ΖΟΥΡΙΔΗΣ ν. ΑΝΤΩΝΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 348/17, 21/12/2018

(13)λόγοι ένστασης και αυτή βασίζεται στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στο άρθρο 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5, Δ.17 Θ.Θ.2 και 10, Δ.48 Θ.Θ.1-4, 8 και 9, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6 άρθρο 42Α, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 29-32 και 42-43 και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου, την Πρακτική του Κοινοδικαίου και επί των αρχών της επιείκειας. Η ένσταση δε, υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Ζουρίδη, Ενάγοντα στην παρούσα υπόθεση. Είχα βεβαίως την ευκαιρία να μελετήσω τόσο την αίτηση, όσο και την ένσταση, τις ένορκες δηλώσεις που τις συνοδεύουν και τα έγγραφα που επισυνάπτονται στην αίτηση, αλλά και περαιτέρω να μελετήσω στο σύνολο του τον φάκελο της παρούσας υπόθεσης. Έχω επίσης υπόψη μου τη Δ.17 θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με την οποία ο παραμερισμός απόφασης που εκδίδεται ερήμην του Εναγόμενου επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ο Εναγόμενος σε τέτοιου είδους υποθέσεις οφείλει να καταδείξει ότι, πρώτον, έχει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση και, δεύτερον, ότι υπάρχει σοβαρός λόγος για την μη εμφάνισή του στη διαδικασία. Οι αρχές με βάση τις οποίες ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου συνοψίστηκαν στην υπόθεση Evans v. Bartlam [1937] 2 All E.R. 646 και ακολουθήθηκαν από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Παραπέμπω στην Kotsapas v. Titan Constructions and Engineering Company

(1961)CLR 317, Christoforou v. Kyriakoulli

(2)CLR 159, Phylactou v. Michael

(1982)1 CLR 204, Mine & Quarry Services Ltd v. Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 Α.Α.Δ. 26, Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ v. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ

(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. 28, Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 941, όπως επίσης σε μια πρόσφατη ήτοι την Χρυσοδόντας v. Ακουολογικό Κέντρο Λάρνακας Γιώργος Παναγιώτου Λτδ, Πολιτική Έφεση Ε10/13, ημερομηνίας 6.6.

1. Σε αρκετή νομολογία, παρεμβάλλω εδώ, αναφέρονται και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών στις γραπτές αγορεύσεις τους που παρέδωσαν προ ολίγου και τις οποίες είχα την ευκαιρία, εν τω μεταξύ, στο διάλειμμα που μεσολάβησε να μελετήσω. Όσα αναφέρουν οι συνήγοροι δεν χρειάζεται να επαναληφθούν και αρκεί εδώ να αναφέρω ότι λαμβάνονται στο σύνολο τους υπόψη. Έχοντας όλα τα πιο πάνω υπόψη, έρχομαι στην προκειμένη περίπτωση και αυτό που θα παρατηρήσω, κατ' αρχήν, είναι ότι με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία η αγωγή επιδόθηκε κανονικά στον Εναγόμενο στις 11.5.
2. Από εκεί και πέρα σημειώνω πως όσα ο Εναγόμενος αναφέρει στις παραγράφους 5 και 6 της ένορκης δήλωσης του κρίνονται γενικά και αόριστα, ότι δηλαδή παράπεσε το κλητήριο και δεν το έβρισκε και ξαφνικά στις 19.6.2017 το εντόπισε. Αυτά δεν πείθουν το Δικαστήριο και βεβαίως προκύπτουν διάφορα ερωτηματικά στο μυαλό του Δικαστηρίου, όπως: Πού το έβαλε όταν το πήρε και δεν το έβρισκε; Τελικά πού το βρήκε; Και λέγοντας αυτά σημειώνω ότι ο Εναγόμενος είχε υποχρέωση να δώσει στοιχεία και λεπτομέρειες, μέσω της μαρτυρίας του, για να πείσει το Δικαστήριο λογικά ότι η μη καταχώρηση εμφάνισης από μέρους του δεν ήταν αποτέλεσμα αδιαφορίας. Όμως, παρατηρώ, με βάση τα πιο πάνω, ότι δεν το έπραξε. Εδώ όμως θέλω να σταθώ και στο εξής. Λέει ότι στις 19.6.2017 βρήκε το κλητήριο και στις 20.6.2017 απευθύνθηκε στον δικηγόρο του Ενάγοντα μέσω του δικηγόρου του, ενώ τέλος Ιουνίου έμαθε ότι εκδόθηκε η υπό συζήτηση απόφαση. Με βάση αυτά, διενήργησαν έρευνα στο φάκελο του Δικαστηρίου. Παρατηρώ, όμως, με βάση τον φάκελο του Δικαστηρίου ότι η έρευνα τούτη έγινε 26.9.2017, δηλαδή σχεδόν τρεις

(3)μήνες μετά που έμαθε για την έκδοση της απόφασης, ως ο ίδιος ισχυρίζεται. Τούτο, θεωρώ, είναι ένα επιπλέον στοιχείο στην όλη εικόνα που έχει ενώπιον του το Δικαστήριο, που δείχνει ακριβώς την όλη αδιαφορία της πλευράς του Εναγόμενου στην προκειμένη περίπτωση. Επίσης, αναφέρω εδώ ένα τελευταίο σημείο, το οποίο βεβαίως έχει τη σημασία του. Η επίδικη αίτηση καταχωρήθηκε 3.11.2017, δηλαδή πεντέμισι μήνες περίπου μετά την επίδοση της αγωγής και λίγο περισσότερο από ένα μήνα μετά την έρευνα στο φάκελο, όπως προκύπτει από όσα ανέφερα πιο πάνω. Για να δικαιολογήσει τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης ο Εναγόμενος αναφέρει ότι προέβη σε μια ενδελεχή έρευνα που περατώθηκε δύο μέρες πριν την αίτηση (βλέπε σχετικά την παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης) και παρουσιάζει το αποτέλεσμα της έρευνάς του, δηλαδή το Τεκμήριο 3. Ισχυρίζεται δε, ότι ήταν δύσκολη η ανεύρεση των στοιχείων. Την ίδια στιγμή φαίνεται ότι τα εν λόγω στοιχεία, και μάλιστα τούτο προκύπτει μέσα από το ίδιο το Τεκμήριο 3, στάληκαν με ηλεκτρονικό μήνυμα στον δικηγόρο του στις 2.10.2017, δηλαδή λίγες μέρες μετά την έρευνα στο φάκελο και ένα μήνα πριν την αίτηση στο Δικαστήριο. Συνεπώς, προκύπτει ξεκάθαρα ότι αυτά που λέει, ότι μόλις δύο ημέρες πριν περατώθηκε η έρευνά του, δεν είναι αλήθεια. Σε κάθε περίπτωση, όλα τα πιο πάνω μαζί ιδωμένα, δεικνύουν σαφώς μια αδιαφορία σε βαθμό καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου του, η οποία είναι βεβαίως ασυγχώρητη. Με αυτά υπόψη, καταλήγω ότι η πρώτη προϋπόθεση που αναφέρθηκε πιο πάνω δεν πληρείται και είναι σαφές ότι με τη διαπίστωση αυτή η κατάληξη της αίτησης είναι δεδομένη. Από εκεί και πέρα όμως για σκοπούς πληρότητας και σε περίπτωση που το Ανώτερο Δικαστήριο κρίνει λανθασμένα τα πιο πάνω και την κατάληξη του Δικαστηρίου, αναφέρω και τα εξής: Έχω την άποψη, μέσα από όσα έχουν αναφερθεί από τον Αιτητή μέσω της ένορκής του δήλωσης, ότι δεν πληρούται ούτε η άλλη προϋπόθεση, δηλαδή δεν αποκαλύπτεται εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση. Ο Αιτητής πιο συγκεκριμένα επισυνάπτει το Τεκμήριο 3, που είναι κάποια έγγραφα χωρίς καμία περαιτέρω επεξήγηση και ισχυρίζεται ότι μέσα από αυτά προκύπτει ότι δεν είναι ο Ενάγοντας που του δάνεισε, αλλά αντίστροφα. Πέραν τούτου, τίποτε άλλο δεν αναφέρει και, εν πάση περιπτώσει, τίποτε συγκεκριμένο για να πείσει το Δικαστήριο. Ενώ, ο πιο πάνω ισχυρισμός του δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί γενικός και αόριστος. Αντίθετα, παρατηρώ ότι ο Ενάγοντας, προς απόδειξη της υπόθεσης του, έχει παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου με την ένορκή του δήλωση συγκεκριμένα στοιχεία, τα οποία ούτε κατ' ελάχιστον, με βάση όσα αναφέρει ο Αιτητής, δεν έχουν κλονιστεί. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, απορρίπτω την αίτηση με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα-Καθ' ου η αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου-Αιτητή. (Υπ.) ............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο