ΑΒΕΡΚΙΟΥ ν. ΑΧΙΛΛΕΩΣ, Αρ. Αγωγής: 1131/15, 24/10/2018

(8)λόγοι ένστασης και αυτή βασίζεται επίσης στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.17 Θ.10 Δ.48 Θ.1-11 και Δ.64, στα άρθρα 29-32 και 43 του Νόμου 14/60, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος και στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, αλλά και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση δε, συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του .... Χριστοφή, δικηγόρου, ο οποίος συνεργάζεται με τη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί στην παρούσα υπόθεση τον Ενάγοντα. Είχα, βεβαίως, την ευκαιρία να μελετήσω τόσο την αίτηση, όσο και την ένσταση, τις ένορκες δηλώσεις που τις συνοδεύουν και τα έγγραφα που επισυνάπτονται, αλλά περαιτέρω και να μελετήσω στο σύνολο του το φάκελο της παρούσας υπόθεσης. Έχω επίσης υπόψη μου τη Δ.17 Θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με την οποία ο παραμερισμός απόφασης που εκδίδεται ερήμην του Εναγόμενου επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ο Εναγόμενος σε τέτοιου είδους υποθέσεις οφείλει να καταδείξει ότι, πρώτον, έχει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση και, δεύτερον, ότι υπάρχει σοβαρός λόγος για τη μη εμφάνισή του στη διαδικασία. Οι αρχές με βάση τις οποίες ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου συνοψίστηκαν στην υπόθεση Evans v. Bartlam [1937] 2 All E.R. 646 και ακολουθήθηκαν από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Παραπέμπω ενδεικτικά στην Kotsapas v. Titan Constructions and Engineering Company

(1961)CLR 317, Christoforou v. Kyriakoulli

(2)CLR 159, Phylactou v. Michael

(1982)1 CLR 204, Mine & Quarry Services Ltd v. Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 Α.Α.Δ. 26, Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ v. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ

(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. 28, Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 941, όπως επίσης σε μια πρόσφατη ήτοι την Χρυσοδόντας v. Ακουλογικό Κέντρο Λάρνακας Γιώργος Παναγιώτου Λτδ, Πολιτική Έφεση Ε10/13, ημερομηνίας 6.6.2018. Σε αρκετή νομολογία, παρεμβάλω εδώ, αναφέρονται και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών στις γραπτές αγορεύσεις που παρέδωσαν προ ολίγου στο Δικαστήριο. Στη γραπτή αγόρευση της συνηγόρου του Αιτητή γίνεται ακριβώς αναφορά στη νομολογία και στην τελευταία σελίδα αναφέρεται ότι ο Αιτητής έχει καλή υπεράσπιση, την οποία αναλύει εμπεριστατωμένα στην ένορκή του δήλωση. Ενώ, ως προς τη μη εμφάνισή του στα πλαίσια της αγωγής, αναφέρεται ότι δεν μπορεί η επίδοση της αγωγής στην αδελφή του, για την οποία δεν έλαβε γνώση, να τον ενοχοποιήσει για αδιαφορία να παραστεί και να προβάλει την υπεράσπισή του. Τέλος, είναι η θέση της συνηγόρου ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να του δοθεί η ευκαιρία να προβάλει την υπεράσπιση του. Από την άλλη, στην γραπτή αγόρευση των συνηγόρων του Καθ' ου η αίτηση, πέραν από το ιστορικό το οποίο καταγράφεται, γίνεται επίσης παραπομπή σε πλούσια νομολογία και με αναφορά στα γεγονότα εξηγείται για ποιο λόγο θεωρούν ότι θα πρέπει η αίτηση να απορριφθεί. Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νου, έρχομαι στην προκειμένη περίπτωση και αυτό που θα παρατηρήσω, κατ' αρχήν, είναι ότι με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία προκύπτει ότι η αγωγή επιδόθηκε κανονικά προς την αδελφή του Εναγόμενου, ενώ η αναφορά στην παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσης του Εναγόμενου, την οποία παραθέτω αυτούσια, ότι δηλαδή «ρώτησα την αδελφή μου αν πήρε ποτέ οποιαδήποτε αγωγή και μου απάντησε ότι δεν θυμάται ποτέ να παράλαβε τέτοιο έγγραφο», κρίνεται από το Δικαστήριο ως γενική και αόριστη και, βεβαίως, θα ανέμενα λογικά να επισυναφθεί μια ένορκη δήλωση της αδελφής του Εναγόμενου για να ξεκαθαρίσει το θέμα αυτό. Όμως, κατά την κρίση μου η γενική και αόριστη αναφορά αυτή έχει να κάνει με την προσπάθειά του να αποφύγει την αλήθεια και να θέσει το υπόβαθρο κατ' επέκταση για την Αίτησή του. Ο ενόρκως δηλών στην ένσταση, σημειώνω εδώ, δεν έχει αντεξεταστεί ως προς τα γεγονότα που αναφέρει στις παραγράφους 7 μέχρι και 11 της ένορκής του δήλωσης και η μαρτυρία του παρέμεινε αναντίλεκτη. Οπότε, είναι σαφές στο Δικαστήριο ότι αυτό που λέει στην παράγραφο 12 ακολούθως είναι ένα γεγονός. Προκύπτει, συνεπώς, με βάση όσα αναφέρω πιο πάνω ότι ο Εναγόμενος γνώριζε από την πρώτη στιγμή που επιδόθηκε η αγωγή περί της καταχώρησης της και κατ' ουσία δεν έχει καταδείξει καλό λόγο που να δικαιολογεί τη μη εμφάνισή του. Αλλά, αντίθετα, αυτό που ξεκάθαρα προκύπτει είναι ότι επέδειξε αδιαφορία για την υπόθεση και την έκβασή της, αφήνοντας να εκδοθεί απόφαση εναντίον του, στην απουσία του και να ληφθούν μέτρα εκτέλεσης της απόφασης για να αποταθεί ακολούθως στο Δικαστήριο. Η όλη στάση και ενέργειες του θεωρώ ότι συνιστούν περιφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντίδικου του. Η πάροδος σημειώνω 6,5 περίπου μηνών από την επίδοση της αγωγής, κάτι που γνώριζε, μέχρι να αποταθεί στο Δικαστήριο με την επίδικη αίτηση, επειδή ουσιαστικά έγινε επίδοση προς αυτόν της αίτησης 16/03/17 για έκδοση εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, επιβεβαιώνει θεωρώ του λόγου το αληθές. Όπως επανειλημμένα έχει νομολογηθεί, όπου η συμπεριφορά του Εναγόμενου είναι αδικαιολόγητη και περιφρονητική ώστε να δείχνει πλήρη παραγνώριση για τη δικαστική διαδικασία και τα δικαιώματα του αντιδίκου του, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αρνηθεί να παραμερίσει μια απόφαση ακόμα και στην περίπτωση αποκάλυψης συζητήσιμης υπόθεσης. Συνοψίζω λέγοντας ότι εν σχέση με τη συγκεκριμένη προϋπόθεση ο Αιτητής δεν έδωσε σοβαρό και εύλογο λόγο για τη μη εμφάνισή του. Από τη στιγμή που έλαβε γνώση της καταχώρισης της αγωγής όφειλε να καταχωρίσει εμφάνιση εντός της προβλεπόμενης από τους Θεσμούς προθεσμίας. Ανεξάρτητα των ανωτέρω, μέσα από τα οποία όπως γίνεται αντιληπτό έχει κριθεί η έκβαση της Αίτησης και ίσως εκ του περισσού, αναφέρω ότι κατά την κρίση μου δεν πληρούται ούτε η άλλη προϋπόθεση. Δηλαδή ο Εναγόμενος θεωρώ ότι δεν αποκαλύπτει μέσα από τα λεγόμενα του εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση. Όσα ανέφερε κρίνονται γενικά και αόριστα, μη ικανά να στοιχειοθετήσουν τέτοια υπεράσπιση, ενώ αναφέρεται επίσης εδώ ότι δεν επισυνάπτεται ούτε ένα στοιχείο μέσα από το οποίο να αποδεικνύονται τα λεγόμενά του, πχ. αποδείξεις για την πληρωμή των ενοικίων. Στο σημείο αυτό επίσης αναφέρω ότι κατά την εξέταση της συγκεκριμένης προϋπόθεσης είχα την ευκαιρία να μελετήσω τις ένορκες δηλώσεις του Ενάγοντος, τις οποίες κατέθεσε κατά το στάδιο της απόδειξης της υπόθεσης και της έκδοσης απόφασης ακολούθως, εις τις οποίες επισυνάπτονται όλα τα σχετικά αποδεικτικά. Τέλος, θα αναφέρω εδώ ότι ακόμα και αν καταδεικνύετο εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση, παρόλο που είναι ξεκάθαρο ότι το Δικαστήριο καταλήγει ότι δεν υπάρχει, εντούτοις και πάλι θεωρώ ότι δεν θα ήταν αρκετό, ενόψει των όσων ανέφερα πιο πάνω, για παραμερισμό απόφασης. Και σχετικά παραπέμπω και στην Χρυσοδόντας, στην οποία έγινε αναφορά ανωτέρω. Για τους λόγους, συνεπώς, που προσπάθησα να εξηγήσω, απορρίπτω την αίτηση με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα-Καθ' ου η αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου-Αιτητή. (Υπ.) ............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο