ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΙΖΙΔΗ, Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης: 22/18, 29/11/2018

(2)ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΕΚΖΗΤΟΥΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΝΟΜΟΥ 133

(1)ΤΟΥ 2004 ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ..... ΛΟΙΖΙΔΗ -------------------------------------------- Ημερομηνία: 29 Νοεμβρίου 2018 Εμφανίσεις: Για την Δημοκρατία : κ. Ζ. Συμεού (για ν' ακούσει απόφαση η κα Α.Παντελή) Για τον Εκζητούμενο : κ. Η. Στεφάνου μαζί με κα Καπαρδή Εκζητούμενος : Παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή: Στις 18.5.2018, η Εισαγγελία Εφετών Πειραιά, κατόπιν εντάλματος σύλληψης ημερ.11.5.2018 της Ανακρίτριας του Γ' Ανακριτικού Τμήματος Πλημμελειοδικείου Πειραιά, εξέδωσε Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης για τον εκζητούμενο (Ε.Ε.Σ), προκειμένου να ασκηθεί ποινική δίωξη εναντίον του για τα εξής αδικήματα : 1. Συγκρότηση-Ένταξη σε εγκληματική οργάνωση και 2.Διακίνηση ναρκωτικών δια της αγοράς, κατοχής, διαμετακόμισης, εισαγωγής και μεταφοράς, τα οποία φαίνεται να διαπράχθηκαν μέσα την περίοδο των τελευταίων τριών μηνών πριν από την 06.12.17 και μέχρι την ημερομηνία αυτή και επισύρουν με βάση τον Ελληνικό Ποινικό Κώδικά και άλλους Νόμους που αναφέρονται ποινή κάθειρξης 10 ετών για το 1ο αδίκημα και ποινή ισόβιας κάθειρξης και πρόσκαιρη ποινή κάθειρξης 10 ετών για το 2ο αδίκημα. Παρεμβάλλω εδώ ότι το γεγονός ότι στην Ελλάδα, οι Εισαγγελικές Αρχές είναι αρμόδιες για έκδοση ΕΕΣ, δεν έχει αμφισβητηθεί σε οιονδήποτε στάδιο από την πλευρά του εκζητούμενου, ενώ επιμαρτυρείται θα έλεγα από τις επιστολές που έχουν κατατεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ως τεκμήρια. Το Ε.Ε.Σ πιο πάνω διαβιβάστηκε στις Κυπριακές Αρχές και όπως προκύπτει από το τεκμ.7, σε συνάρτηση με το περιεχόμενο του φακέλου και τη λοιπή μαρτυρία, με βάση αυτό ο εκζητούμενος συνελήφθη στις 12.10.18 στο αεροδρόμιο Λάρνακας. Αυθημερόν δε ο εκζητούμενος οδηγήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, το οποίο αφού ικανοποιήθηκε ότι είναι το πρόσωπο που αναφέρεται στο Ε.Ε.Σ, ακολούθως τον ενημέρωσε για την ύπαρξη και το περιεχόμενο του Ε.Ε.Σ και για το δικαίωμα του να διορίσει δικηγόρο, το οποίο είχε ήδη ασκήσει. Ο εκζητούμενος δεν συγκατατέθηκε στην παράδοση του και η υπόθεση οδηγήθηκε σε Ακρόαση. Αναφέρεται επίσης ότι ο εκζητούμενος κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας παρέμεινε υπό κράτηση. Νομική Πτυχή: Οι βασικοί σκοποί του Νόμου και οι στόχοι της όλης διαδικασίας που καλύπτει το Ευρωπαϊκό Ένταλμα Σύλληψης (ΕΕΣ) είναι οι εξής (βλ. Πολιτική Έφεση Αρ. 279/2015, Αναφορικά με τον SHINI-MEHRABZADEH SAID, ημερ.17/11/15): Οι λόγοι που οδήγησαν στη θέσπιση του ΕΕΣ και η όλη φιλοσοφία που το διέπει, κινούνται γύρω από την ανάγκη παροχής συνδρομής μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην έκδοση προσώπων που αναζητούνται με σκοπό τη δίωξή τους ή που έχουν ήδη νόμιμα και αρμοδίως καταδικαστεί σε ένα κράτος-μέλος, αλλά βρίσκονται σε άλλο κράτος-μέλος. Στόχος της όλης διαδικασίας είναι η παροχή δικαστικής συνδρομής μεταξύ των κρατών-μελών, ώστε να συλλαμβάνονται και να παραδίδονται οι εμπλεκόμενοι χωρίς ιδιαίτερες, περίπλοκες, διαδικασίες ή αχρείαστες καθυστερήσεις. Είναι για το λόγο αυτό που η όλη διαδικασία σύλληψης και παράδοσης είναι ιδιόμορφη και εστιάζει στην απλοποίηση της δικαστικής συνδρομής μεταξύ των κρατών-μελών και στη γρήγορη και αποτελεσματική διεκπεραίωσή της. Οι βασικές αυτές παράμετροι, σε συνδυασμό με την ανάγκη για διαφύλαξη των θεμελιωδών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του κάθε εκζητούμενου προσώπου, έχουν κατ΄ επανάληψη τεθεί και υιοθετηθεί από τη νομολογία μας (Hadjiametovic v. Γενικού Εισαγγελέα

(2009)1 ΑΑΔ 473, Πηγασίου ν. Γενικού Εισαγγελέα

(2009)1 ΑΑΔ 519, Νικόλας Κυριάκου ν. Γενικού Εισαγγελέα, ΠΕ 196/13, ημερ. 19.7.13, Κωνσταντίνος (Ντίνος) Μιχαηλίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα, ΠΕ 221/13, ημερ. 2.9.13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Miroslaw Mrukwa, ΠΕ 41/14, ημερ. 5.3.14, Leonid Ivanov Spiriev v. Γενικού Εισαγγελέα, ΠΕ 100/14, ημερ. 13.5.14, Hadwen James v. Γενικού Εισαγγελέα, ΠΕ 184/14, ημερ. 17.7.14, Constantinides v. Γενικού Εισαγγελέα, ΠΕ 347/14, ημερ. 5.3.15). Ο όλος μηχανισμός που καλύπτει το ΕΕΣ βασίζεται σε υψηλό επίπεδο εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών-μελών και - κατ΄ ακολουθία της αιτιολογικής σκέψης 10 που παρατίθεται στο προοίμιο της Απόφασης-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ - η εφαρμογή του εν λόγω μηχανισμού δύναται να ανασταλεί μόνο στην περίπτωση σοβαρής και διαρκούς παραβίασης από κράτος-μέλος των αρχών που διατυπώνονται στην πρώτη παράγραφο του ΄Αρθρου 6 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήτοι των αρχών της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, του σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών και του κράτους δικαίου, αρχές οι οποίες είναι κοινές στα κράτη-μέλη. Με αυτά ως δεδομένα τα δικαστήρια των κρατών-μελών θα πρέπει να είναι σε κάθε περίπτωση ιδιαίτερα ευαίσθητα στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους κατά την πορεία εξέτασης ΕΕΣ, έχοντας πάντα κατά νουν ότι κάθε τέτοιο ένταλμα εκτελείται βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης και σύμφωνα με τις διατάξεις της Απόφασης-πλαίσιο του Συμβουλίου 2002/584/ΔΕΥ, ημερομηνίας 13 Ιουνίου 2002, όπως τροποποιήθηκε από την Απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ, ημερομηνίας 26 Φεβρουαρίου 2009. Αποφάσεις που μεταφέρθηκαν στο κυπριακό δίκαιο με τον Νόμο 133(Ι)/2004. Το άρθρο 2

(2)δε του Νόμου 133(Ι)/2004 προνοεί τα ακόλουθα: « Η εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος Νόμου δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την παραβίαση της υποχρέωσης σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων και αρχών, σύμφωνα με το άρθρο 6 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε κάθε περίπτωση, ο εκζητούμενος δεν εκδίδεται σε κράτος όπου διατρέχει σοβαρό κίνδυνο να του επιβληθεί η ποινή του θανάτου ή να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική ποινή ή μεταχείριση. » Οι σχετικές πρόνοιες του άρθρου 6 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρουν τα εξής:

1. The Union is founded on the principles of liberty, democracy, respect for human rights and fundamental freedoms, and the rule of law, principles which are common to the Member States.
2. The Union shall respect fundamental rights, as guaranteed by the European Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms signed in Rome on 4 November 1950 and as they result from the constitutional traditions common to the Member States, as general principles of Community law. Στην Πολ.Εφ.100/2014 Spiriev v. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ημερ.13/05/2014 λέχθηκαν τα εξής : " Δεν υπάρχει, βεβαίως, αμφιβολία, άλλωστε επιβεβαιώνεται και νομολογιακά (Μιχαηλίδης (ανωτέρω)), ότι το όλο λεκτικό της Απόφασης-Πλαίσιο, με τις προνομιακές του τοποθετήσεις, καθορίζει πως τα ανθρώπινα δικαιώματα διαδραματίζουν το δικό τους ρόλο στην εξέταση έκδοσης ενός ατόμου. Ο μηχανισμός έκδοσης μπορεί να αναχαιτιστεί μόνο στην περίπτωση σοβαρής και παρατεταμένης παραβίασης των αρχών που καθορίζονται στο άρθρο 6

(1)της Συνθήκης Ευρωπαϊκής Ένωσης, και απαγορεύεται η διαμεταγωγή προσώπου σε κράτος μέλος, όπου θα είναι ενδεχόμενο να αντιμετωπίσει σοβαρό κίνδυνο καταδίκης του σε θάνατο ή να υποστεί βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική ποινή ή μεταχείριση." Στο άρθρο 13 του Νόμου 133(Ι)/2004 καταγράφονται λόγοι υποχρεωτικής μη εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, ενώ το άρθρο 14 του ίδιου Νόμου καθορίζει λόγους προαιρετικής μη εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης. Ήδη από το σημείο αυτό αναφέρω πως δεν θα με απασχολήσει το άρθρο 13, αφού απλά δεν συντρέχει κάποιος εκ των λόγων που αναφέρονται σ' αυτό, ούτε υπήρξε τέτοια εισήγηση. Συναφώς δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω το συγκεκριμένο άρθρο. Παραθέτω όμως το άρθρο 14

(1)(στ)(i), αφού όπως θα γίνει αντιληπτό και πιο κάτω η πλευρά του εκζητούμενου βασίζει τη θέση της για απόρριψη της αίτησης στον συγκεκριμένο προαιρετικό λόγο μη εκτέλεσης : «14.-

(1)Η δικαστική αρχή που αποφασίζει για την εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης δύναται να αρνηθεί την εκτέλεση του εντάλματος στις ακόλουθες περιπτώσεις: ......... (στ) αν το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης έχει εκδοθεί για αξιόποινη πράξη, η οποία: (

1. i)θεωρείται κατά τον Κυπριακό ποινικό νόμο ότι τελέστηκε εξ ολοκλήρου ή εν μέρει στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας ή σε εξομοιούμενο προς αυτό τόπο ή (
2. ii)τελέστηκε εκτός του εδάφους του Κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος και κατά τους Κυπριακούς ποινικούς νόμους δεν επιτρέπεται η δίωξη για την ίδια αξιόποινη πράξη που διαπράττεται εκτός του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, ......... » Τέλος, το άρθρο 15

(2)του Νόμου 133(Ι)/2004 προνοεί ότι : "15.

(2)Αν το πρόσωπο, εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης προς το σκοπό της δίωξης, κατοικεί στην Κυπριακή Δημοκρατία, η εκτέλεση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης από την αρμόδια δικαστική αρχή μπορεί να εξαρτηθεί από την προϋπόθεση ότι ο εκζητούμενος, μετά από ακρόαση του, θα διαμεταχθεί στην Κυπριακή Δημοκρατία, ώστε να εκτίσει σ΄ αυτό την στερητική της ελευθερίας ποινή ή το στερητικό της ελευθερίας μέτρο ασφαλείας που θα απαγγελθεί εναντίον του στο κράτος έκδοσης του εντάλματος." Οι θέσεις των δύο πλευρών - Επιχειρηματολογία των συνηγόρων Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών παρουσίασαν γραπτώς τις αγορεύσεις τους, ενώ περαιτέρω αγόρευσαν και προφορικά. Ο μεν συνήγορος του εκζητούμενου σημειώνεται για να τονίσει αλλά και να προσθέσει κάποια πράγματα που ήθελε, ο δε συνήγορος της Δημοκρατίας για να σχολιάσει / απαντήσει ουσιαστικά σε κάποιες θέσεις που προβλήθηκαν προφορικά από τον συνήγορο του εκζητούμενου. Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω όσα αναφέρουν οι συνήγοροι στις αγορεύσεις τους και αρκούμαι εδώ να αναφέρω ότι έχω μελετήσει ενδελεχώς τις θέσεις που προβλήθηκαν. Θα γίνει σημειώνω αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Μαρτυρία και Αξιολόγηση Η Δημοκρατία παρουσίασε ως μοναδικό μάρτυρα τον Αστ.XXXXX XXXXX Χίντικο. Μαρτυρία επίσης ενώπιον του Δικαστηρίου έδωσε εκ μέρους του εκζητούμενου ο XXXXX Ανδρουλάκης. Στα πλαίσια της Ακρόασης δε σημειώνεται κατατέθηκαν συνολικά 13 τεκμήρια, εκ των οποίων πέντε

(5)από τον μάρτυρα Χίντικο (τεκμ.1-5), ένα

(1)από τον μάρτυρα Ανδρουλάκη (τεκμ.13) και εφτά

(7)εκ συμφώνου (τεκμ. 6-12). Έγγραφα που κατατέθηκαν εκ συμφώνου - Η κατάθεση του Αστυφύλακα XXXXX XXXXX Κουκκουλλή ημερομηνίας 12 Δεκεμβρίου του 2018 - Τεκμήριο

1. - Έγγραφο με το λεκτικό του Αστυφύλακα XXXXX αναφορικά με την εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης - Τεκμήριο
2. - Το έγγραφο δικαιωμάτων συλληφθέντων/κρατουμένων το οποίο έχει παραδοθεί και υπογραφεί από τον εκζητούμενο ως αναφέρεται στην κατάθεση του Αστυφύλακα XXXXX - Τεκμήριο
3. - Η επιστολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως προς την Εισαγγελέα Εφετών Πειραιά, ημερομηνίας 2.11.2018, με τα ερωτήματα που έθεσε ο κ. Στεφάνου, ως επίσης και μια διευκρίνιση ως προς το σημείο Η του εντάλματος που ζητήθηκε από το Δικαστήριο - Τεκμήριο
4. - Η απαντητική επιστολή της Εισαγγελίας Εφετών Πειραιά στο Τεκμήριο 9 - Τεκμήριο
5. - Η επιστολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως προς την Εισαγγελία Εφετών Πειραιά, ημερομηνίας 9.11.2018, κατόπιν λήψης της επιστολής τεκμ.10, για να δοθούν περαιτέρω διευκρινίσεις - Τεκμήριο
6. - Η απαντητική επιστολή της Εισαγγελίας Εφετών Πειραιά στην επιστολή Τεκμήριο 11 - Τεκμήριο
7. Είναι σαφές δε σημειώνεται εδώ ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας θα γίνει μόνον για τον περιορισμένο σκοπό της παρούσας διαδικασίας, που δεν είναι άλλος βέβαια από τη διαπίστωση κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου ώστε να ικανοποιηθεί ή όχι το αίτημα των Ελληνικών Αρχών. Με βάση αυτά σημειώνω ως προς την μαρτυρία του Αστ. XXXXX Χίντικου ότι: Ο μάρτυρας εργάζεται στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης και ένα από τα καθήκοντα του είναι η επιτήρηση φακέλων που αφορούν θέματα ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης. Σε σχέση με το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εναντίον του XXXXX Λοϊζίδη το Υπουργείο Δικαιοσύνης έχει λάβει γνώση με επιστολή της Ιντερπόλ Λευκωσίας ημερομηνίας 29 Μαΐου του 2018 προς την Αστυνομική Διεύθυνση Επαρχίας Λεμεσού, η οποία έχει κοινοποιηθεί και στο Υπουργείο μαζί με το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (Τεκμήρια 1 και 2 αντίστοιχα). Η Ιντερπόλ Λευκωσίας έχει ενημερωθεί μέσω της Ιντερπόλ Αθηνών με σχετικό μήνυμα ημερομηνίας 25 Μαΐου του 2018 (τεκμήριο 5). Επειδή ο κύριος Λοιζίδης XXXXX είναι Κύπριος υπήκοος και έχει αριθμό κυπριακού δελτίου ταυτότητας 486074, το Υπουργείο Δικαιοσύνης έχει αποστείλει επιστολή ημερομηνίας 5 Σεπτεμβρίου του 2018, την οποία υπογράφει ο ίδιος και ζητήθηκε από τις Ελληνικές Αρχές να παρασχεθούν οι αναγκαίες νομικές εγγυήσεις όπως προβλέπονται από το άρθρο 5.3 της απόφασης πλαίσιο για ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης ότι σε περίπτωση που καταδικαστεί θα μπορεί να επιστρέψει στην Κύπρο για να εκτίσει την ποινή του (τεκμήριο 3) και η Εισαγγελία Εφετών Πειραιά απέστειλε απαντητική επιστολή ημερομηνίας 6 Σεπτεμβρίου του 2018 με την οποία έχουν παραχωρήσει νομικές εγγυήσεις που αναφέρονται στο άρθρο 5.3 της απόφασης πλαίσιο (Τεκμήριο 4). Κατά την αντεξέταση του ανέφερε πως το ευρωπαϊκό ένταλμα βασίζεσαι σε ένα ένταλμα σύλληψης του τρίτου ανακριτικού τμήματος Πλημμελειοδικείου Πειραιά και ο κύριος Λοιζίδης XXXXX πιστεύει καταζητείται από τις Ελληνικές Αρχές για την ποινική του δίωξη και όχι για εκτέλεση απόφασης. Το ευρωπαικό ένταλμα εκδόθηκε 18 Μαΐου του
8. Από εκεί και πέρα ο μάρτυρας, σε διάφορες ερωτήσεις που του έγιναν ή και σε συγκεκριμένες θέσεις που του υποβλήθηκαν, στην ουσία ανέφερε ότι ο ίδιος αυτό που γνωρίζει είναι το περιεχόμενο του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης τεκμ.2 ή και παρέπεμπε σε μέρη του εντάλματος. Επίσης ότι αν χρειάζονται περαιτέρω πληροφορίες μπορούν κάλλιστα να ζητηθούν από τις Ελληνικές Αρχές. Ο μάρτυρας δε συμφώνησε ότι στο σημείο ΣΤ του εντάλματος - Άλλες περιστάσεις συναφείς με την υπόθεση - που ακριβώς υπάρχει δυνατότητα καταγραφής εξωεδαφικότητας, δηλαδή γεγονότων που αφορούν τη δυνατότητα του ελληνικού κράτους να εμπλακεί σε αδικήματα εκτός της Ελλάδας, δεν υπάρχει καμιά συγκεκριμενοποίηση. Επίσης για το σημείο Γ είπε ότι αναφέρονται οι ποινές, για το πρώτο αδίκημα είναι 10 έτη και για τη δεύτερη πράξη προβλέπεται ποινή ισόβιας κάθειρξης. Για το κατά πόσο δε υπήρχε οποιαδήποτε υποχρέωση για λήψη οποιασδήποτε διαβεβαίωσης αναφορικά με το αδίκημα το οποίο επαπειλεί ποινή ισόβιας κάθειρξης, ανέφερε ότι στο σημείο Η θα έπρεπε να αναφέρουν οι ελληνικές αρχές αν το δικαστικό νομικό σύστημα του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος προβλέπει αναθεώρηση της επιβληθείσας ποινής κατόπιν αιτήσεως ή το αργότερο μετά από 20 έτη, με σκοπό τη μη εκτέλεση της ποινής ή αυτού του μέτρου, ή και το νομικό σύστημα κράτους μέλους έκδοσης προβλέπει την εφαρμογή μέτρων επιείκειας, τα οποία το πρόσωπο δικαιούται βάσει του δικαίου ή της πρακτικής του κράτους μέλους έκδοσης του εντάλματος, με σκοπό τη μη εκτέλεση της ποινής ή αυτού του μέτρου. Όμως δεν συγκεκριμενοποίησαν, ούτε ζητήθηκε από τις Κυπριακές Αρχές. Σε άλλο σημείο ανέφερε ότι διαβιβάζουν ευρωπαικά εντάλματα στις Ελληνικές Αρχές και επίσης εκτελούν εντάλματα των Ελληνικών Αρχών. Στην ερώτηση αν οι Ελληνικές Αρχές όταν εκζητείται Έλληνας πολίτης ή οποιοσδήποτε πολίτης που το αδίκημα έγινε εν όλω ή εν μέρει στην Ελληνική Δημοκρατία τον παραδίδουν, με υπενθύμιση της περίπτωσης Τσαλικίδη, απάντησε ότι κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Δεν είναι νομικός αλλά υπάρχει διάταξη στο Ελληνικό Δίκαιο ότι αν εν μέρει το αδίκημα έχει τελεστεί στην Ελλάδα, υπήρχαν περιπτώσεις που δεν έχουν εκτελέσει ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Ο μάρτυρας Χίντικος κατέθεσε αναμφίβολα όσα γνώριζε με βάση τα καθήκοντα του στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και τα στοιχεία που είχε στην κατοχή του. Η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή. Ως προς τη μαρτυρία του κ. Ανδρουλάκη σημειώνω τα εξής: Κατ' αρχήν αναφέρεται ότι ο μάρτυρας κλήθηκε να καταθέσει ως εμπειρογνώμονας. Είναι επίκουρος καθηγητής Ποινικού Δικαίου και Ποινικής Δικονομίας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με εξειδίκευση στα ζητήματα διεθνούς και ευρωπαικού ποινικού δικαίου, έκδοσης και δικαστικής συνεργασίας. Παρεμβάλλω πως τα προσόντα του μάρτυρα δηλώθηκε από τον κ.Συμεού ότι δεν αμφισβητούνται. Με βάση τα ανωτέρω κατά την κρίση μου ο μάρτυρας είναι πρόσωπο που θα μπορούσε να καταθέσει ως Εμπειρογνώμονας αναφορικά με το αίτημα των Ελληνικών Αρχών. Με αυτά υπόψη σημειώνω πως έχω μελετήσει πολύ προσεκτικά την ένορκη κατάθεση του τεκμ.13 και όσα γενικότερα ανέφερε στη μαρτυρία του. Σημειώνονται δε τα εξής:
9. Ως προς τη δικαιοδοσία των Ελληνικών Δικαστηρίων για εκδίκαση των αδικημάτων που αποδίδονται στον εκζητούμενο, σημειώνεται η θέση του μάρτυρα ότι υπάρχει δικαιοδοσία ως προς το 2ο δηλ. το αδίκημα της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών. Από εκεί και πέρα για το άλλο αδίκημα της συγκρότησης και ένταξης σε εγκληματική οργάνωση, παρατηρώ ότι με βάση όσα αναφέρει δεν έχει αποκλείσει την ύπαρξη δικαιοδοσίας και μιλά για «..αδύναμη σύνδεση του με την Ελληνική Επικράτεια». Όμως, σε κάθε περίπτωση και με κάθε σεβασμό λέω, δεν θεωρώ πως θα πρέπει να με απασχολήσει εδώ ιδιαίτερα το θέμα της δικαιοδοσίας του συγκεκριμένου αδικήματος. Αυτό είναι θέμα θεωρώ που θα απασχολήσει το αρμόδιο Δικαστήριο της Ελλάδας, ενώπιον του οποίου θα τεθεί η μαρτυρία και θα έχει την ευκαιρία να προβεί σε αξιολόγηση της. Εξάλλου να σημειώσω εδώ, για όποια σημασία έχει, και τη θέση του μάρτυρα προς το τέλος της αντεξέτασης του ότι η μη ύπαρξη δικαιοδοσίας δεν αποτελεί λόγο μη εκτέλεσης.
10. Το κατά πόσο οι ανακριτικές αρχές της Ελλάδας έχουν κάνει καλά τη δουλειά τους ή όχι και αν η υπόθεση είναι κακοανακριμένη, χρησιμοποιώντας την λέξη που χρησιμοποίησε ο μάρτυρας, δεν είναι θέμα θεωρώ που θα πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Και πάλιν εδώ θα πω ότι η μαρτυρία θα αξιολογηθεί από το αρμόδιο Δικαστήριο της Ελλάδας, το οποίο θα αποφανθεί επί της ουσίας και όχι εδώ. Σημειώνω εδώ για όποια σημασία έχει τη συμφωνία του μάρτυρα, αυτονόητα, με την υποβολή ότι αν υπάρχει επαρκής μαρτυρία για να καταδικαστεί κάποιος κατηγορούμενος αυτό αποφασίζεται από το Δικαστήριο μετά την περάτωση της δικής.
11. Οι μαρτυρίες και όλο γενικότερα το μαρτυρικό υλικό, όποιας αξίας ή ποιότητας και αν είναι, λαμβάνοντας υπόψη τις θέσεις που προέβαλε εν σχέση με το θέμα αυτό, έχουν συλλεχθεί και ευρίσκονται στην Ελλάδα. Το πλοίο επίσης με τα ναρκωτικά συνελήφθη από τις Ελληνικές Αρχές σε θαλάσσια περιοχή νότια της Κρήτης και όσα πρόσωπα συνελήφθησαν ευρίσκονται κρατούμενοι στην Ελλάδα. Στην Κύπρο ουδεμία ανακριτική ενέργεια έχει γίνει, ούτε δηλώθηκε τέτοια πρόθεση. Εν πάση περιπτώσει δεν υπάρχουν ενώπιον τούτου του Δικαστηρίου στοιχεία για να κρίνει αν υπάρχει προς συλλογή περαιτέρω μαρτυρικό υλικό. Και κάτι άλλο, με κάθε σεβασμό πάλιν στον μάρτυρα. Δεν με βρίσκει σύμφωνο η παρουσίαση των πραγμάτων από πλευράς του, έχοντας ως δεδομένο ότι η εγκληματική οργάνωση έχει γίνει στην Κύπρο, ούτε και οι εξηγήσεις σημειώνω που έδωσε για τούτο στην αντεξέταση του. Δεν συνάγεται κάτι τέτοιο από τα γεγονότα στο ένταλμα. Θα έλεγα πιο σωστά ότι υπάρχει πιθανότητα να έγινε στην Κύπρο ή εν μέρει στην Κύπρο. Γι' αυτό θεωρώ την τοποθέτηση του σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας του ότι «ίσως και η Συρία» πιο σωστή, έχοντας πάντα υπόψη τα γεγονότα που περιέχονται στο ένταλμα, χωρίς να αποκλείεται προσθέτω με βάση τα γεγονότα τούτο να έγινε και στην Μάλτα αλλά και στην Ελλάδα, όσο απομακρυσμένο και αν επιχειρηματολογεί κάποιος ότι είναι τούτο. Σε κάθε περίπτωση είναι γι' αυτό σημειώνω που λέω ότι μόνον το Δικαστήριο που θα εκδικάσει την υπόθεση και θα έχει ενώπιον του όλα τα στοιχεία μπορεί να προβεί σε τέτοιο συμπέρασμα. Συνεπώς, με βάση τα πιο πάνω και ζυγίζοντας προσεκτικά όλα τα δεδομένα, το συμπέρασμα του Δικαστηρίου είναι πως η διακριτική του ευχέρεια, έχοντας κατά νουν τον προαιρετικό λόγο μη εκτέλεσης του αρ.14

(1)(στ)(i) του Ν.133(Ι)/2004 και τη σχετική θέση του εκζητούμενου, δεν μπορεί να ασκηθεί υπέρ της άρνησης εκτέλεσης. 4. (α) Αναγνωρίζεται από το μάρτυρα, ορθώς, εφόσον τούτο συνάδει και με τη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι έχει υπερισχύσει μεταξύ των κρατών - μελών η αρχή της αμοιβαίας εμπιστοσύνης και της αμοιβαίας αναγνώρισης των αποφάσεων των κρατών - μελών, εν σχέση με την αρχή της αμοιβαιότητας. Θέση βεβαίως του μάρτυρα είναι ότι η τελευταία αυτή αρχή δεν έχει εξαφανιστεί και ενεργοποιείται σε υποθέσεις όπως η παρούσα, όπου η Ελλάδα έχει ενσωματώσει στην εσωτερική νομοθεσία της πλημμελώς την απόφαση - πλαίσιο αφού έχει μετατρέψει έναν προαιρετικό λόγο άρνησης σε υποχρεωτικό, σε αντίθεση με την Κύπρο. Συγκεκριμένα, η Ελλάδα αρνείται την εκτέλεση σε περίπτωση που οι αξιόποινες πράξεις με βάση το δίκαιο της θεωρούνται ότι τελέστηκαν εξ'ολοκλήρου ή εν μέρει στο έδαφος της. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, σύμφωνα πάντα με τον μάρτυρα, ο οποίος αναφέρθηκε και σε συγκεκριμένο παράδειγμα, η Ελλάδα να έχει αρνηθεί την εκτέλεση ευρωπαικών ενταλμάτων που εκδόθηκαν από τις Κυπριακές αρχές, επικαλούμενες ακριβώς τον υποχρεωτικό λόγο άρνησης. Και με αυτά υπόψη υπάρχει ανυπαρξία της αρχής της αμοιβαιότητας από την πλευρά της Ελλάδας. (β) Ευθέως όμως αναφέρω πως κατά την κρίση μου η αρχή της αμοιβαιότητας δεν μπορεί να εφαρμοστεί εδώ. Εξηγώ. i. Κατ' αρχήν σημειώνεται πως οι αποφάσεις που με παρέπεμψε ο μάρτυρας θεωρώ, με κάθε σεβασμό, πως δεν υποστηρίζουν επαρκώς τη θέση του. Ας σημειωθεί ότι η απόφαση του Αρείου Πάγου αρ. 2483/2005 που είναι θα έλεγα η κύρια απόφαση που επικαλείται, την οποία μελέτησα προσεκτικά, με απλά λόγια καταλήγει ότι επειδή ο Γερμανικός νόμος επί του οποίου εκδόθηκαν τα ευρωπαικά εντάλματα και ο οποίος είχε ενσωματώσει στην εθνική έννομη τάξη την απόφαση - πλαίσιο, έχει κηρυχθεί στην ολότητα του άκυρος ως αντισυνταγματικός, έπεται ότι η Γερμανία δεν μπορεί να θεωρηθεί χώρα που έχει εναρμονιστεί με την απόφαση πλαίσιο για το ευρωπαικό ένταλμα σύλληψης. Επομένως, ελλείπει η νομική βάση επί της οποίας στηρίζεται η νομική βάση εκδόσεως. Ενώ, ανεξάρτητα τούτου, η εκτέλεση των εν λόγω ευρωπαικών ενταλμάτων σύλληψης θα βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση προς την αρχή της αμοιβαιότητας αφού η μεν Ελλάδα θα εξέδιδε στη Γερμανία υπηκόους της με βάση ευρωπαικό ένταλμα σύλληψης της Γερμανίας, ενώ αντίστροφα η Γερμανία δεν θα εξέδιδε παντάπασι στην Ελλάδα Γερμανούς υπηκόους με βάση ευρωπαικό ένταλμα για να δικαστούν για την ίδια ενδεχομένως αξιόποινη πράξη. Και κατέληξε ότι δεν συντρέχει νόμιμη περίπτωση έκδοσης των εκζητούμενων. (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου) ii. Δεν ισχύουν όμως αυτά ή κάτι παρόμοιο στη δική μας περίπτωση. Το γεγονός δε ότι στην Ελλάδα ο υπό συζήτηση λόγος μη εκτέλεσης είναι υποχρεωτικός, ενώ στην Κύπρο ή στην απόφαση-πλαίσιο είναι προαιρετικός δεν αλλάζει θεωρώ οτιδήποτε ως προς το θέμα της έγκρισης της αίτησης. Υπενθυμίζω δε εδώ τη μαρτυρία Χίντικου, ο οποίος ανέφερε ότι η Κύπρος διαβιβάζει εντάλματα στην Ελλάδα και αντίστοιχα εκτελεί εντάλματα, αλλά και τις αρχές που ισχύουν αναφορικά με την εκτέλεση ευρωπαϊκών ενταλμάτων σύλληψης ως ανωτέρω έχουν αναφερθεί. Εν πάση περιπτώσει η απόφαση - πλαίσιο θεωρώ πως επιβάλλει την εκτέλεση κάθε ευρωπαικού εντάλματος σύλληψης βάσει της αμοιβαίας αναγνώρισης και δεν εξαρτά την εκτέλεση από οτιδήποτε για να διασφαλιστεί η αμοιβαιότητα σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο προφανώς θα δημιουργούνταν τεράστια προβλήματα στο όλο εγχείρημα της απόφασης - πλαίσιο. Παρεμβάλλω ότι η θέση Ανδρουλάκη ότι αν και δεν γίνεται αναφορά στον Κυπριακό Νόμο στην αρχή της αμοιβαιότητας, αυτό συνάγεται από το άρθρο 41 του Ν.133(Ι)/2004, με κάθε σεβασμό λέω, κρίνεται ως γενική και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Την ίδια στιγμή υπενθυμίζεται εδώ ότι το Δικαστήριο της Ευρωπαικής Ένωσης (πρώην ΔΕΚ) έχει τονίσει επανειλημμένα ότι στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν ισχύει η αρχή της αμοιβαιότητας, αφού η μη εκπλήρωση από ένα κράτος - μέλος των υποχρεώσεων του δεν απαλλάσσει τα υπόλοιπα από το να εφαρμόσουν τις δικές τους υποχρεώσεις που απορρέουν από τη Συνθήκη, δεδομένου και του γεγονότος ότι η Ευρωπαική Ένωση διαθέτει ειδικές διαδικασίες για τον έλεγχο των υποχρεώσεων των κρατών-μελών. Όπως σημείωσε για παράδειγμα το εν λόγω Δικαστήριο στην απόφαση του στην υπόθεση C-5/94, Hedley Lomas Ltd, ημερ. 23/05/1996, «ένα κράτος δεν επιτρέπεται να λάβει μονομερώς διορθωτικά ή προστατευτικά μέτρα που έχουν ως σκοπό να αντιμετωπίσουν την ενδεχόμενη μη τήρηση, από άλλο κράτος μέλος, κανόνων του κοινοτικού δικαίου». Συμπεράσματα: Με βάση την αξιολόγηση πιο πάνω και όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου αναφέρω ότι τα συμπεράσματα του Δικαστηρίου είναι τα εξής :

(1)Κατ' αρχήν θα πρέπει να λεχθεί πως είναι σαφές ότι το Ε.Ε.Σ εκδόθηκε από αρμόδια αρχή της Ελλάδας, η οποία το διαβίβασε στην Κυπριακή Αστυνομία για εκτέλεση, ενώ η Αστυνομία με τη σειρά της προέβη στις αναγκαίες ενέργειες για τούτο με σχετική κοινοποίηση στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως. Η σύλληψη έχει γίνει (βλ. τεκμ.6 και 7) και δεν υπάρχει κάποιο εκκρεμές θέμα εν σχέση με αυτή.

(2)Έχοντας μελετήσει δε το ΕΕΣ πολύ προσεκτικά κατά την κρίση μου αυτό πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 12

(1)(α)

(2)του Νόμου 133(I)/2004 καθώς και όλα τα στοιχεία που θέτει ο εν λόγω Νόμος στο άρθρο 4 ως προς το περιεχόμενο και τον τύπο του ήτοι : (α) στην παράγραφο (Α) του τεκμ.2 περιέχονται τα στοιχεία που θέλει το άρθρο 4

(1)(α), πλην της ταυτότητας. Όμως τόσο η Αστυνομία κατά τη σύλληψη του εκζητούμενου όσο και το Δικαστήριο ακολούθως επιβεβαίωσαν ότι τα στοιχεία που αναφέρονται στο ΕΕΣ είναι ορθά ή και ότι το πρόσωπο που αναφέρεται στο ΕΕΣ με τα συγκεκριμένα στοιχεία είναι ο εκζητούμενος που συνελήφθη και παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Εν πάση περιπτώσει δεν ετέθη οιονδήποτε ζήτημα επί τούτου από την υπεράσπιση, η οποία ξεκάθαρα αποδέχεται ότι το πρόσωπο που ζητούν οι ελληνικές αρχές και αναφέρεται στο ένταλμα είναι ο εκζητούμενος. (β) στην παράγραφο (Ι) του τεκμ.1 περιέχονται όλα τα στοιχεία που θέλει το άρθρο 4

(1)(β). (γ) στην παράγραφο (Β) του τεκμ.1 περιέχονται τα στοιχεία που θέλει το άρθρο 4

(1)(γ). (δ) στην παράγραφο (Ε) του τεκμ.1 περιέχονται όλα τα στοιχεία που θέλει το άρθρο 4

(1)(δ)(ε). (ε) στην παράγραφο (Γ) του τεκμ.1 περιέχονται τα στοιχεία που θέλει το άρθρο 4

(1)(στ). (στ) ως προς το σημείο (Ζ) του άρθρου 4

(1)δεν προκύπτει να εφαρμόζεται στην προκειμένη περίπτωση. Παρεμβάλλω εδώ πως αναφορικά με το σημείο Η του τεκμ.2, δεν υπάρχει στο σώμα του εντάλματος κάποια αναφορά πλην όμως έχουν δοθεί διευκρινήσεις από τις Ελληνικές Αρχές στο τεκμ.12 (βλ. τελευταία παράγραφο). Εν κατακλείδι το Δικαστήριο βρίσκει πως έχει ενώπιον του ένα καθ' όλα έγκυρο Ε.Ε.Σ. Έχει σημασία δε ν' αναφερθεί εδώ ότι η υπεράσπιση δεν έχει αμφισβητήσει αυτό το πράγμα.

(3)Δεν συντρέχει κάποιος εκ των λόγων που αναφέρονται στα άρθρα 13 και 14 του Ν.133(Ι)/2004 για άρνηση εκτέλεσης του ΕΕΣ. Ειδικότερα όμως εδώ, επαναλαμβάνω, ότι όσα τέθηκαν ενώπιον μου, με αναφορά στον προαιρετικό λόγο μη εκτέλεσης του άρθρου 14

(1)(στ) (i) του Νόμου, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν μη εκτέλεση του εντάλματος.

(4)Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει διασφαλίσει εν σχέση με τον εκζητούμενο, με βάση το άρθρο 15

(2)του Ν.133(Ι)/2004, ότι σε περίπτωση καταδίκης του (και νοείται επιβολής σε αυτόν ποινής στερητικής της ελευθερίας) αυτός θα διαμεταχθεί στην Κύπρο ώστε να εκτίσει εδώ την ποινή του. Σχετικά είναι τα τεκμήρια 3 και 4 ενώπιον του Δικαστηρίου. Όπως γίνεται συνεπώς αντιληπτό με βάση όλα τα πιο πάνω το Δικαστήριο κρίνει ότι πληρούνται όλες οι προυποθέσεις και πως το ΕΕΣ θα πρέπει να εκτελεστεί. Κατάληξη Η εκτέλεση του Ε.Ε.Σ εγκρίνεται. Με τη σημείωση βέβαια της δέσμευσης που ανέλαβε η αιτούσα χώρα έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας με βάση το τεκμ.4 ότι σε περίπτωση καταδίκης του εκζητούμενου (και νοείται επιβολής σε αυτόν ποινής στερητικής της ελευθερίας) αυτός θα διαμεταχθεί στην Κύπρο ώστε να εκτίσει εδώ την ποινή του. Η παράδοση να γίνει το αργότερο εντός 10 ημερών από σήμερα και εν πάση περιπτώσει να ακολουθηθούν οι πρόνοιες του άρθρου 29

(1)του Ν.133

(1)/2004. Ο εκζητούμενος θα παραμείνει υπο κράτηση μέχρι την παράδοση του. Δίδονται οδηγίες στον αρμόδιο Πρωτοκολλητή να κοινοποιήσει, δυνάμει του άρθρου 28 του Ν.133

(1)/2004, την παρούσα απόφαση στις αρμόδιες αρχές της Ελλάδας που εξέδωσαν το Ε.Ε.Σ. (Υπ.) ......................................... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο