Irina Poleshko ν. Olympic Insurance Company Limited, Αρ. Αγωγής: 360/17, 16/2/2018

(1998)1 B ΑΑΔ 1087 : «Η εξουσία είναι διακριτική. Παρέχεται ώστε σε περίπτωση αποτυχίας ενάγοντος ο οποίος δεν βρίσκεται εντός της δικαιοδοσίας, η διαταγή για έξοδα προς όφελος εναγομένου να μην παραμείνει χωρίς δυνατότητα εκτέλεσης. Εφόσον πληρούται η τιθέμενη προϋπόθεση συνήθους διαμονής του ενάγοντος στο εξωτερικό, "οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας ... ... είναι κατεξοχή δύο, η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντος περιουσίας και ιδίως ακίνητης ... ... στην Κύπρο και η ισχύς της υπόθεσης του": βλ. Alahmari v. Alia Airline

(1990)1 Α.Α.Δ. 434, στη σελ. 436 ». Οι αιτητές στην σύντομη ένορκη δήλωση που στηρίζει την αίτηση, προβάλλουν ότι επειδή η ενάγουσα είναι αλλοδαπή και διαμένει μόνιμα στη Ρωσία και επειδή δεν έχει περιουσία στην Κύπρο, η αίτηση τους θα πρέπει να εγκριθεί. Αυτά είναι γεγονότα που δεν έχουν αμφισβητηθεί. Πληρούται συνεπώς η προϋπόθεση μόνιμης διαμονής της ενάγουσας στο εξωτερικό καθώς επίσης και ο πρώτος από τους δύο παράγοντες που λαμβάνεται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ότι δηλαδή αυτή δεν κατέχει περιουσία στην Κύπρο. Πρέπει να λεχθεί ότι δεν προβλήθηκε εκ μέρους της ενάγουσας τέτοιος ισχυρισμός. Απομένει συνεπώς να εξετασθεί εάν συντρέχει ο δεύτερος από τους δύο παράγοντες και είναι η ισχύς της υπόθεσης της ενάγουσας. Στην Έκθεση Υπεράσπισης των εναγομένων, δικογραφούν ότι αποκλειστική και/ή συντρέχουσα ευθύνη για το ατύχημα φέρει η ενάγουσα. Όμως στην ένορκη δήλωση που στηρίζει την αίτηση καμία απολύτως αναφορά δεν γίνεται για την ουσιαστική αυτή παράμετρο που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Ισχυρισμοί για το ζήτημα, τίθενται και με την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου των εναγομένων. Όμως και όπως είναι σαφώς νομολογημένο, με την αγόρευση δικηγόρου δεν μπορεί να εισάγεται μαρτυρία. Για αυτό, τα όσα αναφέρονται στην αγόρευση του συνηγόρου των εναγομένων σε σχέση με την ισχύ της υπόθεσης της ενάγουσας δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Αντίθετα αυτό που διαφαίνεται από τα όσα προβάλλονται με την ένορκη δήλωση που στηρίζει την ειδοποίηση ένστασης και ειδικότερα από την αστυνομική έκθεση που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α σε αυτήν, είναι ότι υπάρχει τουλάχιστον συζητήσιμη υπόθεση εναντίον των εναγομένων, αφού μεταξύ άλλων, εναντίον του οδηγού που κτύπησε την ενάγουσα και ήταν ασφαλισμένο από τους εναγομένους σχηματίσθηκε όπως καταγράφεται «δικογραφικός φάκελος για αμελή οδήγηση και σύντομα θα προσαχθεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου». Συνυπολογίζοντας όλους τους πιο πάνω παράγοντες, κρίνεται ότι η αίτηση θα πρέπει να έχει απορριπτική κατάληξη. Τυχόν έγκριση της, βασιζόμενη μόνο στο λόγο ότι η ενάγουσα είναι αλλοδαπή από χώρα που δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και χωρίς περιουσία στην Κύπρο θα συνιστούσε μη θεμιτό περιορισμό του δικαιώματος της ενάγουσας για πρόσβαση της στο Δικαστήριο Παρά το ότι το ζήτημα έχει καταστεί πλέον χωρίς σημασία, ορθό θεωρώ να αναφερθώ και σε ένα άλλο βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας του ευπαίδευτου συνηγόρου της ενάγουσας. Επιχειρηματολογώντας ο κ. Φακοντής υπέρ της απόρριψης της αίτησης, επικαλέσθηκε την απόφαση της κ. Παναγή, Π.Ε.Δ. όπως ήταν τότε, στην Υπόθεση Αρ. 569/05 του Ε.Δ. Αμμοχώστου ημερομηνίας 3/10/2006, με την οποία απέρριψε αίτηση της ίδιας φύσης με την παρούσα. Για τους ίδιους λόγους που εκτίθενται στην απόφαση η οποία με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, η αίτηση θα είχε και πάλι απορριπτική κατάληξη. Για αυτό και θεωρώ απαραίτητο να παραθέσω αυτούσιο το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση αυτή. «Υπάρχει όμως και άλλος σημαντικός λόγος γιατί η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Στην προκείμενη περίπτωση παρουσιάζεται ότι ο ενάγοντας είναι κάτοικος της Ρωσίας με την οποία η Δημοκρατία έχει συνάψει Συνθήκη για την Παροχή Νομικής Συνδρομής σε θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου (βλ. κυρωτικό Ν. 72/86και το άρθρο 2 του Ν. 34(ΙΙΙ)/2001 (ως τροποποιήθηκε από το Ν.41(ΙΙΙ)/2005)δυνάμει του οποίου η Συνθήκη εξακολουθεί να ισχύει μεταξύ της Δημοκρατίας και της Ρωσικής Ομοσπονδίας μέχρι να τεθεί σε ισχύ καινούργια συνθήκη). Σύμφωνα με το Άρθρο 17 της Συνθήκης, το οποίο είναι επικρατέστερο των προνοιών της Δ.60, οι πολίτες ενός Συμβαλλόμενου Μέρους οι οποίοι εμφανίζονται ενώπιον των δικαστηρίων του άλλου Συμβαλλόμενου Μέρους, δεν μπορούν να διαταχθούν να παράσχουν εγγύηση για τα δικαστικά έξοδα αποκλειστικά για το λόγο ότι είναι αλλοδαποί ή ότι δεν έχουν τη μόνιμη ή προσωρινή διαμονή τους στο έδαφος του Συμβαλλόμενου Μέρους ενώπιον των δικαστηρίων του οποίου εμφανίζονται. Όπως είναι η περίπτωση μας. Και για το λόγο αυτό η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Παρά την κατάληξή μου θα ήθελα να αναφερθώ σε ακόμη μια διάσταση της αίτησης η οποία δεν απασχόλησε τους συνηγόρους των διαδίκων. Αφορά στην προσέγγιση του Δικαστηρίου σε αιτήσεις όπως η παρούσα μετά την τροποποίηση της σχετικής δικονομικής πρόνοιας ώστε να εξαιρούνται από τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να διατάξει ασφάλεια εξόδων κάτοικοι των Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προφανώς λόγω του Κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Το ζήτημα είχε απασχολήσει το αγγλικό Εφετείο σε σειρά υποθέσεων με αφετηρία την Nasser v. United Bank of Kuwait

(2001)W.L.R. 1868 στην οποία κατέστη σαφές ότι μετά την ενσωμάτωση των προνοιών της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και Θεμελιωδών Ελευθεριών στο αγγλικό δίκαιο, η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου να διατάξει ασφάλεια εξόδων δυνάμει πρόνοιας η οποία εξαιρεί από τη δικαιοδοσία άτομα «against whom a claim can be enforced under the Brussels Conventions or the Lugano Convention» (και ως εκ τούτου κάτοικους της Ευρωπαϊκής Ένωσης), δεν πρέπει να ασκείται κατά τρόπο που γίνεται διάκριση σε βάρος μη κατοίκων της σχετικής ζώνης. Όπως αναφέρεται από το δικαστή Eady, J στην υπόθεση Prince Radu of Hohenzollern v Houston & Anor [2006] EWHC 231 (QB) μετά από αναφορά στη Nasser: «There is now no presumption that an order for security should follow from the mere fact of a litigant's residence in a non-Convention country. The court will require to be satisfied, usually on the basis of evidence, that any costs order made in favour of the defendants would not be enforceable or, at least, that enforcement would be substantially more difficult in the relevant jurisdiction and correspondingly more expensive for the defendants.» Το Άρθρο 23 της πιο πάνω Συνθήκης μεταξύ της Δημοκρατίας και της Ρωσικής Ομοσπονδίας προνοεί για την αμοιβαία αναγνώριση και εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων, όρος ο οποίος συμπεριλαμβάνει «αποφάσεις για την πληρωμή δικαστικών εξόδων». Ακόμη και στην περίπτωση που θεωρηθεί ότι η αίτηση για παροχή ασφάλειας εξόδων δεν έχει ως αποκλειστικό λόγο ότι ο ενάγοντας είναι αλλοδαπός ή ότι έχει τη συνήθη διαμονή του στο εξωτερικό, το Δικαστήριο θα πρέπει κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να λάβει υπόψη τη δυσκολία ή μη της εκτέλεσης στη Ρωσία δικαστικής απόφασης των δικαστηρίων μας για έξοδα και την όποια δαπάνη που αυτό θα συνεπάγεται. Για το ζήτημα αυτό δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου. Ενόψει όμως της κατάληξης μου δεν θα επεκταθώ περαιτέρω στο θέμα». Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η αίτηση θα έχει απορριπτική κατάληξη. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της καθ' ης η αίτηση/ενάγουσας και εναντίον των αιτητών/εναγομένων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και τα οποία να είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ............ Μ. Λάρμου-Παπαδήμα (Ε.Δ.) Πιστόν Aντίγραφο Πρωτοκολλητής civil/interim subject: asfalia exodon cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο