ΜΟΥΖΟΥΡΗΣ ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 2001/15, 8/11/2018

ΜΟΥΖΟΥΡΗΣ ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 2001/15, 8/11/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2018:A188 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2001/15 ΜΕΤΑΞΥ: ...... ΜΟΥΖΟΥΡΗΣ, εκ Ξυλοφάγου Ενάγοντα και ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Εναγομένου Αίτηση ημερομηνίας 27.4.2018 Ημερομηνία: 8.11.2018 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα/Αιτητή: κα Σπετσιώτη. Για Εναγόμενο/Καθ' ου η αίτηση: κα Κουμή για κ. Σελίπα. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (από έδρας) Ο Ενάγοντας με την επίδικη αίτηση του ζητά τροποποίηση του κλητηρίου εντάλματος της παρούσας αγωγής δια της προσθήκης δύο νέων παραγράφων. Η αίτηση του στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.25, θ.1, 2 και 3 και στη Δ.48 θ.1 μέχρι 9, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος και Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στις αρχές που διέπουν την έκδοση διαταγμάτων τροποποίησης δικογράφων και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Ενώ, αυτή υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ίδιου του Ενάγοντα. Στην αίτηση η πλευρά του Εναγόμενου αντέδρασε καταχωρώντας ένσταση εις την οποία καταγράφονται τέσσερις λόγοι ένστασης και, όπως φαίνεται στο σώμα της ένστασης, αυτή βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμούς Δ.48 θ.1 μέχρι 5, 8 και 9, στη Δ.19 θ.4, στη Δ.26, στη Δ.25 θ. 1 μέχρι 6, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στην πρακτική και γενικές συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ενώ, υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της ... Αϊνετζιάν, ασκούμενης δικηγόρου στο γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα, η οποία, παρεμβάλω εδώ, στην ουσία επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης που καταγράφονται στο σώμα της ένστασης. Η ακρόαση της αίτησης προχώρησε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που ευρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οιουδήποτε ενόρκως δηλούντα, ενώ οι ευπαίδευτοι συνήγοροι παρουσίασαν σήμερα στο Δικαστήριο τις γραπτές τους αγορεύσεις, τις οποίες είχα την ευκαιρία προ ολίγου να μελετήσω. Έχω υπόψη μου τη Δ.25, η οποία αφορά την προκειμένη περίπτωση και βεβαίως τη νομολογία, μέσα από την οποία προκύπτει ότι το θέμα εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Έχοντας κατά νου όλα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου, τις αρχές οι οποίες διέπουν το θέμα της τροποποίησης δικογράφων και όσα αναφέρουν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι στις γραπτές τους αγορεύσεις, καταλήγω να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της αίτησης. Για να είμαι ειλικρινής, και με κάθε σεβασμό, δεν εντοπίζω όσα ο Εναγόμενος εισηγείται στην προκειμένη περίπτωση. Ενώ προσθέτω ότι ουδεμία ζημιά θεωρώ ότι θα προκληθεί στον Εναγόμενο εκ της έγκρισης της αίτησης, η οποία, εν πάση περιπτώσει, να μην δύναται να αποκατασταθεί με κατάλληλη διαταγή ως προς τα έξοδα. Πριν αφήσω την απόφαση μου όμως, οφείλω να πω ότι το θέμα στην προκειμένη περίπτωση με απασχόλησε κυρίως μέσα από μια άλλη σκοπιά. Πρόκειται για ένα ζήτημα που δεν εγείρεται μεν με τους λόγους ένστασης, όμως, όπως θα διαφανεί αμέσως τώρα, θεωρώ ότι είναι σημαντικό και στα πλαίσια άσκησης της διακριτικής μου ευχέρειας εν σχέση με την παρούσα αίτηση, εάν έβρισκα ότι τυγχάνει εφαρμογής προφανώς δεν θα ενέκρινα την αίτηση. Στην ουσία ο Εναγόμενος εδώ έρχεται και θέλει να προσθέσει θέματα τα οποία προκύπτουν μέσα από μια απόφαση άλλου Δικαστηρίου και συγκεκριμένα του Δικαστηρίου των Βρετανικών Βάσεων ημερ.8.2.2018. Πρόκειται για υπόθεση η οποία, ως συνάγεται από την ένορκη δήλωση του Ενάγοντα, έχει εκδικαστεί στο πιο πάνω Δικαστήριο. Αυτό που με απασχόλησε λοιπόν είναι κατά πόσο η απόφαση ενός άλλου Δικαστηρίου κατόπιν εκδίκασης μπορεί να τεθεί ενώπιον τούτου του Δικαστηρίου για να ληφθεί υπόψη κατά τον τρόπο που επιχειρεί εδώ ο Ενάγοντας. Έχω προβληματιστεί δηλαδή αν πρόκειται για επιτρεπτή μαρτυρία, κατ' αρχήν, και, κατ' επέκταση, αν μπορεί εδώ ο Ενάγοντας να προσθέσει τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην αίτηση του. Είχα την ευκαιρία να μελετήσω το Σύγγραμμα «Το Δίκαιο της Απόδειξης», Β' Έκδοση, των Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Σάντη και συγκεκριμένα τις σελ.915 μέχρι 918 και όπως διαβάζουμε στο εν λόγω Σύγγραμμα, εκ πρώτης, ουσιαστικά, η κυπριακή νομολογία δεν θεωρεί επιτρεπτή αυτή την προσέγγιση. Γίνεται αναφορά στην απόφαση Hοllington -v- F. Hewthorn