Κώστα Λαούρη ν. Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας, Αριθμός Αίτησης/Έφεσης :- 16/2018, 29/1/2018

(5)συνολικά λόγων έφεσης. Εντούτοις, κατά την ακρόαση της έφεσης ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εφεσείοντα περιόρισε τους λόγους έφεσης σε δύο λόγους μόνο, τους λόγους έφεσης 1.δ και 1.ε, δηλαδή τους ακόλουθους λόγους, αμφότεροι εκ των οποίων έχουν σχέση με τη συνταγματικότητα του μέρους VIA των περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμοι του 1965 έως (Αρ. 11) του 2015 (στο εξής θα αναφέρεται ως ο «σχετικός Νόμος»). 1.1 Η προθεσμία του ενός μηνός από την επίδοση για την λήψη δικαστικών μέτρων είναι αντικειμενικά και υπό τις περιστάσεις εξόφθαλμα στενή και για τον λόγο τούτο αντισυνταγματική. 1.2 Κατά τον χρόνο σύναψης των επίδικων συμβάσεων υποθήκης δεν ίσχυε ο περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικός) Νόμος Ν. 142(Ι)/2014 και οι τροποποιήσεις του και τα άρθρα 44Α - 44ΑΑ του Νόμου 9/1965 είναι αντισυνταγματικές καθότι ο νομοθέτης επεμβαίνει σε υφιστάμενες συμβατικές σχέσεις. 2 Κατ΄ αρχάς το Δικαστήριο οφείλει πραγματικά να επικροτήσει τον περιορισμό των επίδικων θεμάτων από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του εφεσείοντα καθότι ασφαλώς με αυτό τον τρόπο εξοικονομείται πολύτιμος Δικαστικός χρόνος ως προς την εξέταση της έφεσης και συγγραφή αυτής της απόφασης. Ειδικά στη συγκεκριμένη περίπτωση όπου εκ των πραγμάτων ο χρόνος προς διάθεση τόσο των ευπαίδευτων δικηγόρων όσο και του Δικαστηρίου για ακρόαση της έφεσης και έκδοσης αυτής της απόφασης έχει δραματικά περιοριστεί σε μερικά μόνο εικοσιτετράωρα. 3 Ουσιαστικά το ένα σκέλος της αναφοράς στην αντισυνταγματικότητα του σχετικού Νόμου, έχει σχέση με την προβλεπόμενη προθεσμία των 30 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της σχετικής ειδοποίησης για καταχώριση έφεσης εναντίον αυτής. 4 Σύμφωνα με το εδάφιο

(3)του άρθρου 44Γ άρθρο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2), να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης, δηλαδή της ειδοποίησης Τύπου "ΙΑ". 5 Υπενθυμίζεται πως σύμφωνα με το εδάφιο

(2)του ίδιου άρθρου σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), δηλαδή την ειδοποίηση Τύπου "Ι", ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό. Δηλαδή, την ειδοποίηση κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος η οποία επιδίδεται εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. 6 Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν κρίνεται σκόπιμο όπως το Δικαστήριο επαναλάβει σε λεπτομέρεια τα όσα αναφέρονται εντός της απόφασης του, ημερομηνίας 22/1/2018, βάσει της οποίας ο εφεσείων εξασφάλισε παράταση της προαναφερόμενης προθεσμίας για την καταχώριση της έφεσης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση. Αντίγραφο αυτής επισυνάπτεται ως τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ειδοποίησης για πρόθεση ένστασης η οποία καταχωρίσθηκε από την εφεσίβλητη. Υπενθυμίζεται απλά πως το Δικαστήριο βασίστηκε προς παράταση αυτής της προθεσμίας στην εφαρμογή, σε συνδυασμό, των προνοιών των άρθρων 44ΙΓ και 44Γ

(3)του σχετικού Νόμου. 7 Όπως προνοείται στο άρθρο 44ΙΓ αναφορικά με την άσκηση των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων του ενυπόθηκου δανειστή, σύμφωνα με τις διατάξεις του Μέρους VIA, ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, του οποίου τα έννομα συμφέροντα παραβλάπτονται από οποιαδήποτε ειδοποίηση ή πράξη, στα πλαίσια του παρόντος Μέρους, δύναται εντός χρονικής περιόδου που δεν υπερβαίνει τις τριάντα

(30)ημέρες από την ημερομηνία που το πρόσωπο γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για τέτοια ειδοποίηση ή πράξη, να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο. 8 Βεβαίως η πρόνοια αυτή είναι γενική καθώς αναφέρεται σε οποιαδήποτε ειδοποίηση ενώ σε σχέση με την ειδοποίηση Τύπου "ΙΑ", σύμφωνα και με το άρθρο 44Γ

(3)του σχετικού Νόμου προνοείται συγκεκριμένη προθεσμία, η οποία βεβαίως δεν διαφέρει ως προς τη διάρκεια της. Δίχως παράλληλα παρά και τη συγκεκριμένη αναφορά να αποκλείεται η εφαρμογή και του άρθρου 44ΙΓ σε σχέση και με την ειδοποίηση Τύπου "ΙΑ". 9 Επισημαίνεται πως η δυνατότητα εφαρμογής είτε του άρθρου 44ΙΓ από μόνο του είτε και του άρθρου 44ΙΓ σε συνδυασμό με το εδάφιο

(3)του άρθρου 44Γ έχει ιδιαίτερη σημασία, σε σχέση τουλάχιστον με την πραγματική πτυχή της επιχειρηματολογίας η οποία προωθήθηκε. Έχοντας υπόψη δηλαδή την επιφύλαξη στο άρθρο 44ΙΓ σύμφωνα με την οποία, νοείται ότι οι διατάξεις των άρθρων 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου εφαρμόζονται, κατ' αναλογίαν και όπου στα πιο πάνω άρθρα αναφέρεται η λέξη «Διευθυντής», για σκοπούς εφαρμογής των ανωτέρω διατάξεων, αυτή αντικαθίσταται με τις λέξεις «ενυπόθηκος δανειστής». 10 Επομένως, κατ΄ επέκταση και εφόσον εφαρμόζονται τα συγκεκριμένα άρθρα δεν είναι δυνατό να μην ληφθεί υπόψη και η επιφύλαξη εντός του άρθρου 80 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου σύμφωνα με την οποία νοείται ότι το Δικαστήριο δύναται, αν ικανοποιηθεί ότι λόγω απουσίας από τη Δημοκρατία, ασθένειας ή άλλης εύλογης αιτίας το παραπονούμενο πρόσωπο εμποδίζετο από του να υποβάλει έφεση εντός της περιόδου των τριάντα ημερών, να παρατείνει την προθεσμία εντός της οποίας δύναται να υποβληθεί έφεση υπό τέτοιους όρους όπως αυτό ήθελε θεωρήσει σκόπιμο. Συγκεκριμένα ήταν η διαπίστωση ως προς την ύπαρξη εύλογης αιτίας η οποία οδήγησε το Δικαστήριο στην προηγούμενη απόφαση του, ημερομηνίας 22/1/2018, για την παράταση της προθεσμίας καταχώρισης της έφεσης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση. 11 Υπενθυμίζεται πως η θέση του εφεσείοντα επί της πραγματικής πτυχής του λόγου έφεσης 1.δ ουσιαστικά είναι ανύπαρκτη υπό την έννοια ότι, το μόνο το οποίο αναφέρει στην παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης του, είναι ότι όπως ο δικηγόρος του τον συμβουλεύει «.η προθεσμία του ενός μηνός από την επίδοση για την λήψη δικαστικών μέτρων είναι αντικειμενικά και υπό τις περιστάσεις εξόφθαλμα στενή και για τον λόγο τούτο αντισυνταγματική». 12 Διερωτάται πραγματικά το Δικαστήριο σε ποιες περιστάσεις αναφέρεται ο εφεσείων. Σίγουρα, έχοντας υπόψη αυτή την αναφορά, η θέση του δεν είναι γενική και αόριστη αλλά θα έπρεπε να βασιζόταν επί συγκεκριμένων γεγονότων. Τα οποία όμως δεν παραθέτει εντός της ένορκης δήλωσης του. 13 Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως σύμφωνα με την απόφαση η οποία δόθηκε για παράταση της προθεσμίας καταχώρισης αυτής της έφεσης διαπιστώνεται καθυστέρηση και παράλειψη τόσο του Πρωτοκολλητή όσο και του Δικαστηρίου να είχε δοθεί η απαιτούμενη, υπό τις περιστάσεις, προτεραιότητα στην εξέταση του αιτήματος του εφεσείοντα για νομική αρωγή (σχετικές είναι οι υποπαράγραφοι 3.5 και 3.9 έως και 3.11 της απόφασης παράτασης της προθεσμίας καταχώρισης έφεσης) με σκοπό την καταχώριση, πρώτα, της αίτησης για παράταση και στη συνέχεια της παρούσης έφεσης, χωρίς όμως να προκύπτει από αυτό το δεδομένο η οποιαδήποτε ανεπάρκεια της προθεσμίας η οποία δίδεται από τον σχετικό Νόμο για καταχώριση έφεσης. 14 Δηλαδή, ουσιαστικά αυτό το οποίο ο εφεσείων καλεί το Δικαστήριο να δεχτεί ως γενικά ορθό είναι η ανεπάρκεια της προθεσμίας η οποία δίδεται από τον σχετικό Νόμο ως προς την καταχώριση έφεσης και μάλιστα όχι με αναφορά σε συγκεκριμένα γεγονότα αλλά στη νομική συμβουλή την οποία έλαβε από τον δικηγόρο του. Βεβαίως και εφόσον το όλο θέμα τίθεται με αυτό τον τόσο γενικό και αόριστο τρόπο, η πραγματικότητα είναι πως κατ΄ επανάληψη τίθενται ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου εφέσεις παρόμοιες με αυτή υπό εξέταση δίχως οποιοσδήποτε από τους εφεσείοντες σε αυτές τις περιπτώσεις να διαμαρτύρεται αναφορικά με την ανεπάρκεια του χρόνου ο οποίος υπήρχε στη διάθεση τους για καταχώριση της έφεσης τους. 15 Αυτό δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί άνευ σημασίας καθότι, όπως οφείλει επίσης να παρατηρήσει το Δικαστήριο, η ειδοποίηση Τύπου "ΙΑ" δεν είναι η πρώτη ειδοποίηση η επίδοση της οποίας προβλέπεται στο Μέρος VIA του σχετικού Νόμου. Προηγείται βεβαίως η επίδοση της ειδοποίησης Τύπου "Ι". Σύμφωνα με το περιεχόμενο της οποίας ο ενυπόθηκος οφειλέτης καλείται προς τούτο, όπως εντός τριάντα

(30)ημερών καταβάλει το ποσό το οποίο αναφέρεται εντός αυτής ενώ ειδοποιείται επίσης ότι αν δεν καταβάλει το συγκεκριμένο ποσό τότε ο ενυπόθηκος δανειστής θα προχωρήσει με την διαδικασία πλειστηριασμού που προβλέπεται στο Μέρος VIA του σχετικού Νόμου στην πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου και στην μεταβίβαση τούτου στον αγοραστή. 16 Συνεπώς δεν κρίνεται ορθό όπως το θέμα το οποίο εγείρεται με τον λόγο έφεσης 1.δ ιδωθεί σε απομόνωση με αναφορά μόνο στο άρθρο 43Γ

(3)ή στην προθεσμία των τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης Τύπου "ΙΑ". 17 Μάλιστα στην περίπτωση του εφεσείοντα ο ίδιος ισχυρίζεται ότι η ειδοποίηση Τύπου "Ι" επιδόθηκε σε αυτόν στις 7/12/2015, δηλαδή πριν δύο χρόνια περίπου, ενώ η ειδοποίηση αυτή επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του. Επισυνάπτεται επίσης αντίγραφο της ίδιας ειδοποίησης στην ένορκη δήλωση του ενόρκως δηλούντος προς υποστήριξη της ένστασης. Επιβεβαιώνοντας και με αυτό τον τρόπο αλλά και με τα όσα αναφέρονται σχετικά στην παράγραφο 13 της ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της ένστασης, τον ισχυρισμό του εφεσείοντα. 18 Ουσιαστικά, επισημαίνεται γενικά από το Δικαστήριο πως η προθεσμία των 30 ημερών αποτελεί μέρος μίας διαδικασίας της οποίας η χρονική πτυχή στο σύνολο της ασφαλώς δεν περιορίζεται σε χρονική περίοδο μόνο 30 ημερών αλλά ποικίλει αναλόγως με την κάθε περίπτωση. 19 Μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει προηγηθεί μια χρονική διαφορά μεταξύ της επίδοσης της ειδοποίησης Τύπου "Ι" και αυτής της ειδοποίησης Τύπου "ΙΑ" σχεδόν 25 μηνών. Ομολογουμένως η χρονική διαφορά αυτή προκαλεί εντύπωση όμως η έφεση του εφεσείοντα δεν έχει εγείρει το θέμα αυτό ως λόγο έφεσης και ούτε και είναι συνεπώς ορθό να εξεταστεί από το Δικαστήριο. Όμως αξίζει να σημειωθεί πως ενώ το ποσό το οποίο ζητείται με την ειδοποίηση Τύπου "Ι" είναι αυτό των €100.738,84 μέχρι και την επίδοση της ειδοποίησης Τύπου "ΙΑ" αυτό έχει αυξηθεί στο ποσό των €121.470,56 πλέον τόκος €1.881,17, δηλαδή μία αύξηση του ποσοστού πέραν του 22%. Αναδεικνύεται και από αυτό το δεδομένο, το οποίο δεν έχει εγερθεί με την έφεση του εφεσείοντα, πως η προσέγγιση κατά την εκπροσώπηση του ενώπιον του Δικαστηρίου θεμελιώθηκε περισσότερο επί μίας θεωρητικής, σχεδόν ακαδημαϊκής, βάσης, παρά με αναφορά στα γεγονότα της περίπτωσης του εφεσείοντα και βεβαίως σε συνάρτηση με το νομικό πλαίσιο εντός του οποίου αυτά τα δεδομένα έχουν διαμορφωθεί με την πάροδο του χρόνου. 20 Όμως αναφορικά συνεπώς με τις περιστάσεις της περίπτωσης υπό εξέταση προκύπτει ως αδιαμφισβήτητο δεδομένο ότι ο αιτητής, ως ο ενυπόθηκος οφειλέτης, δεν βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με την ειδοποίηση Τύπου "ΙΑ" ως εναρκτήριο μέσο της διαδικασίας της σκοπούμενης πώλησης. Δηλαδή, ο αιτητής είχε υπόψη του την έναρξη ή έστω την προοπτική έναρξης αλλά και ολοκλήρωσης αυτής της διαδικασίας. Τονίζεται πραγματικά και πάλι το περιεχόμενο της ειδοποίησης Τύπου "Ι" σύμφωνα με το οποίο ο εφεσείων είχε κληθεί, όπως εντός τριάντα

(30)ημερών καταβάλει το ποσό το οποίο αναφερόταν εντός αυτής ενώ παράλληλα είχε ειδοποιηθεί πως αν δεν πλήρωνε το ποσό των €100.738,84 τότε η εφεσίβλητη θα προχωρούσε με την διαδικασία πλειστηριασμού η οποία προβλέπεται στο Μέρος VIA του σχετικού Νόμου με σκοπό ασφαλώς στην πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. 21 Συνεπώς, ως προς την πραγματική πτυχή της θέσης του αναφορικά με την ύπαρξη αντισυνταγματικότητας, δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί το γεγονός ότι δεν ευσταθεί ακόμη και υπό την έννοια της πραγματικής πτυχής της συγκεκριμένης περίπτωσης η θέση ότι η «.προθεσμία του ενός μηνός από την επίδοση για την λήψη δικαστικών μέτρων είναι αντικειμενικά και υπό τις περιστάσεις εξόφθαλμα στενή και για το λόγο τούτο αντισυνταγματική». 22 Έστω όμως και σε σχέση αποκλειστικά με την επίδοση της ειδοποίησης Τύπου "ΙΑ", δίχως δηλαδή να λαμβάνεται υπόψη η προηγούμενη επίδοση της ειδοποίησης Τύπου "Ι", το γεγονός ότι ο εφεσείων ανάλωσε περίπου το ήμισυ της προθεσμίας η οποία παρέχεται από τον σχετικό Νόμο σε προσπάθεια του να διορίσει δικηγόρο για να τον εκπροσωπήσει και παρά και το δεδομένο ότι το Δικαστήριο δέχτηκε στη συνέχεια το αίτημα του για παράταση της σχετικής προθεσμίας δεν οδηγεί αναπόφευκτα σε συμπέρασμα πως η προθεσμία των τριάντα

(30)ημερών είναι «εξόφθαλμα στενή». Ειδικά δε υπό οποιαδήποτε γενική έννοια η οποία θα μπορούσε να τύχει εφαρμογής σε κάθε περίπτωση επίδοσης της ειδοποίησης Τύπου "ΙΑ". 23 Επιπλέον, στην περίπτωση του εφεσείοντα, αγνοώντας και πάλι την επίδοση προηγουμένως της ειδοποίησης Τύπου "Ι", λαμβάνοντας υπόψη την επίδοση της ειδοποίησης Τύπου "ΙΑ" στις 15/11/2017, η ίδια η ημερομηνία πλειστηριασμού απείχε περίπου δυόμισι (2 ½) μήνες από την ημερομηνία επίδοσης. Ούτε και αποκλείεται ο ίδιος ή κάποιο άλλο άτομο σε παρόμοια οικονομική κατάσταση με αυτόν να είχε επιδιώξει νωρίτερα την εξασφάλιση νομικής αρωγής. Ούτε και αποκλείεται επίσης παρόμοια περίπτωση με αυτή του εφεσείοντα να είχε τύχει διαφορετικής αντιμετώπισης από αυτή την οποία έτυχε η δική του περίπτωση και το αίτημα του για νομική αρωγή να είχε εξεταστεί σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Βεβαίως στην πράξη, παρά και την οποιαδήποτε καθυστέρηση, εν τέλει η έφεση του εφεσείοντα τυγχάνει εξέτασης πριν από την ορισμένη ημερομηνία του πλειστηριασμού. 24 Έστω και να θεωρηθεί πως με τον λόγο έφεσης 1.δ είναι τη συνταγματικότητα του άρθρου 44Γ

(3)την οποία καλείται το Δικαστήριο να εξετάσει, αυτό το οποίο παρατηρείται είναι ότι εντός της έφεσης, δεν έχει συσχετιστεί αυτή η πρόνοια με οποιοδήποτε άρθρο του Συντάγματος έτσι ώστε να κριθεί ότι αυτή είναι αντισυνταγματική. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και σε σχέση με τον λόγο έφεσης 1.ε αν και τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση αναφέρονται συγκεκριμένα άρθρα του σχετικού Νόμου. Όμως ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δεν αναφέρονται συγκεκριμένα άρθρα αλλά προφανώς όλα τα άρθρα του Μέρους VIA του σχετικού Νόμου, δηλαδή δεκαέξι

(16)άρθρα στο σύνολο. Έστω και εάν βεβαίως δεν υπάρχει άρθρο 44ΑΑ εντός του σχετικού Νόμου θα μπορούσε να θεωρηθεί πως η αναφορά εντός της έφεσης είναι στο άρθρο 44ΙΑΑ το οποίο προστέθηκε στο Μέρος VIA με τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικός) (Αρ. 7) Νόμος του 2015 (Ν.75 (Ι)/2015). Υπάρχει επίσης και αναφορά στον λόγο έφεσης 1.ε σε επέμβαση από τον νομοθέτη σε υφιστάμενες συμβατικές σχέσεις βάσει της οποίας συμπερασματικά θα μπορούσε να θεωρηθεί πως η αναφορά είναι σε άρθρο του Συντάγματος το οποίο να έχει σχέση με συμβατικές σχέσεις, δηλαδή το άρθρο 26. 25 Αναμφίβολα συνεπώς ευσταθεί ο λόγος ένστασης 15 ως προς το ότι δεν αναφέρονται εντός της έφεσης τα συγκεκριμένα άρθρα του Συντάγματος τα οποία παραβιάζουν οι συγκεκριμένες διατάξεις του Μέρους VIA του σχετικού Νόμου. Επιπρόσθετα βεβαίως δεν αναφέρονται ούτε και οι συγκεκριμένες διατάξεις του σχετικού Νόμου οι οποίες παραβιάζουν το Σύνταγμα. Έστω και εάν εξάγεται πως ο λόγος έφεσης 1.δ προφανώς αναφέρεται στο άρθρο 44Γ

(3)του σχετικού Νόμου ή με τον ίδιο τρόπο, σε σχέση με τον λόγο έφεσης 1.3 εύλογα θα μπορούσε το Δικαστήριο να οδηγηθεί σε συμπέρασμα πως η αναφορά σε συγκεκριμένο άρθρο του Συντάγματος είναι στο άρθρο 26. 26 Βεβαίως όπως αναφέρεται στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Investylia Ltd. v. Ε. & Π. Λειβαδιώτης Λτδ.

(2004)1Γ Α. Α. Δ. 1872 - έστω με αναφορά σε αγωγή δίχως όμως παράλληλα αυτό να ανατρέπει την εφαρμογή ως γενικής αρχής της ίδιας προσέγγισης και σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, με την έφεση και το περιεχόμενο της να έχουν αντίστοιχη θέση με αυτή ενός δικογράφου σε αγωγή - θέμα αντισυνταγματικότητας εγείρεται στο δικόγραφο, στο οποίο δίδονται πλήρεις λεπτομέρειες της εισήγησης, όπως, παραδείγματος χάριν, ποιο άρθρο ή άρθρα ή μέρους άρθρου του Νόμου αντίκειται στο Σύνταγμα και βεβαίως και σε ποιο άρθρο του Συντάγματος ενώ στη συνέχεια ακολουθεί η αιτιολογία της εισήγησης. 27 Περιγράφεται επίσης στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Βαρνάβας Νικολάου και Υιοί Λτδ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1998)3 Α. Α. Δ. 862 ως ορθή η άρνηση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να εξετάσει θέση η οποία προβαλλόταν στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου της εφεσείουσας αναφορικά με την αντισυνταγματικότητα του Νόμου καθότι τέτοιος λόγος δεν προβαλλόταν στα δικόγραφα της προσφυγής. Ως ορθή επίσης επισημάνθηκε η παρατήρηση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς το ότι η αντισυνταγματικότητα νόμου συνιστά νομικό θέμα ιδιάζουσας σημασίας και σπουδαιότητας το οποίο πρέπει να προσδιορίζεται επακριβώς στα δικόγραφα. 28 Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως ακόμη και να θεωρηθεί πως με τον λόγο έφεσης 1.δ είναι τη συνταγματικότητα του άρθρου 44Γ

(3)την οποία καλείται το Δικαστήριο να εξετάσει ο εφεσείων, αυτό το οποίο επίσης παρατηρείται είναι ότι ούτε και εντός της γραπτής αγόρευσης του δικηγόρου δεν έχει συσχετιστεί η συγκεκριμένη πρόνοια με οποιοδήποτε άρθρο του Συντάγματος έτσι ώστε να κριθεί ότι αυτή είναι αντισυνταγματική αλλά ούτε και αναφέρεται οτιδήποτε σχετικό αναφορικά με την κατ΄ ισχυρισμό αντισυνταγματικότητα της πρόνοιας βάσει της οποίας καθορίζεται προθεσμία ως προς την καταχώριση έφεσης. Απλά εγείρεται με ένα γενικό και εντελώς αόριστο τρόπο, παράλληλα αγνοώντας το σύνολο της διαδικασίας η οποία προβλέπεται από το Μέρος VIA του σχετικού Νόμου, η θέση ότι η συγκεκριμένη προθεσμία «.είναι αντικειμενικά και υπό τις περιστάσεις εξόφθαλμα στενή και για τον λόγο τούτο αντισυνταγματική». Ως προς την αναφορά στις περιστάσεις με τη χρήση της φράσης «.υπό τις περιστάσεις.» πραγματικά θα ήταν πλεονασμός για το Δικαστήριο να επαναλάβει τα όσα επισημαίνονται πιο πάνω αναφορικά με τα πραγματικά δεδομένα της περίπτωσης του εφεσείοντα και σε σχέση με τα οποία συμφωνούν αμφότεροι οι διάδικοι, ως προς τις ημερομηνίες δηλαδή επίδοσης των ειδοποιήσεων Τύπου "Ι" και Τύπου "ΙΑ". 29 Διατηρώντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω αναφορικά τόσο με την πραγματική πτυχή όσο και την νομική πτυχή του θέματος αντισυνταγματικότητας λόγω της ύπαρξης της συγκεκριμένης προθεσμίας για την καταχώριση έφεσης για παραμερισμό της επίδικης ειδοποίησης, ο εφεσείων δεν στοιχειοθετεί μία κατά το ελάχιστο πειστική εικόνα ως προς την, κατά τον ίδιο, εξόφθαλμη στενότητα και συνεπώς αντισυνταγματικότητα της προθεσμίας των τριάντα ημερών. 30 Επομένως, ακόμη και με τον τρόπο τον οποίο έχει γενικά παρουσιαστεί η θέση του εφεσείοντα αναφορικά με την αντισυνταγματικότητα της συγκεκριμένης προθεσμίας όπως αυτή προνοείται τόσο στο άρθρο 44Γ του σχετικού Νόμου, όσο και στο άρθρο 44ΙΓ, δηλαδή το άρθρο το οποίο αναφέρεται ειδικά σε εφέσεις δυνάμει του σχετικού Νόμου, αυτή η θέση δεν διαπιστώνεται να ευσταθεί. Τονίζεται παράλληλα και το γεγονός της δυνατότητας η οποία παρέχεται από τον σχετικό Νόμο ως προς την εξασφάλιση παράτασης της συγκεκριμένης προθεσμίας. 31 Αναφορικά με το θέμα της συνταγματικότητας έστω και υπό τη γενική και αόριστη μορφή με την οποία έχει τεθεί ως προς την παραβίαση του δικαιώματος της ελευθερίας των συμβάσεων όπως αυτή κατοχυρώνεται από το άρθρο 26 του Συντάγματος, το Δικαστήριο κρίνει πως η ύπαρξη νομοθεσίας με την οποία ρυθμίζεται η διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου δεν επεμβαίνει ή με οποιοδήποτε τρόπο αλλοιώνει το περιεχόμενο της σύμβασης υποθήκης μεταξύ των συμβαλλομένων μερών και συνεπώς αυτή δεν είναι δυνατό να κριθεί ως αντισυνταγματική. 32 Υπενθυμίζεται απλά ότι η διαδικασία πλειστηριασμού η οποία προβλέπεται από το Μέρος VIA του σχετικού Νόμου αναφέρεται σε διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή και όχι από τον Διευθυντή (δηλαδή, σύμφωνα και με το άρθρο ερμηνείας του σχετικού Νόμου, τον Διευθυντή του Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος του Υπουργείου Εσωτερικών, και ο οποίος ορισμός περιλαμβάνει και Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό). Διαδικασία η οποία προηγουμένως, δηλαδή προ της ψήφισης του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικός) Νόμου Ν. 142(Ι)/2014, μπορούσε να διεξαχθεί μόνο από τον Διευθυντή. 33 Ουσιαστικά, θέτοντας το πολύ απλά, δεν γίνεται δεκτή ως ορθή η θέση ότι επειδή κατά τον χρόνο σύναψης των επίδικων συμβάσεων υποθήκης δεν ίσχυε ο περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικός) Νόμος Ν. 142(Ι)/2014, οι τροποποιήσεις του και τα άρθρα 44Α - 44ΙΑΑ του Νόμου 9/1965 είναι αντισυνταγματικές καθότι ο νομοθέτης επεμβαίνει σε υφιστάμενες συμβατικές σχέσεις. Έχει πραγματικά αποτύχει ο ευπαίδευτος δικηγόρος του εφεσείοντα να πείσει το Δικαστήριο τόσο ως προς την πραγματική πτυχή της ύπαρξης όντως επέμβασης στη συμβατική σχέση μεταξύ των διαδίκων όσο και ως προς τη νομική βασιμότητα αυτής της θέσης. 34 Τονίζεται επίσης πως ασφαλώς, η συνταγματικότητα του σχετικού Νόμου κρίνεται έχοντας υπόψη τόσο τη μαρτυρία όσο και την επιχειρηματολογία με την οποία υποστηρίχθηκε η συγκεκριμένη θέση. Με όλο το σεβασμό προς τον ευπαίδευτο δικηγόρο του εφεσείοντα αυτό το οποίο διαπιστώνεται από το Δικαστήριο είναι πως η επιχειρηματολογία η οποία προωθήθηκε εκ μέρους του εφεσείοντα όχι μόνο δεν λαμβάνει υπόψη τα πραγματικά περιστατικά της περίπτωσης του ίδιου του εφεσείοντα, δηλαδή όχι μόνο κρίνεται αποσυνδεδεμένη από τα γεγονότα της περίπτωσης υπό εξέταση, αλλά παράλληλα διαπιστώνεται να είναι τόσο γενικόλογη έτσι ώστε εν τέλει το Δικαστήριο να οδηγείται σε συμπέρασμα πως αυτή πραγματικά δεν υποστηρίζει πειστικά και άμεσα την όλη εισήγηση ως προς την ύπαρξη αντισυνταγματικότητας στον σχετικό Νόμο με αναφορά πάντοτε βεβαίως στα γεγονότα της περίπτωσης του εφεσείοντα. Τονίζεται όμως πως ούτε και κρινόμενη επί μίας πιο γενικής βάσης θα μπορούσε αυτή να κριθεί ως πειστική για το Δικαστήριο αναφορικά με την ύπαρξη αντισυνταγματικότητας στον σχετικό Νόμο. 35 Συνεπώς, διατηρώντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω η έφεση απορρίπτεται ενώ διατηρώντας υπόψη και το αποτέλεσμα εκδίκασης της τα έξοδα της έφεσης επιδικάζονται υπέρ της εφεσίβλητης και εις βάρος του εφεσείοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ______________________________ Μάνθος Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject:- Civil/General Application/Final (Αναφορά:- Αίτηση/Έφεση Παραμερισμού Διαδικασίας Πλειστηριασμού Ενυπόθηκου Ακινήτου) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο