση και κάλυψη της Εναγόμενης 2, και να έχουν τερματιστεί από τους Ενάγοντες ένεκα παράβασης τους. Σε αυτή τη βάση διαπιστώνεται ότι η πρώτη προϋπόθεση πληρούται. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, επαναλαμβάνω ότι είναι αρκετό ο ενάγων να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Ο Ενάγων πρέπει να αναφέρεται σε γεγονότα που θα πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας, η δε ικανοποίηση του εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται σ΄ αυτό το στάδιο από τις ένορκες δηλώσεις και από τυχόν προφορική μαρτυρία σε περίπτωση αντεξέτασης, κάτι που στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει ζητηθεί από οποιαδήποτε από τις αντίδικες πλευρές. Επισημαίνεται ότι σε σχέση με την δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32, η προοπτική επιτυχίας εξετάζεται σε συνάρτηση και με την αντίθετη εκδοχή. Όπως υπεδείχθη στην Απόφαση Κωνσταντίνος Λόρδος κ. ά ν. Πέτρου Σιακόλα κ. ά., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε143/2015, Απόφαση ημερομηνίας 23/3/17 «τηρουμένης της αρχής ότι το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία, οφείλει πάντως να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης εκείνου του διαδίκου ο οποίος ζητά ενδιάμεση θεραπεία.». Στην υπόθεση Σεβαστού v. Σεβαστού

(2002)1 Α.Α.Δ. 1980, ελέχθη συναφώς ότι, «κάποια πρωταρχική, έστω, αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι αναγκαία για να μπορεί το δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Έστω στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σε αυτό το στάδιο.» Οι Ενάγοντες επικαλούνται τη σύναψη δύο Συμφωνιών Δανείου ημερ. 1/6/20007 και 24/9/2008, αντίστοιχα, καθώς και παραχώρηση ορίου σε τρεχούμενο λογαριασμό δυνάμει επιστολής του Εναγόμενου 1 ημερ. 1/6/2007 και εγγράφου Συμφωνίας της ίδιας ημερομηνίας υπό την εγγύηση και κάλυψη της Εναγόμενης

1. Επιπλέον ισχυρίζονται ότι ένεκα του ότι οι παραχωρηθείσες προς τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1 διευκολύνσεις παρουσίαζαν καθυστερήσεις, οι Ενάγοντες έχουν, με τις επιστολές τους ημερ. 19/11/2015, τερματίσει τις μεταξύ των μερών Συμφωνίες ζητώντας την καταβολή των οφειλόμενων κατά το χρόνο του τερματισμού ποσών. Η εκδοχή του Εναγόμενου 1 είναι ότι οι επίδικες Συμφωνίες αποτελούν προϊόν απάτης και/ή δόλου και/ή ψευδών παραστάσεων και περαιτέρω ότι αυτές αποτελούν προπαρασκευασμένα έγγραφα με τυποποιημένους όρους χωρίς τη δυνατότητα διαπραγμάτευσης μεταξύ των μερών. Επιπλέον, ισχυρίζεται ότι οι όροι των επίδικων Συμφωνιών περιέχουν καταχρηστικούς και παράνομους όρους οι οποίοι καθιστούν τις Συμφωνίες άκυρες και/ή ακυρώσιμες ενώ αμφισβητούν τα ποσά που οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι οφείλονται, υποστηρίζοντας ότι οι λογαριασμοί του Εναγόμενου 1 έχουν χρεωθεί κατά τρόπο αυθαίρετο, καταχρηστικό και παράνομο. Το Δικαστήριο δεν χρειάζεται αλλά ούτε και πρέπει να εξάξει οποιοδήποτε θετικό και/ή δεσμευτικό εύρημα ως προς τα συγκρουόμενα πραγματικά γεγονότα που περιστοιχίζουν τα πιο πάνω, απλώς να διαπιστώσει ότι οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 ικανοποιούνται. Αποφεύγω δε επιμελώς να καταλήξω σε οποιοδήποτε τελικό συμπέρασμα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης εφόσον σε τέτοιου είδους Αίτηση τα ζητήματα που εγείρονται δεν αποφασίζονται τελεσίδικα. Η έρευνα του Δικαστηρίου σταματά όπου επιτρέπει τη διαπίστωση ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Tο ζητούμενο εν προκειμένω δεν είναι η διαμόρφωση οριστικής πεποίθησης είτε για την υπόθεση των Εναγόντων, είτε για τη βασιμότητα της Υπεράσπισης. Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: με τα όσα οι Ενάγοντες έχουν θέσει υπόψη του Δικαστηρίου και λαμβανομένων υπόψη των θέσεων της άλλης πλευράς, στοιχειοθετείται ορατή πιθανότητα επιτυχίας; Πιθανότητα τέτοια που δεν είναι μια απλή πιθανότητα, αλλά πάντως με τον πήχη να βρίσκεται πιο χαμηλά από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων»; Επισημαίνεται ειδικότερα ότι το παρόν στάδιο δεν προσφέρεται για να αποφασιστεί κάτω από ποίες περιστάσεις έχουν υπογραφεί οι επίδικες Συμφωνίες Δανείου. Οι ισχυρισμοί του Εναγόμενου 1 ότι οι επίδικες Συμφωνίες αποτελούν προϊόν απάτης και/ή δόλου και/ή ψευδών παραστάσεων, καθώς και ότι οι όροι τους είναι καταχρηστικοί και/ή παράνομοι ώστε να καθιστούν τις εν λόγω Συμφωνίες άκυρες και/ή ακυρώσιμες ως έχουν παρατεθεί εν συνόψει ανωτέρω, δεν εξασθενίζουν, κατά την εκτίμηση μου, την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης των Εναγόντων σε βαθμό μάλιστα που να οδηγούν στη διαπίστωση μη ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας και, ως εκ τούτου, πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου
2. Σε ό,τι αφορά την τρίτη προϋπόθεση του πιο πάνω Άρθρου, δηλαδή, να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος, ικανοποιείται όχι μόνο όταν η επιδίκαση αποζημιώσεων δεν θα ήταν επαρκής θεραπεία αλλά και στην περίπτωση όπου υπάρχει ο κίνδυνος να μην μπορέσει ο εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που ενδεχομένως ληφθεί εναντίον του. Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, η αδυναμία ή η δυσκολία απονομής πλήρους δικαιοσύνης επεκτείνεται και στο στάδιο της εκτέλεσης[6]. Αποτέλεσε θέση των Εναγόντων ότι, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να είναι δύσκολο εάν όχι αδύνατο να μπορούν οι Αιτητές να αποζημιωθούν στο μέλλον. Συγκεκριμένα προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι η αδυναμία των Καθ΄ων η Αίτηση να εξοφλήσουν τα οφειλόμενα υπόλοιπα και να συμμορφωθούν με τις υποχρεώσεις τους προς τους Αιτητές καταδεικνύει ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο οι Εναγόμενοι να μην καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό έναντι των χρεών του Καθ΄ου η Αίτηση 1 και ταυτόχρονα ο Καθ΄ου η Αίτηση 1 να αποξενώσει τα περιουσιακά του στοιχεία ώστε οι Αιτητές να μην μπορούν να εισπράξουν οποιοδήποτε ποσό από αυτόν. Σε μια τέτοια περίπτωση, όπως προστίθεται, οι κύριες εξασφαλίσεις των Αιτητών δεν καλύπτουν τα οφειλόμενα υπόλοιπα και, ως εκ τούτου, υπάρχει ορατός κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί τυχόν δικαστική απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ τους. Κρίνεται σκόπιμο στο σημείο αυτό να επισημανθεί πως, όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Spidertrade Co Finance Ltd v. Χατζηγαβριήλ

(2003)1 Α.Α.Δ. 121, η δέσμευση περιουσιακών στοιχείων που δεν αποτελούν το αντικείμενο της αγωγής δεν δικαιολογείται παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Στην υπόθεση Marketrends (Capital Market) Ltd v. Γεωργίου

(2002)1 Α.Α.Δ. 1759 υπογραμμίστηκε ότι η δυνατότητα έκδοσης συντηρητικού διατάγματος σε σχέση με περιουσία που δεν αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής πρέπει να ασκείται με φειδώ όχι ως μέτρο γενικής εξασφάλισης ενάγοντα που βρίσκεται αντιμέτωπος με την μη πληρωμή του χρέους. Οι Ενάγοντες γενικά αναφέρουν ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα και πωληθεί το ακίνητο, αντικείμενο του Διατάγματος, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος οι Αιτητές να μην μπορούν να λάβουν το αιτούμενο ποσό από τους Εναγόμενους 1 και 2 καθώς αυτοί δεν έχουν επαρκή ποσά προς καταβολή οποιουδήποτε ποσού τυχόν διατάξει το Δικαστήριο ενώ οι εξασφαλίσεις των Αιτητών δεν καλύπτουν τα οφειλόμενα ποσά. Στην προκειμένη περίπτωση με βάση τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Μάριου Σωφρονίου που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση προς περαιτέρω εξασφάλιση των υποχρεώσεων του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 δόθηκαν από τους Εναγόμενους 1 και 2 οι ακόλουθες υποθήκες: α. Υποθήκη ΑΥ3830/2007 Κτηματολογίου Λάρνακας, ημερ. 5/6/2007 για Λ.Κ.165.000 πλέον τόκους, XXXXX Κώστα, Σωτήρος, Λάρνακα, οικόπεδο, υπ΄ αρ. εγγραφής Α-1XX1, Φ/Σχ.40/5XX1, Τμήμα Α, Τεμ.1XX7. β. Υποθήκη ΑΥ6692/2008 Κτηματολογίου Λάρνακας, ημερ. 26/9/2008 για €270.000 πλέον τόκους, Δίγγλης XXXXX, Καμάρες, Λάρνακα, οικόπεδο υπ΄ αρ. εγγραφής 34-1XX7, Φ/Σχ.40/6XX2, Τμήμα XX, Τεμάχιο 9X2, ½ μερίδιο. Επιπλέον δυνάμει εγγράφου εγγυήσεως ημερ. 8/12/2010, η Εναγόμενη 2 εγγυήθηκε όλες τις πιο πάνω υποχρεώσεις του Καθ΄ ου η Αίτηση 1 προς τους Αιτητές είτε αυτές ήταν παρούσες είτε μελλοντικές και το ποσό του κεφαλαίου για το οποίο δόθηκε η εγγύηση δεν θα υπερέβαινε το ποσό των €650.000 πλέον τόκο. Είναι, επομένως, αδιαμφισβήτητο ότι οι Ενάγοντες δέχθηκαν να παραχωρήσουν τις συγκεκριμένες πιστωτικές διευκολύνσεις με συγκεκριμένες εξασφαλίσεις όπως αυτές περιγράφονται ανωτέρω. Είναι δε οι ίδιοι που καθόρισαν εξαρχής την έκταση και εμβέλεια των εξασφαλίσεων που επιθυμούσαν επί των περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων[7]. Με δεδομένο λοιπόν ότι οι Ενάγοντες, κάνοντας τις επιλογές τους, αποφάσισαν προς εξασφάλιση των απαιτήσεων τους να λάβουν και έλαβαν τις πιο πάνω εξασφαλίσεις χωρίς να απαιτήσουν εκ των προτέρων άλλη ή άλλες εξασφαλίσεις, δεν θεωρώ ότι ευρισκόμαστε ενώπιον μιας εξαιρετικής περίστασης που να δικαιολογεί τη δέσμευση του ακινήτου του Εναγόμενου, αντικείμενο του αιτούμενου προσωρινού Διατάγματος. Άλλωστε όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Spidertrade (ανωτέρω), ένας ενάγοντας δεν πρέπει να αναμένει από το Δικαστήριο την εξασφάλιση του λαβείν μέσα από τη διαδικασία για συντηρητικό διάταγμα για την οποία εξασφάλιση δεν μερίμνησε ο ίδιος εκ των προτέρων. Η σχετική περικοπή από την εν λόγω απόφαση έχει ως ακολούθως: «Όπως υποδείξαμε πρόσφατα στην Marketrends (Capital Market) Ltd v. Γεωργίου, Πολ. Έφ. 11261, ημερ. 13 Νοεμβρίου 2002, η εν λόγω εξουσία «πρέπει να ασκείται με φειδώ, όχι ως μέτρο γενικής εξασφάλισης» για το ενδεχόμενο είσπραξης εξ αποφάσεως χρέους. Σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, ο συμβαλλόμενος μπορεί για την εξασφάλισή του να μεριμνήσει εκ των προτέρων. Αυτό εν προκειμένω έπραξε και η εφεσείουσα. Και δεν θα πρέπει να αναμένει από το Δικαστήριο ενίσχυση της εξασφάλισης σε βάρος του εναγομένου, ώστε να καλυφθεί το ενδεχόμενο ικανοποίησης τελικής απόφασης. Επομένως δεν εδικαιολογείτο ούτως ή άλλως η έκδοση του ζητηθέντος διατάγματος. Δεν χρειάζεται λοιπόν να επεκταθούμε». (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Ως αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι οι Ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν την τρίτη προϋπόθεση, ότι, δηλαδή, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως είναι νομολογημένο στις περιπτώσεις όπου το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση το θέμα λήγει εκεί χωρίς να παρίσταται η ανάγκη να επικαλεστεί τη διακριτική του ευχέρεια για τη μη έκδοση του[8]. Ως εκ τούτου η οποιαδήποτε περαιτέρω εξέταση και ενασχόληση με τους υπόλοιπους λόγους που έχουν τεθεί και αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης κατά τις αγορεύσεις των δικηγόρων παρέλκει. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατά συνέπεια, για τους λόγους που προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω, η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, ο Εναγόμενος 1 /Καθ΄ ουν η Αίτηση δικαιούται στα έξοδα του. Οι Ενάγοντες/Αιτητές να καταβάλουν τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.).................. Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Decades v. Studio

(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσ ά

(1990)1 Α.Α.Δ. 704. 2 Δέστε Acropol Shipping Co Ltd v. Petros I. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Macrigiorgi

(1978)1 C.L.R. 585, M & M Transport v. Εται ρεία Α στι κ ών Λ εω φ ορείων

(1981)1 C.L.R. 605, Odysseosv. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motovia Ltd

(1987)1 C.L.R.303, Pastella Marine Co Ltd v. National Iranian Tanker Co Ltd

(1987)1 C.L.R. 583, 599-602, Metro Shipping & Travel Ltd v. Global Cruises S.A.

(1989)1 Α.Α.Δ. 182, Ζεμενί δη ς ν. Ζεμενί δο υ

(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσ ολά κη ν. Στυλι ανί δη

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 282), Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1453. [3] Δέστε Bacardi v. Vinco

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788 Ζην τί λη ς ν. Ανδρ έου

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603, Mitsingas v. Timberland

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Ά κη ς (Μετ α φο ρές Δε μά των) Εξ π ρές Λτ δ ν. C. Kokkouri Trading

(1998)1 Α.Α.Δ. 149. [4] Δέστε Hadjikyriacos Co Ltd v. United Biscuits UK Ltd

(1984)1 C.L.R. 263, 267-268, Δη μ οκ ρα τί α τη ς Σλοβενί ας ν. Beograbska Banka

(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 225, 235, P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802. [5] Δέστε Adidas v. Jonitexo Ltd

(1984)1 C.L.R. 263, Ά κη ς άλλω ς Γρηγό ρη ς Ν. Γρηγορί ου κ. α. ν. Χρι στι άν α Στ αύρ ου Χρι στ οφ όρ ου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [6] Δέστε Παντελίδη ν. Πιερή

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 2111, Larticon Ltd v. Detergenta Developments

(2004)1 Α.Α.Δ. 1121. [7] Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Αργυρού v. Κυπριακής Τράπεζας Αναπτύξεως

(2008)1 Α.Α.Δ. 1255: «Ορθό και έντιμο αλλά και δίκαιο είναι οι δανειστές να καθορίζουν εξ αρχής την εμβέλεια των επιθυμούμενων εξασφαλίσεων τους σε περιουσιακά στοιχεία ώστε να αποφεύγεται η εκ των υστέρων αναζήτηση κάθε προσφερόμενου τέτοιου.» [8]Δέστε Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G κ.ά. v. Adeona Holdings Limited, Πολιτική Έφεση αρ. Ε 6/2014, ημερ. 27/2/15 και Χάρης Σταυράκης κ.ά. v. Δήμος Λευκωσίας, Πολιτική έφεση αρ. Ε 68/2013, ημερ. 24/3/15. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο