Αναφορικά με την Αγωγή 2754/2003 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, Αρ. Γενικής Αίτησης: 149/2017, 11/1/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2018:A14 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Γενικής Αίτησης: 149/2017 Αναφορικά με τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο του 1965, 9/1965, άρθρα 35, 36, 44Α - 44ΙΔ Αναφορικά με τον Περί Τόκου Νόμο 2/1977 Αναφορικά με τον Περί Ελευθεροποίησης του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμος του 1999 (Ν. 160(Ι)/1999) και τις τροποποιήσεις αυτού Αναφορικά με την υποθήκη Υ 5756/97 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας Αναφορικά με την Αγωγή 2754/2003 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου Ημερομηνία: 11.01.2018 Εμφανίσεις Για Εφεσείοντα : κος Χ. Φωτίου για κα Άντρη Νεοφύτου Για Εφεσίβλητους : κα Α. Μιχαήλ για Γεωργιάδης & Πελίδης Δ.Ε.Π.Ε ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με Έφεση καταχωρηθείσα στις 10.07.2017 (στο εξής Επίδικη Έφεση) ο Χριστοφής Καλλή (στο εξής ο Εφεσείοντας) αιτείται: A. Aκύρωση της ειδοποίησης τύπου «Θ» και «Ι» ημερομηνίας 21.04.
- Β. Διάταγμα που να απαγορεύει στην καθ΄ ης η αίτηση να ενεργοποιήσει τις διατάξεις 44Γ - 44ΙΒ. Γ. Ακύρωση της Υποθήκης 5756/1997 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας. Δ. Ακύρωση όλων των εμπραγμάτων βαρών που έχουν εγγραφεί επί της ακίνητης ιδιοκτησίας του Αιτητή δυνάμει της απόφασης στην αγωγή 2754/2003 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου ημερομηνίας 2.2.
- Στην επίδικη Έφεση οι Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ (στο εξής οι Εφεσίβλητοι) καταχώρησαν, στις 05.12.2017, Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης προβάλλοντας 10 λόγους ένστασης με τους οποίους αμφισβητούν την επιτυχία της επίδικης Έφεσης. Οι λόγοι ένστασης άπτονται της εγκυρότητας, της νομιμοποίησης της έφεσης καθώς και των ουσιαστικών λόγων παραμερισμού των πιο πάνω ειδοποιήσεων («Θ» και «Ι»). Στις 07.12.2017 εκδόθηκε ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση, ημερομηνίας 23.11.2017, με την οποία ο Εφεσείοντας ζήτησε να παραπεμφθεί η υπόθεση από το παρών Δικαστήριο, στο Ανώτατο Δικαστήριο, για εκδίκαση ζητημάτων που άπτονται της συνταγματικότητας των άρθρων 44Α - 44ΙΑΑ του Ν.9/
- Ακολούθησε ακροαματική διαδικασία της επίδικης Έφεσης, στις 14.12.2017 και 22.12.2017 η οποία διεξάχθηκε στη βάση γραπτών αγορεύσεων και διευκρινίσεων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων. Στις 22.12.2017 επιφυλάχθηκε η απόφαση του Δικαστηρίου και οι συνήγοροι των διαδίκων θα ειδοποιούνταν σχετικά σε εύθετο χρόνο. Στις 28.12.2017, με άδεια του Δικαστηρίου, ο Εφεσείοντας, μέσω του δικηγόρου του, ζήτησε άδεια και απέσυρε την επίδικη Έφεση ανεπιφύλακτα. Με τη σύμφωνη θέση των Εφεσιβλήτων το Δικαστήριο την απέρριψε. Υπήρξε ωστόσο διαφωνία μεταξύ των συνηγόρων των διαδίκων ως προς τα έξοδα, ως εκ τούτου, δόθηκε χρόνος και στις 09.01.2018 τοποθετήθηκαν επί του θέματος με αγορεύσεις. Το θέμα των εξόδων όπως προκύπτει από τις πρόνοιες του άρθρου 43 του Ν.14/60 και τη Δ.59 Κ.1 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, καθώς επίσης από τη σχετική νομολογία, εναπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία όμως θα πρέπει να ασκείται δικαστικά. Ο κανόνας, επί του θέματος, υπαγορεύει ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης εκτός αν το Δικαστήριο, ενασκώντας τη διακριτική του εξουσία, βρίσκεται ενώπιον τέτοιων γεγονότων που δικαιολογούν διαφοροποίηση. Στην υπόθεση Χάσικος κ.ά. v. Xαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, επισημάνθηκε πως «Τόσο βαθειά θεμελιωμένη είναι η αρχή αυτή στην αστική διαδικασία, τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, ώστε να μη δίδονται κατά κανόνα λόγοι (εξυπακούονται) για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου όταν η διαταγή για τα έξοδα συνάδει με την αρχή αυτή. Οι λόγοι για τους οποίους τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα (στην αστική διαδικασία) είναι ευνόητοι: Η δικαίωση δε συνεπάγεται δαπάνη». Ερχόμενο το Δικαστήριο στα γεγονότα που βρίσκονται ενώπιον του ως αδιαμφισβήτητα και όχι στη βάση υποθετικών σεναρίων, είτε αυτά αφορούν στο αποτέλεσμα της επίδικης Έφεσης, είτε στα γεγονότα της υπόθεσης που δεν ακούστηκε, κρίνεται ότι η απόσυρση της επίδικης Έφεσης δε συνάδει με συμπέρασμα ότι ο Εφεσείοντας είναι ο επιτυχών διάδικος. Αντίθετα, τέτοιο συμπέρασμα δικαιολογείται για την πλευρά των Εφεσίβλητων, οι οποίοι κατά την απόσυρση της έφεσης, όταν έγινε αναφορά από το συνήγορο του Εφεσείοντα περί απόσυρσης εξαιτίας της ακύρωσης προγραμματισμένου πλειστηριασμού, παρότι συμφώνησαν στο γεγονός της ακύρωσης του πλειστηριασμού, διαχώρισαν τη θέση τους ως προς τη σχετικότητα της παρούσας επίδικης Έφεσης με τον πλειστηριασμό. Είναι δε σαφές ενώπιον του Δικαστηρίου, πως με την παρούσα επίδικη Έφεση δε ζητείται η ακύρωση ή αναστολή του πλειστηριασμού που προγραμματίστηκε και ο οποίος είναι κοινώς αποδεκτό ότι αφορούσε το αντικείμενο άλλης έφεσης, ενώπιον άλλου Δικαστηρίου, η οποία έχει ολοκληρωθεί και με την οποία ζητείτο, ο παραμερισμός Ειδοποίησης Τύπος ΙΑ. Το αίτημα για παραμερισμό των Ειδοποιήσεων Τύπος «Θ» και «Ι» που αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας επίδικης Έφεσης είναι διαφορετικό. Η κάθε Ειδοποίηση διατηρεί την αυτοτέλεια και την ισχύ της μέχρι την ακύρωση της. Μελέτη των σχετικών διατάξεων των άρθρων 44Β και 44Γ του Ν.9/1965 καταδεικνύει πως το αντικείμενο της Ειδοποίησης Τύπος «Ι» είναι διαφορετικό από το αντικείμενο της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ». Ενόψει των πιο πάνω, με την απόσυρση της επίδικης Έφεσης ο Εφεσείοντας δεν είναι ο επιτυχών διάδικος. Ταυτόχρονα, οι Εφεσίβλητοι έχουν κληθεί σε μία διαδικασία το αποτέλεσμα της οποίας τερματίζεται χωρίς να έχει κριθεί ότι αποτυγχάνουν στις θέσεις τους. Στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης ν. Δημητρίου
(2011)1 Α.Α.Δ. 1985 όπου διακόπηκε η αγωγή εναντίον όλων των εναγομένων (1 - 3) επειδή υπήρξε συμφωνία μεταξύ του ενάγοντα και των εναγόμενων 2 και 3, δεν επιδικάστηκαν έξοδα υπέρ του εναγόμενου 1 (εφεσείοντα στην εν λόγω απόφαση του εφετείου) πλην όμως το εφετείο διαφοροποίησε τη διαταγή επιδικάζοντας του έξοδα μόνο για το 1/3 επειδή αυτός είχε ίδιο δικηγόρο με τους άλλους δυο εναγόμενους. Ωστόσο διαφαίνεται πως η συλλογική του Εφετείου, ότι ο εναγόμενος 1 - εφεσείοντας στην εν λόγω υπόθεση, ήταν επιτυχόν διάδικος. Αναφέρθηκε δε από το Εφετείο πως: «Σε περιπτώσεις διακοπής της διαδικασίας, ο εναγόμενος, χωρίς η βασική αρχή ότι η επιδίκαση των εξόδων ανήκει στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να καταργείται, δικαιούται στα έξοδα. Όταν το δικαστήριο, κατά την άσκηση της εξουσίας του αυτής, ακολουθεί τον κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται στα έξοδα της δίκης, δε δίδει λόγους γι' αυτό, αφού αυτοί εξυπακούονται, κάτι, όμως, που δεν ισχύει στην αντίθετη περίπτωση». Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω, κρίνεται ότι οι Εφεσίβλητοι δικαιούνται σε έξοδα εξαιτίας της εμφάνισης τους και της εμπλοκής τους σε διαδικασία που ο Εφεσείοντας επέλεξε να τερματίσει, επικαλούμενος το αποδεκτό γεγονός της ακύρωσης του πλειστηριασμού το οποίο όμως, δεν είναι αντικείμενο στην παρούσα επίδικη Έφεση-διαδικασία. Επομένως, κρίνεται ότι είναι ορθό και δίκαιο ο Εφεσείοντας να επιβαρυνθεί με τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, τα οποία επιδικάζονται προς όφελος των Εφεσίβλητων και εναντίον του, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................. Δ. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής ./ΓΑΚ Subject : Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία / Έξοδα σε απόσυρση διαδικασίας cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο