Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Χατζηβασίλη Κυριάκο Ιακώβου, Αρ. Αγωγής: 1919/15, 16/2/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2018:A48 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ.Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1919/15 Μεταξύ: Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων - και - Χατζηβασίλη Κυριάκο Ιακώβου Εναγομένο --------------------- Ημερομηνία: 16.02.2018 Αίτηση ημερομηνίας 15.02.2017 Για Αιτητή - Εναγόμενο: κος Α. Μελάς για Κώστας Μελάς & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Καθ΄ων η Αίτηση-Ενάγοντες: κα Κρ. Μαυρικίου για Χρυσαφίνης και Πολυβίου ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η αξίωση των Εναγόντων στην παρούσα αγωγή είναι για το ποσό των €254.552,15 πλέον τόκοι 6,55% από 13.08.2015 επί του ποσού των €252.556,59 μέχρι εξοφλήσεως, με κεφαλαιοποίηση των τόκων 2 φορές το χρόνο, στις 30.06 και στις 31.12, πλέον έξοδα, Φ.Π.Α. και έξοδα επίδοσης. Έρεισμα για την εξ λόγω αξίωση αποτελεί η ισχυρισθείσα συμφωνία, ημερομηνίας 06.09.2011, με την οποία συμφωνήθηκε όπως οι Ενάγοντες παραχωρήσουν δάνειο στον Εναγόμενο ύψους €210.000,
- Το δάνειο, ως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες, παραχωρήθηκε και εξασφαλίστηκε με ενεχυρίαση, δυνάμει εγγράφου ενεχυρίασης κινητών αξιών ημερομηνίας 06.09.2011, 210 αξιογράφων κεφαλαίου της Marfin Popular Bank Public Co Ltd προς εξασφάλιση κάθε υποχρέωσης του Εναγόμενου, παρούσας, μέλλουσας, άμεσης ή έμμεσης, προσωπικής ή κοινής με άλλο πρόσωπο. Ο Εναγόμενος με την Υπεράσπιση του αρνείται την αξίωση των Εναγόντων και τους επιμέρους ουσιαστικούς ισχυρισμούς τους, διατυπώνοντας θέσεις αποσκοπούσες στην προβολή γεγονότων που θεμελιώνουν την Υπεράσπιση του. Περαιτέρω, εγείρει Ανταπαίτηση ζητώντας από το Δικαστήριο να κηρύξει την παρούσα διαδικασία πρόωρη και καταχρηστική και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν δικαίωμα να καταχωρήσουν την παρούσα αγωγή και/ή, διαζευκτικά, την ακύρωση της συμφωνίας δανείου ημερομηνίας 06.09.2011 λόγω παρανομίας και/ή λόγω δόλου και/ή απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή παράλειψης καθήκοντος επιμέλειας και/ή φροντίδας και/ή αλόγιστης και/ή αμελούς συμπεριφοράς και/ή συμπεριφοράς των Εναγόντων που εμπόδιζε την ελεύθερη και/ή ανεξάρτητη συναίνεση του Εναγόμενου προ και/ή κατά την συνομολόγηση της συμφωνίας δανείου. Ζητούνται επίσης τιμωρητικές και παραδειγματικές αποζημιώσεις και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η συμφωνία μεταξύ των διαδίκων έχει ματαιωθεί λόγω απρόβλεπτων γεγονότων και/ή ότι επηρεάστηκε η συμφωνία σε τέτοιο βαθμό που δικαιολογείται η μεταβολή των υποχρεώσεων του Εναγόμενου προς τους Ενάγοντες. Πέραν των πιο πάνω, μεταξύ άλλων, ο Εναγόμενος, στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης του, εγείρει προδικαστική ένσταση προωθώντας τη θέση ότι ,οι Ενάγοντες προχώρησαν καταχρηστικά στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής καθότι κατά ή περί τις 07.02.2013 προηγήθηκε η καταχώρηση της αγωγής 420/13 από τον Εναγόμενο, εναντίον των Εναγόντων, στα πλαίσια της οποίας θα εξετασθούν τα ίδια θέματα που εγείρονται στην παρούσα αγωγή, προκαλώντας έτσι κατάχρηση της διαδικασίας καθώς και νομικό και/ή διαδικαστικό κώλυμα. Στις 15.02.2017 ο Εναγόμενος (στο εξής ο Αιτητής) καταχώρησε αίτηση (στο εξής η επίδικη Αίτηση) με την οποία ζητά όπως το νομικό σημείο (προφανώς εννοώντας την προαναφερόμενη προδικαστική ένσταση), που εγείρεται στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης του, προδικασθεί και/ή αποφασισθεί από το Δικαστήριο πρώτα και/ή προ της ακρόασης ολόκληρης της αγωγής. Η επίδικη Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αλέξη Μελά, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του Αιτητή, ο οποίος, δηλώνει εξουσιοδοτημένος από τον Αιτητή για τα όσα αναφέρει στην ένορκη δήλωση του. Όπως αναφέρει περαιτέρω, το θέμα που εγείρεται στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης, αφορά καθαρά αμιγώς νομικό σημείο το οποίο αν αποφασισθεί υπέρ του Αιτητή επιλύει ολόκληρη την αγωγή. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι, ο Αιτητής επιθυμεί να εκδικασθεί προδικαστικά κατά πόσο η καταχώρηση της παρούσας αγωγής αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας από πλευράς των Εναγόντων και/ή προσκρούει σε κώλυμα λόγω δεδικασμένου δεδομένης της ύπαρξης της αγωγής υπ΄ αριθμό 420/13 Ε. Δ. Πάφου. Επισυνάπτονται στην εν λόγω ένορκη δήλωση (α) το κλητήριο ένταλμα στην εν λόγω αγωγή, (β) πιστό αντίγραφο του Σημειώματος Εμφάνισης, δια δικηγόρων, των Εναγομένων στην ίδια αγωγή - Εναγόντων στην παρούσα αγωγή, (γ) πιστό αντίγραφο της Έκθεσης Απαίτησης της αγωγής 420/13 και (δ) πιστό αντίγραφο της Υπεράσπισης στην ίδια αγωγή, ως τεκμήρια 1, 2, 3 και 4 αντίστοιχα. Αναφέρεται ακόμη ότι η αγωγή 420/13 αφορά τα αξιόγραφα που πωλήθηκαν στον Εναγόμενο - Αιτητή καθώς και το λογαριασμό (063 - 12 - 085767) 357014657083, ο οποίος είναι ο επίδικος στην παρούσα αγωγή, συνεπώς υπάρχουν δύο αγωγές που αφορούν τα ίδια επίδικα θέματα με την παρούσα αγωγή να είναι μεταγενέστερη. Τα δε γεγονότα τα οποία θα εξετάσει το Δικαστήριο είναι ξεκάθαρα και δεν αμφισβητούνται. Τέλος αναφέρεται πως τα όσα εγείρουν οι Ενάγοντες, στην παρούσα αγωγή, θα μπορούσε να είχαν εγερθεί στην αγωγή 420/
- Στην επίδικη Αίτηση καταχωρήθηκε στις 24.03.2017, από τους Ενάγοντες (στο εξής Καθ΄ ων η Αίτηση), Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης. Οι οκτώ λόγοι ένστασης συγκλίνουν στο ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος στη βάση της Δ.27 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, πρόκειται για παράτυπη και/ή αβάσιμη αίτηση η οποία γίνεται σε πολύ καθυστερημένο στάδιο χωρίς να δίδεται δικαιολογία, είναι δε καταχρηστική, καταπιεστική και ενοχλητική προς εξυπηρέτηση αλλότριου σκοπού, ειδικότερα αποσκοπεί στην καθυστέρηση και/ή τον εκτροχιασμό και/ή την επιβράδυνση της διαδικασίας. Τέλος, ότι δεν υπάρχει ταύτιση ούτε διαδίκων ούτε επίδικων ζητημάτων μεταξύ της αγωγής 1919/15 (παρούσα) και της 420/13, τυχόν δε έγκριση της επίδικης Αίτησης θα προκαλέσει καθυστέρηση στην εκδίκαση της παρούσας αγωγής. Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση του Ανδρόνικου Σταυρινού, υπαλλήλου των Καθ΄ ων η Αίτηση. Δηλώνει ότι έχει διαβάσει τόσο την επίδικη Αίτηση όσο και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει και απορρίπτει πλήρως το περιεχόμενο τους. Περαιτέρω στην εν λόγω ένορκη δήλωση γίνεται αναφορά στο ιστορικό της παρούσας αγωγής με εισήγηση ότι, η παρούσα αίτηση, καταχωρήθηκε αργοπορημένα με σκοπό την περαιτέρω καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης. Προβάλλονται ωστόσο και αριθμός νομικών επιχειρημάτων και νομικών συλλογισμών. Υπενθυμίζεται, ειρήσθω εν παρόδω, ότι σύμφωνα με τη Δ.39 Κ.2 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας στις ένορκες δηλώσεις πρέπει να παρατίθενται γεγονότα - μαρτυρία και όχι νομικά επιχειρήματα. Το Δικαστήριο, ως εκ τούτου, κρίνει ότι είναι αχρείαστο να παραθέσει τα επιχειρήματα των Καθ΄ων η Αίτηση στο παρόν στάδιο, άλλωστε, όπως διαφαίνεται, τα ίδια επιχειρήματα αναπτύσσονται στην αγόρευση των συνηγόρων τους. Νομική πτυχή: Νομική βάση της επίδικης αίτησης είναι η Δ.27 Κ.1-3 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Επισημαίνεται πως ο Κ.3 δεν μπορεί να έχει εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση. Οι Κ.1 και 2 προβλέπουν τα ακόλουθα: «
- Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient.
- If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such other order therein as may be just.» Σε ελεύθερη μετάφραση: "
- Οποιοσδήποτε διάδικος θα δικαιούται να εγείρει με το δικόγραφο του, οποιοδήποτε νομικό σημείο, και οποιοδήποτε σημείο εγείρεται θα αποφασίζεται από το Δικαστήριο σε οποιοδήποτε στάδιο αυτό κρίνει κατάλληλο.
- Εάν το Δικαστήριο είναι της γνώμης ότι απόφαση για τέτοιο νομικό σημείο ουσιαστικά αποφασίζει ολόκληρη την αγωγή ή οποιοδήποτε καθαρό ζήτημα της αγωγής, λόγο υπεράσπισης, ανταπαίτηση ή απάντηση, το Δικαστήριο μπορεί να απορρίψει την αγωγή ή να εκδώσει τέτοιο άλλο διάταγμα το οποίο θα κρίνει ορθό.» Οι αρχές που διέπουν την εκδίκαση της επίδικης αίτησης, ήτοι την εκδίκαση νομικών σημείων προκαταρκτικά, είναι πολύ καλά διατυπωμένες μέσα από τη σχετική νομολογία. Tο Δικαστήριο δεν κρίνει απαραίτητο να παραπέμψει με λεπτομέρεια στα όσα λέγονται και επιβεβαιώνονται συχνά από τη νομολογία, αρκείται δε, να κάνει αναφορά στην υπόθεση Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.ά.,
(1991)1 Α.Α.Δ. 225 όπου διατυπώθηκαν τα εξής: «
- i)Η διαδικασία δυνάμει της Δ.27 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα και παραδεκτά, και εφόσο το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, και θα επηρεάσει την έκβαση της αγωγής.
- ii)Σε θέματα δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου τα γεγονότα που στοιχειοθετούν την δικαιοδοσία είναι αυτά που συνθέτουν την απαίτηση, και αποκλειστική πηγή αναζήτησης τους είναι η έκθεση απαιτήσεως.» Στην υπόθεση Ιωάννης Νικόλα Χ″Οικονόμου ν. Ελληνικής Τραπέζης Λτδ
(1992)1Β Α.Α.Δ. 949 μεταξύ άλλων έχει λεχθεί ότι: «Οι αρχές αυτές που καθορίζουν τα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρκτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα». Ομοίως και στην υπόθεση Χρίστος Χ΄Παύλου και Υιοί Λτδ ν. Δήμου Λεμεσού
(1998)1 Α.Α.Δ. 2046, ξεκαθαρίζεται πως στην περίπτωση που καταχωρείται αίτηση για εκδίκαση νομικού σημείου και ακολουθεί ένσταση, το πρωτόδικο δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να αποφασίσει κατά πόσο θα επιτρέψει ή όχι την εκδίκαση με βάση τη Διάταξη 27 και εφόσον η θέση του Δικαστηρίου είναι θετική τότε να προχωρήσει στην εκδίκαση της ουσίας της αίτησης. Αξιολόγηση Εκδοχών και Συμπέρασμα: Κατά πρώτο λόγο το καίριο θέμα το οποίο εγείρεται και το οποίο θα πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσο ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει, λαμβανομένων υπόψη όλων των στοιχείων που βρίσκονται στο φάκελο της υπόθεσης, ένα σοβαρό νομικό ζήτημα προς εκδίκαση το οποίο αν αποφασισθεί, από το Δικαστήριο, υπέρ του Αιτητή, τότε αποφασίζεται όλη η αγωγή ή ένα ουσιώδες θέμα αυτής. Κατά δεύτερο λόγο θα πρέπει να δοθεί απάντηση στο ερώτημα εάν το θέμα που εγείρεται, με την επίδικη Αίτηση, έχει αποκρυσταλλωθεί ως αμιγώς νομικό, και το Δικαστήριο είναι σε θέση να το αποφασίσει χωρίς να απαιτείται ακρόαση μαρτυρίας πραγματικών γεγονότων ή γνώμης αν απαιτείται μαρτυρία εμπειρογνωμόνων. Πριν την εξέταση της ουσίας της επίδικης Αίτησης κρίνεται ορθό να εξεταστεί η θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση (βλέπε το λόγο ένστασης (γ)) περί καθυστέρησης στην υποβολή της επίδικης Αίτησης και/ή ότι λήφθηκαν ήδη ουσιαστικά διαβήματα στη διαδικασία. Είναι κοινός τόπος ότι τα δικόγραφα συμπληρώθηκαν στις 29.01.2016 (με την Απάντηση και την Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση) και στη συνέχεια η αγωγή ορίστηκε για ακρόαση στις 08.11.2016, ενώ, εν τω μεταξύ, ακολούθησαν οδηγίες και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου για αποκάλυψη εγγράφων από τους καθ' ων η Αίτηση (Ενάγοντες), στη βάση αίτησης του Αιτητή (Εναγόμενου). Η ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων καταχωρήθηκε στις 09.05.
- Ακολούθως στις 08.11.2016 η υπόθεση προγραμματίστηκε για οδηγίες στις 05.12.2016 για να εξεταστεί αίτημα των καθ' ων η Αίτηση - Εναγόντων για αποκάλυψη και από τον Εναγόμενο - Αιτητή. Στις 05.12.2016 ο τελευταίος διατάχθηκε να αποκαλύψει ενόρκως τα έγγραφα που είχε στην κατοχή του και η αγωγή προγραμματίστηκε στις 14.02.2017 εκ νέου για οδηγίες, οπότε κατά την ημερομηνία αυτή παρατάθηκε ο χρόνος αποκάλυψης εγγράφων και η σχετική ένορκη δήλωση καταχωρήθηκε από τον Αιτητή - Εναγόμενο στις 28.03.
- Μεσολάβησε δε η καταχώρηση, στις 15.02.2017, της επίδικης Αίτησης. Τίθεται συνεπώς στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, το ερώτημα κατά πόσο ο χρόνος που έχει παρέλθει συνάδει με την κατεύθυνση που δίνει η νομολογία, πως αιτήσεις, ως η επίδικη, θα πρέπει να καταχωρούνται αμέσως μετά το κλείσιμο των δικογράφων και στα πλαίσια της Κλήσης για Οδηγίες. Προφανώς ο χρόνος που παρήλθε μέχρι την καταχώρηση της επίδικης Αίτησης δεν ήταν εντός των πλαισίων που καθοδηγεί η νομολογία και ούτε έχει δοθεί κάποια εξήγηση γιατί η επίδικη Αίτηση δεν καταχωρήθηκε ενωρίτερα. Ωστόσο το Δικαστήριο, χωρίς να παραγνωρίζει τις νουθεσίες της σχετικής νομολογίας (Χ' Οικονόμου, ανωτέρω), κρίνει ότι το λεκτικό της Δ.27 Κ.1 καθώς και τα νομολογηθέντα στην υπόθεση Αγρόκτημα Λανίτη (ανωτέρω) επιτρέπουν την εκδίκαση τέτοιων θεμάτων σε οποιοδήποτε στάδιο κριθεί κατάλληλο από το Δικαστήριο. Παρά την έλλειψη εξήγησης στην καθυστέρηση καταχώρησης της επίδικης Αίτησης, ενόψει της μη έναρξης της ακρόασης της αγωγής, το Δικαστήριο θεωρεί ότι δεν είναι ακατάλληλο το στάδιο, αν η επίδικη Αίτηση δικαιολογείται να εγκριθεί επί της ουσίας της. Συνεπώς ο σχετικός λόγος ένστασης (γ) απορρίπτεται. Με βάση τα προλεγόμενα το Δικαστήριο καλείται, και ως εκ τούτου προχωρεί, να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις επιτυχίας της επίδικης Αίτησης ούτως ώστε να εκδώσει ή όχι το αιτούμενο διάταγμα. Προκύπτει από το περιεχόμενο της επίδικης Αίτησης ότι το υπόβαθρο των γεγονότων στο οποίο στηρίζεται η θέση του Αιτητή, πως δικαιολογείται η εκδίκαση, προδικαστικά, της προδικαστικής της ένστασης, περί κατάχρησης διαδικασίας, συνίσταται στο ότι με τις δύο αγωγές, την παρούσα και την 420/13 Ε. Δ. Πάφου, εγείρονται τα ίδια επίδικα θέματα, συνεπώς στοιχειοθετείται κατάχρηση διαδικασίας, και/ή προκαλείται νομικό και/ή διαδικαστικό κώλυμα. Μελέτη της έκθεσης απαίτησης στην αγωγή 420/13, συγκρινόμενη με την παρούσα αγωγή καταδεικνύει τη διαφορετικότητα των επίδικων θεμάτων των δύο αγωγών. Δεν πρόκειται για τα ίδια επίδικα θέματα, θέση που οι Καθ΄ ων η Αίτηση προωθούν με την ένσταση τους και διαφαίνεται ότι έχουν δίκαιο. Έστω και αν γίνεται αναφορά στην αγωγή 420/13 (παράγραφοι 11 της Έκθεσης Απαίτησης, τεκμήριο 3 επί της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την επίδικη Αίτηση) σε δάνειο το οποίο, σημειωτέον, όπως ο Αιτητής ισχυρίζεται του παραχωρήθηκε στις 02.09.2011, το υπόβαθρο των αξιώσεων του, μαζί με ακόμη δυο πρόσωπα ως Ενάγοντες, στην εν λόγω αγωγή, δεν είναι η προώθηση συμβατικών δικαιωμάτων του ή αποζημιώσεων που πηγάζουν από το εν λόγω δάνειο. Κάποια συσχέτιση των δύο αγωγών ενδεχομένως να υπάρχει λόγω της αναφοράς στο πιο πάνω δάνειο, όμως η αγωγή 420/13, η οποία στρέφεται συνολικά εναντίον δώδεκα Εναγόμενων, στηρίζεται σε άλλες βάσεις και αιτίες, όπως απάτη, ψευδείς παραστάσεις, παράβαση καθήκοντος, αμέλεια, δόλο και άλλων παρεμφερών βάσεων αγωγής για την αγορά αξιογράφων, από την Cyprus Popular Bank Public Co Ltd κατόπιν ξεχωριστής συμφωνίας. Σε καμία περίπτωση προβάλλεται απαίτηση με έρεισμα οποιοδήποτε συμβατικό δικαίωμα αντλούμενο από τη συμφωνία δανείου ημερομηνίας 06.09.2011 την οποία επικαλούνται ως υπόβαθρο των αξιώσεων τους οι καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα αγωγή, ενώ παρεμβάλλει χρήσιμο να επαναληφθεί ότι ο Αιτητής κάνει λόγο για συμφωνία ημερομηνίας 02.09.
- Ενόψει της διαφορετικότητας των επίδικων θεμάτων δεν είναι κατάλληλη περίπτωση για να επιτύχει η επίδικη Αίτηση, καθότι, δεν υπάρχει το αναγκαίο υπόβαθρο των παραδεκτών γεγονότων και δεν αναμένεται να επέλθει το ζητούμενο αποτέλεσμα με την εφαρμογή της Δ.27 Κ.1 και
- Προχωρώντας τις σκέψεις του Δικαστηρίου ένα βήμα πιο πέρα, διαδικαστικά, αν υποτεθεί ότι το Δικαστήριο εγκρίνει την επίδικη Αίτηση και στη συνέχεια ακούοντας την ουσία του νομικού σημείου, αποδεχθεί τη θέση του Αιτητή και απορρίψει την παρούσα αγωγή, στη βάση κατάχρησης της διαδικασίας, το αποτέλεσμα θα είναι ότι οι καθ' ων η Αίτηση θα στερηθούν του δικαιώματος τους να ακουστούν από το Δικαστήριο προκειμένου να προωθήσουν τα δικαιώματα τους, τα οποία, όπως πιστεύουν αντλούνται από τη συμφωνία δανείου ημερομηνίας 06.09.2011 και/ή από την παράβαση αυτής. Τέτοια όμως εξέλιξη θα αντιστρατευόταν το θεσμοθετημένο θεμελιώδες δικαίωμα της ακρόασης. Μεταξύ άλλων οι συνήγοροι του Αιτητή εισηγούνται, στα πλαίσια της θέσης τους για κατάχρηση της διαδικασίας, πως οι Καθ΄ ων η Αίτηση θα έπρεπε (στην ένορκη δήλωση λένε, θα μπορούσαν όχι έπρεπε) να καταχωρήσουν Ανταπαίτηση στην αγωγή 420/13 και όχι την παρούσα αγωγή. Πρόκειται για μη αποδεκτή θέση, και τέτοια εισήγηση δεν μπορεί να υιοθετηθεί. Εν ολίγοις ζητείται η υποχρεωτική επιβολή στους Καθ΄ ων η Αίτηση να προωθήσουν τα συμβατικά τους δικαιώματα με έναν από τους δύο τρόπους που είναι ελεύθεροι να επιλέξουν. Ωστόσο παρατηρείται πως καμία νομολογία ή διάταξη νόμου επιβάλλει την καταχώρηση Ανταπαίτησης αντί ξεχωριστής αγωγής, προκειμένου για την προώθηση αξιώσεων ή απαιτήσεων. Είναι ξεκάθαρο άλλωστε πως η φύση της απαίτησης στην παρούσα αγωγή έστω και αν προωθείτο με Ανταπαίτηση θα λειτουργούσε ως ξεχωριστή απαίτηση. Κατ΄ επέκταση των πιο πάνω δεν προκύπτει, ως ενδεχόμενο, οι Καθ΄ ων η Αίτηση να καταχρώνται των διαδικασιών και άρα τυχόν έγκριση της επίδικης Αίτησης ως ισχυρίζεται ο Αιτητής, θα ολοκλήρωνε τα επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής ή μέρος αυτών όπως προφανώς επιθυμεί ο τελευταίος. Ούτως ή αλλιώς επισημαίνεται πως οι Καθ' ων η Αίτηση διεκδικούν θεραπείες με ένα ένδικο μέσο, την παρούσα αγωγή και όχι με παράλληλες διαδικασίες. Παρεμβάλλει εδώ χρήσιμη η αναφορά και παραπομπή στην υπόθεση Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
(1993)1 Α.Α.Δ. 248 όπου επαναλήφθηκε η καλά καθιερωμένη αρχή ότι «.Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου..». Τα γεγονότα όμως της παρούσας υπόθεσης δε συνηγορούν στο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση προωθούν πολλαπλές διαδικασίες για την επίτευξη του ίδιου στόχου. Επιπρόσθετα των πιο πάνω, και με κάθε σεβασμό στις θέσεις των συνηγόρων του Αιτητή ο οποίος επικαλείται τις υποθέσεις Αναφορικά με αίτηση της Beogradska D.D.,
(1996)1(B) A.A.Δ. 911, Παρασκευά Δημητρίου ν. Γαβριήλ Γαβριήλ
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 16 και Liberty Life Insurance Public Co Ltd v.
- Nada Terzian και τώρα Παναγιώτου κ.ά., ECLI:CY:AD:2014:A167, Πολιτική έφεση 151/2010, ημερομηνίας 07.03.2014, καθίσταται αντιληπτό ότι τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δεν μπορούν να ενταχθούν στην προαναφερόμενη νομολογία. Αντίθετα εφαρμόζοντας την εν λόγω νομολογία επιβάλλεται η απόρριψη της επίδικης Αίτησης, καθ' ότι είναι πρόδηλο ότι οι καθ' ων η Αίτηση δεν κάνουν χρήση δυο ή διαφορετικών ένδικων μέσων για την επίτευξη ίδιου σκοπού. Συνακόλουθα όλων των προαναφερόμενων κρίνεται πως δεν αποδείχθηκε, ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις έγκρισης της επίδικης Αίτησης και/ή η ύπαρξη σοβαρού νομικού σημείου τέτοιου το οποίο να δικαιολογεί την ενεργοποίηση της Δ.
- Συνεπώς η επίδικη Αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Τα έξοδα αυτής επιδικάζονται σε βάρος του Αιτητή και προς όφελος των Καθ΄ ων η αίτηση. Να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της δίκης επί της αγωγής. (Υπ.) ................. Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για προσδιορισμό νομικού σημείου ../ΜΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο