← Κύπρος

Y.H.D YOUR HOME DEVELOPERS LTD ν. ΙΒΑΝ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗ, Αριθμός Αγωγής: 2047/2015, 28/3/2018

Y.H.D YOUR HOME DEVELOPERS LTD ν. ΙΒΑΝ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗ, Αριθμός Αγωγής: 2047/2015, 28/3/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2018:A105 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε. Δ. Αριθμός Αγωγής: 2047/2015 Μεταξύ: Y.H.D YOUR HOME DEVELOPERS LTD, από την Πάφο Εναγόντων και ΙΒΑΝ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗ, από την Πάφο Εναγόμενου ------------------------ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 28.3.2018 EMΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντες: κα Μαραβελάκη για κ. Παπαθεοχάρους Για εναγόμενο: κ. Χ. Ζόππος ΑΠΟΦΑΣΗ Τα ακόλουθα γεγονότα αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των δυο μερών: Δυνάμει γραπτής συμφωνίας, ημερομηνίας 25/8/2008, οι ενάγοντες πώλησαν στον εναγόμενο το διαμέρισμα με αριθμό 103 στο συγκρότημα "ANASTASIA COURT" στην Πάφο έναντι του ποσού των €83.721,00, πλέον Φ.Π.Α. Η συμφωνία διαλάμβανε ότι το διαμέρισμα θα παραδιδόταν το αργότερο, στις 20/2/

  1. Ο εναγόμενος συμμορφώθηκε πλήρως με τις συμβατικές του υποχρεώσεως δυνάμει της πιο πάνω συμφωνίας και κατέβαλε στους ενάγοντες το συμφωνημένο τίμημα πώλησης του διαμερίσματος. Απ' εκεί και πέρα, οι θέσεις των διαδίκων αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης, διίστανται. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης των εναγόντων, μεταξύ των διαδίκων υπογράφτηκε και πρόσθετη συμφωνία, δυνάμει της οποίας, ο εναγόμενος δεσμευόταν να δώσει το ποσό των €1.708,60 έναντι καλυμμένου χώρου στάθμευσης. Το ποσό αυτό συμφωνήθηκε να καταβληθεί το αργότερο μέχρι τις 8/9/
  2. Χωρίς ωστόσο ο εναγόμενος να έχει προβεί σε καμιά ενέργεια για να το πληρώσει. Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις των εναγόντων για εξόφλησή του αρνείται και/ή αμελεί και/ή παραλείπει να το πράξει μέχρι σήμερα. Με την αγωγή τους οι ενάγοντες ζητούν την έκδοση απόφασης εναντίον του για το παραπάνω ποσό, με νόμιμο τόκο και έξοδα. Έναντι των παραπάνω ισχυρισμών των εναγόντων, ο εναγόμενος, με την υπεράσπισή του αντιτείνει τα εξής: Οι ενάγοντες, ουδεμία επιπλέον εργασία εκτέλεσαν προς όφελός του κατά την οικοδόμηση του επίδικου διαμερίσματος και του χώρου στάθμευσης αριθμός
  3. Αρνείται τον ισχυρισμό των εναγόντων περί υπογραφής «πρόσθετης συμφωνίας» για αγορά καλυμμένου χώρου στάθμευσης και λέγει ότι δεν είναι γραπτή πρόσθετη συμφωνία αυτή, αφού στερείται όλα τα νομικά και τυπικά χαρακτηριστικά της σύμβασης σύμφωνα με τη σχετική νομοθεσία. Πράγματι υπόγραψε έγγραφο με τους ενάγοντες, να πληρώσει το ποσό των €1.708,60 με σκοπό αυτοί να περικλείσουν το χώρο στάθμευσης αριθμός
  4. Επίσης, οι ενάγοντες υποσχέθηκαν ότι θα ομαλοποιηθεί η ράμπα πρόσβασης στον υπόγειο χώρο και να προστατευθεί ο χώρος από το κεντρικό καλώδιο τροφοδοσίας ηλεκτρισμού, το οποίο ήταν και εξακολουθεί να είναι εκτεθειμένο και να αποτελεί σοβαρότατο κίνδυνο για τις ζωές των ενοίκων του συγκροτήματος και όχι για την αγορά του καλυμμένου χώρου στάθμευσης αριθμός 21, στον υπόγειο χώρο του συγκροτήματος. Οι ενάγοντες, ουδέποτε περίκλεισαν το χώρο στάθμευσης αριθμός 21, όπως συμφωνήθηκε και γι αυτό ο ίδιος δεν πλήρωσε κανένα ποσό. Επίσης, ουδεμία άλλη εργασία έγινε από αυτούς, την οποία όφειλαν να εκτελέσουν. Περαιτέρω λέγει ότι τον καλυμμένο χώρο στάθμευσης, αριθμός 21 επί του κτιριακού συγκροτήματος "ANASTASIA COURT", τον είχε αγοράσει και είχε την αποκλειστική του χρήση, δυνάμει του πωλητηρίου εγγράφου, ημερομηνίας 25/8/2008 και δεν είχε την ανάγκη διπλής εξαγοράς του με την «πρόσθετη συμφωνία.» Η παράδοση του διαμερίσματος από τους ενάγοντες έγινε στις 17/2/2010 αντί μέχρι τις 20/2/2009, ως ο όρος 3 της επίδικης συμφωνίας, ημερομηνίας 25/8/
  5. Λόγω της καθυστέρησης στην ολοκλήρωση και παράδοσή του έχει υποστεί ζημιά και απώλεια, αφού νοίκιαζε διαμέρισμα, δυνάμει σχετικού εγγράφου, ημερομηνίας 12/5/2008, με μηνιαίο ενοίκιο το ποσό των €300,
  6. Η ζημιά που έχει υποστεί πληρώνοντας ενοίκια είναι €3.600,
  7. Ισχυρίζεται ακόμη ο εναγόμενος, ότι κατά παράβαση της επίδικης συμφωνίας, στο διαμέρισμα και/ή στον κάθε χώρο εσωτερικά και/ή εξωτερικά υπήρχαν πολλές ελλείψεις και/ή ατέλειες και/ή κακοτεχνίες τέτοιας φύσεως ώστε οι ενάγοντες να μη δικαιούνται σε πληρωμή και/ή αφαίρεση ποσού από το αρχικό ποσό του συμβολαίου και υποχρεώσεων. Οι σχετικές λεπτομέρειες ατελειών και/ή κακοτεχνιών και/ή ελαττωματικών κατασκευών εκτίθενται στην παράγραφο 10 της υπεράσπισης. Λέγει ακόμη ο εναγόμενος, ότι στο πωλητήριο έγγραφο αναφέρεται καθαρά ότι στο επίδικο διαμέρισμα ανήκει και ο καλυμμένος χώρος στάθμευσης με αριθμό 21, όπως φαίνεται στα αρχιτεκτονικά σχέδια, ο οποίος είναι κατειλημμένος με διάφορα είδη οικοδομής. Με την υπεράσπισή του ο εναγόμενος ζητά την απόρριψη της αγωγής, με έξοδα σε βάρος των εναγόντων, ενώ, δυνάμει ανταπαίτησης αξιώνει εναντίον τους, το ποσό των €3.600,00, υπό μορφή ενοικίων για 12 μήνες (ως ανωτέρω), το ποσό των €4.300,00 που αφορά το ελάχιστο κόστος επιδιόρθωσης των ατελειών και/ή κακοτεχνιών και/ή ελαττωματικών κατασκευών, ως εκτίθενται στην παράγραφο 10 της υπεράσπισης, το ποσό των €250,00, πλέον Φ.Π.Α. 19%, έξοδα εκτιμητή, νόμιμο τόκο επί όλων αυτών των ποσών και τέλος, τα έξοδα. Οι ενάγοντες καταχώρησαν απάντηση στην υπεράσπιση και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση του εναγόμενου και μεταξύ άλλων αρνούνται όλους και καθένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς του στο βαθμό και την έκταση που δε συνάδουν και/ή συγκρούονται με τους ισχυρισμούς τους που περιέχονται στην έκθεση απαίτησης. Επί του συγκεκριμένου δικογράφου, θα αναφερθώ και αργότερα. Προτού συνεχίσω θεωρώ ορθό να αναδείξω ένα θέμα που άπτεται της διαδικασίας εκδίκασης της υπόθεσης, το οποίο αντιλήφθηκα κατά την ετοιμασία της παρούσας απόφασης. Η υπόθεση τέθηκε ενώπιόν μου για πρώτη φορά, στις 22/1/2018 που ήταν ήδη ορισμένη για ακρόαση. Από το πρακτικό της συναδέλφου, η οποία στις 21/6/2017 την είχε ορίσει για ακρόαση είναι σαφές, ότι τη χειρίστηκε ως υπόθεση «Ταχείας Εκδίκασης», κάτι που δεν ισχύει και τούτο, επειδή η απαίτηση, ναι μεν αφορά σε χρηματική διαφορά που δεν υπερβαίνει τις €3.000,00, ωστόσο, το αντικείμενο της διαφοράς της ανταπαίτησης υπερβαίνει το ποσό αυτό, επομένως, η υπόθεση, κατά τη γνώμη μου, σε εφαρμογή της Δ.30 Θ.8, θα έπρεπε να εκδικαστεί ως υπόθεση «Ακροαματικής εκδίκασης.» Αυτό δεν έγινε και με δεδομένο ότι η υπόθεση βρίσκεται στο τελικό στάδιο τίθεται το ερώτημα, τι δέον γενέσθαι; Θεωρώ ότι τη λύση δίνει η Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία διαλαμβάνει για τις συνέπειες μη συμμόρφωσης με τα προβλεπόμενα από τους Θεσμούς αναφορικά και με τον τρόπο - μεταξύ άλλων -, κατά την έναρξη ή σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε διαδικασίας, η οποία (μη συμμόρφωση) θεωρείται παρατυπία που δεν καθιστά άκυρη τη διαδικασία κ.ο.κ. Οι αρχές που διέπουν το θέμα συγκεφαλαιώνονται και θα έλεγα επαναβεβαιώνονται στην εντελώς πρόσφατη υπόθεση Ανδρέας Γεωργιάδης και Υιός Λτδ ν. Alpha Bank Cyprus Ltd, ECLI:CY:AD:2017:A176, Πολιτική Έφεση Αρ. 177/2011, ημερομηνίας 15/5/
  8. Με υπαγωγή των δεδομένων της παρούσα υπόθεσης στις εν λόγω αρχές παρατηρώ τα εξής: Ένεκα της σχετικής παράβασης θεωρώ πως, ουδείς των διαδίκων απέκτησε οποιοδήποτε πλεονέκτημα σε βάρος του άλλου ή υπέστη οποιαδήποτε ζημιά. Πέραν τούτου, ουδείς εξ αυτών ήγειρε οποτεδήποτε το θέμα, απεναντίας και οι δυο, συμμορφούμενοι πλήρως με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 21/6/2017 καταχώρησαν και αντάλλαξαν τη μαρτυρία τους εντός της ταχθείσας από το Δικαστήριο προθεσμίας. Η εκδίκαση της υπόθεσης σε εφαρμογή της Δ.30 Θ.6 έγινε στη βάση των αντίστοιχων μαρτυριών και του περιεχομένου των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Με όλα αυτά δεδομένα σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι η de facto διαδικασία που ακολουθήθηκε, δυνάμει της Δ.30 Θ.5

(4), κατόπιν συμφωνίας των διαδίκων θα μπορούσε να ακολουθηθεί de jure είναι φανερό ότι η σχετική παράβαση αποτελεί απλή παρατυπία που είναι θεραπεύσιμη, επομένως, κατά την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας και με γνώμονα το συμφέρον της δικαιοσύνης, σε εφαρμογή της Δ.64 Θ.1
(2)εκδίδω διάταγμα απαλλαγής από αυτή. Για να συνεχίσω, για τους ενάγοντες κατατέθηκε γραπτή μαρτυρία - υπό μορφή κατάθεσης - από το διευθυντή τους, Yevgen Sarbash. Για τον εναγόμενο Ιβάν Κατσουρίδη, εκτός από τον ίδιο κατάθεσε γραπτή μαρτυρία και ο αρχιτέκτονας - μηχανικός, Πανίκος Θεμιστοκλέους. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της προσαχθείσας μαρτυρίας και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν - γραπτών - αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί (με αναφορά τόσο στη μαρτυρία όσο και στις γραπτές αγορεύσεις), ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Τα βασικά επίδικα θέματα της υπόθεσης που καλούμαι να επιλύσω είναι τα εξής: Πρώτο, η κατ' ισχυρισμό των εναγόντων «πρόσθετη συμφωνία», δυνάμει της οποίας, όπως είναι η θέση τους, ο εναγόμενος δεσμεύτηκε να δώσει το ποσό των €1.708,60 έναντι του καλυμμένου χώρου στάθμευσης αποτελεί ή όχι έγκυρη σύμβαση; Δεύτερο, εάν η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι καταφατική, ο εναγόμενος οφείλει ή δεν οφείλει να καταβάλει στους ενάγοντες το παραπάνω ποσό; Τρίτο, πότε έγινε παράδοση του επίδικου διαμερίσματος από τους ενάγοντες στον εναγόμενο; Στις 20/2/2009, όπως προνοούσε η μεταξύ τους επίδικη συμφωνία ή κατά παράβασή της, στις 17/2/2010, όπως είναι η θέση του εναγόμενου; Τέταρτο, σε συνέχεια του προηγούμενου, εάν το επίδικο διαμέρισμα παραδόθηκε στον εναγόμενο, στις 17/2/2010, αυτός δικαιούται το ποσό που αξιώνει εναντίον των εναγόντων, υπό μορφή ενοικίων; Πέμπτο, ευσταθεί ο ισχυρισμός του εναγόμενου ότι κατά παράβαση της επίδικης συμφωνίας, ημερομηνίας 25/8/2008, στο επίδικο διαμέρισμα και/ή στον κάθε χώρο εσωτερικά και/ή εξωτερικά υπήρχαν πολλές ελλείψεις και/ή ατέλειες και/ή κακοτεχνίες τέτοιας φύσεως, με ελάχιστο κόστος επιδιόρθωσης, το ποσό €4.300,00; Όσα ακολουθούν αποβλέπουν στην επίλυση του πρώτου επίδικου θέματος. Ειδικότερα: Αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των δυο μερών ότι ο εναγόμενος αγόρασε το επίδικο διαμέρισμα από τους ενάγοντες, δυνάμει του πωλητηρίου εγγράφου, ημερομηνίας 25/8/2008 (τεκμήριο Α στη γραπτή κατάθεση του διευθυντή των εναγόντων καθώς και στη γραπτή μαρτυρία του εναγόμενου.) Στο προοίμιο του εν λόγω εγγράφου (υπό Γ.) αναφέρονται τα εξής: «Επειδή ο ΠΩΛΗΤΗΣ επιθυμεί και συμφωνεί να πωλήσει το διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου μ' αριθμό 103 με καλυμμένο δικαίωμα στάθμευσης αριθμός 21 στο υπόγειο, εις τον ΑΓΟΡΑΣΤΗ εξέφρασε επιθυμία και πρόθεση να αγοράσει το πιο πάνω διαμέρισμα,..» Από το περιεχόμενο του ίδιου εγγράφου είναι σαφές, ότι κατά το χρόνο σύναψης της επίδικης συμφωνίας, το επίδικο διαμέρισμα ήταν υπό ανέγερση, ως μέρος του οικοδομικού συγκροτήματος με την επωνυμία "ANASTASIA COURT". Το περιεχόμενο της πρόσθετης συμφωνίας (τεκμήριο Β τόσο στη γραπτή κατάθεση του διευθυντή των εναγόντων όσο και στη γραπτή μαρτυρία του εναγόμενου) ακολουθεί αυτούσιο: «Y.H.D. YOUR HOME DEVELOPERS LTD ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΑΓΟΡΑ - ΠΩΛΗΣΗ Διαμερίσματος 103 σύμφωνα με επισυναπτόμενο συμβόλαιο ΠΩΛΗΤΗΣ Y.H.D. YOUR HOME DEVELOPERS LTD ΑΓΟΡΑΣΤΗΣ Καυτσουρίδης Ιβαν ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ 103 Ο αγοραστής θα δώσει στον πωλητή το επιπλέον ποσό των £1000 = (€1708,6) λόγω του καλυμμένου χώρου στάθμευσης. Θα δωθεί το ποσό όχι αργότερα από 8/9/2008. Ο γραμματέας Ο αγοραστής Y.H.D YOUR HOME DEVELOPERS LTD Ο πωλητής Y.H.D. YOUR HOME DEVELOPERS LTD» Καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Βραχίμη ν. Κουλουμπρή
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 836: «Η δικογραφία συνιστά το θεμέλιο της δίκης και αποτελεί το αποκλειστικό μέσο για τον προσδιορισμό των επιδίκων θεμάτων. Η σημασία των εγγράφων προτάσεων συνοψίζεται στο απόσπασμα που ακολουθεί από την απόφαση Παπαγεωργίου ν. Λούη Κλάππα (Investments Services Ltd) (Πολιτική Έφεση 7367, αποφασίστηκε στις 14/1/90 και θα δημοσιευτεί στους τόμους
(1990)1 Α.Α.Δ.): «Οι αρχές του δικονομικού δικαίου περιορίζουν τα επίδικα θέματα σε εκείνα τα οποία προσδιορίζονται από τη δικογραφία· δηλαδή την απαίτηση, την υπεράσπιση και την απάντηση όπου υπάρχει. Ο επακριβής προσδιορισμός των επιδίκων θεμάτων συναρτάται άμεσα με το αντιπαραθετικό σύστημα δίκης που ισχύει στο δικαιϊκο μας σύστημα και απόρροια της φυσικής δικαιοσύνης που επιβάλλει τη διασφάλιση του δικαιώματος διαδίκου για ουσιαστική ευκαιρία απάντησης στις θέσεις και ισχυρισμούς του αντιδίκου του. Η δίκη δρομολογείται, όπως επιγραμματικά ανάφερε ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Βασιλειάδης στην υπόθεση Homeros Th. Courtis and Others v. Panos K. Iasonides
(1970)1 C.L.R., 180, (βλέπε επίσης Christakis Loucaides v. C.D. Hay and Sons Ltd
(1971)1 C.L.R., 134) κατά μήκος των γραμμών που οριοθετεί η δικογραφία και η δίκη διατρέχει την ίδια πορεία όπως και το τραίνο κατά μήκος των προκαθορισμένων γραμμών της διαδρομής». Βλέπε και τη Νεοφύτου κ.ά. ν. Γερακιώτη
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 25, όπου με αναφορά στη Βραχίμη (ανωτέρω) υποδεικνύεται ότι ένα Δικαστήριο δεν μπορεί να επεκτείνεται στην εξέταση άλλων θεμάτων, έξω, από και σε διάσταση με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς καθώς και τη Χ'' Μάρκου ν. Widehorizon (Capital Market) Ltd
(2010)1(A) A.A.Δ. 108, στην οποία επαναλαμβάνεται η πάγια και καλά καθιερωμένη αρχή, ότι μαρτυρία η οποία εκφεύγει από το περιεχόμενο των εγγράφων προτάσεων δε λαμβάνεται υπόψη, αφού η δίκη τροχοδρομείται αυστηρά στη βάση των ισχυρισμών που περιέχονται στα δικόγραφα. Αυτό δε, όπως συνάγεται από τη Βαριάνου ν. Βορκά
(2010)1(Γ) Α.Α.Δ. 1541, ισχύει ακόμη και στην περίπτωση που τέτοια μαρτυρία εισάγεται χωρίς ένσταση. Ο εναγόμενος, με τη μαρτυρία του ισχυρίζεται τα εξής συναφώς με την πρόσθετη συμφωνία τα οποία συνάδουν με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του: Αυτή στερείται όλα τα νομικά και τυπικά χαρακτηριστικά της σύμβασης σύμφωνα με το νόμο. Πράγματι υπόγραψε το συγκεκριμένο έγγραφο με τους ενάγοντες, επειδή αυτοί το διαβεβαίωσαν ότι θα φρόντιζαν να περικλείσουν το χώρο στάθμευσης αριθμός 21 και θα προέβαιναν σε επιδιορθώσεις των κακοτεχνιών. Κατά παράβαση των συμφωνηθέντων, ουδέποτε περίκλεισαν το χώρο στάθμευσης και ουδεμία άλλη εργασία έκαναν την οποία όφειλαν να εκτελέσουν και γι αυτό το λόγο δεν πλήρωσε οποιοδήποτε ποσό. Περαιτέρω λέγει ότι τον καλυμμένο χώρο στάθμευσης, τον είχε αγοράσει και είχε την αποκλειστική του χρήση, δυνάμει του πωλητηρίου εγγράφου, ημερομηνίας 25/8/2008 και δεν είχε την ανάγκη διπλής εξαγοράς του με την «πρόσθετη συμφωνία». Για το ίδιο θέμα, ο διευθυντής των εναγόντων, στη γραπτή του κατάθεση αναφέρει τα εξής: Με την πρόσθετη συμφωνία συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων ότι ο εναγόμενος θα κατέβαλλε στους ενάγοντες το επιπλέον ποσό των €1.708,60, έναντι κάλυψης και/ή περίκλεισης του χώρου στάθμευσης και το οποίο θα δινόταν το αργότερο μέχρι τις 8/9/
  1. Ο χώρος στάθμευσης καλύφθηκε και/ή περικλείσθηκε κατά τις 17/2/
  2. Ομολογώ θεωρώ πιο πειστική τη θέση του εναγόμενου συναφώς με το θέμα οπότε και την αποδέχομαι. Ακολουθεί το σκεπτικό: Οι ενάγοντες, με την έκθεση απαίτησής τους ισχυρίζονται απλώς, ότι δυνάμει της πρόσθετης συμφωνίας, ο εναγόμενος δεσμευόταν να δώσει το ποσό των €1.708,60 έναντι καλυμμένου χώρου στάθμευσης. Περαιτέρω, με την απάντησή τους στην υπεράσπιση και την υπεράσπισή τους στην ανταπαίτηση, καταρχήν αρνούνται κατηγορηματικά το περιεχόμενο - και - της παραγράφου 7 της υπεράσπισης και καλούν και θέτουν τον εναγόμενο σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών του. Οι ισχυρισμοί του τελευταίου, προστίθεται, είναι πλασματικοί και αποσκοπούν στη δημιουργία ψευδών και ανυπόστατων παραστάσεων ενώπιον του Δικαστηρίου. Τα μόνα αληθή γεγονότα είναι αυτά που αναφέρονται στην έκθεση απαίτησης. Οι ενάγοντες, ουδέποτε υποσχέθηκαν στον εναγόμενο τα όσα αναφέρει στην παράγραφο 7 και ισχυρίζονται ότι πρόκειται για ισχυρισμούς για να αποποιηθεί των ευθυνών του. Τέλος ισχυρίζονται ότι η πώληση του διαμερίσματος προς αυτόν δεν περιλάμβανε καλυμμένο χώρο στάθμευσης και γι αυτό το λόγο οι διάδικοι προέβηκαν στην υπογραφή πρόσθετης γραπτής συμφωνίας για αγορά καλυμμένου χώρου στάθμευσης του εναγόμενου έναντι του ποσού των £1.000,
  3. Παρατηρώ τα εξής: Καταρχήν και ως θέμα καθαρά κοινής λογικής δεν μπορεί να ισχύουν οι παραπάνω δικογραφημένες θέσεις των εναγόντων, επειδή, σε αντίθεση με αυτές, το επίδικο αγοραπωλητήριο έγγραφο διαλαμβάνει για την πώληση του επίδικου διαμερίσματος «με καλυμμένο δικαίωμα στάθμευσης αριθμός 21..». Με αυτό δεδομένο, η θέση του εναγόμενου ότι δεν είχε ανάγκη να αγοράσει δυο φορές το χώρο στάθμευσης, έχει έρεισμα. Ακολούθως, ενώ αυτές είναι οι δικογραφημένες θέσεις των εναγόντων, ο διευθυντής τους, στο Δικαστήριο κατάθεσε σε αντίθεση με αυτές και σχεδόν σε πλήρη συμφωνία με τον εναγόμενο, ως προς το λόγο για τον οποίο συνάφθηκε η πρόσθετη συμφωνία. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι το ποσό των £1.000,00 (€1.708,60) που θα κατέβαλλε στους ενάγοντες δυνάμει της πρόσθετης συμφωνίας, ήταν επειδή αυτοί το διαβεβαίωσαν ότι θα φρόντιζαν να περικλείσουν το χώρο στάθμευσης με αριθμό
  4. Ο διευθυντής των εναγόντων, με την παράγραφο 6 της γραπτής του κατάθεσης ισχυρίζεται ότι με την πρόσθετη συμφωνία, ο εναγόμενος θα κατέβαλλε το ποσό αυτό έναντι κάλυψης και/ή περίκλεισης του χώρου στάθμευσης. Εν τέλει, η μόνη ουσιαστική διαφορά μεταξύ τους έγκειται στο κατά πόσο εκπληρώθηκαν οι εκατέρωθεν υποχρεώσεις που απορρέουν από την εν λόγω συμφωνία. Ο διευθυντής των εναγόντων, με την παράγραφο 7 της γραπτής του κατάθεσης ισχυρίζεται ότι ο χώρος στάθμευσης καλύφθηκε και/ή περικλείσθηκε κατά τις 17/2/2010, ενώ ο εναγόμενος, ο οποίος παραδέχεται πως δεν κατέβαλε στους ενάγοντες το ποσό των £1.000,00 (€1.708,60), στην παράγραφο 7 της γραπτής του μαρτυρίας ισχυρίζεται ότι οι ενάγοντες ουδέποτε περίκλεισαν τον καλυμμένο χώρο στάθμευσης. Των παραπάνω λεχθέντων, στο βαθμό που οι δυο μάρτυρες συμφωνούν ότι με την πρόσθετη συμφωνία συμφωνήθηκε ότι ο εναγόμενος θα κατέβαλλε στους ενάγοντες το επιπλέον ποσό των €1.708,60 προκειμένου οι τελευταίοι να περικλείσουν το χώρο στάθμευσης του επίδικου διαμερίσματος δέχομαι ότι αυτό αποτελεί γεγονός. Παρότι ο συντάκτης της εν λόγω συμφωνίας, προφανώς απέτυχε να αποδώσει σ' αυτή επακριβώς το νόημα όσων είχαν συμφωνηθεί μεταξύ των διαδίκων, εντούτοις, από το περιεχόμενο της εν λόγω συμφωνίας καθώς και της βασικής συμφωνίας, ημερομηνίας 25/8/2008 σε συνδυασμό και με τη μαρτυρία του διευθυντή των εναγόντων καθώς και του εναγόμενου είμαι βέβαιος, ότι με τη φράση - στη συμφωνία -: «Ο αγοραστής θα δώσει στον πωλητή το επιπλέον ποσό των £1.000 = (€1.700.6) λόγω του καλυμμένου χώρου στάθμευσης.», αυτό που εννοούσαν οι διάδικοι, που αποτελεί και το πραγματικό νόημα της φράσης είναι το εξής: σε σχέση με τον καλυμμένο χώρο στάθμευσης που είχε αγοράσει ο εναγόμενος - αγοραστής, από τους ενάγοντες - πωλητές, δυνάμει του αγοραπωλητήριου εγγράφου, ημερομηνίας 25/8/2008, ο εναγόμενος, θα κατάβαλλε στους ενάγοντες το επιπλέον ποσό των €1.708,60, με αντάλλαγμα αυτοί να περικλείσουν τον εν λόγω χώρο στάθμευσης. Ως προς τις αρχές που λαμβάνω υπόψη για την ερμηνεία της φράσης, η οποία περικλείει και την πεμπτουσία της πρόσθετης συμφωνίας αντλώ καθοδήγηση από διάφορες αυθεντίες: Στην υπόθεση Καραολή κ.ά. ν. Λαούρη κ.ά.
(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 225 επισημαίνονται τα εξής: «Η ερμηνεία μιας σύμβασης είναι νομικό θέμα και οδηγός για την ερμηνεία της είναι, μεταξύ άλλων, οι σκοποί της συμφωνίας όπως αυτοί αποκαλύπτονται από την ίδια τη συμφωνία στο σύνολό της. Όπως αναφέρθηκε στη Θεολόγου κ.ά. ν. Κτηματική Εταιρεία Νέμεσις Λτδ.
(1998)1 Α.Α.Δ. 407:- «Οι αρχές που διέπουν την ερμηνεία σύμβασης είναι καλά καθιερωμένες και δε χρειάζεται να τις επαναλάβουμε. (Βλ. Saab and Another v. Holy Monastery Ay. Neophytos
(1982)1C.L.R. 499). Πρέπει να σημειώσουμε ότι, συνεχής είναι η τάση προς εναρμόνιση των αρχών ερμηνείας των συμβάσεων με τα κρατούντα στην καθημερινή ζωή. Το κριτήριο είναι η έννοια την οποία μεταδίδει το κείμενο της συμφωνίας στο μέσο λογικό άνθρωπο. Για το σκοπό αυτό μπορεί να εμπλουτισθεί η γνώση με την αποκάλυψη του υπόβαθρου της συμφωνίας, εξαιρουμένων πάντοτε των διαπραγματεύσεων, καθώς και μονομερών δηλώσεων και υποκειμενικών προθέσεων των συμβαλλομένων. Μαρτυρία που αναφέρεται στους υποκειμενικούς παράγοντες μπορεί να γίνει δεκτή μόνο σε αγωγή για διόρθωση του εγγράφου (rectification). (Βλ. ICS v. West Bromwich BS [1998] 1 All E.R. 98 (HL)). Το αντικείμενο βέβαια της ερμηνείας παραμένει πάντοτε η έννοια των όρων της συμφωνίας κατά το μέσο λογικό άνθρωπο. Η έννοια, η οποία μεταδίδεται σ' αυτόν, για τα συμφωνηθέντα.»» Τα ίδια περίπου επαναλαμβάνονται και στη μεταγενέστερη υπόθεση Amethyst Distributors Ltd v. Ιεράς Μονής Κύκκου
(2011)1(Α) Α.Α.Δ. 199 από την οποία το ακόλουθο απόσπασμα: «Είναι φανερό ότι η έφεση αφορά στην ερμηνεία των όρων της επίδικης σύμβασης. Πρόκειται για νομικό θέμα για το οποίο το δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια. Σκοπός είναι η εξεύρεση της πραγματικής πρόθεσης των συμβαλλομένων. Οι αρχές που διέπουν την ερμηνεία μιας σύμβασης είναι καλά καθιερωμένες και δεν χρειάζεται να τις επαναλάβουμε. Οι ερμηνευτικοί κανόνες χρησιμοποιούνται μόνο όταν το νόημα ενός όρου, είναι ασαφές (Pell Frischmann Consultants Ltd v. Δημοκρατίας
(2001)1 Α.Α.Δ. 33, 44). Όπου επιχειρείται ερμηνεία όρων της σύμβασης, το κριτήριο είναι η έννοια την οποία μεταδίδει το κείμενο της σύμβασης στον μέσο λογικό άνθρωπο (βλ. Maison Jenny Ltd v. Krashias Footwear Industry Ltd
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1156, Θεολόγου κ.ά. v. Κτηματικής Εταιρείας Νέμεσις Λτδ
(1998)1 Α.Α.Δ. 407, 413 και Saab a.o. v. Holy Monastery of Ayios Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499).» Τέλος, καθ' όλα σχετικά είναι και τ' ακόλουθα από την υπόθεση Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν. Χατζηνεοκλέους κ.ά.
(2013)1(A) Α.Α.Δ. 595 «Εγκύπτοντας στα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης Αλεξάνδρου (ανωτέρω), την οποία επικαλούνται οι εφεσείοντες, παρατηρούμε τα ακόλουθα: ......... ......... Το Εφετείο ανέτρεψε τις δύο πρωτόδικες αποφάσεις, τονίζοντας ότι η ερμηνεία σύμβασης είναι ζήτημα νομικό και δεν ανήκει στους διαδίκους ή τους μάρτυρές τους ο προσδιορισμός της έννοιας ή της φύσης της. Το θέμα προσαγωγής προφορικής μαρτυρίας τέθηκε όχι για να αποτελέσει ερμηνευτικό οδηγό αυτό καθ' αυτό, αλλ' επειδή συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις. Η αμφισβήτηση, πρόσθεσε το Εφετείο, αφορούσε στη φύση της συναλλαγής δεδομένης της παραγράφου 4 της σύμβασης και επιτράπηκε η προσαγωγή εξωγενούς μαρτυρίας προς τούτο. Και παρατήρησε ότι: "Σε τέτοιες περιπτώσεις η προφορική μαρτυρία προσάγεται όχι για να αντιπαραταχθεί άποψη ως προς το νόημα του εγγράφου, αλλά για να ενταχθούν στην εικόνα στοιχεία ώστε να ριφθεί φως στο ζητούμενο. Που εν προκειμένω ήταν η αληθής φύση της συναλλαγής ενόψει του περιεχομένου του εγγράφου, ανεξάρτητα από την περιγραφή που της δόθηκε. Η απόρριψη αυτή της μαρτυρίας ως αναξιόπιστης επειδή αντιστρατευόταν την περιγραφή, δημιούργησε κύκλο και εμφάνισε ως εκ προϊμίου μάταιο το εγχείρημα." Υπό το φως του πιο πάνω αποσπάσματος, αδυνατούμε να συμμεριστούμε τη θέση των εφεσειόντων ότι από την απόφαση εκείνη εξάγεται η αρχή ότι η προσαγωγή εξωγενούς μαρτυρίας σε περιπτώσεις όπως η παρούσα, επιτρέπεται μόνο προς το σκοπό ερμηνείας εγγράφου λόγω της ύπαρξης ασάφειας. Εξωγενής μαρτυρία επιτρέπεται ώστε να ριφθεί φως στο ζητούμενο, που είναι η αληθής φύση της συναλλαγής, αφού βέβαια ληφθούν υπόψη και οι όροι της σύμβασης, όπως και η περιγραφή της, χωρίς όμως αυτά να έχουν αποφασιστική σημασία.» Για να συνεχίσω και ενώ αυτό είναι το πραγματικό νόημα της επίδικης πρόσθετης συμφωνίας, ο ισχυρισμός του διευθυντή των εναγόντων ότι ο χώρος στάθμευσης περικλείσθηκε κατά τις 17/2/2010, δεν μπορεί να ληφθεί και δε λαμβάνεται καθόλου υπόψη. Και τούτο, επειδή είναι σε αντίθεση με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των εναγόντων, οι οποίοι - για να επαναλάβω - με την απάντησή τους στην υπεράσπιση και την υπεράσπισή τους στην ανταπαίτηση - την οποία καταχώρησαν στις 22/2/2017 -, μεταξύ άλλων ισχυρίζονται ότι η πώληση του επίδικου διαμερίσματος δεν περιλάμβανε καλυμμένο χώρο στάθμευσης και οι διάδικοι προέβησαν στην υπογραφή της πρόσθετης συμφωνίας για αγορά καλυμμένου χώρου στάθμευσης του εναγόμενου έναντι του ποσού των £1.000,
  1. Το πρώτο που ισχυρίζονται καταρρίπτεται από το περιεχόμενο του αγοραπωλητηρίου εγγράφου, στο προοίμιο του οποίου αναφέρεται ρητά ότι ο πωλητής επιθυμεί να πωλήσει το επίδικο διαμέρισμα με καλυμμένο δικαίωμα στάθμευσης αριθμός 21 στο υπόγειο, ενώ το δεύτερο, το αναίρεσε ο διευθυντής τους, ο οποίος, με τη μαρτυρία του σε συμφωνία με τον εναγόμενο ισχυρίζεται ότι με την πρόσθετη συμφωνία συμφωνήθηκε ότι ο εναγόμενος θα κατέβαλλε στους ενάγοντες το επιπλέον ποσό των €1.708,60 έναντι κάλυψης και/ή περίκλεισης του χώρου στάθμευσης. Προτού δοθεί απάντηση στο ερώτημα, κατά πόσο οι ενάγοντες δικαιούνται να αξιώνουν εναντίον του εναγόμενου το παραπάνω ποσό, θα ήθελα να πω και τα εξής σε σχέση πάντοτε με την επίδικη πρόσθετη συμφωνία: Δε συμφωνώ με τον ευπαίδευτο δικηγόρο του εναγόμενου, ο οποίος, στη γραπτή του αγόρευση ισχυρίζεται ότι αυτή δεν αποτελεί σύμβαση, αφού στερείται βασικά νομικά χαρακτηριστικά σύμβασης, όπως ημερομηνία, επιβεβαιωτές μάρτυρες και χαρακτηρίζεται από αβεβαιότητα και ασάφεια. Το τελευταίο, ήδη έχει απαντηθεί. Αναφορικά με το πρώτο, μολονότι είναι γεγονός, ότι η πρόσθετη συμφωνία δε φέρει ημερομηνία, εντούτοις, από το περιεχόμενό της είναι σαφές, ότι συνάφθηκε μετά τη σύναψη της βασικής συμφωνίας - με την οποία συναρτάται απόλυτα -, που είναι το αγοραπωλητήριο έγγραφο, ημερομηνίας 25/8/2008 και πριν από τις 8/9/2008, που αποτελεί τη λήξη της προθεσμίας κατά την οποία ο εναγόμενος θα έπρεπε να είχε καταβάλει στους ενάγοντες το ποσό των €1.708,
  2. Τέλος, το γεγονός ότι στο ίδιο έγγραφο δεν υπάρχουν μάρτυρες, ουδόλως επηρεάζει το κύρος του ως σύμβασης. Κανένας νόμος και καμιά αυθεντία υποστηρίζει τη θέση του εναγόμενου, ότι μια συμφωνία, όπως η υπό αναφορά, για να είναι έγκυρη θα πρέπει να υπογράφεται και από οποιοδήποτε αριθμό μαρτύρων προς επιβεβαίωση της υπογραφής των συμβαλλομένων. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Συγκεφαλαιώνοντας, η θέση μου αναφορικά με το πρώτο επίδικο θέμα της υπόθεσης είναι η εξής: η πρόσθετη συμφωνία αποτελεί καθ' όλα έγκυρη σύμβαση τη εννοία του νόμου. Η επίλυση του δεύτερου επίδικου θέματος της υπόθεσης είναι απλή. Ο ισχυρισμός του εναγόμενου ότι οι ενάγοντες ουδέποτε περίκλεισαν το χώρο στάθμευσης, ουσιαστικά παρέμεινε αναντίλεκτος. Επομένως γίνεται αποδεκτός. Με αυτό δεδομένο, οι ενάγοντες, δε δικαιούνται να αξιώνουν εναντίον του το ποσό των €1.708,
  3. Αφ' ης στιγμής οι ίδιοι, ουδέποτε εκπλήρωσαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις έναντι του, δυνάμει της πρόσθετης συμφωνίας, δεν μπορούν να έχουν απαίτηση να τις εκπληρώσει εκείνος έναντι τους. Και, με δεδομένο ότι η συγκεκριμένη αξίωσή τους είναι και η μόνη σύμφωνα με την αγωγή τους, έπεται ότι η αγωγή είναι έκθετη σε απόρριψη. Υπεισέρχομαι τώρα στο τρίτο επίδικο θέμα της υπόθεσης, το οποίο επαναλαμβάνω: πότε έγινε παράδοση του επίδικου διαμερίσματος από τους ενάγοντες στον εναγόμενο; Στις 20/2/2009, όπως προνοούσε η μεταξύ τους επίδικη συμφωνία, ημερομηνίας 25/8/2008 ή κατά παράβασή της, στις 17/2/2010, όπως είναι η θέση του εναγόμενου; Η απάντηση είναι ότι έγινε στις 17/2/
  4. Ακολουθεί το σκεπτικό: Η παραπάνω δικογραφημένη θέση του εναγόμενου συνάδει πλήρως με τη μαρτυρία του. Οι ενάγοντες, με την απάντησή τους στην υπεράσπιση και την υπεράσπισή τους στην ανταπαίτηση, μεταξύ άλλων ισχυρίζονται τα εξής και για την παράγραφο 9 της υπεράσπισης του εναγόμενου η διαλαμβάνει τη θέση του αναφορικά με το χρόνο παράδοσης του επίδικου διαμερίσματος: απορρίπτουν κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς του, ως αυτοί εμπεριέχονται στη συγκεκριμένη παράγραφο της υπεράσπισής του και τον καλούν σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών του. Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι τα όσα αναφέρει αποτελούν αποκύημα της φαντασίας του και/ή ισχυρισμούς δεύτερης σκέψης με σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο και/ή να αποσείσει τις συμβατικές του ευθύνες και υποχρεώσεις που τον βαραίνουν έναντι των τους. Ισχυρίζονται ακόμη, ότι αυτός αποδέχτηκε την παράδοση του διαμερίσματος από τους ίδιους μετά από δική του εξέταση και/ή έλεγχο του ακινήτου, όπως είχε συμφωνηθεί μεταξύ τους. Ας δούμε τώρα τι αναφέρει ο διευθυντής τους στη γραπτή του κατάθεση και πόσο συνάδουν αυτά με τους παραπάνω δικογραφημένους ισχυρισμούς τους. Στην παράγραφο 11 της γραπτής του κατάθεση ισχυρίζεται τα εξής: «Ο Εναγόμενος πληροφορήθηκε πως η παράδοση του ακινήτου δεν θα ήταν εφικτή στις 20/02/2009 βάση της σύμβασης αγοραπωλησίας 25/08/2008 αλλά η 17/02/2010 κάτι στο οποίο ο εναγόμενος αποδέχτηκε και συμφώνησε.» Εκτός από την παραδοχή του μάρτυρα ότι η παράδοση του διαμερίσματος έγινε στις 17/2/2010 αντί στις 20/2/2009 που συνάδει πλήρως με τη μαρτυρία του εναγόμενου, οπότε και την αποδέχομαι, κατά τα λοιπά, οι ισχυρισμοί του δε λαμβάνονται καθόλου υπόψη, επειδή, όχι απλώς δεν καλύπτονται, αλλά ακόμη χειρότερα, είναι σε ευθεία αντίθεση με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των εναγόντων, όπως αυτοί εκτίθενται πιο πάνω. Η επίλυση και αυτού του επίδικου θέματος οδηγεί στο επόμενο που αφορά στο κατά πόσο ο εναγόμενος δικαιούται στην καταβολή του ποσού που αξιώνει ανταπαιτητικώς εναντίον των εναγόντων, υπό μορφή ενοικίων. Η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική. Απορρέει από τη μαρτυρία του εναγόμενου η οποία, ουσιαστικά παρέμεινε αναντίλεκτη. Με τη μαρτυρία του ο εναγόμενος, ευθυγραμμισμένος πλήρως με τους αντίστοιχους δικογραφημένους ισχυρισμούς του (βλ. την παράγραφο 9 της υπεράσπισης) ισχυρίζεται ότι η παράδοση του διαμερίσματος από τους ενάγοντες έγινε στις 17/2/2010 αντί μέχρι τις 20/2/2009 που διαλάμβανε ο όρος 3 της συμφωνίας, ημερομηνίας 25/8/
  5. Λόγω της καθυστέρησης στην ολοκλήρωση και παράδοση του διαμερίσματος, προστίθεται, έχει υποστεί ζημιά και απώλεια, αφού νοίκιαζε διαμέρισμα δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου, ημερομηνίας 12/5/2008, με μηνιαίο ενοίκιο €300,
  6. Κατά συνέπεια, καταλήγει, έχει υποστεί ζημιά €3.600,00, το οποίο αξιώνει ανταπαιτητικώς. Πρόκειται για ειδική ζημιά η συγκεκριμένη αξίωση, την οποία ο εναγόμενος απέδειξε με απόλυτη ακρίβεια. Συνεπώς δικαιούται στην έκδοση σχετικής απόφασης εναντίον των εναγόντων. Ειδικότερα: Ότι το επίδικο διαμέρισμα θα έπρεπε να παραδοθεί το αργότερο στις 20/2/2009 διαλαμβάνεται ρητά στον όρο 3 της επίδικης σύμβασης, ημερομηνίας 25/8/
  7. Ο συγκεκριμένος όρος - όπως και όλοι οι υπόλοιποι - δυνάμει του όρου 10 της σύμβασης είναι ουσιώδης και η παράβασή του από οποιοδήποτε συμβαλλόμενο - όπως αναφέρεται στον ίδιο όρο - δίδει το δικαίωμα στο αναίτιο μέρος να ζητήσει από το υπαίτιο μέρος, νόμιμες αποζημιώσεις. Απ' εκεί και πέρα, από το ενοικιαστήριο έγγραφο (τεκμήριο Ε στη γραπτή μαρτυρία του εναγόμενου) προκύπτουν τα εξής: αυτό είναι ημερομηνίας 12/5/2008, η διάρκεια ενοικίασης καθορίστηκε στο ένα έτος (από 15/5/2008 μέχρι 15/9/2009) και το μηνιαίο ενοίκιο στο ποσό των €300,
  8. Στο ίδιο τεκμήριο επισυνάπτονται και όλες οι σχετικές αποδείξεις είσπραξης του ποσού αυτού από τον εναγόμενο, υπογεγραμμένες από την κατονομαζόμενη ιδιοκτήτρια του ενοικιαζόμενου διαμερίσματος, Τουρτσίδου Ειρήνη. Αυτές αφορούν όλους τους μήνες, από 15/5/2008 μέχρι και15/2/
  9. Και, με δεδομένο ότι το επίδικο διαμέρισμα, με βάση την επίδικη συμφωνία πώλησής του στον εναγόμενο, ενώ θα έπρεπε να του είχε παραδοθεί το αργότερο, στις 20/2/2009, του παραδόθηκε στις 17/2/2010 είναι σαφές, ότι ο εναγόμενος δικαιούται το συνολικό ποσό των €3.600,00 που κατέβαλε για ενοίκια αυτούς τους 12 μήνες, υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων, δυνάμει του όρου 10 της επίδικης συμφωνίας, ημερομηνίας 25/8/
  10. Το τελευταίο επίδικο θέμα που καλούμαι να επιλύσω αφορά στο ερώτημα κατά πόσο ευσταθεί ο ισχυρισμός του εναγόμενου ότι κατά παράβαση της επίδικης συμφωνίας, ημερομηνίας 25/8/2008, στο επίδικο διαμέρισμά και/ή στον κάθε χώρο εσωτερικά και/ή εξωτερικά υπήρχαν πολλές ελλείψεις και/ή ατέλειες και/ή κακοτεχνίες τέτοιας φύσεως, με ελάχιστο κόστος επιδιόρθωσης το ποσό €4.300,00; Η δικογραφημένη θέση του συναφώς με το θέμα περικλείεται στην παράγραφο 10 της υπεράσπισής του. Ακολουθεί αυτούσια: «ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΤΕΛΕΙΩΝ ΚΑΙ/Η ΚΑΚΟΤΕΧΝΙΩΝ ΚΑΙ/Η ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΩΝ (α) Υγρασία στο ταβάνι του αποχωρητηρίου, που πιθανόν να οφείλεται σε διαρροή νερού από σωλήνα στη πλάκα ή από το πάνω διαμέρισμα. (β) Δεν υπάρχει καθόλου εξαερισμός στο μπάνιο, καθώς επίσης και στη κουζίνα. (γ) Δεν υπάρχει παροχή για διαδίκτυο. (δ) Δεν υπάρχει παροχή για σύνδεση τηλεόρασης με κεραία. (ε) Υπάρχει τρύπα στην οροφή του ισογείου προς το υπόγειο, με αποτέλεσμα να υπάρχει μόνιμος κίνδυνος για τους ιδιοκτήτες και τους επισκέπτες. (στ) Αρκετό μέρος του υπογείου, είναι κατειλημμένο με διάφορα είδη οικοδομής. (ζ) Η ράμπα πρόσβασης προς τον υπόγειο χώρο στάθμευσης δεν είναι ομαλή, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται και να βρίσκουν από κάτω, τα αυτοκίνητα να μπαίνουν μέσα. (η) Υπάρχουν υγρασίες σε αρκετό μέρος του υπογείου. (θ) Κεντρικό καλώδιο τροφοδοσίας ηλεκτρισμού της πολυκατοικίας, είναι εκτεθειμένο κατά μήκος του υπογείου, με συνεχή κίνδυνο. Ο εναγόμενος επιφυλάσσεται να αναφερθεί λεπτομερώς κατά την ακρόαση της υπόθεσης σε έγγραφα, φωτογραφικό υλικό, έκθεση εμπειρογνώμονα, συμφωνίες, αποδείξεις κτλ.» Οι ενάγοντες, με την απάντησή τους στην υπεράσπιση και την υπεράσπισή τους στην ανταπαίτηση αντιτείνουν ότι, καταρχήν, ό,τι ακριβώς ισχυρίζονται και για τον ισχυρισμό του εναγόμενου ότι καθυστέρησαν να του παραδώσουν το επίδικο διαμέρισμα κατά το χρόνο που προέβλεπε η επίδικη μεταξύ τους συμφωνία και ότι συνεπεία αυτού υπέστη ζημιά και απώλεια, ύψους €3.600,00, υπό μορφή ενοικίων. Επιπλέον ισχυρίζονται τα εξής: ουδεμία έλλειψη και/ή ατέλεια και/ή κακοτεχνία υπήρχε στο χώρο εσωτερικά και/ή εξωτερικά και πως όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί του εναγόμενου είναι πλασματικοί. Άνευ βλάβης ισχυρίζονται ότι ο εναγόμενος προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις φυσικές φθορές που προέκυψαν από το 2008 μέχρι σήμερα, για αποφυγή εκπλήρωσης των υποχρεώσεών του. Ισχυρίζονται ακόμη, ότι αυτός αποδέχτηκε την παράδοση του ακινήτου από τους ίδιους, έπειτα από δική του εξέταση και/ή έλεγχο και ήταν πλήρως της αρεσκείας του. Απ' εκεί και πέρα, ο διευθυντής των εναγόντων, στη γραπτή του κατάθεση ισχυρίζεται τα εξής: Οι ισχυρισμοί του εναγόμενου περί κακοτεχνιών, 8 χρόνια αργότερα από την ημερομηνία παράδοσης του ακινήτου είναι παντελώς ανυπόστατοι και αναληθείς. Αυτός προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις φυσικές φθορές που προέκυψαν για αποφυγή εκπλήρωσης των υποχρεώσεών του. Άλλωστε, προστίθεται, αποδέχτηκε την παράδοση του ακινήτου, κατόπιν δικής του εξέτασης και ελέγχου. Από την άλλη, ο εναγόμενος με τη γραπτή του μαρτυρία, όπως αναφέρει στην παράγραφο 8, προς επαλήθευση των ελλείψεων και/ή ατελειών και/ή κακοτεχνιών ανάθεσε σε εμπειρογνώμονα να επισκεφθεί επί τόπου το ακίνητο για να ετοιμάσει έκθεση εκτίμησης των κακοτεχνιών. Πρόκειται για τον Πανίκο Θεμιστοκλέους, αυτός, ο οποίος, στη γραπτή του κατάθεση, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: Είναι αρχιτέκτονας - μηχανικός, απόφοιτος του πανεπιστημίου RWTH της Γερμανίας, εγγεγραμμένος στο ΕΤΕΚ και ασκεί το επάγγελμα του αρχιτέκτονα - μηχανικού από το 1998 μέχρι σήμερα. Έχει διενεργήσει αρκετές εκτιμήσεις παρόμοιου τύπου για κακοτεχνίες, σε υποστατικά και/ή κτιριακά συγκροτήματα. Μετά από οδηγίες που έλαβε από τον εναγόμενο, στις 4/5/2016 επισκέφθηκε το επίδικο διαμέρισμα καθώς και τον υπόστεγο χώρο στάθμευσης αριθμός 21 και διενήργησε επιτόπια εξέταση. Ακολούθως συνέταξε έκθεση εκτίμησης κακοτεχνιών που αφορούν την παρούσα υπόθεση. Κατά την επιτόπια επίσκεψή του φωτογράφησε διάφορα άλλα σημεία, κάποια από τα οποία αναφέρονται και επισυνάπτονται στην έκθεσή του. Περαιτέρω κατέχει αριθμό άλλων φωτογραφιών, τις οποίες καταθέτει στο Δικαστήριο για να σχηματίσει ολοκληρωμένη εικόνα. Πρόκειται για το τεκμήριο Α στη γραπτή του μαρτυρία, η έκθεσή του και σ' αυτή αναφέρει ότι κατά την επίσκεψή του στο επίδικο διαμέρισμα διαπίστωσε, ό,τι ακριβώς αναφέρει και στη γραπτή του μαρτυρία, που είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά που αναφέρονται στην παράγραφο 10 της υπεράσπισης, υπό μορφή λεπτομερειών ατελειών και/ή κακοτεχνιών και/ή ελαττωματικών κατασκευών. Απ' εκεί και πέρα, ο μάρτυρας ισχυρίζεται ότι το κόστος επιδιόρθωσης - εγκατάστασης των τεσσάρων πρώτων παρατηρήσεών του, που αφορούν αποκλειστικά το εσωτερικό του διαμερίσματος ανέρχεται στο ποσό των €4.300,00, ενώ τα έξοδα εκτίμησης για το γραφείο του, στο ποσό των €250,00, συν Φ.Π.Α. Είναι καλά γνωστό ότι ο πραγματογνώμονας οφείλει να εφοδιάσει το Δικαστήριο με όλα τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια και δεδομένα που θα του επιτρέψουν να καταλήξει σε δικαστική κρίση. Ακολούθως, ενώ η μαρτυρία πραγματογνώμονα, κατά κανόνα θεωρείται μαρτυρία ανεξάρτητου μάρτυρα, η εκτίμηση της εν λόγω μαρτυρίας δε διαφέρει από την εκτίμηση της μαρτυρίας άλλων μαρτύρων. Και τούτο, επειδή οι κανόνες που διέπουν τη μαρτυρία των πραγματογνωμόνων είναι ίδιοι με τους κανόνες που διέπουν τη μαρτυρία όλων των άλλων μαρτύρων. Τέλος, η εμπειρογνωμοσύνη πάνω σ' ένα θέμα δε βασίζεται μόνο στα σχετικά ακαδημαϊκά προσόντα που διαθέτει κανείς γύρω από το θέμα, αλλά και στην πραγματική εμπειρία που αποκτάται πάνω σ' αυτό. Ένα πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί ως εμπειρογνώμονας, με βάση, είτε τα ακαδημαϊκά του προσόντα είτε την πείρα του σ' ένα τομέα, η οποία, από μόνη της μπορεί να καταστήσει το μάρτυρα εμπειρογνώμονα ή πραγματογνώμονα. Το Δικαστήριο δεν είναι υποχρεωμένο να προτιμά τη μαρτυρία του προσώπου που διαθέτει τόσο ακαδημαϊκά προσόντα όσο και πείρα σε σύγκριση με τη μαρτυρία ενός προσώπου που έχει μόνο πείρα. Όλα εξαρτώνται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, την όλη εντύπωση και τους λόγους που δίνει ο μάρτυρας για τα όσα κατάθεσε (βλ. τη Νικολάου ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 841). Με υπαγωγή της μαρτυρίας του Πανίκου Θεμιστοκλέους στις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Μολονότι δέχομαι ότι ο μάρτυρας επισκέφτηκε το επίδικο διαμέρισμα κατά το χρόνο που αναφέρει και ότι εκεί διαπίστωσε όσα καταγράφει υπό μορφή παρατηρήσεων στην έκθεσή του, εντούτοις, δεν μπορώ να δεχθώ το πλέον ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας του, επί της οποίας εδράζεται η αξίωση του εναγόμενου για το ποσό των €4.300,00, ως ελάχιστο κόστος επιδιόρθωσης όσων αναφέρει ο μάρτυρας στην έκθεσή του. Σύμφωνα με αυτή, ο μάρτυρας, κατά την επίσκεψή του στο επίδικο διαμέρισμα διαπίστωσε:
  1. Υγρασία στο ταβάνι του αποχωρητηρίου, που πιθανόν να οφείλεται σε διαρροή νερού από σωλήνα στην πλάκα ή από το πάνω διαμέρισμα. Τα εύλογα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι τα εξής: επί τη βάσει ποιων πραγματικών και επιστημονικών δεδομένων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η υγρασία στο ταβάνι πιθανόν να οφείλεται στους δυο λόγους που αναφέρει διαζευκτικά; Ακολούθως, είτε το ένα ισχύει είτε το άλλο, για ποιο λόγο ευθύνονται για αυτά οι ενάγοντες; Ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη, ότι ο ίδιος μετέβη στο επίδικο διαμέρισμα στις 4/5/2016, δηλαδή, 6 και πλέον χρόνια μετά την παράδοσή του από τους ενάγοντες στον εναγόμενο; Τέλος, πόσο ειδικός μπορεί να θεωρηθεί ο μάρτυρας για ό,τι αναφέρει τη στιγμή που σε σχέση με τη γενεσιουργό αιτία της ίδιας διαπίστωσής του αντί να αποφαίνεται με βεβαιότητα πιθανολογεί και παρόλα αυτά αποδίδει το κόστος επιδιόρθωσης της σχετικής βλάβης στους ενάγοντες; Για παράδειγμα, εάν η υγρασία στο ταβάνι του αποχωρητηρίου του επίδικου διαμερίσματος οφείλεται σε διαρροή νερού από σωλήνα στην πλάκα, γιατί ευθύνονται γι αυτή οι ενάγοντες; Ποιος μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο η διαρροή στη σωλήνα να οφείλεται είτε σε φυσική φθορά είτε σε ενέργεια κάποιου άλλου ένοικου στο οικοδομικό συγκρότημα που βρίσκεται και το επίδικο διαμέρισμα; Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για το ενδεχόμενο η υγρασία να οφείλεται σε διαρροή από σωλήνα νερού από το διαμέρισμα πάνω από το διαμέρισμα του εναγόμενου. Ουδεμία απάντηση δίδεται από το μάρτυρα σ' όλα αυτά, τα τόσο καίριας σημασίας ερωτήματα, επομένως, σε καμιά περίπτωση μπορώ να αποδώσω την ευθύνη για τη συγκεκριμένη παρατήρησή του στους ενάγοντες, που με απλά λόγια σημαίνει ότι ο εναγόμενος δε νομιμοποιείται να αξιώνει εναντίον τους οποιοδήποτε ποσό για σκοπούς επιδιόρθωσης - εγκατάστασης. Με βάση την παρατήρηση αρ. 2, δεν υπάρχει καθόλου εξαερισμός στο μπάνιο καθώς και στην κουζίνα. Ομολογώ πως δεν αντιλαμβάνομαι τι ακριβώς εννοεί ο μάρτυρας με την εν λόγω παρατήρηση, πώς κατέληξε στο σχετικό εύρημα και κυρίως, πώς μπορεί αυτό να αντιμετωπιστεί. Και πάλι, ουδέν αναφέρει είτε στη γραπτή του μαρτυρία είτε στην έκθεσή του. Σύμφωνα με την τρίτη παρατήρηση, δεν υπάρχει παροχή για διαδίκτυο, ενώ σύμφωνα με τον τέταρτη παρατήρηση, δεν υπάρχει παροχή για σύνδεση τηλεόρασης με κεραία. Ούτε και γι αυτές τις δυο παρατηρήσεις χρειάζεται να λεχθούν πολλά. Από την ενώπιον μου μαρτυρία και ιδιαίτερα από το περιεχόμενο του επίδικου πωλητηρίου έγγραφου δεν προκύπτει να αποτελούσε συμβατική υποχρέωση των εναγόντων τα όσα συνθέτουν τις εν λόγω παρατηρήσεις. Ειδικά για την τέταρτη παρατήρηση, ομολογώ διερωτώμαι ακόμη και για το νόημά της, υπό την έννοια ότι, δεν αντιλαμβάνομαι τι ακριβώς εννοεί ο μάρτυρας, λέγοντας ότι δεν υπάρχει παροχή για διαδίκτυο. Αν αυτό που εννοεί είναι ότι το επίδικο διαμέρισμα δε διαθέτει υπηρεσία διαδικτύου, πιστεύω πως νομιμοποιούμαι να πω ότι έχω δικαστική γνώση, ότι οποιοσδήποτε επιθυμεί να απολαμβάνει υπηρεσιών διαδικτύου, για να τις εξασφαλίσει θα πρέπει να συνάψει σχετική - ιδιωτική σύμβαση με κάποια εταιρεία παροχής τέτοιων υπηρεσιών. Και κάτι ακόμη που αποκαλύπτει πόσο προβληματική είναι η μαρτυρία του ίδιου μάρτυρα, για ό,τι μας ενδιαφέρει, σε βαθμό που δε μου παρέχεται καθόλου δυνατότητα αποδοχής της. Όπως αναφέρει στην παράγραφο 5 της γραπτής του μαρτυρίας, κατά την επιτόπια επίσκεψή του στην πολυκατοικία ANASTASIA COURT διαπίστωσε τις «πιο κάτω κακοτεχνίες.» Συνεχίζοντας παραθέτει επακριβώς τις 9 παρατηρήσεις του που αναφέρει και στην έκθεσή του. Ως θέμα καθαρά κοινής λογικής και όχι πραγματογνωμοσύνης, ομολογώ πως δεν αντιλαμβάνομαι πώς μπορεί κανείς να αποκαλεί κακοτεχνίες τη μη ύπαρξη παροχής είτε για διαδίκτυο είτε για για σύνδεση τηλεόρασης με κεραία. Προφανώς, δεν μπορεί να είναι κακότεχνο κάτι που δεν υπάρχει. Μολονότι η τύχη της σχετικής αξίωσης του εναγόμενου, ουσιαστικά έχει κριθεί, εντούτοις, υπάρχει ακόμη ένας λόγος ο οποίος οδηγεί αυτοτελώς στο ίδιο αποτέλεσμα. Όπως αναφέρει ο μάρτυρας στην έκθεσή του, το κόστος επιδιόρθωσης - εγκατάστασης των παρατηρήσεων 1 μέχρι 4 (δηλαδή αυτών που ανέλυσα προηγουμένως) που αφορούν αποκλειστικά το εσωτερικό του διαμερίσματος, ανέρχεται στο ποσό των €4.300,
  2. Το εύλογο ερώτημα που ανακύπτει είναι το εξής: επί τη βάσει ποιών δεδομένων ο μάρτυρας κατέληξε στο συνολικό αυτό ποσό, χωρίς να το αναλύει και κατανέμει ξεχωριστά για κάθε μια από τις σχετικές παρατηρήσεις του με τις οποίες το συναρτά και γενικά, χωρίς να παραθέτει οποιοδήποτε στοιχείο που να το δικαιολογεί; Για να γίνει τελείως κατανοητό αυτό που θέλω να πω, τι στοιχεία έχει θέσει υπόψη μου προκειμένου να είμαι σε θέση να ελέγξω κατά πόσο δικαιολογείται το συγκεκριμένο ποσό; Κανένα είναι η απάντηση, γεγονός το οποίο καθιστά την επί του προκειμένου αναφορά του εντελώς αστήριχτη, αυθαίρετη και ατεκμηρίωτη. Κατά τη γνώμη μου, εάν ο μάρτυρας καθώς και ο εναγόμενος, ο οποίος, τόσο δικογραφικά όσο και με τη μαρτυρία του προβάλλει την ίδια θέση, ήθελαν να με πείσουν συναφώς με αυτή, θεωρώ ότι αυτό που θα μπορούσαν και όφειλαν να κάνουν, ήταν για παράδειγμα, να παρουσιάσουν 2 τουλάχιστον προσφορές, στις οποίες να αναφέρεται αναλυτικά το κόστος για κάθε μια από τις 4 παρατηρήσεις που αναφέρονται στην έκθεση του μάρτυρα επί των οποίων εδράζεται η αξίωση του εναγόμενου για το συνολικό ποσό των €4.300,
  3. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Των παραπάνω λεχθέντων, η θέση μου αναφορικά με το πέμπτο επίδικο θέμα της υπόθεσης είναι ότι ο εναγόμενος, ούτε το ποσό των €4.300,00 νομιμοποιείται να αξιώνει εναντίον των εναγόντων μα ούτε και το ποσό των €250,00, πλέον Φ.Π.Α., το οποίο αξιώνει υπό μορφή εξόδων εκτιμητή. Ειδικά για το δεύτερο, αφ' ης στιγμής, επί τη βάσει της μαρτυρίας του εκτιμητή του απέτυχε να στοιχειοθετήσει τη σχετική με αυτή αξίωσή του, δεν μπορεί να ζητά από τους ενάγοντες να επωμιστούν τα έξοδα μιας έκθεσης, η αξία της οποίας απέτυχε να εκπληρώσει το σκοπό για τον οποίο έχει γίνει. Αυτονόητο πως, το ίδιο ισχύει και για τα έξοδα μετάβασης του εκτιμητή στο επίδικο διαμέρισμα. Ο εναγόμενος δε δικαιούται στην έκδοση απόφασης για το ποσό αυτό και για τον επιπλέον λόγο, ότι, ενώ το αξιώνει υπό μορφή ειδικής ζημιάς και ο εκτιμητής του στη γραπτή του μαρτυρία ισχυρίζεται ότι του το έχει πληρώσει στο γραφείο του, ούτε ο ένας μα ούτε και ο άλλος έχουν προσκομίσει σχετική απόδειξη. Κάτι που ο εναγόμενος, για τα ενοίκια που πλήρωσε συνεπεία της καθυστέρησης που υπήρξε εκ μέρους των εναγόντων μέχρι να του παραδώσουν το επίδικο διαμέρισμα, έχει κάνει. Προτού καταλήξω θα ήθελα να επισημάνω ένα γεγονός, το οποίο, κατά τη γνώμη μου αφαιρεί τα αναγκαία εχέγγυα αντικειμενικότητας και αμεροληψίας που θα έπρεπε να διέπουν τη μαρτυρία του εκτιμητή του εναγόμενου, ο οποίος, αντί να περιοριστεί να θέσει ενώπιον μου τα πραγματικά και επιστημονικά δεδομένα στη βάση των οποίων θα μπορούσα να καταλήξω στα δικά μου συμπεράσματα για ό,τι αποτελεί το ζητούμενο, μετατράπηκε σε δικηγόρο του εναγόμενου, αξιώνοντας ό,τι μόνο εκείνος καθώς και ο δικηγόρος του θα μπορούσαν να αξιώνουν. Προς επιβεβαίωση παραπέμπω στην τελευταία παράγραφο της γραπτής του μαρτυρίας, με την οποία δηλώνει ότι θα πρέπει να απορριφθεί η υπόθεση της ενάγουσας εταιρείας, δηλαδή η αγωγή, με έξοδα υπέρ του εναγόμενου και να εκδοθεί απόφαση υπέρ του εναγόμενου, ως η ανταπαίτησή του. Δηλαδή, ακόμη και για το ποσό που ο εναγόμενος αξιώνει υπό μορφή ειδικής ζημιάς για ενοίκια, λόγω της καθυστέρησης εκ μέρους των εναγόντων στην ολοκλήρωση και παράδοση στον ίδιο του επίδικου διαμερίσματος. Διερωτώμαι ειλικρινά, ποια σχέση μπορεί να έχει η φύση και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του υπό αναφορά με τη συγκεκριμένη αξίωση του εναγόμενου ώστε να ζητά ο ίδιος έκδοση σχετικής απόφασης υπέρ του, τη στιγμή που με βάση τη μαρτυρία του επισκέφθηκε το επίδικο διαμέρισμα στις 4/5/2016, δηλαδή, 6 και πλέον χρόνια μετά την παράδοσή του στον εναγόμενο, για τον ειδικό σκοπό που αναφέρει με τη μαρτυρία του. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αγωγή απορρίπτεται. Αντίθετα, η ανταπαίτηση, στην έκταση που έχει αναφερθεί, επιτυγχάνει. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του εναγόμενου και σε βάρος των εναγόντων για το ποσό των €3.600,00, υπό μορφή ειδικών αποζημιώσεων, με νόμιμο τόκο επί του ποσού αυτού. Αναφορικά με τα έξοδα παρατηρώ τα εξής: Δεδομένου ότι η αγωγή έχει απορριφθεί ενώ η ανταπαίτηση έχει επιτύχει περίπου κατά το ήμισυ, τα έξοδα της αγωγής (ένα σετ εξόδων, απαίτησης και ανταπαίτησης), όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του εναγόμενου και σε βάρος των εναγόντων, σε ποσοστό 2/
  4. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Other Actions /Final (Αναφορά: Πολιτική - σύμβαση - ερμηνεία και παράβασή της, ειδικές αποζημιώσεις.) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.