Μαρία Νεοφύτου ν. Ντορια Ιωαννίδου Μιτσίδου κ.α., Αγ. Αρ.: 1785/11, 28/2/2018

(4)μάρτυρες και συγκεκριμένα η ίδια η ενάγουσα (Μ.Ε.1), ο κ. Βαγγέλης Μαυρονικόλας (Μ.Ε.2), ο κ. Σωτήρης Ζίγκας (Μ.Ε.3) και ο κ. Ιωάννης Ιακωβίδης (Μ.Ε.4). Για λογαριασμό της υπεράσπισης κατάθεσαν μόνο οι ίδιες οι εναγόμενες και δεν προσκομίστηκε οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία εκ μέρους τους. Περιληπτικά η μαρτυρία η οποία τέθηκε ενώπιον μου έχει ως ακολούθως: Η ενάγουσα στη γραπτής της δήλωση (Έγγραφο 1), η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως της εξέτασης, αναφέρεται στην ιδιοκτησία των δύο κατοικιών που βρίσκονται στο ισόγειο και 1ον όροφο στην Λεωφ. Γρίβα Διγενή και Αθανάσιου Διάκου 1 στην Πάφο και συγκεκριμένα ότι ιδιοκτήτρια της κατοικίας στον 1ον όροφο είναι η ίδια ενώ στο ισόγειο η εναγομένη

1. Αναφέρει επίσης ότι αρχικά ήταν ιδιοκτήτρια και των δύο κατοικιών και κατά το έτος 1979, κατόπιν οριζόντιου διαχωρισμού, μεταβίβασε την κατοικία στο ισόγειο επ΄ ονόματι της εναγομένης 2 η οποία είναι αδελφή της και κατόπιν, κατά το έτος 1988, η εν λόγω κατοικία μεταβιβάστηκε από την εναγόμενη 2 στην εναγομένη 1, κόρη της, δυνάμει δωρεάς. Προς υποστήριξη της θέσης της κατάθεσε στο Δικαστήριο αντίγραφο τίτλου ιδιοκτησίας της κατοικίας στον 1ον όροφο (βλ. τεκμήριο 1) και πιστοποιητικά έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας στα οποία φαίνεται το ιστορικό των εν λόγω ακινήτων (βλ. τεκμήρια 2, 3 και 4). Κατάθεσε επίσης ως τεκμήριο 5 τίτλο ιδιοκτησίας της ισόγειας κατοικίας επ' ονόματι της εναγομένης
2. Πέραν των πιο πάνω, η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι στο οικόπεδο των δύο κατοικιών υπάρχουν βοηθητικά κτίρια τα οποία αποτελούν κοινόκτητη περιουσία των δύο τίτλων ιδιοκτησίας και δυνάμει συμφωνίας ημερομηνίας 19/11/1979 (βλ. τεκμήριο 8), με την προοπτική μεταβίβασης της ισόγειας κατοικίας στο όνομα της εναγομένης 2, συμφωνήθηκαν μεταξύ τους τα ακόλουθα: α) Τα δύο πρώτα δωμάτια των βοηθητικών ισογείων δωματίων να χρησιμοποιούνται εφ' όρου ζωής των συμβαλλομένων και των διαδόχων αυτών ή και αγοραστών της ως άνω περιουσίας, υπό της πρώτης συμβαλλόμενης δηλαδή την ενάγουσα. Το ένα εκ των άνω δωματίων τα οποία θα χρησιμοποιούνται από την ίδια την ενάγουσα είναι το έχον την πρόσοψη προς τον δρόμο και το άλλο συνεχόμενο όπισθεν τούτου. β) Τα δύο πίσω συνεχόμενα δωμάτια τα οποία περιγράφονται εις το τίτλο ως δωμάτιο και μικρή αποθήκη θα χρησιμοποιούνται υπό της δεύτερης συμβαλλομένης, δηλαδή της εναγομένης
3. γ) Θα παραμείνει κοινόχρηστος διάδρομος, το αποχωρητήριο και το γκαράζ. Κατάθεσε στο Δικαστήριο Κτηματολογικό Σχέδιο στο οποίο φαίνονται τα εν λόγω βοηθητικά και χρωματίζεται σε αυτό με πράσινο χρώμα τα δωμάτια που αποκλειστικά θα κατέχονταν από την ενάγουσα, με κίτρινο αυτά που θα κατέχονταν από την εναγόμενη 2 και με κόκκινο ο κοινόχρηστος χώρος (βλ. τεκμήριο 6). Επίσης, κατάθεσε ως τεκμήριο 7 σχετικό αρχιτεκτονικό σχέδιο του αρχιτέκτονα κ. Βαγγέλη Μαυρονικόλα με προτεινόμενη αναπροσαρμογή δυνάμει της άδειας οικοδομής Κ 6229, ημερ. 01/06/
4. Συνεχίζοντας στην γραπτή της δήλωση η ενάγουσα, αναφέρει ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα η ίδια και η εναγομένη 2 παραχώρησαν την χρήση των βοηθητικών κτιρίων στους γονείς τους, οι οποίοι διέμεναν σε αυτά. Η μητέρα τους απεβίωσε το 2005 και ο πατέρας τους το
5. Μετά από αυτό και κατά το τέλος Μαρτίου 2009, η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι έλαβε αποκλειστική κατοχή των δύο πρώτων δωματίων όπως περιγράφονται στο συμφωνητικό έγγραφο και η εναγόμενη 2 και η θυγατέρα της, εναγομένη 1, έλαβαν αποκλειστική κατοχή των δύο πισινών δωματίων όπως περιγράφονται στο συμφωνητικό έγγραφο. Η ίδια τοποθέτησε έπιπλα στα δύο δωμάτια, εφάρμοσε κλειδαριά και είχε αποκλειστική κατοχή και χρήση σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας ημερομηνίας 19/11/
6. Οι εναγόμενες χρησιμοποιούσαν τα δύο πισινά δωμάτια καθώς και η οικιακή βοηθός τους και έχουν μέχρι σήμερα την αποκλειστική κατοχή και χρήση των δύο πισινών δωματίων σύμφωνα με τις πρόνοιες της έγγραφης συμφωνίας ημερ. 19/11/
7. Πιο κάτω αναφέρεται στην άδεια οικοδομής με αρ. Κ.6229 για προσθηκομετατροπές επί των δύο δωματίων με σκοπό αυτά να γίνουν κατοικήσιμα, την οποία εξασφάλισε την 01ην/06/2011 (βλ. τεκμήριο 9) και στο ότι υπέγραψε συμβόλαιο με εργοληπτική εταιρεία για την εκτέλεση των εργασιών της άδειας οικοδομής το οποίο κατάθεσε ως τεκμήριο
8. Η εν λόγω εταιρεία άρχισε εργασίες κατά τις 14/06/2011 και οι εναγόμενες κατά τις 16/06/2011 ενεργώντας από κοινού προς εξυπηρέτηση κοινού σκοπού και συμφέροντος, έσπασαν την κλειδαριά η οποία της εξασφάλιζε την αποκλειστική χρήση και κατοχή των δύο δωματίων, κατάστρεψαν και εξαφάνισαν την κλειδαριά και τοποθέτησαν άλλη πάνω στην πόρτα, προκαλώντας της ζημιά και παρεμποδίζοντας την εταιρεία να εκτελέσει τις εργασίες της. Η αξία της κλειδαριάς της πόρτας, αναφέρει, ανέρχεται σε €
9. Επίσης, ισχυρίζεται ότι οι εναγόμενες τοποθέτησαν μπροστά στην είσοδο των δύο δωματίων αυτοκίνητο αντίκα, παρεμποδίζοντας την ελεύθερη και απρόσκοπτη είσοδο στα δύο δωμάτια. Προσέλαβαν μπράβους οι οποίοι εκφόβιζαν και παρεμπόδιζαν την ίδια και τους υπαλλήλους της εργοληπτικής εταιρείας να εκτελέσουν τις εργασίες ανακαίνισης των δύο δωματίων. Είναι περαιτέρω η θέση της, ότι οι εναγόμενες δεν της επιτρέπουν και την εμποδίζουν από το να κατέχει ελεύθερα και απρόσκοπτα και να εκμεταλλεύεται και να αξιοποιήσει όπως επιθυμεί την εν λόγω ακίνητη ιδιοκτησία. Επίσης, η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι οι εναγόμενες συνεχίζουν να διεκδικούν ότι έχουν δικαίωμα ελεύθερης εισόδου και εισέρχονται στα δύο δωμάτια που δικαιούται αποκλειστική κατοχή. Επιπρόσθετα, αναφέρει ότι οι εναγόμενες στις 24/06/2011 ζήτησαν και πέτυχαν την ακύρωση της εκδοθείσας άδειας οικοδομής. Ένεκα της πιο πάνω συμπεριφοράς των εναγομένων, η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι υφίσταται ζημιές λόγω του ότι δεν μπορεί να αξιοποιήσει την περιουσία της όπως επιθυμεί και που ανέρχονται στην ενοικιαστική της αξία. Κατάθεσε στο Δικαστήριο έκθεση εκτίμησης ως τεκμήριο 11 στην οποία το μηνιαίο ενοίκιο υπολογίστηκε σε €170, περιορίζει όμως την απαίτηση της σε €150 μηνιαίως από 16/06/2011 μέχρι άρσης της παράνομης επέμβασης. Αντεξεταζόμενη από την συνήγορο της εναγομένης 1, της υποδείχθηκε η μεταβίβαση που έγινε του ακινήτου της στον Νεόφυτο Δρίτσα και ακολούθως μέσω του Νεόφυτου Παπασάββα Κωνσταντίνου, πατέρα της ενάγουσας, επανεγράφηκε στο όνομα της, με τη μάρτυρα να συμφωνεί και να εξηγεί τι ακριβώς είχε γίνει. Αναφορικά με τα βοηθητικά, δεν θυμόταν να πεί πότε αυτά κτίστηκαν αλλά ανάφερε ότι αρχικά ήταν βιοτεχνία γιαουρτιού του πατέρα της και αργότερα μετατράπηκε σε οικία. Ήταν η θέση της ότι όταν έγινε η συμφωνία το 1979, τα βοηθητικά ήταν όπως είναι σήμερα και ότι οι γονείς τους ήταν ήδη μέσα σε αυτά όταν έγινε το συμφωνητικό έγγραφο. Είπε περαιτέρω ότι υπάρχουν δύο προσβάσεις στα εν λόγω βοηθητικά, μια πόρτα μπροστά, προς το δρόμο και μια στο πλάι, στην αυλή. Οι εναγόμενες την εμπόδισαν όταν έφερε ανθρώπους για την ανακαίνιση. Τώρα, είπε, δεν την εμποδίζουν και θέλει να γνωρίζει κατά πόσο έχει αποκλειστική χρήση των εν λόγω δωματίων και το συμφωνητικό έγγραφο έχει ισχύ. Η ίδια αρνήθηκε ότι έκτισε τοίχο στο πλάι έτσι ώστε να μην μπορούν οι εναγόμενες να μπουν μέσα από εκεί. Πιο κάτω, είπε ότι δεν έπεσε τοίχος για να γίνει προχώλ από τους γονείς της αλλά η ίδια δεν ζούσε στην Κύπρο τότε, αλλά στην Ελλάδα. Σε υποβολή ότι η συμφωνία έγινε πριν μπουν οι γονείς της μέσα, απάντησε ότι και έτσι να είναι τί σημαίνει αυτό. Aντεξεταζόμενη από το συνήγορο της εναγομένης 2, συμφώνησε ότι το νερό είναι κομμένο από τα υποστατικά. Της υποδείχθηκε η φωτογραφία στη σελ. 4 του τεκμηρίου 11 και είπε ότι τα υποστατικά ήταν έτσι από το 1979 εκτός από τα παράθυρα τα οποία αλλάχτηκαν. Ήταν η θέση της ότι δεν έπεσαν τοίχοι ούτε έγιναν οποιεσδήποτε άλλες αλλαγές στα υποστατικά. Της υποβλήθηκε ότι πουθενά στους τίτλους ιδιοκτησίας δεν φαίνονται τα εν λόγω υποστατικά και η μάρτυρας είπε ότι είναι συνιδιοκτήτρια αυτών με την εναγομένη 2 και ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να δει αν ισχύει το συμφωνητικό. Δεν θέλει να το ενοικιάσει είπε και εκείνο που ήθελε ήταν να βάλει μέσα οικιακή βοηθό. Ο Μ.Ε. 2 κατάθεσε ως αρχιτέκτονας στον οποίο δόθηκαν οδηγίες από την ενάγουσα να ετοιμάσει αρχιτεκτονικά σχέδια για προσθηκομετατροπές στα υποστατικά και συγκεκριμένα στα δύο δωμάτια που έχει δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης σύμφωνα με το συμφωνητικό ημερομηνίας 19/11/
10. Αναγνώρισε το τεκμήριο 7 ως τα σχέδια που ετοίμασε, έτσι ώστε να διαμορφωθεί ένα μικρό διαμέρισμα τύπου studio στο χώρο των δύο δωματίων της ενάγουσας για να εξασφαλιστεί Πολεοδομική Άδεια. Υπέβαλε σχετική αίτηση και το τεκμήριο 9 είναι η Άδεια Οικοδομής που εξασφαλίστηκε. Από ότι θυμάται κάλεσαν εργολάβο για να υλοποιήσει την εν λόγω άδεια. Το έργο δεν ολοκληρώθηκε διότι παρεμποδίστηκε ο εργολάβος από την συνιδιοκτήτρια και εν τω μεταξύ η άδεια είχε ανακληθεί. Αντεξεταζόμενος από τη συνήγορο της εναγομένης 1, είπε ότι στο τεκμήριο 7, το σημείο όπου αναφέρεται ως διαχωριστικός τοίχος, αυτός δεν υπήρχε αλλά ήταν προτεινόμενος. Το 2ο δωμάτιο με το 3ο δωμάτιο δεν διαχωρίζονταν με τοίχο, είχε κατεδαφιστεί και ήταν ένας ενιαίος χώρος. Από ότι του είπε η ενάγουσα, είχε κατεδαφιστεί από την αντίδικο της. Συμφώνησε επίσης με τη θέση ότι η κατάσταση που είδε δεν συνάδει με αυτά που περιγράφονται στη συμφωνία. Αντεξεταζόμενος από το συνήγορο της εναγομένης 2, είπε ότι το τεκμήριο 7 είναι αυτό το οποίο υπέβαλε στην αρμόδια αρχή για την εξασφάλιση της άδειας οικοδομής. Επεξήγησε το τεκμήριο 6 και τους χώρους που δεικνύει με πράσινο, κίτρινο και ροζ χρώμα και είπε ότι αυτοί συνάδουν με το συμφωνητικό έγγραφο τεκμήριο
11. Ο Μ.Ε.3 εργάζεται στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου και ουσιαστικά στην μαρτυρία του αναφέρθηκε στο ιστορικό των ακινήτων με αρ. εγγραφής 27860 και 27861, δηλαδή της ισόγειας και ανώγειας κατοικίας. Του ζητήθηκε κατά την κυρίως του εξέταση και κατάθεσε στο Δικαστήριο τον τίτλο ιδιοκτησίας της εναγομένης 1 με αρ. εγγραφής 27860, τεμάχιο 1270/5/1 όπως έχει καταχωρηθεί στο Κτηματικό μητρώο στις 02/05/1989 (βλ. τεκμήριο 12). Όπως εξήγησε ο τίτλος αυτός είναι παλαιός και περιλαμβάνει περιγραφή του ακινήτου. Πέραν από την ισόγεια κατοικία και την περιγραφή της, περιλαμβάνει και μια σημείωση στην οποία αναφέρεται ότι η διακατοχή του τεμαχίου 1270/5/1 η έκταση του οποίου είναι 788 τ.μ., περιλαμβανομένης της έκτασης που καλύπτεται από τα βοηθητικά κτίρια που αποτελούνται από

(3)δωμάτια,

(1)μικρή αποθήκη,

(1)αποχωρητήριο και

(1)γκαράζ, υπόκειται σε ότι αφορά τα κοινόχρηστα και κοινόκτητα στις διατάξεις του άρθρου 6 του Κεφ. 224 και τους όρους της άδειας διαχωρισμού με αριθμό

1. Κατάθεσε επίσης φωτοτυπία της Άδειας Οικοδομής που δόθηκε από τον Δήμο Πάφου με αρ. 5361, ημερομηνίας 23/5/1977 (βλ. τεκμήριο 13) και αφορούσε το διαχωρισμό του ακινήτου με αρ. εγγραφής 1270/5 σε δύο κατοικίες και δύο τίτλους. Όσον αφορά τα βοηθητικά, αυτά θα υπόκεινται στις διατάξεις του άρθρου 6 του Κεφ.
2. Ο μάρτυρας ανάφερε ότι η ρύθμιση της διακατοχής των βοηθητικών σήμερα, γίνεται με βάση το άρθρο 38Α του Κεφ. 224, το οποίο κατάργησε το άρθρο 6 του εν λόγω Κεφαλαίου. Περαιτέρω, κατάθεσε στο Δικαστήριο την Καλυπτική Άδεια Οικοδομής του Δήμου Πάφου με αρ. 005822 ημερ. 5/10/1978 (βλ. τεκμήριο 14), το οποίο αποτέλεσε παραδεχτό γεγονός από τις εναγόμενες. Αντεξεταζόμενος, είπε ότι το ακίνητο με αρ. εγγραφής 28760 αποκτήθηκε από την εναγόμενη 2 δια δωρεάς από την ενάγουσα στις 23/11/
3. Αναφέρθηκε επίσης στο ακίνητο με αρ. εγγραφής 27861 και ότι αυτό μεταβιβάστηκε από την ενάγουσα στον Νεόφυτο Γεωργίου Δρίτσα στις 08/01/1998 και ακολούθως στις 11/12/2003 στον Νεόφυτο Κώστα Παπασάββα και στις 12/12/2003 πίσω στην ενάγουσα. Εξήγησε επίσης ότι οι υπόλοιποι χώροι των δύο τίτλων, πέραν των κατοικιών, κατέχονται από τους ιδιοκτήτες αδιακρίτως, εξ' αδιαιρέτου σύμφωνα με τις πρόνοιες αρχικά του άρθρου 6 και αργότερα του άρθρου 38Α του Κεφ.
4. Για να διαχωριστούν απαιτείται σχετική άδεια διαίρεσης και τότε μπορεί να προστεθούν στους τίτλους. Είπε περαιτέρω ότι στο μητρώο τους δεν υπάρχει κατατεθειμένη οποιαδήποτε συμφωνία διανομής και για το Κτηματολόγιο, οι χώροι αυτοί θεωρούνται κοινόκτητοι. Ο Μ.Ε.4 κατάθεσε ως Αγρονόμος, Τοπογράφος Μηχανικός του οποίου ζητήθηκε, όπως είπε, να αποτυπώσει την υφιστάμενη κατάσταση των βοηθητικών κτιρίων και να συγκρίνει αυτά με την Άδεια, το Συμφωνητικό Έγγραφο και την Καλυπτική Άδεια. Προς το σκοπό αυτό ετοίμασε σχέδιο το οποίο κατάθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 15 και το οποίο επεξήγησε. Στο σχέδιο αυτό αποτυπώνεται με μαύρη γραμμή η κάτοψη του κτιρίου, την οποία ετοίμασε ο ίδιος κατόπιν επιτόπιας επίσκεψης, και η κάτοψη σύμφωνα με την άδεια αρ. 3142 του 1965 (βλ. τεκμήριο 16 που είναι στο σχέδιο που συνοδεύει την εν λόγω άδεια). Επίσης, τοποθέτησε σε αυτό τους χώρους και σε ποιους ανήκουν σύμφωνα με το έγγραφο του
5. Αντεξεταζόμενος ρωτήθηκε για τη ΔΟΚΟ που φαίνεται στο σχέδιο με διακεκομμένες γραμμές για να πει ότι αυτό σημαίνει ότι δεν συνεχίζει μέχρι το πάτωμα και ότι πιθανόν να υπήρχε τοίχος εκεί ή να επιχείρησαν να φτιάξουν τοίχο και να μην τον συμπλήρωσαν. Είπε περαιτέρω ότι το κτίριο πιθανόν να υπέστη αλλαγές με το χρόνο γι αυτό και υπάρχει και η καλυπτική άδεια. Είπε περαιτέρω ότι το κτίριο και η υφιστάμενη του κατάσταση δεν είναι το ίδιο με αυτό της Άδειας 3142 του
6. Έχει προστεθεί ένα δωμάτιο από ότι φαίνεται και επίσης έχει κτιστεί ένα αποχωρητήριο για το οποίο βγήκε και η καλυπτική άδεια αλλά δεν ήταν σε θέση να πει πότε αυτά έγιναν. Περαιτέρω, είπε ότι η περιγραφή στο έγγραφο του 1979 είναι η ίδια με την υφιστάμενη κατάσταση του κτιρίου. Η αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης, επέμενε ότι είναι ορθή, το ίδιο και η αποτύπωση της άδειας του
7. Εκείνο για το οποίον δεν ήταν σίγουρος είναι ο πιθανόν κοινόχρηστος διάδρομος που αναφέρει στο σχέδιο του, τεκμήριο
8. Πέραν από τη πιο πάνω μαρτυρία για την ενάγουσα, δηλώθηκε και ως παραδεκτό γεγονός από τις εναγόμενες ότι το αγοραίο ενοίκιο των δύο επίδικων δωματίων που κατ' ισχυρισμό ανήκουν στην ενάγουσα είναι €150 μηνιαίως. Η εναγόμενη 1 κατάθεσε στο Δικαστήριο γραπτή δήλωση η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως της εξέτασης (βλ. Έγγραφο 2). Αναφέρει σε αυτή ότι είναι ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/27860 δηλαδή μιας ισόγειας κατοικίας την οποία απέκτησε από την μητέρα της στις 09/12/
9. Αναγνώρισε τους τίτλους ιδιοκτησίας της τεκμήρια 5 και 12 και κατάθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 17 παλαιότερο τίτλο ιδιοκτησίας στα Αγγλικά ο οποίος περιγράφει την ιδιοκτησία καθώς και τα σχέδια που τον συνοδεύουν. Ακολούθως, αναφέρθηκε στο ιστορικό των εν λόγω βοηθητικών για να πει ότι αυτά χρησιμοποιούνταν από τον παππού της ως βιοτεχνία τυριών, γαλακτοκομικών προϊόντων και τα οποία ανεγέρθηκαν χωρίς άδεια. Αργότερα εκδόθηκε καλυπτική άδεια οικοδομής με αρ. 005822 που είναι το τεκμήριο 14 και κατάθεσε στο Δικαστήριο τα σχέδια που συνόδευαν την εν λόγω άδεια (βλ. τεκμήριο 18). Τα εν λόγω βοηθητικά αποτελούνταν από ένα γραφείο, δύο εργαστήρια, μια αποθήκη, ένα διάδρομο και μια τουαλέτα. Είναι η θέση της ότι η μορφή που είχαν τα εν λόγω βοηθητικά κατά το 1978 που εκδόθηκε η Πολεοδομική Άδεια ήταν ως ανωτέρω και όχι η μορφή που φαίνεται στο τεκμήριο 16, δηλαδή το σχέδιο της άδειας με αριθμό 3142 του
10. Αναφέρθηκε περαιτέρω στο διαχωρισμό των δύο κατοικιών που έγινε δυνάμει της άδειας, τεκμήριο 13 την οποία κατάθεσε, ολοκληρωμένη κατά τη θέση της μαζί με τα σχέδια που την συνοδεύουν, ως τεκμήριο
11. Η άδεια αυτή είπε δεν έτυχε οποιασδήποτε τροποποίησης. Συνεχίζοντας, ανέφερε ότι κατά το έτος 1984, η ενάγουσα και η εναγομένη 2 αποφάσισαν όπως στα εν λόγω βοηθητικά διαμένουν οι γονείς τους και έπρεπε να γίνουν ριζικές αλλαγές για να μετατραπεί από βιοτεχνία γαλακτοκομικών σε κατοικήσιμο. Περιγράφει τις αλλαγές που έγιναν, λέγοντας ότι οι δύο εσωτερικοί τοίχοι που διαχώριζαν το γραφείο και τα δύο εργαστηριακά δωμάτια μεταξύ τους κατεδαφίστηκαν, ώστε το γραφείο, το ένα εργαστήριο και μέρος του δευτέρου εργαστηρίου να χρησιμοποιούνται πλέον ως προχώλ, σαλοτραπεζαρία και μικρό καθιστικό. Κτίστηκαν για το σκοπό αυτό εσωτερικοί τοίχοι και επεξηγεί τη διαμόρφωση που είχε γίνει η οποία υφίσταται μέχρι σήμερα. Αυτές οι μετατροπές που περιγράφει ουδέποτε δηλώθηκαν στην Πολεοδομική Αρχή και ουδέποτε έγινε αίτηση για αλλαγή της χρήσης του υποστατικού και καταλήγει λέγοντας ότι το υποστατικό έχει εντελώς διαφορετική μορφή από αυτή που απέδωσαν οι μάρτυρες της ενάγουσας. Κατάθεσε στο Δικαστήριο φωτογραφίες ως τεκμήριο 20 για να καταδείξει την διαρρύθμιση των βοηθητικών και τις οποίες επεξήγησε. Από το 2009 η οικοδομή αυτή χρησιμοποιείται ως αποθηκευτικός χώρος τόσο από την ενάγουσα όσο και από την ίδια και την μητέρα της και ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε ως οικία από κανένα. Δεν έχει παροχή νερού, δεν είναι πλέον κατοικήσιμο και ουδέποτε η οικιακή βοηθός της μητέρας της στεγάστηκε στο υποστατικό. Στη συνέχεια, αναφέρεται στη διαδικασία και επιστολές που έστειλε για ακύρωση της άδειας οικοδομής που εκδόθηκε από το Δήμο Πάφου προς την ενάγουσα για προσθηκομετατροπές στα βοηθητικά και η οποία εν τέλει ακυρώθηκε (βλ. τεκμήρια 21, 22, 23, 24 και 25). Εν τω μεταξύ αναφέρει, οι εργολάβοι είχαν ήδη αρχίσει εργασίες στις 16/06/2011 και με μοναδικό σκοπό να προστατεύσει την περιουσία της, αφού βεβαιώθηκε από το Κτηματολόγιο ότι το νομικό καθεστώς που διέπει τη βοηθητική οικοδομή είναι οι διατάξεις για τις κοινόκτητες οικοδομές, προέβηκε στην αλλαγή της κλειδαριάς της μπροστινής εισόδου της οικοδομής, ενώ άφησε ανοικτή την πλαϊνη είσοδο. Αν οι εργολάβοι δεν είχαν κτίσει τον τοίχο και έκλειναν την πλαϊνή είσοδο, δεν θα είχαν πρόβλημα πρόσβασης τόσο οι ίδιοι όσο και η ενάγουσα. Έκτοτε, αναφέρει, η οικοδομή συνεχίζει να χρησιμοποιείται και από αυτή και τη μητέρα της αλλά και από την ενάγουσα ως κοινός αποθηκευτικός χώρος. Όσον αφορά τη συμφωνία του 1979, είναι η θέση της ότι, σύμφωνα με συμβουλές των δικηγόρων της, ουδέποτε την δέσμευε και δεν την δεσμεύει, αφού πρόκειται για μια συμφωνία η οποία έγινε μεταξύ της ενάγουσας και της μητέρας της και αφορούσε μια οικοδομή η οποία πλέον έχει αλλάξει και έχει λάβει εντελώς άλλη μορφή από αυτή που είχε το
12. Περαιτέρω, η εν λόγω συμφωνία ουδέποτε υλοποιήθηκε, αφού στην οικοδομή διέμεναν από το 1984 μέχρι το 2009 οι παππούδες της και έτσι σιωπηρά καταργήθηκε. Είναι, περαιτέρω, η θέση της ότι ουδέποτε εισήλθε σε περιουσία που είναι στην κατοχή μόνο της ενάγουσας αλλά είναι κοινόκτητη με αυτή. Σε ότι αφορά δε την αλλαγή της κλειδαριάς, μετά που την αντικατέστησε και αφού ανακλήθηκε η άδεια, παρέδωσε κλειδί στην ενάγουσα μέσω του υπαλλήλου της εταιρείας ιδιωτικής ασφάλειας που είχε προσλάβει τόσο για την φύλαξη ολόκληρου του ακινήτου όσο και για την προστασία της σωματικής της ακεραιότητας αφού είχε απειληθεί φραστικά εξ ού και η καταγγελία που έκανε στην Αστυνομία. Αντεξεταζόμενη είπε ότι μετά την καλυπτική άδεια του 1978 δεν εκδόθηκε οποιαδήποτε άλλη άδεια οικοδομής και η εν λόγω άδεια περιγράφει το τυροκομείο που υπήρχε και όχι την υφιστάμενη οικοδομή η οποία διαμορφώθηκε το 1984 όταν σε αυτά κατοίκησαν οι παππούδες της και έγιναν αλλαγές. Ερωτούμενη να πει κατά πόσο οι αλλαγές αυτές που ισχυρίστηκε ότι έγιναν είναι παράνομες, είπε ότι μόλις το αντιλήφθηκε πρότεινε στην ενάγουσα να πάνε στον Δήμο και αυτή αρνήθηκε. Όταν έγινε η συμφωνία του 1979 είπε, αυτή περιέγραφε το τυροκομείο και τώρα δεν υπάρχουν οι χώροι αυτοί και η συμφωνία αυτή δεν την δεσμεύει. Επίσης, είπε ότι όταν της μεταβίβασε η μητέρα της το ακίνητο η ίδια δεν γνώριζε για αυτή τη συμφωνία. Αρνήθηκε επίσης ότι οι σημερινοί χώροι είναι ως εμφαίνονται στο σχέδιο τεκμήριο 15 που κατάθεσε στο Δικαστήριο ο Μ.Ε.
13. Περαιτέρω, είπε ότι το εν λόγω υποστατικό είναι κοινόκτητη οικοδομή και η ενάγουσα δεν εμποδίζεται να το χρησιμοποιεί. Οι ενέργειες της κατά τις 16/06/2011 ήταν για να προστατεύσει την περιουσία της και έκτοτε δεν εμποδίζει τη χρήση του υποστατικού και από την ενάγουσα. Η εναγόμενη 2 με γραπτή της δήλωση (βλ. Έγγραφο 3) αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό του όλου ακινήτου και το οποίο άνηκε στους γονιούς της, είπε ότι αυτό διαχωρίστηκε σε δύο τίτλους και ο τίτλος με αρ. εγγραφής 27860 μεταβιβάστηκε δυνάμει δωρεάς από την ενάγουσα σε αυτήν. Στο οικόπεδο υπήρχε βοηθητική οικοδομή που ήταν τυροκομείο το οποίο κτίστηκε από τον πατέρα της χωρίς άδεια, στα σύνορα του γείτονα, για να κάνει γιαούρτια και χαλούμια και του δόθηκε αργότερα η καλυπτική άδεια οικοδομής. Το τυροκομείο είχε 1 γραφείο, 2 εργαστήρια, 1 αποθήκη, 1 διάδρομο και 1 τουαλέτα. Λίγο πριν την μεταβίβαση του τίτλου με αρ. εγγραφής 27860 στο όνομα της, υπόγραψαν με την ενάγουσα την συμφωνία ημερομηνίας 19/11/1979 σχετικά με τη χρήση των υφιστάμενων χώρων του τυροκομείου η οποία ουδέποτε κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο και ουδέποτε εφαρμόστηκε. Κατά το έτος 1984 συμφώνησαν με την αδελφή της να μετατρέψουν το τυροκομείο σε οικία για να φέρουν τους γονείς τους κοντά τους και να το κάνουν κατοικήσιμο. Όλοι οι εσωτερικοί τοίχοι του τυροκομείου κατεδαφίστηκαν και κτίστηκαν άλλοι καινούργιοι για να δημιουργήσουν μπροστά το μικρό προχωλάκι και την σαλοτραπεζαρία με το καθιστικό. Πιο πίσω δημιουργήθηκε χώρος τουαλέττας στα αριστερά και ντουζ χωρίς παράθυρο στα δεξιά με ένα μικρό διάδρομο. Εκεί έγινε και μια κουζινίτσα που οδηγούσε στο υπνοδωμάτιο των γονιών τους. Επίσης, διαχώρισαν το τσίγγινο γκαράζ με διαχωριστικό ξύλο για να δημιουργήσουν πλυσταριό για την μητέρα τους. Όλες οι πόρτες που υπήρχαν στο πλάι κλείστηκαν και ανοίχτηκε μια νέα στη κουζίνα. Η πρόσοψη άλλαξε αφού η τζαμόπορτα έγινε μεγάλο συρόμενο παράθυρο και έκτισαν μια ισόγεια περιφραγμένη με κάγκελο διαχωρίζοντας το κτίριο από τον δρόμο. Συνεχίζοντας, αναφέρει ότι λόγω της άγνοιας και παράλειψης τους όλες αυτές τις αλλαγές δεν τις δήλωσαν τότε στο Δήμο Πάφου και ούτε πέρασε από το μυαλό τους ότι έπρεπε να τις δηλώσουν. Οι γονείς τους έζησαν εκεί μέχρι το 2009 που πέθανε και ο πατέρας της και μετά το θάνατο τους συνέχισαν να κατέχουν από κοινού όλο το κτίριο το οποίο έμεινε πια ως κοινός αποθηκευτικός χώρος και για τις δύο και ποτέ δεν κατείχε αυτή το ένα μέρος και η αδελφή της το άλλο. Εξάλλου τα έπιπλα των γονέων τους βρίσκονται ακόμη εκεί, δεν έχει κατοικήσει ποτέ κανένας εκεί και ουδέποτε εφαρμόστηκε η συμφωνία του
14. Η ίδια δεν έσπασε την κλειδαριά στην επίδικη οικοδομή και ουδέποτε παρεμπόδισε στην αδελφή της την είσοδο. Η οικιακή της βοηθός ουδέποτε διέμενε στην βοηθητική οικοδομή και δεν υπάρχει νερό σε αυτή. Είναι η θέση της ότι η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί αφού στηρίζεται σε ένα συμφωνητικό που δεν ισχύει και δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Αντεξετάστηκε σε σχέση με τις αναφορές της ότι πλήρωσε ένα δάνειο της ενάγουσας ύψους £2,500 για να της μεταβιβάσει το εν λόγω ακίνητο ενώ είχαν συμφωνήσει ότι το ½ μερίδιο του οικοπέδου θα της άνηκε και θα της μεταβιβαζόταν και κατάθεσε στο Δικαστήριο το τεκμήριο
15. Της υποβλήθηκε ότι το δάνειο δεν ήταν της ενάγουσας με τη μάρτυρα να το αρνείται. Διαφώνησε επίσης με το σχέδιο τεκμήριο 15 και επανέλαβε τις αλλαγές που είχαν γίνει το 1984 και άλλαξαν την μορφή των βοηθητικών. Επέμενε επίσης ότι μετά το θάνατο των γονιών τους έβαζαν και οι δύο πράγματα στα βοηθητικά και τα χρησιμοποιούσαν ως αποθήκη και ουσιαστικά η κόρη της και όχι η ίδια. Είπε επίσης ότι ουδέποτε εφαρμόστηκε η συμφωνία του 1979 και ότι αυτή αφορούσε το τυροκομείο. Πέραν των πιο πάνω, είπε ότι όταν μεταβίβασε την οικία στην κόρη της, δεν της είχε αναφέρει οτιδήποτε για τη συμφωνία του 1979, παρά μόνο όταν ήρθε η επιστολή από τον Δήμο Πάφου και κατά το 2009, μετά το θάνατο του πατέρα της. Είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με προσοχή όλους τους μάρτυρες κατά την κατάθεση τους στο Δικαστήριο από το εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους λαμβάνω υπόψη μου τον τρόπο που οι εν λόγω μάρτυρες απαντούσαν τις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, τις αντιδράσεις τους και γενικά την όλη συμπεριφορά τους από το εδώλιο του μάρτυρα. Περαιτέρω, λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο τόσο της προφορικής τους μαρτυρίας όσο και της έγγραφης μαρτυρίας που οι ίδιοι κατέθεσαν στο Δικαστήριο και έχω υπόψη μου και τις αρχές της νομολογίας αναφορικά με την κρίση της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα (βλ. Χρίστου v. Ηροδότου κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676, Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.α.

(2009)1 Α.Α.Δ. 288 και Αθανασίου κ.α. v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614.). Eπίσης, παραπέμπω στην Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002)1A A.A.Δ. 454 στην οποία αναφέρεται ότι η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας του μάρτυρος δεν είναι επιλήψιμη αρκεί αυτό να δικαιολογείται και να επεξηγείται (βλ. επίσης Kades v. Nicolaou and Another

(1986)1 C.L.R. 212, 216, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257, 263 και Ιωάννου ν. Κουννίδη

(1998)1 Α.Α.Δ. 1215). Περαιτέρω, λαμβάνω υπόψη μου ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται με βάση τα επίδικα θέματα όπως καθορίζονται από τις έγγραφες προτάσεις. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να επεκταθεί στην επίλυση ζητημάτων που δεν περιλαμβάνονται στα δικόγραφα (βλ. Γιώργος Μελάς v. Κυριάκου Κυριάκου

(2003)1Β Α.Α.Δ. 826). Προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση εκάστου μάρτυρα στην παρούσα υπόθεση, θα πρέπει να σκιαγραφηθούν τα κύρια επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης καθότι οι συνήγοροι της ενάγουσας στην γραπτή τους αγόρευση επιχειρούν να οριοθετήσουν τα επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής και εισηγούνται ουσιαστικά ότι η μαρτυρία η οποία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και αφορά τις μετατροπές των βοηθητικών μετά τη σύναψη της συμφωνίας ημερομηνίας 19/11/1979 θα πρέπει να αγνοηθεί. Έχω λάβει υπόψη μου την εισήγηση αυτή των συνηγόρων και εκείνο το οποίο μπορεί να λεχθεί είναι ότι βασικά η ενάγουσα, όπως θα διαφανεί και κατωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της, εκείνο το οποίο επιζητεί από το Δικαστήριο είναι αναγνωριστική δήλωση ότι η συμφωνία ημερομηνίας 19/11/1979 είναι σε ισχύ και να της αναγνωριστεί το δικαίωμα για αποκλειστική χρήση των δύο δωματίων στα οποία αναφέρεται. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω αλλά και τα όσα δικογραφούνται τόσο στην Έκθεση Απαίτησης και στις Εκθέσεις Υπεράσπισης των εναγομένων 1 και 2, καθίσταται αναγκαίο να διαφανεί κατά πόσο η εν λόγω συμφωνία τέθηκε σε ισχύ ή εφαρμόστηκε και πότε, καθώς επίσης και ποιο είναι το νομικό και πραγματικό καθεστώς των βοηθητικών κτιρίων. Η ίδια η πλευρά της ενάγουσας προσκόμισε μαρτυρία για να καταδείξει το νομικό καθεστώς των εν λόγω υποστατικών προσκομίζοντας τίτλους ιδιοκτησίας των κατοικιών, πιστοποιητικά έρευνας του Κτηματολογίου, Άδεια Οικοδομής αυτών και Καλυπτική Άδεια καθώς επίσης και μαρτυρία εμπειρογνωμόνων ότι η υφιστάμενη κατάσταση τους συνάδει με τις εν λόγω Άδειες αλλά και με το συμφωνητικό έγγραφο. Περαιτέρω, η εναγομένη 2 στην παράγραφο 2Γ της Έκθεσης Υπεράσπισης της ισχυρίζεται ότι η ενάγουσα και η εναγομένη 2 είχαν μετατρέψει το βοηθητικό κτίριο σε κατοικία των γονέων τους. Δεδομένων όλων των πιο πάνω και της φύσης των αξιώσεων της ενάγουσας κρίνω ότι η μαρτυρία που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και αφορά τις μετατροπές που έγιναν στα εν λόγω βοηθητικά, τόσο από πλευράς ενάγουσας όσο και από πλευράς εναγομένων μπορεί και θα πρέπει να ληφθεί υπόψη γι αυτό θα αξιολογηθεί ανάλογα. Toνίζω όμως στο σημείο αυτό, όπως θα αναφερθεί και κατωτέρω κατά την κατάληξη του Δικαστηρίου, ότι οι εναγόμενες με τις εκθέσεις υπεράσπισης τους δεν αναφέρουν οπουδήποτε ότι η επίδικη συμφωνία κατέστη ανεφάρμοστη (frustrated) ένεκα των εν λόγω μετατροπών που έγιναν στα βοηθητικά κτίρια, ούτε διασύνδεουν αυτές τις μετατροπές με οποιοδήποτε άλλο νομικό λόγο που μπορεί να επιφέρει την ακυρότητα της επίδικης συμφωνίας. Απλώς η εναγόμενη 2 προβάλλει στην υπεράσπισή της τον πιο πάνω ισχυρισμό περί μετατροπής των επίδικων βοηθητικών σε κατοικία των γονέων τους και η μαρτυρία περί τούτου που έγινε αποδεκτή ήταν για να καταδείξει αυτή την μετατροπή. Εν πάση περιπτώσει, η εμβέλεια και η σημασία των εν λόγω μετατροπών, με βάση πάντοτε τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των εναγομένων, είναι κάτι που θα διαφανεί κατωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας και στην κατάληξη του Δικαστηρίου. Προχωρώντας να αξιολογήσω τη μαρτυρία και ξεκινώντας από τη μαρτυρία της Μ.Κ.1, θα πρέπει να αναφερθεί ότι έχω παρακολουθήσει με πολλή προσοχή τη μάρτυρα αυτή κατά την ώρα που κατάθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και έλαβα υπόψη μου τον τρόπο που απαντούσε τις ερωτήσεις και γενικά την όλη συμπεριφορά της. Έχω επίσης διεξέλθει με πολλή προσοχή του περιεχομένου της μαρτυρίας της σε συνδυασμό με την υπόλοιπη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου και τα σχετικά τεκμήρια και έγγραφα. Κατ' αρχή θα πρέπει να λεχθεί ότι έχω διαπιστώσει ότι η ενάγουσα κατά την μαρτυρία της στο Δικαστήριο είχε μια αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, έδειχνε να μην αντιλαμβανόταν το χώρο που βρισκόταν και αντιδρούσε με ένα παράξενο τρόπο στις ερωτήσεις που της υποβάλλονταν. Σε κάποιο σημείο άρχισε να κλαίει, ενώ σε άλλο σημείο ανάφερε ότι δεν ήθελε να απαντήσει άλλες ερωτήσεις και ότι ήθελε να τελειώνει. Σε άλλα σημεία της μαρτυρίας της μιλούσε μόνη της και έδειχνε να ενοχλείται από τις ερωτήσεις που της υποβάλλονταν. Πέραν των πιο πάνω όμως και επί της ουσίας διαφάνηκε ότι, παρόλο που με την αγωγή της και την κυρίως εξέταση της αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για την αποστέρηση της χρήσης των δύο δωματίων, εκείνο το οποίο επιζητεί από το Δικαστήριο, όπως η ίδια το έθεσε, είναι να μάθει κατά πόσο η συμφωνία του 1979 ισχύει. Και τούτο, από ότι προκύπτει, όχι για να της αναγνωριστεί το δικαίωμα της αποκλειστικής χρήσης μόνο, διότι εξακολουθεί να εμποδίζεται από τις εναγόμενες να το πράξει, αλλά και σε μια προσπάθεια της να προχωρήσει με την μετατροπή των συγκεκριμένων χώρων και την αναβάθμιση τους. Το τελευταίο αυτό ζήτημα όμως δεν μπορεί να προκύψει από την όποια απόφαση του Δικαστηρίου στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, αφού τα εν λόγω ακίνητα αποτελούν οικοδομές και η οποιαδήποτε βελτίωση ή αναβάθμιση τους απαιτεί σχετική άδεια από τις αρμόδιες αρχές, οι οποίες θα πρέπει να εξετάσουν όλες τις παραμέτρους και περιστάσεις για την έκδοση της. Το ότι η ενάγουσα ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη των εν λόγω δωματίων, διαφαίνεται από τον τρόπο και χρόνο που η ίδια αποτάθηκε στο Δικαστήριο και ουσιαστικά από το γεγονός ότι οι εναγόμενες, κατά τη θέση της, εμπόδισαν την εργοληπτική εταιρεία να εκτελέσει οικοδομικές εργασίες στα βοηθητικά αλλά και στις θέσεις που ανάφερε στο Δικαστήριο, ότι δηλαδή θέλει να γνωρίζει κατά πόσο μπορεί να αξιοποιήσει τα δύο δωμάτια. Επομένως, εκείνο το οποίο προκύπτει από τη μαρτυρία της είναι ότι η ενάγουσα το εκείνο που ουσιαστικά και κατά κύριο λόγο επιζητεί στα πλαίσια της παρούσας αγωγής είναι να γνωρίζει κατά πόσο το συμφωνητικό έγγραφο ημερομηνίας 19/11/79 βρίσκεται σε ισχύ, με απώτερο σκοπό προφανώς να προωθήσει άλλες διαδικασίες για αξιοποίηση των χώρων των οποίων το έγγραφο αυτό της αποδίδει αποκλειστική χρήση. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω επισημάνσεων μου, θα προχωρήσω να αξιολογήσω τη μαρτυρίας της για να διαφανεί κατά πόσο από αυτή μπορούν να προκύψουν με ασφάλεια οποιαδήποτε ευρήματα πραγματικών γεγονότων της παρούσας υπόθεσης που σχετίζονται με τις θεραπείες που η ενάγουσα επιζητεί. Θεωρώ ότι πλείστα από τα γεγονότα που η ενάγουσα ανάφερε στο Δικαστήριο προκύπτει να αποτέλεσαν κοινό έδαφος των διαδίκων και/ή δεν αμφισβητήθηκαν κατά την αντεξέταση της. Συγκεκριμένα, δεν έτυχε οποιασδήποτε αμφισβήτησης η ύπαρξη του συμφωνητικού εγγράφου τεκμήριο 8, ούτε ότι από την υπογραφή του και μετέπειτα ουδέποτε τέθηκε σε ισχύ μέχρι το 2009 που πέθανε και ο πατέρας της ενάγουσας και εναγομένης

1. Η μάρτυρας επί αυτού δεν ανάφερε ότι η συμφωνία του 1979 εφαρμόστηκε πριν από το
2. Είναι κοινό έδαφος ότι τα εν λόγω βοηθητικά κτίρια χρησιμοποιούνταν από το πατέρα της ενάγουσας ως τυροκομείο και αργότερα μετατράπηκαν σε βοηθητική κατοικία όπου στεγάστηκαν οι γονείς τους. Διαφαίνεται επίσης από τη μαρτυρία της ενάγουσας ότι η επίδικη συμφωνία έγινε την ίδια περίοδο με την μεταβίβαση της ισόγειας κατοικίας από αυτήν στην εναγομένη 2 και σκοπός τους ήταν να διαχωρίσουν όλους τους χώρους που αφορούσαν στους τίτλους των δύο κατοικιών. Αυτό προκύπτει από την ίδια την συμφωνία και την υπόλοιπη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, η οποία σε κανένα στάδιο έτυχε αμφισβήτησης από τις εναγόμενες. Το ότι η ενάγουσα δεν ήταν σε θέση να πει κατά την αντεξέταση της από τη συνήγορο της εναγομένης 1 πότε οι γονείς τους μετακόμισαν στα επίδικα υποστατικά, δεν είναι ζήτημα που μπορεί να επηρεάσει την αξιοπιστία της. Ούτε η αναφορά της ότι πριν μεταβιβάσει στην εναγομένη 2 και αδελφή της την ισόγειο κατοικία είπε ότι όταν φύγουν οι γονείς τους και ελευθερωθούν τα υποστατικά θέλει να εκμεταλλεύεται τα δύο δωμάτια γι αυτό και έκαναν το εν λόγω συμφωνητικό, επηρεάζει καθοιονδήποτε τρόπο τα επίδικα θέματα και την αξιοπιστία της ενάγουσας. Μπορεί τα πιο πάνω να μην αναφέρονται στο συμφωνητικό έγγραφο, όπως προκύπτει, αλλά όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω το περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου καταδεικνύει ότι με αυτό επιχειρήθηκε να συμφωνηθεί και η χρήση των κοινόκτητων χώρων των δύο τίτλων ιδιοκτησίας. Όσον αφορά τη διαρρύθμιση των χώρων των βοηθητικών, η μάρτυρας φάνηκε να συμφωνεί ότι έγιναν αλλαγές στα βοηθητικά κτίρια για να μετατραπούν από βιοτεχνία γιαουρτιού σε οικία αλλά δεν ήταν σε θέση να επεξηγήσει επ' ακριβώς ποιες ήταν αυτές οι αλλαγές που έγιναν ούτε φάνηκε να γνωρίζει. Αξίζει να σημειωθεί όμως ότι η ενάγουσα συμφώνησε ότι έγινε διαχωρισμός του ενός δωματίου και δημιουργήθηκε ένα προχώλ, ότι έγινε ένα ντουζ εντός των βοηθητικών και ότι τοποθετήθηκε ένας νεροχύτης στο άλλο δωμάτιο και μετατράπηκε σε κουζίνα. Επίσης, συμφώνησε ότι άλλαξαν οι πόρτες και τα παράθυρα. Ανεξάρτητα από τις πιο πάνω αναφορές της όμως, το ζητούμενο είναι κατά πόσο οι εν λόγω μετατροπές επηρεάζουν καθοιονδήποτε τρόπο την εγκυρότητα της συμφωνίας. Σε κανένα στάδιο κατά την αντεξέταση της ενάγουσας, της τέθηκε από την υπεράσπιση ότι η εν λόγω συμφωνία δεν μπορεί να εφαρμοστεί ή ότι δεν μπορεί να διακριθεί το μέρος του κτιρίου, του οποίου η ενάγουσα διεκδικεί την αποκλειστική κατοχή και χρήση, όπως αναφέρεται στη συμφωνία. Σε κάθε περίπτωση η ενάγουσα θεωρεί ότι η επίδικη συμφωνία μπορεί να εφαρμοστεί και οι αλλαγές που έγιναν δεν εμποδίζουν την εφαρμογή της. Το ζήτημα αυτό θα εξεταστεί κατωτέρω κατά την κατάληξη του Δικαστηρίου και πάντοτε όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω εντός των δικογραφημένων ισχυρισμών των εναγομένων. Πέραν των πιο πάνω, η ενάγουσα ισχυρίστηκε ότι από την από το 2009, που πέθανε και ο πατέρας της, η ίδια έλαβε την κατοχή και χρησιμοποιεί αποκλειστικά τα εν λόγω δωμάτια. Η θέση της αυτή, θεωρώ, μπορεί να γίνει αποδεκτή αφού η αντεξέταση της για το ζήτημα αυτό ήταν χλιαρή και ουσιαστικά ουδέποτε της τέθηκε ευθέως ότι η ίδια δεν έλαβε την αποκλειστική κατοχή των χώρων αυτών κατά το έτος 2009 όταν πέθανε και ο πατέρας της και τα βοηθητικά ελευθερώθηκαν. Εξετάζοντας επίσης την μαρτυρία της, η ενάγουσα ανάφερε στην παράγραφο 10 της γραπτής της δήλωσης ότι τοποθέτησε έπιπλα στα δύο δωμάτια και εφάρμοσε κλειδαριές, θέση που επανέλαβε κατά την αντεξέταση της χωρίς να τύχει ουσιαστικής αμφισβήτησης. Είπε επίσης ότι τα έπιπλα δεν ήταν δικά της αλλά ήταν κάτι παλιά έπιπλα της μητέρας της. Επίσης, προκύπτει και από τη μαρτυρία του Μ.Ε.2, η αξιολόγηση της οποίας ακολουθεί, ότι κατά το έτος 2010 η ενάγουσα του έδωσε οδηγίες για την εκπόνηση αρχιτεκτονικών σχεδίων για προσθηκομετατροπές των εν λόγω χώρων. Περαιτέρω, η εναγόμενη 1 σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας της ανέφερε ότι η ενάγουσα από το 2009 ήθελε να προβεί σε αλλαγές στα υποστατικά. Όλα τα πιο πάνω, πέραν του ότι αποδέχομαι τη θέση της ενάγουσας περί λήψης αποκλειστικής κατοχής και χρήσης των χώρων που της αναλογούν με βάση το συμφωνητικό έγγραφο κατά το 2009, καταδεικνύουν ότι η ίδια ουδέποτε αποποιήθηκε τα δικαιώματα που της παρέχει η επίδικη συμφωνία. Ούτε προκύπτει ή της έχει τεθεί από την υπεράσπιση, ότι καθοιονδήποτε χρόνο έδωσε μια τέτοια εντύπωση εγκατάλειψης της επίδικης συμφωνίας στις εναγόμενες 1 και
3. Πέραν των πιο πάνω και με βάση όλες τις αναφορές της, προκύπτει ότι οι εναγόμενες δεν την εμπόδιζαν να μπει στα βοηθητικά και να τα χρησιμοποιεί και ότι η κλειδαριά αλλάχτηκε μόνο όταν διαπιστώθηκε ότι άρχισε οικοδομικές εργασίες για την βελτίωση των χώρων της. Προκύπτει δηλαδή από τη μαρτυρία της, ότι εμποδίστηκε να εισέλθει στα βοηθητικά όταν άρχισε τις πιο πάνω εργασίες ενώ αργότερα αφού ανακλήθηκε η άδεια και σταμάτησαν αυτές, της δόθηκε το κλειδί και πλέον δεν εμποδίζεται από το να τα χρησιμοποιεί. Η ίδια σε άλλο μέρος της μαρτυρίας της είπε ότι οι εναγόμενες δεν της απαγορεύουν να μπει μέσα στα υποστατικά, ούτε αυτή σε εκείνες. Με βάση τα πιο πάνω συνάγεται ότι οι εναγόμενες πέραν από την πιο πάνω χρονική στιγμή που επενέβηκαν στους επίδικους χώρους, σε καμία άλλη περίπτωση την εμπόδισαν να τους χρησιμοποιεί και να τους κατέχει ούτε και μέχρι σήμερα το πράττουν. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω και το υπόλοιπο περιεχόμενο της μαρτυρίας της ενάγουσας, κρίνω ότι μπορώ να λάβω υπόψη μου τα όσα ανάφερε στο Δικαστήριο και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων. Ουσιαστικά το πλείστο μέρος της μαρτυρίας της ενάγουσας αποτέλεσε κοινό έδαφος και/ή δεν έτυχε αμφισβήτησης και υποστηρίζεται και από άλλη αποδεχτή μαρτυρία. Ο Μ.Ε.2 κατάθεσε ως Αρχιτέκτονας - Μηχανικός ο οποίος είναι εγγεγραμμένος στο ΕΤΕΚ με αρ. Α 042698 και ο οποίος ασκεί το επάγγελμα αυτό. Δεν αμφισβητήθηκε η ιδιότητα του αυτή και με βάση την πιο πάνω αναφορά του κρίνω ότι μπορώ να τον αποδεκτώ ως τέτοιο και τον αποδέχομαι (βλ. Kayat Trading Ltd v. Genzyme Corporation (Aρ.1)

(2013)1Α Α.Α.Δ. 438). Έχω διεξέλθει της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού με πολλή προσοχή και κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ σε αυτή και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων. Ο μάρτυρας αυτός επεξήγησε στο Δικαστήριο την εμπλοκή του στην υπόθεση αυτή, που ήταν η εκπόνηση αρχιτεκτονικών σχεδίων κατά το έτος 2010 για προσθηκομετατροπές στο χώρο που περιγράφεται στη συμφωνία ημερομηνίας 19/11/1979 και ότι η ενάγουσα έχει δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης, τα οποία υπέβαλε στην αρμόδια αρχή για την έκδοση Πολεοδομικής Άδειας και Άδειας Οικοδομής (βλ. τεκμήριο 7). Δεν θεωρώ ότι το τεκμήριο 7 δεν ήταν τα σχέδια που με βάση αυτά εκδόθηκε η Άδεια Οικοδομής που είναι τεκμήριο 9, ούτε έχει προκύψει από την υπόλοιπη ενώπιον μου μαρτυρία ότι την εν λόγω άδεια συνόδευαν άλλα σχέδια. Κρίνω ότι μπορώ να αποδεχθώ τη θέση αυτή του μάρτυρα και την αποδέχομαι. Όπως ο ίδιος ανάφερε και προκύπτει και από το τεκμήριο 7, σε αυτό υπάρχει η σφραγίδα και υπογραφή του Δήμου Πάφου και ο αρ. Άδειας Οικοδομής Κ 6229 ημερομηνίας 01/06/

1. Πέραν των πιο πάνω, ο μάρτυρας φάνηκε να είναι γνώστης της όλης κατάστασης που επικρατεί στα εν λόγω βοηθητικά και για να ετοιμάσει τα σχέδια του βασίστηκε στο ιστορικό και στην εγγραφή αυτών όπως φαίνεται σε παλαιότερους τίτλους ιδιοκτησίας, στο τοπογραφικό σχέδιο, τεκμήριο 6 και στη συμφωνία χρήσης του
2. Σε σχέση με το τοπογραφικό σχέδιο, τεκμήριο 6 είπε ότι είναι ο ίδιος που το χρωμάτισε και επεξήγησε τους χώρους με βάση τη συμφωνία ημερομηνίας 19/11/
3. Αμφισβητήθηκε από το συνήγορο της εναγομένης 2 ότι είναι αδύνατο στο χώρο που χρωματίζει με ροζ χρώμα να υπάρχει αποθήκη, διάδρομος και αποχωρητήριο και ο μάρτυρας εξήγησε ότι αυτό είναι εφικτό αφού με βάση τα δεδομένα ο χώρος αυτός είναι πέραν των 15 τ.μ. και θα μπορούσε να υπάρχουν αυτοί οι χώροι, γι αυτό αποδέχομαι τη θέση του αυτή. Όσο αφορά το χώρο με πράσινο χρώμα, που ισχυρίστηκε ότι είναι αυτός που προκύπτει από τη συμφωνία ότι θα χρησιμοποιείται από την ενάγουσα, ο μάρτυρας εξήγησε ότι κατά την επιτόπια επίσκεψη του, διαπίστωσε ότι επρόκειτο για ένα ενιαίο χώρο ο οποίος προκύπτει να είναι τα δύο δωμάτια τα οποία περιγράφονται στη συμφωνία και το 3ον δωμάτιο, είναι το αμέσως επόμενο των δύο αυτών δωματίων. Είπε ότι δεν διαπίστωσε να υπήρχε τοίχος που να το διαχώριζε από εκείνα τα δύο και στο τεκμήριο 7 φαίνεται να αναφέρεται σε προτεινόμενο τοίχο. Ανάφερε ότι ο τοίχος αυτός κατεδαφίστηκε και υπέθεσε εκείνος τη θέση στην οποία αυτός βρισκόταν. Διευκρίνισε ότι υπήρχαν ίχνη στην οροφή που καταδείκνυαν ότι εκεί υπήρχε τοίχος. Αποδέχομαι τη θέση του αυτή αφού δεν έχει κλονιστεί σε οποιονδήποτε στάδιο της μαρτυρίας του και την έχει επεξηγήσει. Ο ίδιος μάλιστα συμφώνησε με τη θέση της συνηγόρου της εναγομένης 1 ότι στο σημείο αυτό η υφιστάμενη κατάσταση δεν συνάδει με τη συμφωνία του
4. Από όλη τη μαρτυρία του εκείνο το οποίο προκύπτει είναι ότι ο μεσότοιχος ο οποίος χώριζε τα δύο δωμάτια της ενάγουσας, σύμφωνα πάντα με το συμφωνητικό έγγραφο, από το επόμενο δωμάτιο το οποίο θα άνηκε στην εναγομένη 2 δεν υφίσταται πλέον αλλά αυτό το σημείο μπορεί να καθοριστεί για τους λόγους που ανάφερε. Γενικότερα δεν έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του ή τα όσα ανάφερε για την κατάσταση των βοηθητικών κτιρίων να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα γι αυτό κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία του και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων. Ο Μ.Κ.3 κατάθεσε ως ο αρμόδιος κτηματολογικός λειτουργός και ουσιαστικά αναφέρθηκε στο ιστορικό των τίτλων ιδιοκτησίας των δύο κατοικιών και στον διαχωρισμό που έγινε το
5. Αναφέρθηκε επίσης στα βοηθητικά κτίρια και στο καθεστώς αυτών όπως φαίνεται από τα μητρώα του Κτηματολογίου για να πει ότι αυτά είναι κοινόκτητα. Ολόκληρη η μαρτυρία του αναφέρθηκε ανωτέρω και είναι καταγραμμένη και στα πρακτικά του Δικαστηρίου. Δεν έχω διαπιστώσει οτιδήποτε το μεμπτό στη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και η αντεξέταση του είχε διευκρινιστικό χαρακτήρα. Κρίνω ότι μπορώ να την αποδεχτώ και την αποδέχομαι καθώς επίσης και τα τεκμήρια 12, 13 και 14 που κατάθεσε στο Δικαστήριο. Ο Μ.Κ.4 κατάθεσε ως Αγρονόμος, Τοπογράφος Μηχανικός και ανάφερε τα προσόντα του, τα οποία δεν έτυχαν αμφισβήτησης από την υπεράσπιση και κρίνω ότι μπορώ να τον αποδεχθώ ως τέτοιο. Ο μάρτυρας αυτός κατ' αρχάς θα πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και να επεξηγήσει την αποτύπωση την οποία έκανε των βοηθητικών συγκρίνοντας τα με τις σχετικές άδειες οικοδομής τους, τόσο του 1965 όσο και του
6. Αποδέχομαι ότι ο μάρτυρας επισκέφθηκε τα επίδικα υποστατικά και είδε την υφιστάμενη κατάσταση τους, θέση που άλλωστε δεν έχει αμφισβητηθεί και κλονιστεί κατά την αντεξέταση του. Εκείνο το οποίο χρήζει εξέτασης από τη μαρτυρία του είναι επάρκεια και η ορθότητα των όσων ανάφερε στο Δικαστήριο. Ο μάρτυρας αυτός προσπάθησε να αποτυπώσει και να επεξηγήσει την υφιστάμενη κατάσταση των βοηθητικών συγκρίνοντας τα με την Άδεια του 1965 όπως ανάφερε. Στο τεκμήριο 15, που δεικνύει αυτή την κατάσταση με μαύρη γραμμή και την κατάσταση σύμφωνα με την άδεια του 1965 με πράσινη γραμμή, αυτά συμπίπτουν και είναι τα ίδια. Το σχέδιο του όμως συνεχίζει προς τα αριστερά όπου φαίνεται ακόμη ένας χώρος - δωμάτιο και στη συνέχεια το γκαράζ. Ο μάρτυρας είπε ότι το δωμάτιο αυτό προφανώς είναι το δεύτερο δωμάτιο στο οποίο αναφέρεται στη συμφωνία του 1979, αλλά δεν το είχε επισημάνει διότι δεν είχε υπόψη του την καλυπτική άδεια του
7. Διαφάνηκε επίσης κατά την αντεξέταση του ότι δεν έλαβε υπόψη του ούτε τα σχέδια της καλυπτικής άδειας και περιορίστηκε να πει ότι από την περιγραφή που είδε ήταν αρκετό για να πει ότι συνάδει με εκείνη την Άδεια. Παρά τη θέση του αυτή και παρά το ότι δεν είδε τα σχέδια της καλυπτικής άδειας του 1978, εντούτοις από το τεκμήριο 18 το οποίο κατάθεσε η εναγόμενη 1 στο Δικαστήριο και αποτελεί τα εν λόγω σχέδια, φαίνεται μετά, το εν λόγω δωμάτιο στη θέση που αποτυπώνει ο μάρτυρας αυτός στο τεκμήριο 15 και περιγράφεται ως αποθήκη. Με τον ίδιο τρόπο περιγράφεται και στο τεκμήριο 14, το οποίο αποτελεί την άδεια οικοδομής του
8. Επίσης, είπε ότι δεν αποτύπωσε τα ανοίγματα των πορτών και παραθύρων επειδή διαπίστωσε ότι υπήρχαν αρκετές διαφορές με την Άδεια του
9. Ο μάρτυρας εξήγησε ευθαρσώς ότι μια τέτοια αποτύπωση δεν θα είχε οποιαδήποτε σημασία για την υπόθεση, η οποία αφορά και σχετίζεται με τους χώρους από τους οποίους αποτελείται. Ειλικρινώς επίσης είπε ότι δεν θεώρησε αναγκαίο να αποτυπώσει την πόρτα και τα παράθυρα που υπήρχαν. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω, θεωρώ ότι μπορώ να βασιστώ στα όσα πιο πάνω ανάφερε ο μάρτυρας και να καταλήξω ότι η υφιστάμενη εξωτερική κατάσταση συνάδει με τις Άδειες Οικοδομής που δόθηκαν για τα βοηθητικά κτίρια πλην των πορτών και των παραθύρων που δεν αποτυπώνονται. Όσο δε αφορά την εσωτερική διαρρύθμιση, θεωρώ ότι ο μάρτυρας αποτυπώνει την υφιστάμενη κατάσταση των κτιρίων. Ξεκινώντας από τα δεξιά του τεκμηρίου 15, όπου υπάρχει ο εξωτερικός τοίχος, προς τα αριστερά, σημειώνει σε κάποιο σημείο ένα εσωτερικό τοίχο. Ακολουθεί μια ΔΟΚΟΣ η οποία δεν συνεχίζει μέχρι κάτω ούτε φαίνεται να υπήρχε τοίχος εκεί. Μετά από αυτό, τοποθετεί αριστερότερα ίχνη εσωτερικού τοίχου, κάτι που σημαίνει είπε ότι είτε υπήρχε τοίχος και κατεδαφίστηκε είτε επιχειρήθηκε να κτιστεί τοίχος. Αριστερότερα τοποθετεί ένα εσωτερικό τοίχο και αμέσως μετά ακόμη ένα εσωτερικό τοίχο. Στο μέσο αυτών των δύο τοίχων αναφέρει ότι ο χώρος αυτός πιθανόν να είναι ο διάδρομος που αναφέρεται στο συμφωνητικό έγγραφο αλλά δεν είναι βέβαιος. Ακολουθεί αριστερότερα ακόμη ένας εσωτερικός τοίχος και πιο αριστερά ένας εξωτερικός τοίχος που διαχωρίζει το γκαράζ από την υπόλοιπη οικοδομή. Πέραν της πιο πάνω υφιστάμενης κατάστασης που αναφέρει στο τεκμήριο 15 ο μάρτυρας, την οποία αποδέχομαι αφού ο ίδιος επισκέφθηκε τα εν λόγω βοηθητικά και στην βάση των όσων είδε αποτύπωσε την εν λόγω 'κατάσταση, επιχείρησε να μεταφέρει το συμφωνητικό έγγραφο ημερομηνίας 19/11/1979 στο τεκμήριο 15 και να αναφέρει τους χώρους εκάστου των συμβαλλομένων. Εκείνο το οποίο ενδιαφέρει για σκοπούς της παρούσας υπόθεσης είναι κατά πόσο οι χώροι που σύμφωνα με το συμφωνητικό έγγραφο ανήκουν στην ενάγουσα, παρά τις αλλαγές στην εσωτερική διαρρύθμιση του υποστατικού, μπορεί να διακριθούν. Όπως και ο Μ.Ε.2, έτσι και ο μάρτυρας αυτός τοποθετεί στο σχέδιο του ίχνη εσωτερικού τοίχου εκεί που είναι «το δεύτερο δωμάτιο Μαρίας» όπως το σημειώνει. Δηλαδή, το σημείο αυτό είναι αυτό που διαχώριζε τα δύο δωμάτια της ενάγουσας από τα υπόλοιπο μέρος των επίδικων υποστατικών που θα άνηκαν στην εναγόμενη
10. Εν πάση περιπτώσει προκύπτει από τη μαρτυρία του ότι οι χώροι που σύμφωνα με το συμφωνητικό έγγραφο ανήκουν στην ενάγουσα μπορεί να εντοπιστούν και να καθοριστούν. Διαφαίνεται να έγιναν και άλλες αλλαγές όσον αφορά τη θέση του διαδρόμου και του αποχωρητηρίου αλλά και στο διαχωρισμό των χώρων που θα άνηκαν στη εναγόμενη 2, αλλά όπως θα αναφερθώ και κατωτέρω δεν κρίνω ότι αυτό είναι ουσιώδες ζήτημα αφού οι εναγόμενες 1 και 2 δεν έχουν ανταπαίτηση, ούτε ήταν η θέση τους ότι εμποδίζονται από το να ασκούν τα δικά τους δικαιώματα με βάση το συμφωνητικό έγγραφο. Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω και την υπόλοιπη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού, κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ σε αυτή στο βαθμό που αναφέρθηκε ανωτέρω και αφορούν το Δικαστήριο στην κατάληξη του. Από την αντίπερα όχθη, η εναγομένη 1, παρόλο που θεωρώ ότι επεξήγησε πλήρως και με σαφήνεια τις αλλαγές που υπέστηκαν τα επίδικα βοηθητικά και τον χρόνο που αυτές έλαβαν χώρα, εντούτοις έχω διαπιστώσει μια προσπάθεια της να καταδείξει ότι οι αλλαγές αυτές άλλαξαν εντελώς τα εν λόγω βοηθητικά και οι χώροι που αναφέρονται στο τεκμήριο 8 δεν μπορεί να διακριθούν, κάτι που ωστόσο δεν προκύπτει ούτε από τα λεγόμενα της, αλλά ούτε και από την υπόλοιπη μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον μου. Επίσης, διαφάνηκε ότι προσπάθησε με κάθε τρόπο και επιχειρήματα να καταδείξει ότι δεν μπορεί η εν λόγω συμφωνία να έχει ισχύ ή να εφαρμοστεί, χωρίς οι θέσεις της αυτές να δικογραφούνται ή να έχουν υποβληθεί στην ενάγουσα. Θεωρώ ότι μπορώ να δώσω βαρύτητα σε μέρος της μαρτυρίας της, για τους λόγους που θα επεξηγήσω κατωτέρω. Κατ' αρχή, η ιδία παραδέχθηκε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο παρενέβη για να εμποδίσει τον εργολάβο να προβεί σε μετατροπές στα εν λόγω βοηθητικά και άλλαξε τις κλειδαριές της πόρτας επεξηγώντας τους λόγους που το έπραξε. Παραδέχθηκε επίσης ότι, προς το σκοπό αυτό, εργοδότησε φρουρούς ασφαλείας, ότι στη συνέχεια έδωσε κλειδιά στην ενάγουσα και ότι έκτοτε δεν την εμποδίζει η ίδια ή η μητέρα της από τη χρήση των βοηθητικών. Άλλωστε, τα πιο πάνω, αποτέλεσαν και θέσεις της ενάγουσας. Πέραν των πιο πάνω, κρίνω ότι μπορώ να αποδεχτώ τη θέση της ότι λίγες μέρες μετά την έναρξη εργασιών στα επίδικα βοηθητικά από την ενάγουσα, η Άδεια Οικοδομής που της παραχωρήθηκε ακυρώθηκε από το Δήμο Πάφου. Άλλωστε δεν υπήρξε οποιαδήποτε αμφισβήτηση από την ενάγουσα και προκύπτει αυτό να αποτελεί παραδεχτό γεγονός. Αυτό προκύπτει επίσης και από το τεκμήριο
11. Όσον αφορά το ζήτημα της μετατροπής των βοηθητικών σε κατοικία των παππούδων της το 1984, κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ στη θέση αυτή, αφού η ενάγουσα δεν ήταν σε θέση να καθορίσει πότε αυτό έλαβε χώρα και επίσης επιβεβαιώνεται και από τη μαρτυρία της εναγομένης 2, η αξιολόγηση της οποίας ακολουθεί. Σε σχέση με το είδος και μέγεθος των μετατροπών που έλαβαν χώρα στο επίδικα υποστατικά, κρίνω ότι η μάρτυρας ήταν πλήρως επεξηγηματική. Επεξήγησε τις φωτογραφίες τεκμήρια 20 και 26 που κατάθεσε στο Δικαστήριο και οι οποίες δεικνύουν τα βοηθητικά στη σημερινή τους κατάσταση. Εκείνο το οποίο προκύπτει από αυτές είναι ότι το προχώλ, που είναι αμέσως μετά την κύρια είσοδο χωρίζεται μερικώς από τοίχο και από συρόμενη πόρτα που δημιουργήθηκε στη μέση αυτού από το επόμενο δωμάτιο, το οποίο ήταν η σαλοτραπεζαρία των παππούδων της. Η δε σαλοτραπεζαρία από τους υπόλοιπους χώρους χωρίζεται από τοίχο στον οποίο υπήρχε μια πόρτα, η οποία οδηγούσε σε ένα μικρό διάδρομο, όπου στα αριστερά του είναι η τουαλέττα και στα δεξιά του το ντουζ. Ακολουθεί ένα άλλο δωμάτιο το οποίο ήταν η κουζίνα και μετά άλλο δωμάτιο το οποίο ήταν το υπνοδωμάτιο των παπούδων της. Η πιο πάνω περιγραφή της εναγομένης 1 των χώρων, όπως είχαν διαμορφωθεί, συνάδουν με την υφιστάμενη κατάσταση την οποία ο Μ.Ε. 4 αποτύπωσε στο τεκμήριο
12. Η μάρτυρας επίσης, συμφώνησε ότι οι χώροι στους οποίους αναφέρεται στο τεκμήριο 8 συμπίπτουν με αυτούς του τεκμηρίου 14, που είναι η καλυπτική άδεια. Συμφώνησε επίσης ότι η μαύρη γραμμή που δεικνύει το τεκμήριο 15, οπτικά συμπίπτει με την σημερινή κατάσταση των βοηθητικών. Αναγνώρισε επίσης ότι οι χώροι που αυτό δεικνύει φαίνεται να συμπίπτουν με αυτούς που αναφέρονται στο τεκμήριο
13. Όταν της υποβλήθηκε όμως ότι η σημερινή κατάσταση αντικατοπτρίζει τους χώρους που περιγράφονται στο τεκμήριο 8, είπε ότι ίσως να είναι έτσι αλλά στη συνέχεια επέμενε ότι το κτίριο πήρε νέα μορφή. Κρίνω ότι μπορώ να αποδεχθώ την περιγραφή των βοηθητικών και την κατάσταση στην όποια βρίσκονται σήμερα και όπως αυτά μετατράπηκαν το 1984 αλλά όχι τα όποια συμπεράσματα της μάρτυρος σε σχέση με τη σημασία τους στην εγκυρότητα της επίδικης συμφωνίας. Άλλωστε η μάρτυρας σε κανένα σημείο της μαρτυρίας της ισχυρίστηκε ότι οι χώροι της ενάγουσας δεν μπορεί να διακριθούν από τους υπόλοιπους χώρους, λόγω των αλλαγών που υπέστη το υποστατικό,. Πέραν των πιο πάνω όμως, κρίνω ότι δεν μπορώ να δώσω οποιαδήποτε βαρύτητα στις αναφορές της ότι η ίδια δεν γνώριζε για την ύπαρξη του συμφωνητικού εγγράφου του 1979 και ότι αυτό δεν την δεσμεύει. Το ζήτημα αυτό είναι εκτός δικογράφων και οι οποιεσδήποτε αναφορές της περί τούτου, δεν μπορεί να ληφθούν υπόψη. Εν πάση περιπτώσει, η μάρτυρας κατέστη ιδιοκτήτρια της κατοικίας δυνάμει δωρεάς από τη μητέρα της, ζήτημα το οποίο είναι νομικό και στο οποίο θα αναφερθώ κατωτέρω. Η ίδια επίσης φάνηκε να ζούσε στο μέρος και να ήταν γνώστης όλων των καταστάσεων και γεγονότων που αφορούσαν τα επίδικα ακίνητα. Βαρύτητα επίσης δεν μπορώ να δώσω και στις θέσεις της ότι η εν λόγω συμφωνία ουδέποτε εφαρμόστηκε. Δεν υπάρχει δικογραφημένος ισχυρισμός ότι αυτή έπαυσε να ισχύει λόγω εγκατάλειψης της. Άλλωστε η θέση της ενάγουσας ότι από το 2009 χρησιμοποιούσε τους κατ' ισχυρισμό χώρους που προέβλεπε η συμφωνία, δεν έτυχε αμφισβήτησης κατά την αντεξέταση της. Εκείνο το οποίο η μάρτυρας είπε, είναι ότι η ενάγουσα χρησιμοποιούσε όλους τους χώρους των επίδικων βοηθητικών από το 2009, χωρίς όμως να εξηγεί και να διευκρινίζει με ποιο τρόπο χρησιμοποιούσε τους χώρους αυτούς. Ανέφερε επίσης ότι ενώ η ενάγουσα το 2009 είχε λάβει γνωμάτευση ότι δεν μπορεί να προχωρήσει με προσθηκομετατροπές στο εν λόγω δωμάτια χωρίς την υπογραφή της, εντούτοις το έπραξε το 2011, όταν εντελώς ξαφνικά πήρε άδεια. Από τη θέση της αυτή, μπορεί να λεχθεί ότι προκύπτει ότι η ενάγουσα ουδέποτε παραιτήθηκε από τα δικαιώματα της συμφωνίας τεκμήριο 8 και προφανώς ήταν σε γνώση της μάρτυρας αυτό, για να προβαίνει στις πιο πάνω αναφορές. Επίσης, έχει προκύψει από τη μαρτυρία της μάρτυρος αυτής, ότι αμφισβητεί το δικαίωμα της ενάγουσας για αποκλειστική χρήση των δύο δωματίων που προνοεί το τεκμήριο 8 και θεωρεί ότι τα βοηθητικά είναι κοινόκτητα, όπως αναφέρεται στον τίτλο της. Περαιτέρω, παρά την αποδοχή των θέσεων της περί μετατροπών των συγκεκριμένων βοηθητικών έτσι ώστε να καταστούν κατοικήσιμα για την στέγαση των παππούδων της, δεν δικογραφείται ούτε η θέση της ότι τα εν λόγω υποστατικά σήμερα είναι παράνομα και γι αυτό το λόγο δεν μπορεί να εφαρμοστεί ή να ισχύει η εν λόγω συμφωνία. Ούτε έχει προκύψει από την ενώπιον μου μαρτυρία κάτι τέτοιο αλλά ούτε και έχει προσκομιστεί άλλη μαρτυρία που με σαφήνεια να καταδεικνύει την ύπαρξη παρανομίας σε αυτά. Επομένως, οι αναφορές αυτές δεν θα ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, αποδέχομαι μέρος από τη μαρτυρία της μάρτυρος αυτής, ως αναφέρθηκε ανωτέρω. Η εναγόμενη 2 και αδελφή της ενάγουσας σε κανένα σημείο αμφισβήτησε την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας ή το γεγονός ότι αυτή έγινε κατά το διαχωρισμό των δύο κατοικιών και την μεταβίβαση της ισόγειας κατοικίας στο όνομα της. Δεν θεωρώ ότι η μαρτυρία για την πληρωμή χρέους από αυτήν ενέχει οποιαδήποτε σημασία στα επίδικα ζητήματα της παρούσας υπόθεσης. Εκείνο το οποίο έχει σημασία είναι ότι με το συμφωνητικό έγγραφο, ενάγουσα και εναγομένη 2 επιχείρησαν να διαχωρίσουν όλους τους χώρους που αφορούν στους δύο τίτλους ιδιοκτησίας τους. Πέραν των πιο πάνω, η θέση ότι η ίδια δεν παρεμπόδισε την ενάγουσα κατά τον ουσιώδη χρόνο στη χρήση και κατοχή των επίδικων χώρων της ενάγουσας με βάση τη συμφωνία, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η θέση της αυτή ουδέποτε υποβλήθηκε στην ενάγουσα, η οποία ανάφερε κατά τη μαρτυρία της ότι είναι αμφότερες οι εναγόμενες που προέβηκαν στις πράξεις αυτές. Επίσης, δεν μπορώ να αποδεχθώ τις θέσεις της ότι η συμφωνία ουδέποτε εφαρμόστηκε μετά το θάνατο των γονιών τους. Έχω αναφερθεί ανωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της ενάγουσας στους λόγους για τους οποίους αποδέχτηκα τη θέση της περί τούτου. Εν πάση περιπτώσει όμως, ούτε η μάρτυρας αυτή ανάφερε ότι η ενάγουσα με οποιαδήποτε πράξη ή ενέργεια της τερμάτισε την επίδικη συμφωνία ή της έδωσε την εντύπωση ότι αυτή αποποιήθηκε τα δικαιώματα της που απορρέουν από αυτή. Έχει αναφερθεί ανωτέρω ο σκοπός που η εν λόγω συμφωνία έγινε και προκύπτει και από το ίδιο το περιεχόμενο της, γι αυτό δεν είναι δυνατό η εναγόμενη 2 να ισχυρίζεται χωρίς άλλο, ότι αυτή έπαυσε να ισχύει. Είναι κατόπιν κοινής απόφασης της ενάγουσας και της εναγομένης 2 που μετατράπηκαν τα εν λόγω βοηθητικά σε κατοικία των γονιών τους και γι αυτό μέχρι και το 2009 δεν επιχειρήθηκε η εφαρμογή της. Πέραν των πιο πάνω, θεωρώ ότι μπορώ να αποδεχθώ τη θέση της ότι τα επίδικα βοηθητικά μετατράπηκαν σε κατοικία των γονιών της το 1984, όταν μετακόμισαν σε αυτά και τη θέση της για τις αλλαγές που έγιναν σε αυτά. Το σημαντικό όμως είναι ότι ούτε η μάρτυρας αυτή ισχυρίστηκε σε οποιοδήποτε στάδιο της μαρτυρίας της ότι οι χώροι στους οποίους αναφέρεται η εν λόγω συμφωνία ότι ανήκουν στην ενάγουσα, δεν μπορεί να καθοριστούν ή να διακριθούν από τα υπόλοιπο υποστατικό. Περαιτέρω, θεωρώ ότι τα όσα ανάφερε περί μη αναφοράς στην εναγομένη 1 κατά την μεταβίβαση της κατοικίας της σε αυτή την ύπαρξη του συμφωνητικού εγγράφου, δεν μπορεί να γίνουν αποδεχτά. Είναι εκτός δικογράφων τέτοιοι ισχυρισμοί και όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω επρόκειτο για δωρεάς. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, την μαρτυρία η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη και/ή αποτέλεσε κοινό έδαφος των διαδίκων τα κάτωθι αποτελούν τα ευρήματα πραγματικών γεγονότων της παρούσας υπόθεσης: H ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αρ. εγγραφής 28761, ΦΥΛ/ΣΧ. 51/030115, Τμήμα 1, τεμάχιο ΕΠΙ 2860, το οποίο αποτελείται από μια κατοικία στον 1ον όροφο. Το ακίνητο αυτό προέκυψε μετά από οριζόντιο διαχωρισμό που έγινε με το Φακ. Α1798/78 στις 02/07/
14. Η εναγόμενη 1 είναι η ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αρ. εγγραφής 28760, ΦΥΛ/ΣΧ. 51/110103, Τμήμα 1, τεμάχιο ΕΠΙ 28760, το οποίο αποτελείται από μια ισόγεια κατοικία. Το συγκεκριμένο ακίνητο αρχικά άνηκε και αυτό στην ενάγουσα και με το Φακ. 3347/79 μεταβιβάστηκε δυνάμει δωρεάς από αυτή στην αδελφή της και εναγομένη 2 στις 23/11/1979, η οποία στη συνέχεια δυνάμει δωρεάς το μεταβίβασε στις 02/05/1989 στην εναγομένη 1, κόρη της με δικαίωμα οίκησης εφ' όρου ζωής της ιδίας και του συζύγου της. Στις 08/01/1998 η ανωτέρω ανώγεια κατοικία της ενάγουσας, μεταβιβάστηκε στον Νεόφυτο Γεωργίου Δρίτσα, γιο της, δυνάμει δωρεάς και στις 11/12/2003 μεταβιβάστηκε στο Νεόφυτο Κώστα Παπασάββα (πατέρα της ενάγουσας) δυνάμει δωρεάς, ο οποίος στις 12/12/2003 τη μεταβίβασε εκ νέου δυνάμει δωρεάς στην ενάγουσα. Στο πίσω μέρος των πιο πάνω κατοικιών υπάρχουν κτισμένα βοηθητικά κτίρια τα οποία ανεγέρθηκαν από τον πατέρα της ενάγουσας και εναγομένης 2 και παππού της εναγομένης
15. Για τα εν λόγω βοηθητικά εξασφαλίστηκε το 1965 η άδεια οικοδομής με αρ.3142 και αργότερα προστέθηκε ακόμη ένα δωμάτιο - αποθήκη και εξασφαλίστηκε το 1978 η καλυπτική άδεια με αρ.
16. Τα πιο πάνω βοηθητικά είναι εγγεγραμμένα στο Κτηματολόγιο ως κοινόκτητη οικοδομή η οποία ανήκει στους δύο τίτλους των κατοικιών. Σύμφωνα με την εγγραφή αυτή αποτελούνται από τρία δωμάτια, μια μικρή αποθήκη, διάδρομο και αποχωρητήριο και ένα γκαράζ. Κατά το έτος 1979 και όταν η ενάγουσα θα μεταβίβαζε την ισόγεια κατοικία στην αδελφή της και εναγομένη 2, συμφωνήθηκε ο καθορισμός της χρήσης των εν λόγω βοηθητικών κτιρίων από την ενάγουσα και την εναγομένη 2 και στις 19/11/1979 υπογράφτηκε μεταξύ ενάγουσας και εναγομένης 2 σχετική συμφωνία η οποία προέβλεπε τα κάτωθι: Τα δύο πρώτα δωμάτια των βοηθητικών ισόγειων δωματίων να χρησιμοποιούνται εφ' όρου ζωής των συμβαλλομένων και των διαδόχων αυτών ή και αγοραστών της άνω περιουσίας από την ενάγουσα. Το ένα εκ των άνω δωματίων το οποίο θα χρησιμοποιείται από την ενάγουσα είναι το έχων την πρόσοψη προς το δρόμο και το έτερο δε είναι το συνεχόμενο όπισθεν τούτου. Τα δύο πίσω συνεχόμενα δωμάτια τα οποία περιγράφονται στο τίτλο ως δωμάτιο και μικρή αποθήκη θα χρησιμοποιούνται από την εναγομένη
17. Θα παραμείνει δε κοινόχρηστος ο διάδρομος, το αποχωρητήριο και το γκαράζ. Επίσης, στην εν λόγω συμφωνία αναφέρεται ότι ο πιο πάνω διαχωρισμός θα ισχύει για πάντα και θα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των τίτλων 27861 και
18. Κατά την περίοδο υπογραφής της συμφωνίας και μετέπειτα, εν λόγω συμφωνία δεν εφαρμόστηκε ενώ κατά το έτος 1984 η ενάγουσα και η εναγόμενη 2 αποφάσισαν να παραχωρήσουν τα εν λόγω βοηθητικά στους γονείς τους για να διαμένουν και προς το σκοπό αυτό προέβηκαν σε μετατροπές για να καταστούν κατοικήσιμα. Όσον αφορά τις μετατροπές αυτές προκύπτει να ήταν πολλές, μεταξύ των οποίων και η κατεδάφιση του μεσότοιχου που διαχώριζε τα δύο δωμάτια που αναλογούσαν στην ενάγουσα από τους υπόλοιπους χώρους. Το σημείο αυτό μπορεί να διακριθεί και να καθοριστεί αφού μεταξύ άλλων, υπάρχουν και ίχνη τοίχου στην οροφή. Μετά το θάνατο και του πατέρα της ενάγουσας και της εναγομένης 2 κατά το έτος 2009, η ενάγουσα πήρε αποκλειστική κατοχή των δύο δωματίων και/ή των χώρων που προέβλεπε το συμφωνητικό έγγραφο ημερομηνίας 19/11/1979 και τοποθέτησε κλειδαριές χρησιμοποιώντας τα ως αποθηκευτικό χώρο. Το 2010 έδωσε οδηγίες στον Μ.Ε.2 να εκπονήσει αρχιτεκτονικά σχέδια με σκοπό να εξασφαλίσει σχετική άδεια και να μετατρέψει τα εν λόγω δύο δωμάτια σε ένα μικρό στούντιο - διαμέρισμα και εξασφάλισε από το Δήμο Πάφο την Άδεια Οικοδομής αρ. Κ.
19. Περί τις 14/06/2011, μετά από συμφωνία που σύναψε με εργοληπτική εταιρεία, επιχείρησε να αρχίσει οικοδομικές εργασίες. Όταν οι εναγόμενες 1 και 2 αντιλήφθηκαν τα πιο πάνω, άλλαξαν τις κλειδαριές των πορτών που οδηγούσαν στα εν λόγω δύο δωμάτια και/ή στους χώρους της ενάγουσας, τοποθέτησαν στην είσοδο αυτών ένα αυτοκίνητο αντίκα και προσέλαβαν άντρες ασφαλείας με σκοπό την παρεμπόδιση της υλοποίησης των οικοδομικών εργασιών. Περαιτέρω, στις 14/06/2011 η εναγόμενη 1 υπέβαλε ένσταση στο Δήμο Πάφου για την έκδοση της πιο πάνω Άδειας Οικοδομής με αποτέλεσμα η εν λόγω Άδεια να ανακληθεί στις 24/06/2011 για το λόγο ότι δεν είχε υπογραφεί από όλους τους εγγεγραμμένους ιδιοκτήτες του ακινήτου (βλ. τεκμήριο 25). Μετά από τα πιο πάνω, η ενάγουσα καταχώρησε την παρούσα αγωγή εναντίον των εναγόμενων 1 και
20. Έκτοτε οι εναγόμενες 1 και 2 δεν εμποδίζουν την ενάγουσα να χρησιμοποιεί τους χώρους των βοηθητικών κτιρίων αλλά θεωρούν ότι όλοι χώροι είναι κοινόκτητοι με δικαίωμα χρήσης τους τόσο από την ενάγουσα όσο και από τις εναγόμενες 1 και 2 και ότι ουσιαστικά το συμφωνητικό έγγραφο ημερομηνίας 19/11/1979 δεν ισχύει. Η ενοικιαστική αξία των εν λόγω δύο δωματίων της ενάγουσας ανέρχεται σε €150 μηνιαίως. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Το ουσιαστικότερο ζήτημα το οποίο θα πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσο η συμφωνία ημερομηνίας 19/11/1979 βρίσκεται σε ισχύ. Το ζήτημα αυτό θα εξεταστεί στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων πραγματικών γεγονότων και με βάση τα όσα δικογραφούνται στις Εκθέσεις Υπεράσπισης των εναγόμενων 1 και
21. Το μόνο ζήτημα το οποίο εγείρεται ρητώς από τις εναγόμενες για το γεγονός ότι η εν λόγω συμφωνία δεν ισχύει, είναι τα όσα η εναγόμενη 2 ισχυρίζεται στην Έκθεση Υπεράσπισης της και συγκεκριμένα ότι η ενάγουσα μεταβίβασε την ανώγεια κατοικία της στο γιό της στις 15/10/1997 και αργότερα και συγκεκριμένα στις 11/12/2003 αυτή μεταβιβάστηκε στον πατέρα της και ακολούθως στις 12/12/2003 πάλι πίσω στην ίδια. Κανένας άλλος ουσιαστικός ή σαφείς λόγος ακυρότητας της εν λόγω συμφωνίας προβάλλεται με τα δικόγραφα των εναγομένων 1 και 2, τα οποία περιορίζονται σε γενική άρνηση των ισχυρισμών της ενάγουσας. Προτού εξεταστεί ο πιο πάνω λόγος, είναι ορθό να αναφερθεί ότι τα επίδικα βοηθητικά αποτελούν κοινόκτητη οικοδομή και ως τέτοια είναι εγγεγραμμένη στο Κτηματολόγιο. Δηλαδή, αυτά ανήκουν και στους δύο τίτλους των κατοικιών σε εξ' αδιαιρέτου μερίδια. Το γεγονός αυτό και μόνο όμως δεν θεωρώ ότι εμποδίζει τη σύναψη οποιασδήποτε συμφωνίας με την οποία να καθορίζεται η χρήση των εν λόγω βοηθητικών, όπως αυτή που έγινε στις 19/11/1979 μεταξύ ενάγουσας και εναγομένης
22. Στην Andreas Kyriakides and Others v. The Municipality of Larnaka

(1989)3A C.L.R. 602 λέχθηκε ότι είναι δυνατός ο καθορισμός της χρήσης και απόλαυσης κοινόκτητων χώρων δυνάμει συμφωνίας. Συγκεκριμένα λέχθηκαν τα ακόλουθα: "There is nothing in the Law to prevent the co-owners from regulating the right inter se as regards the common property held in undivided shares". Επομένως, δεν τίθεται ζήτημα ακυρότητας της εν λόγω συμφωνίας ευθύς εξ' αρχής. Όσο αφορά το λόγο ακυρότητας της συμφωνίας ημερομηνίας 19/11/1979 που προβάλλεται από την εναγομένη 2, κρίνεται ότι αυτός δεν ευσταθεί. Πουθενά στο εν λόγω συμφωνητικό δεν απαγορεύεται η μεταβίβαση των κατοικιών. Άλλωστε σε αυτό αναφέρεται ότι η εν λόγω συμφωνία θα δεσμεύει και τους διαδόχους των τίτλων ιδιοκτησίας και ότι αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των δύο τίτλων ιδιοκτησίας. Επομένως, η μεταβίβαση της κατοικίας της ενάγουσας σε άλλο πρόσωπο και στην πορεία η επαναμεταβίβαση στο όνομα της δεν επέφερε την ακυρότητα της εν λόγω συμφωνίας. Δεν απαγορεύεται μια τέτοια μεταβίβαση από το εν λόγω συμφωνητικό έγγραφο. Αντιθέτως, προκύπτει να καλύπτει και μια τέτοια μεταβίβαση αφού αναφέρεται σε αυτήν ότι θα δεσμεύει και τους διαδόχους ή αγοραστές των ακινήτων των εν λόγω τίτλων. Όσον αφορά το μεγάλο χρονικό διάστημα από την υπογραφή της εν λόγω συμφωνίας και τη μη υλοποίηση της μέχρι και το 2009, αυτό κρίνω ότι με κανένα τρόπο, υπό τις περιστάσεις, υποδηλώνει εγκατάλειψη (abandonment) της συμφωνίας. Τα εν λόγω βοηθητικά για μεγάλο χρονικό διάστημα και μετά τη σύναψη της εν λόγω συμφωνίας παραχωρήθηκαν στους γονείς της ενάγουσας και εναγομένης 2, με κοινή απόφαση και των δύο και με σκοπό να τα χρησιμοποιούν ως κατοικία. Αμέσως δε μετά το θάνατο των γονιών τους, η ενάγουσα επιχείρησε να ασκήσει τα δικαιώματα που της παρέχει η εν λόγω συμφωνία. Πουθενά δεν προκύπτει πρόθεση της ενάγουσας να εγκαταλείψει την εν λόγω συμφωνία ή τα δικαιώματα που της παρέχει. Oύτε με οποιαδήποτε ενέργεια ή πράξη της άφησε να νοηθεί κάτι τέτοιο στην εναγομένη 2 και/ή στην εναγομένη 1. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί και μάλιστα να τονισθεί έντονα, ότι πουθενά δεν προβάλλεται ή δικογραφείται από τις εναγόμενες ένας τέτοιος λόγος ακυρότητας της συμφωνίας. Δηλαδή, ότι αυτή ακυρώθηκε λόγω εγκατάλειψης της (abandonment). Από τα λεχθέντα στην Ανδρέα Μιχαήλ Απαισιώτη και Άλλη v. Στασούλας Ραγια και Άλλης

(1993)1 Α.Α.Δ. 882 προκύπτει ότι ένας τέτοιος ισχυρισμός θα πρέπει να δικογραφείται. Εν πάση περιπτώσει όμως, επαναλαμβάνω ότι και από τα γεγονότα δεν προκύπτει ένα τέτοιο ζήτημα, παρά την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος από τη συνομολόγηση της μέχρι την εφαρμογή της. Άλλωστε και η ίδια η εναγόμενη 1 στη μαρτυρία της ανάφερε ότι από το 2009, δηλαδή μετά το θάνατο και του παππού της και εφόσον είχαν ελευθερωθεί τα βοηθητικά, η ενάγουσα επιχείρησε να τα αναπτύξει και να εφαρμόσει τη συμφωνία. Ουδέποτε δόθηκε η εντύπωση στις εναγόμενες 1 και/ή 2 ότι η εν λόγω συμφωνία εγκαταλείφθηκε από την ενάγουσα ή οι ενέργειες και πράξεις της υποδήλωναν κάτι τέτοιο. Επίσης δεν υπάρχει δικογραφημένος ισχυρισμός των εναγομένων 1 και 2, ούτε έχει προκύψει ότι η επίδικη συμφωνία τερματίστηκε καθοιονδήποτε άλλο τρόπο. Πέραν των πιο πάνω, στην αγόρευση τους οι συνήγοροι των εναγομένων επικαλούνται τις μετατροπές στα επίδικα υποστατικά για να καταδείξουν ότι η εν λόγω συμφωνία δεν μπορεί να εξακολουθεί να ισχύει. Δεν δικογραφείται όμως ούτε αναπτύσσεται οποιοσδήποτε νομικός λόγος για τον οποίον θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι εν λόγω συμφωνία έπαυσε να ισχύει. Εκείνο που δικογραφείται και για το οποίο δόθηκε μαρτυρία είναι ότι τα επίδικα βοηθητικά μετατράπηκαν σε οικία των γονιών της ενάγουσας και της εναγομένης 2 αλλά πουθενά στις υπερασπίσεις των εναγομένων 1 και 2 προβάλλεται η θέση ότι αυτές οι μετατροπές επέφεραν και την ακυρότητα της συμφωνίας. Ο μόνος λόγος για τον οποίο η εν λόγω συμφωνία δεν θα μπορούσε να είναι πλέον σε ισχύ, θεωρώ ότι είναι το γεγονός ότι οι μετατροπές που έγιναν κατέστησαν ανέφικτη πλέον την εφαρμογή της (frustration). Παρά ταύτα, δεν υπάρχει τέτοιος δικογραφημένος ισχυρισμός και θα μπορούσε να λεχθεί ότι τέτοια εισήγηση δεν μπορεί να εξεταστεί. Επειδή όμως υπάρχει άρνηση των εναγομένων ότι η επίδικη συμφωνία βρίσκεται σε ισχύ και δόθηκε μαρτυρία για να καταδειχθεί η μετατροπή του κτιρίου από τυροκομείο σε κατοικία των γονιών της ενάγουσας και εναγομένης 2 και αμφότερες οι πλευρές επιχείρησαν να αποτυπώσουν τους χώρους της συμφωνίας ημερομηνίας 19/11/1979 στην υφιστάμενη κατάσταση των βοηθητικών, κρίνω ορθό και δίκαιο να εξετάσω και αυτή την εισήγηση. Το ζήτημα ότι μια συμφωνία κατέστη αδύνατη ή δεν μπορεί να εφαρμοστεί λόγω επέλευσης κάποιων γεγονότων που κατέστησαν την εφαρμογή της ανέφικτη, διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου 56

(1)και

(2)του Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149 το οποίο έχει ως ακολούθως: «56.—

(1)Συµφωνία προς τέλεση πράξης αφ' εαυτής αδύνατης είναι άκυρη.

(2)Σύµβαση προς τέλεση πράξης, η οποία µετά την κατάρτιση της σύµβασης καθίσταται αδύνατη, ή παράνοµη λόγω γεγονότος το οποίο ο οφειλέτης δεν µπορούσε να αποτρέψει, καθίσταται άκυρη µόλις η πράξη καταστεί αδύνατη ή παράνοµη.» Στην KIER (CYPRUS) Ltd v. TRENCO CONSTRUCTIONS LTD

(1981)1 C.L.R. 30, υιοθετήθηκε το κάτωθι απόσπασμα από το σύγγραμμα Pollock and Mulla, Indian Contract and Specific Relief Acts, 9th edition, p. 402: «The doctrine of frustration comes into play when a contract becomes impossible of performance, after it is made, on account of circumstances beyond the control of parties or the change in circumstances makes the performance of the contract impossible. In fact impossibility and frustration are often used as interchangeable expressions. The changed circumstances make the performance of contract impossible. In India, the law dealing with frustration must primarily be looked at as contained in sections 32 and 56 of the Contract Act. The rule in section 56 exhaustively deals with the doctrine of frustration of contracts and it cannot be extended by analogies borrowed from the English Common Law. The Court can give relief on the ground of subsequent impossibility when it finds that the whole purpose or the basis of the contact has frustrated by the intrusion or occurrence of an unexpected event or change of circumstances which was not contemplated by the parties at the date of the contract." Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω αρχές που διέπουν το ζήτημα αυτό και επί των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης, παρατηρώ τα ακόλουθα: Εκείνο το οποίο προκύπτει από τη δικογράφηση των εναγομένων, όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω, είναι ουσιαστικά μια γενική άρνηση των ισχυρισμών και της απαίτησης της ενάγουσας. Επιπρόσθετα, θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι εναγόμενες 1 και 2 δεν προβάλλουν οποιαδήποτε ανταπαίτηση, ούτε επιζητούν αναγνώριση των δικών τους δικαιωμάτων επί τη βάση της επίδικης συμφωνίας, ούτε ισχυρίζονται ότι οι ίδιες δεν μπορούν πλέον να ασκήσουν τα δικαιώματα τους που απορρέουν από την εν λόγω συμφωνία και γι αυτό αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Τούτου δοθέντος το μοναδικό ζητούμενο είναι να εξεταστεί η εκδοχή της ενάγουσας επί τη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Επομένως, το μόνο ζήτημα που θα απασχολήσει το Δικαστήριο σε σχέση με τις επίδικες μετατροπές είναι το μέρος εκείνο που επηρεάζει άμεσα το χώρο που η ενάγουσα διεκδικεί και όχι το υπόλοιπο μέρος των κτιρίων που αφορά και ενδιαφέρει τις εναγόμενες 1 και

1. Με γνώμονα ότι η ενάγουσα αυτό που επιζητεί με την αγωγή της είναι την αναγνώριση της αποκλειστικής χρήσης συγκεκριμένων χώρων υπό την γενική έννοια και όχι για οποιοδήποτε ειδικό σκοπό, μοναδική μετατροπή που υπέχει σημασίας για να εξεταστεί και να σχολιαστεί είναι η κατεδάφιση του μεσότοιχου που προηγουμένως αποτελούσε υπαρκτό προσδιοριστικό και διαχωριστικό σύνορο των χώρων της ενάγουσας σε αντιδιαστολή με το υπόλοιπο ακίνητο. Κατά συνέπεια οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία δόθηκε για το εύρος των αλλαγών, χρήσης ή τον σκοπό τους δεν κρίνεται ουσιώδης ή σημαντική για να απαντηθεί το βασικό ερώτημα που είναι κατά πόσο η ενάγουσα δύναται να ασκήσει τα δικαιώματα της ως τούτα της παρέχονται από την επίδικη συμφωνία. Υπό αυτό το πρίσμα, θα πρέπει να απαντηθεί η εισήγηση της υπεράσπισης κατά το στάδιο της αγόρευσης της και δεδομένου ότι έχει προσκομιστεί μαρτυρία για το ζήτημα των αλλαγών και μετατροπών που έγιναν. Κρίνω όμως ότι δεν επήλθε αλλοίωση της φυσικής κατάστασης των εν λόγω βοηθητικών, πάντα στους χώρους που αναλογούν στην ενάγουσα, σε τέτοιο βαθμό έτσι ώστε να καθίσταται ανέφικτη η εφαρμογή της εν λόγω συμφωνίας. Το ακίνητο υπάρχει και οι εσωτερικές αλλαγές στην διαρρύθμιση δεν είναι τέτοιας έκτασης και φύσεως που να καθιστούν αδύνατο τον καθορισμό των δύο δωματίων της ενάγουσας, όπως αναφέρονται στη συμφωνία ημερομηνίας 19/11/
2. Από τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει ότι οι χώροι αυτοί της ενάγουσας μπορεί να διακριθούν και υπάρχουν ίχνη στην οροφή του μεσότοιχου που διαχώριζε το χώρο που αναλογούσε στην ενάγουσα με βάση την επίδικη συμφωνία. Η μαρτυρία των Μ.Ε.2 και 4, οι οποίοι είναι εμπειρογνώμονες και αποτύπωσαν την υφιστάμενη κατάσταση σε συσχετισμό με το τοπογραφικό και τη συμφωνία, μαρτυρία την οποία το Δικαστήριο έκανε αποδεχτή, καταδεικνύει ότι οι χώροι αυτοί μπορεί να διακριθούν και να εντοπιστούν. Επίσης, δεν διαφαίνεται οποιοσδήποτε δυσμενής επηρεασμός των εναγομένων 1 και 2 ούτε προκύπτει να υποχρεώνονται να πράξουν κάτι άλλο από αυτό που είχε συμφωνηθεί με τη συμφωνία ημερομηνίας 19/11/1979, παρά μόνο να επιτρέπουν την αποκλειστική χρήση και κατοχή των εν λόγω χώρων από την ενάγουσα. Θα πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη και η φύση της επίδικης συμφωνίας και οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες έγινε. Η συμφωνία ημερομηνίας 19/11/1979 έγινε την ίδια περίοδο της μεταβίβασης της ισόγειας κατοικίας της ενάγουσας προς την εναγομένη 2 και με αυτή ρυθμίστηκε και η κατοχή και χρήση των χώρων των κοινόκτητων βοηθητικών, τόσο μεταξύ των ιδίων όσο και των διαδόχων τους. Η προσωρινή χρήση τους από τους γονείς τους και η μετατροπή τους σε κατοικία με τη συγκατάθεση και των δύο συμβαλλομένων μερών, δεν αποσκοπούσε στην κατάργηση της συμφωνίας ούτε διαφοροποίησε το αντικείμενο της συμφωνίας και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή σε τέτοιο βαθμό που να μπορεί να λεχθεί ότι πλέον είναι ανέφικτη η εφαρμογή της ή ότι τα μέρη καλούνται να πράξουν κάτι διαφορετικό από αυτό για το οποίο συμφώνησαν. Τα επίδικα υποστατικά υφίστανται και οι αλλαγές που επήλθαν σε αυτά και ειδικότερα στους χώρους που αναλογούν με βάση τη συμφωνία στην ενάγουσα, δεν καθιστούν ανέφικτη την εφαρμογή της και αυτές οι αλλαγές έγιναν με τη συγκατάθεση και των δύο μέρων. Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι η αρχή ότι μια σύμβαση κατέστη ανέφικτη ή η εκτέλεση της αδύνατη, θα πρέπει να εφαρμόζεται με φειδώ και περιορισμένα στις απολύτως αναγκαίες περιστάσεις, ειδικότερα όταν η σύμβαση αυτή αφορά ακίνητα. Παραθέτω το κάτωθι απόσπασμα από το σύγγραμμα Pollock and Mulla, Indian Contract and Specific Relief Acts (ανωτέρω), σελ. 415: «Τhe theory of frustration belongs to the law of contract and it is represented by a rule which the courts will apply in certain limited circumstances for the purpose of deciding that contractual obligation ex facie binding are no longer enforceable against the parties. The description of the circumstances that justify the application of the rule (frustration) and consequently the decision whether in particular case those circumstances exist are necessarily a question of law. The requirements that parties must have made the contract on a particular footing should be given full weight. Frustration is not to be lightly invoked as a dissolvent contract. It is useful within its proper limits and not lightly to be held to have occurred.» Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι η συμφωνία ημερομηνίας 19/11/1979 που έγινε μεταξύ ενάγουσας και εναγομένης 2, είναι έγκυρη και εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ. Το επόμενο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο η εν λόγω συμφωνία μπορεί να δεσμεύει και την εναγομένη 1, δεδομένου ότι αυτή έγινε μεταξύ ενάγουσας και εναγόμενης
3. Είναι γνωστή η αρχή ότι μια συμφωνία δεσμεύει τα μέρη τα οποία έχουν συμβληθεί και όχι τρίτα πρόσωπα (privity of contract). Σε περίπτωση που εγείρεται ζήτημα δέσμευσης τρίτου προσώπου, θα πρέπει να εξεταστεί, κατ' αρχή, ποια είναι τα μέρη μιας συμφωνίας. Σε περίπτωση που το εν λόγω τρίτο μέρος δεν είναι μέρος της συμφωνίας, θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο μπορεί ωστόσο να δεσμεύεται από τη συμφωνία ή καλύτερα κατά πόσο εμπίπτει στις εξαιρέσεις του πιο πάνω κανόνα. Στην παρούσα περίπτωση, η συμφωνία έγινε μεταξύ ενάγουσας και εναγόμενης 2 και αφορούσε τον καθορισμό της χρήσης των κοινόκτητων βοηθητικών κτιρίων. Προέβλεπε η εν λόγω συμφωνία ότι θα ήταν δεσμευτική και για τους διαδόχους των τίτλων ιδιοκτησίας. Με τη μεταβίβαση της ισόγειας κατοικίας στην εναγόμενη 2, η τελευταία κατέστη συνιδιοκτήτης εξ' αδιαιρέτου των εν λόγω βοηθητικών κτιρίων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η εναγόμενη 2 κατέστη ιδιοκτήτης της ισόγειας κατοικίας και συνιδιοκτήτης των επίδικων βοηθητικών δυνάμει δωρεάς από τη μητέρα της και όχι δυνάμει αγοράς. Δεν πρόκειται για ένα τρίτο αγοραστή ο οποίος για να δεσμεύεται από την εν λόγω συμφωνία, όφειλε να είχε γνώση αυτής κατά την αγορά του ακινήτου. Πρόκειται για δωρεά και θεωρώ ότι τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις της συμφωνίας ημερομηνίας 19/11/1979 δεσμεύουν και την εναγόμενη
4. Στην Ανδρέα Μιχαήλ Απαισιώτη και Άλλη v. Στασούλας Ραγια και Άλλης (ανωτέρω) αναφέρθηκαν τα εξής: «Είναι όμως θεμελιωμένο πως όταν τρίτος, ξένος προς τη σύμβαση, αποκτά τη περιουσία που ήταν αντικείμενο της σύμβασης είτε δια δωρεάς είτε γενικότερα εν γνώσει της σύμβασης που περιέχει ανάληψη υποχρέωσης μεταβίβασης της περιουσίας από τον ένα συμβαλλόμενο στον άλλο, μπορεί να διαταχθεί να τη μεταβιβάσει στο δικαιούχο δυνάμει της σύμβασης. Δεν υπόκειται σε τέτοια διαταγή αν αγόρασε την περιουσία χωρίς γνώση της σύμβασης.» Στην πιο πάνω υπόθεση αποφασίστηκε ότι οι εφεσείοντες δεσμεύονταν από τη συμφωνία των προκατόχων τους, καθότι, πέραν από το γεγονός ότι γνώριζαν για την ύπαρξη της, δεν είχαν αγοράσει το οικόπεδο και ήταν δωρεοδόχοι. Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι, παρά τη προσπάθεια της εναγομένης 2 κατά τη μαρτυρία της να ισχυριστεί ότι δεν την δεσμεύει η εν λόγω συμφωνία λόγω του ότι δεν γνώριζε την ύπαρξη της κατά την μεταβίβαση επ' ονόματι της του τίτλου ιδιοκτησίας, τέτοιος δικογραφημένος ισχυρισμός δεν υπάρχει αλλά ούτε και θα μπορούσε να γίνει αποδεκτός, υπό τις περιστάσεις, όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας της. Επιπρόσθετα η ενάγουσα αξιώνει και διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι εναγόμενες 1 και 2 όπως παύσουν να επεμβαίνουν στους χώρους αυτούς. Κρίνω όμως ότι η πιο πάνω θεραπεία δεν μπορεί να ικανοποιηθεί. Είναι κοινό έδαφος ότι πέραν των ενεργειών των εναγομένων που έλαβαν χώρα στις 14/06/2011 και τις επόμενες μέρες μέχρι την ανάκληση της άδειας οικοδομής, ουδεμία άλλη ενέργεια έγινε ή συνεχίζεται να γίνεται από τις εναγόμενες 1 και 2, με την οποία η ενάγουσα να παρεμποδίζεται από το να χρησιμοποιεί τους εν λόγω χώρους. Έχουν παραδοθεί από τότε κλειδιά στην ενάγουσα και μπορεί να εισέρχεται και να χρησιμοποιεί τους εν λόγω χώρους ανεμπόδιστα. Ούτε, θεωρώ, μπορεί να αποδοθεί στην ενάγουσα οποιαδήποτε άλλη από τις θεραπείες που αξιώνει. Το ποσό των €100 για την αξία της κλειδαριάς, αποτελεί ειδική ζημία και δεν έχει αποδειχθεί με την αυστηρότητα που απαιτεί η νομολογία (βλ. Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298, Πίριλλου ν. Κονναρή

(2000)1 ΑΑ.Δ. 1153, Παναγή κ.ά v. Κακόψιτου κ.ά

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 839 και R.K.B. Leathergoods Ltd ν. Αγγελίδη

(2004)1(Β) A.A.Δ. 1071) Ουδεμία απόδειξη αγοράς της έχει προσκομισθεί ούτε δόθηκε οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία που να καταδεικνύει την αξία της, πέραν από μια γενική αναφορά της ενάγουσας κατά τη μαρτυρία της ότι άξιζε €

1. Ούτε μπορεί να αποδοθεί το ποσό των €150 μηνιαίως από 16/06/2011 μέχρι την παύση της επέμβασης από τις εναγόμενες 1 και 2 στα δύο δωμάτια της ενάγουσας, που αξιώνεται υπό στοιχείο 15ΣΤ. Έχει προκύψει ότι οι εναγόμενες 1 και 2 δεν επεμβαίνουν στους εν λόγω χώρους ούτε και εμποδίζουν την ενάγουσα να τους χρησιμοποιεί και να τους κατέχει. Επίσης, η επέμβαση που έλαβε χώρα από τις εναγόμενες αφορούσε ένα μικρό χρονικό διάστημα με σκοπό να παρεμποδιστούν οι οικοδομικές εργασίες που άρχισαν να γίνονται στα εν λόγω δύο δωμάτια. Επομένως, η ενάγουσα δεν έχει αποδείξει την αξιούμενη θεραπεία ή ζημία που αξιώνει. Έχει όμως αποδειχθεί ότι για κάποιες μέρες η ενάγουσα παρεμποδίστηκε να χρησιμοποιεί τους χώρους της από τις εναγόμενες 1 και 2 και ότι οι τελευταίες αμφισβήτησαν την εγκυρότητα της επίδικης συμφωνίας, η οποία έχει κριθεί ανωτέρω ως έγκυρη. Η αγωγή της ενάγουσας εδράζεται και στο αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης, τα συστατικά στοιχεία του οποίου προκύπτουν από τις πρόνοιες του άρθρου 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ.
2. Το αστικό αυτό δικαίωμα είναι αγώγιμο per se και δεν απαιτείται να αποδειχθεί οποιαδήποτε συγκεκριμένη ζημιά για να αποδειχθεί. Σε περίπτωση όμως που αποδειχθεί η διάπραξη του αλλά όχι οποιαδήποτε ζημιά, ο ενάγοντας δικαιούται στην επιδίκαση μόνο ονομαστικών αποζημιώσεων (nominal damages) (βλ. Παπακόκκινου ν. Θεοδότου

(1991)1 Α.Α.Δ. 379, Χατζηκυπρής κ.ά. ν. Sanifex Agencies Ltd

(1993)1 Α.Α.Δ. 447, Galatariotis Telecommunications Ltd v. Δημήτρης Ι. Σιουκιούρογλου κ.α.

(2008)1Α Α.Α.Δ. 29.) H παρούσα περίπτωση κρίνω ότι είναι κατάλληλη για την επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων. Η ενάγουσα κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν η κάτοχος των χώρων που αναφέρονται στο συμφωνητικό έγγραφο και/ή η δικαιούχος αυτών με βάση το εν λόγω έγγραφο και υπό τις περιστάσεις που αναφέρθηκαν ανωτέρω, οι εναγόμενες επενέβηκαν στους χώρους αυτούς αλλάζοντας τις κλειδαριές και εμπόδισαν την ενάγουσα από το να τους κατέχει και να τους χρησιμοποιεί. Η πιο πάνω συμπεριφορά των εναγόμενων συνιστά παράνομη επέμβαση την οποία η ενάγουσα απέδειξε. Η επέμβαση αυτή όμως ήταν για πολύ περιορισμένο χρονικό διάστημα και έλαβε χώρα υπό τις περιστάσεις και λόγους που αναφέρθηκαν ανωτέρω, έτσι ώστε να μην μπορεί να υπολογιστεί ή καλύτερα δεν έχει αποδειχθεί οποιαδήποτε ζημιά. Ως εκ τούτου, η ενάγουσα δικαιούται μόνο σε ονομαστικές αποζημιώσεις τις οποίες καθορίζω στα €

1. Εν όψει όλων των πιο πάνω, παραμένει να εξεταστεί η εισήγηση του συνηγόρου της εναγομένης 2 ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να εκδίδει δηλωτικές αποφάσεις που δεν έχουν πρακτική σημασία παρά μόνο επιλύουν ακαδημαϊκά θέματα. Κατ΄ αρχή θα πρέπει να λεχθεί ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση τέτοιου είδους αποφάσεων πηγάζει από το άρθρο 41 των Περί Δικαστηρίων Νόμων Ν.14/60 και είναι διακριτική. Χαρακτηριστικό απόσπασμα για το ζήτημα αυτό είναι το κάτωθι από την Πεκρής v. Τζιαννάρου κ.α. Πολ. Έφεση Αρ. 93/11, Ημερ. 18/01/2016: «Το πρωτόδικο δικαστήριο δεν φαίνεται να προβληματίστηκε καθόλου για το κατά πόσον θα έπρεπε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια δυνάμει του άρθρου 41 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, υπέρ της έκδοσης δηλωτικής απόφασης. Συνήθως τα δικαστήρια εκδίδουν δηλωτική απόφαση σε σχέση με νομικά δικαιώματα. Όμως όπου με την αγωγή ζητείται μόνο αναγνωριστική απόφαση, χωρίς να ζητείται οποιαδήποτε άλλη θεραπεία, η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου θα πρέπει να ασκείται με μεγάλη προσοχή (βλ. Mellstrom v. Garner [1970] 2 All ER 9 CA και Annual Practice 1958, σελ. 578). Συχνά ζητείται αναγνωριστική απόφαση επί γεγονότων που δεν έχουν ακόμη προκύψει (Greenwich Healthcare National Health Service v. London and Quadrant Housing Trust and others [1998] 3 All ER 437 και Gasto Shipping Company Limited, ανωτέρω). Για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια υπέρ της έκδοσης αναγνωριστικής απόφασης, θα πρέπει να προκύπτει κάποιο χειροπιαστό όφελος για τον ενάγοντα (Maerkle v. British and Continental Fur Co Ltd [1954] 3 All ER 50 CA). Τα δικαστήρια δεν εκδίδουν αναγνωριστικές αποφάσεις για ακαδημαϊκά και μόνο ερωτήματα (Howard v. Pickford Tool Co Ltd [1951] 1 KB 417 CA) ή όπου η απάντηση στο ερώτημα θα είναι μάταιη ή άνευ ουσιαστικής σημασίας.» Στην παρούσα περίπτωση, έχει προκύψει αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας εναντίον των εναγομένων 1 και 2 με την επέμβαση στους χώρους που αναφέρονται στη επίδικη συμφωνία και με την αμφισβήτηση της εγκυρότητας της. Με την αγωγή της αξίωνε και άλλες θεραπείες, πέραν από δηλωτική απόφαση και έχει αποδείξει αγώγιμο δικαίωμα και έχει επιτύχει στην επιδίκαση ονομαστικών αποζημιώσεων Ανεξάρτητα και/ή επιπρόσθετα από τα πιο πάνω, στην παρούσα περίπτωση προκύπτει ότι η έκδοση τέτοιας δηλωτικής απόφασης θα έχει πρακτική σημασία και δεν αφορά μόνο την επίλυση ακαδημαϊκού ζητήματος. Αποτελεί θέση των εναγομένων ότι τα βοηθητικά κτίρια αποτελούν κοινόκτητη οικοδομή και ότι το συμφωνητικό έγγραφο ημερομηνίας 19/11/1979 δεν έχει ισχύ. Κατ' επέκταση τούτου, έχει προκύψει οι Εναγόμενες να ισχυρίζονται ότι έχουν δικαίωμα στη χρήση όλων των χώρων των βοηθητικών κτιρίων κατά αντίθεση των προνοιών του πιο πάνω συμφωνητικού. Επομένως, η έκδοση της αξιούμενης δηλωτικής απόφασης θα έχει πρακτική σημασία αφού πλέον θα γνωρίζουν οι διάδικοι και όλοι οι εμπλεκόμενοι τα δικαιώματα τους. Πέραν των πιο πάνω, ο συνήγορος της ενάγουσας αναπτύσσει στην αγόρευση του και το ζήτημα της ειδικής εκτέλεσης της συμφωνίας ημερομηνίας 19/11/1979 παραπέμποντας στο άρθρο 76 του Περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ.
2. Στην αγωγή όμως δεν αξιώνεται ρητά μια τέτοια θεραπεία. Επιχειρεί να συνδέσει την πιο πάνω θεραπεία με τη θεραπεία υπό στοιχείο 15Γ η οποία για τους λόγους που αναφέρθηκαν ανωτέρω δεν μπορεί να επιτύχει. Ούτε αξιώνεται με την αγωγή της ενάγουσας διάταγμα με το οποίο οι εναγόμενες να μην επεμβαίνουν στα δύο δωμάτια της ενάγουσας γι αυτό θεωρώ ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποδώσει μια τέτοια θεραπεία. Επιπρόσθετα, δεν έχει διαφανεί και μια τέτοια πρόθεση ή κίνδυνος. Εκτός από την περίπτωση που αναφέρθηκε ανωτέρω ότι οι εναγόμενες επενέβηκαν στους χώρους αυτούς της ενάγουσας και για τους λόγους που αυτό έλαβε χώρα, έκτοτε η ενάγουσα δεν εμποδίζεται να τους χρησιμοποιεί και να τους κατέχει, ούτε διαφαίνεται ένας τέτοιος μελλοντικός κίνδυνος (βλ. Αγγελίδης και Φιλίππου Λτδ v. Σπύρος Κολοκασίδης Εστεϊτς

(1991)1 Α.Α.Δ. 327 και Αletrari v. Paroudi, 24 C.L.R. 269). Eπιπρόσθετα, η ενάγουσα αξιώνει με την αγωγή της και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Παρά το ότι γίνεται αναφορά και γι αυτό το ζήτημα στην αγόρευση του συνηγόρου της, εντούτοις δεν αναπτύσσεται το θέμα αυτό ούτε καταδεικνύονται οι λόγοι που δικαιολογούν την επιδίκαση τέτοιου είδους αποζημιώσεων στη υπόθεση αυτή, πέραν από κάποιες γενικές αναφορές. Σε κάθε περίπτωση, κρίνω ότι στην παρούσα υπόθεση δεν δικαιολογείται η επιδίκαση τέτοιου είδους αποζημιώσεων, έχοντας υπόψη μου τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες οι εναγόμενες επενέβηκαν στους χώρους της ενάγουσας και όλες τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης (βλ. Βερεγγάρια Π. Παπακόκκινου ως διαχειρίστρια της περιουσίας της Μαρούλλας Π. Παπακόκκινου κ.α. v. Δήμου Πάφου

(1998)1 Α.Α.Δ. 634). Προτού τελειώσω, θα επιθυμούσα να αναφέρω ότι επαφίεται στη καλή θέληση όλων των εμπλεκόμενων μερών να προχωρήσουν και να διαχωρίσουν το χώρο της ενάγουσας από το υπόλοιπο κτίριο και να συνεργαστούν για την εφαρμογή της επίδικης συμφωνίας. Πέραν τούτου, το κατά πόσο εν τέλει η ενάγουσα θα μπορεί να προβεί σε οποιεσδήποτε μετατροπές στους χώρους που της αναλογούν, όπως αυτές που επιχείρησε να πράξει, είναι άλλο ζήτημα και απαιτείται η έκδοση σχετικών αδειών από τις αρμόδιες αρχές. Σε μια τέτοια περίπτωση θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και διάφοροι άλλοι παράγοντες προτού εκδοθεί μια τέτοια άδεια και θα πρέπει να εξεταστεί πως επηρεάζεται και το υπόλοιπο μέρος των βοηθητικών που ανήκει στις εναγόμενες 1 και 2. Συνυπολογίζοντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η αγωγή της ενάγουσας μπορεί να επιτύχει και επιτυγχάνει ως αναφέρθηκε ανωτέρω. Ως εκ τούτου, εκδίδονται δηλωτικές αποφάσεις υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων 1 και 2 ως οι παράγραφοι 15Α και 15Β της Έκθεσης Απαίτησης. Περαιτέρω, εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων 1 και 2 για το ποσό των €100 ως ονομαστικές αποζημιώσεις. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον των εναγομένων 1 και 2 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Πιστόν Αντιγραφον (Υπ.)............ Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο