Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Δ.Α., Αριθμός Γεν. Αίτησης: 7/18, 27/3/2018

(3)(α) ορίστηκε επιστρεπτέο στις 19.03.2018, ημερομηνία κατά την οποία ο Καθ' ου η Αίτηση εμφανίστηκε στο Δικαστήριο και δήλωσε ότι φέρει ένσταση στη συνέχιση ισχύος του προσωρινού διατάγματος αποκλεισμού. Ως εκ της πιο πάνω εξέλιξης η ισχύς του προσωρινού διατάγματος αποκλεισμού παρατάθηκε μέχρι τις 26.3.2018 και δόθηκαν οδηγίες στον Καθ' ου η Αίτηση όπως καταχωρήσει ένσταση. Επίσης το προσωρινό διάταγμα ορίστηκε για ακρόαση στις 26.03.2018 για να αποφασιστεί αν θα τερματιστεί η ισχύς του ή αν θα παραταθεί μέχρι οκτώ επιπρόσθετες ημέρες. Κατά την εν λόγω ημερομηνία δεν ζητήθηκε η αντεξέταση των προσώπων που υπέγραψαν τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα, ήτοι της Οικογενειακής Συμβούλου κας Μαρίας Λουκά και του Καθ' ου η Αίτηση, με αποτέλεσμα οι συνήγοροι να προχωρήσουν σε αγορεύσεις. Στο σημείο αυτό ανοίγω μία παρένθεση για να σημειώσω ότι η Αίτηση στηρίζεται στις πρόνοιες του άρθρου 22 του Ν. 119(I)/2000, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, και στη Δ.48 θθ. 1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας Μαρίας Λουκά Οικογενειακής Συμβούλου του Επαρχιακού Γραφείου Ευημερίας Πάφου και σε αυτήν επισυνάπτεται αντίγραφο έκθεσης της κλινικής ψυχολόγου κας Ντομινίκ Κανάρη. Από την άλλη πλευρά η ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στους περί Βίας στην Οικογένεια Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Κανονισμοί 2, 3, 5-7, στα άρθρα 23 και 24 του Ν. 119(I)/2000, στο άρθρο 9 του Κεφ.6 και στο άρθρο 32 του Ν.14/60 και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση. Κλείνοντας την πιο πάνω παρένθεση σημειώνω ότι δεν θεωρώ σκόπιμο να καταγράψω το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα οι οποίες έχουν μελετηθεί και ληφθεί υπόψη στο σύνολό τους και συγκεκριμένη αναφορά θα γίνει εκεί και όπου κρίνεται σκόπιμο. Η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινού διατάγματος αποκλεισμού περιλαμβάνεται στο άρθρο 22

(2)του Ν.119(Ι)/2000 το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «22.—

(1)Το Δικαστήριο δύναται, έπειτα από αίτηση μέλους της οικογένειας ή της αστυνομίας ή του κατηγόρου ή του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ή του Οικογενειακού Συμβούλου ή άλλου προσώπου που ενεργεί για λογαριασμό οποιουδήποτε απ' αυτούς, να εκδώσει προσωρινό διάταγμα αποκλεισμού του υπόπτου ή απομάκρυνσης ανήλικου θύματος, μέχρις ότου καταχωρισθεί και εκδικαστεί ποινική υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου για ποινικό αδίκημα βίας.

(2)Το Δικαστήριο εκδίδει το διάταγμα καθ' οιονδήποτε χρόνο έπειτα από αίτηση που συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του θύματος ή, στην περίπτωση ανήλικου θύματος, οποιουδήποτε προσώπου που είναι σε θέση να έχει άμεση γνώση των γεγονότων ή από οποιαδήποτε άλλα αποδεικτικά στοιχεία,τα οποία δημιουργούν εκ πρώτης όψεως κίνδυνο άσκησης βίας ή επανάληψης βίας, περιλαμβανομένων και καταθέσεων του θύματος ή άλλων προσώπων σε οποιαδήποτε μορφή, πιστοποιητικών, βεβαιώσεων και άλλων αποδεικτικών στοιχείων δυνάμει αυτού ή άλλου νόμου.» Η ένσταση του Καθ' ου η Αίτηση στηρίζεται σε 19 συνολικά λόγους, τους οποίους δεν θεωρώ σκόπιμο να αναπαράξω. Οι λόγοι ένστασης μπορούν να χωρισθούν σε τέσσερεις βασικούς πυλώνες. Ο πρώτος πυλώνας, ο οποίος είναι και ο μεγαλύτερος σε έκταση, άπτεται της ποιότητας της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου προς τον σκοπό έκδοσης του επίδικου διατάγματος (λόγοι ένστασης 1, 6-16). Ο δεύτερος πυλώνας αφορά ζητήματα που σχετίζονται με την επάρκεια της νομικής βάσης επί της οποίας στηρίχθηκε η υπό κρίση αίτηση (λόγοι ένστασης 2 και 5). Ο τρίτος πυλώνας αφορά διαδικαστικά ζητήματα και καταλαμβάνει τους λόγους ένστασης 3 και 4. Ο τέταρτος πυλώνας σχετίζεται με την προώθηση της αίτησης μονομερώς και των ισχυρισμών του Καθ' ου η Αίτηση ότι ο Αιτητής απέκρυψε ουσιώδη ζητήματα σε σχέση με τη χορήγηση του επίδικου διατάγματος (λόγοι ένστασης 17 και 18). Θα ξεκινήσω από τον τρίτο πυλώνα της ένστασης που άπτεται διαδικαστικών ζητημάτων. Σύμφωνα με τον λόγο ένστασης υπ' αρ.3 η αίτηση δεν καταχωρήθηκε συμφώνως του Τύπου 1 που προβλέπεται στον Κανονισμό 5 των περί Βίας στην Οικογένεια Διαδικαστικών Κανονισμών. Αντιπαραβολή του Τύπου 1 των περί Βίας στην Οικογένεια Διαδικαστικών Κανονισμών και της επίδικης αίτησης αποκαλύπτει ότι η μοναδική διαφορά έγκειται στο ότι στην επίδικη αίτηση δεν έχει καταγραφεί η εξής αναφορά: « ΤΥΠΟΣ 1 ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΙΤΗΣΗ». Με κάθε σεβασμό στην εισήγηση του κ. Ζαννούπα, θεωρώ ότι η προαναφερόμενη παράλειψη δεν μπορεί να αποβεί μοιραία για την εγκυρότητα της αίτησης. Το σημαντικό είναι ότι στο κείμενο της αίτησης περιλαμβάνονται όλα τα ουσιώδη σημεία που καθορίζει ο Τύπος 1 και συγκεκριμένα η αιτούμενη θεραπεία, η νομική της βάση και τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση θα έθετε τον τύπο υπεράνω της ουσίας. Εν πάση περιπτώσει δεν έχει προκληθεί οποιαδήποτε σύγχυση ή επηρεασμός του Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος γνώριζε τι είδους αίτηση είχε να αντιμετωπίσει. Στον ίδιο πυλώνα εντάσσεται και ο λόγος ένστασης υπ' αρ.4 σύμφωνα με τον οποίο η αίτηση προωθήθηκε παράτυπα, παράνομα και αντινομικά, καθώς στις 12.03.18 δεν προωθήθηκε μέσω του Αιτητή ή δικηγόρου, αλλά μέσω της ενόρκως δηλούσας κας. Μαρίας Λουκά. Καταρχάς σημειώνω ότι η αίτηση καταχωρήθηκε από πρόσωπο που νομιμοποιείται στην καταχώρηση της δυνάμει του άρθρου 22

(1)του Ν.119(Ι)/

1. Το γεγονός ότι στις 12.03.18 δεν εμφανίστηκε στο Δικαστήριο ο ίδιος ο Αιτητής ή δικηγόρος, αλλά μόνο η κα. Λουκά δεν θεωρώ ότι καθιστά την προώθηση της αίτησης παράνομη ή παράτυπη. Η κα. Λουκά, όπως αναφέρεται στο επίδικο διάταγμα και στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 12.03.2018, παρουσιάστηκε στις 12.03.18 για τον Αιτητή υπό την ιδιότητα της ως Οικογενειακή Σύμβουλος. Συνεπώς η αίτηση προωθήθηκε εκ μέρους του Αιτητή και δεν αμφισβητήθηκε από τον Καθ' ου η Αίτηση ότι η κα. Λουκά ήταν εξουσιοδοτημένη από τον Αιτητή για να προωθήσει την επίδικη αίτηση στις 12.03.
2. Προχωρώ στον δεύτερο πυλώνα που αφορά τη νομική βάση. Ο Καθ' ου η Αίτηση υποστηρίζει ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, αφού δεν περιλαμβάνεται το ορθό νομοθετικό πλαίσιο. Συγκεκριμένα ο Αιτητής παρέλειψε να συμπεριλάβει τα άρθρα 2, 23 και 24 του Ν.119(Ι)/2000, καθώς και τα άρθρα 32 του Ν.14/60και 9 του Κεφ.
3. Δεν με βρίσκει σύμφωνο η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση. Συγκεκριμένα το δικαιοδοτικό έρεισμα για την έκδοση του επίδικου διατάγματος παρέχεται από το άρθρο 22 του Ν.119(Ι)/2000, το οποίο και καθορίζει τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες το Δικαστήριο εκδίδει προσωρινό διάταγμα αποκλεισμού, χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε παραπομπή είτε στο άρθρο 32 του Ν.14/60, είτε στο άρθρο 9 του Κεφ.6 (Hunter v. Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών

(2012)2 Α.Α.Δ 713 και Αναφορικά με την Αίτηση των Σέργιος Χριστιανίδης και I.T.S. INFINITY TOURIST SERVICES LTD Πολ. Αίτηση αρ.112/2016 ημερ. 24.10.16). Εν πάση περιπτώσει η διατύπωση των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δυνάμει του άρθρου 22 του Ν.119(Ι)/2000 είναι ρητή και, μάλιστα, περιοριστική. Πρόκειται για ειδικό Νόμο ο οποίος υπερισχύει του άρθρου 32 του Ν.14/1960 το οποίο θέτει, γενικά, τις προϋποθέσεις έκδοσης ενδιάμεσων διαταγμάτων. Ως εκ τούτου τα νομολογηθέντα και ισχύοντα σε σχέση με τις ουσιαστικές προϋποθέσεις έκδοσης ενδιάμεσων διαταγμάτων δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/1960 δεν τυγχάνουν εφαρμογής, ως η εισήγηση του κ. Ζαννούπα. Επίσης, σημειώνω ότι στον Κανονισμό 5 των περί Βίας στην Οικογένεια Διαδικαστικών Κανονισμών αναφέρεται ρητά ότι η αίτηση για την έκδοση διατάγματος δυνάμει του άρθρου 22 γίνεται μονομερώς (βλ. Τύπο 1) και ως εκ τούτου δεν τίθεται ζήτημα καταφυγής στο άρθρο 9 του Κεφ.

1. Όσον αφορά τώρα τη μη συμπερίληψη των άρθρων 2, 23 και 24 του Ν.119(Ι)/2000, επαναλαμβάνω ότι το άρθρο που παρέχει το δικαιοδοτικό έρεισμα για έκδοση προσωρινού διατάγματος αποκλεισμού είναι το άρθρο
2. Τα άρθρα 23 και 24 αφορούν τη δυνατότητα έκδοσης διατάγματος αποκλεισμού μετά την καταχώρηση ποινικής δίωξης και επομένως οι ιδιαίτερες προϋποθέσεις που τίθενται σε αυτά δεν αφορούν την παρούσα υπόθεση η οποία αφορά την έκδοση προσωρινού διατάγματος πριν την καταχώρηση ποινικής δίωξης, εξού και γίνεται αναφορά σε ύποπτο και όχι κατηγορούμενο. Τέλος, το άρθρο 2 είναι το ερμηνευτικό άρθρο του Ν.119(Ι)/2000 και η μη συμπερίληψη του στη νομική βάση της αίτησης δεν επηρεάζει τη δυνατότητα έκδοσης του επίδικου διατάγματος δυνάμει του άρθρου 22 του Ν.119(Ι)/
3. Οι πιο πάνω επισημάνσεις μας φέρνουν στον τέταρτο πυλώνα ένστασης που καλύπτει τους λόγους ένστασης 17 και 18 και αφορούν το καθήκον αποκάλυψης. Τέτοιο καθήκον έχει αναγνωριστεί στις περιπτώσεις που εκδίδονται διατάγματα μονομερώς δυνάμει των άρθρων 32 Ν.14/60και 9 του Κεφ.6 και γενικότερα στα διατάγματα που είναι δημιουργήματα του δικαίου της επιείκειας. Στην προκείμενη περίπτωση, ως ήδη αναφέρθηκε, το επίδικο διάταγμα εκδίδεται στη βάση των ρητών προνοιών του άρθρου 22 του Ν.119(Ι)/2000 και κατόπιν μονομερούς αιτήσεως σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 5 των περί Βίας στην Οικογένεια Διαδικαστικών Κανονισμών. Εν πάση περιπτώσει σημειώνω ότι τα ζητήματα που εγείρει ο Καθ' ου η Αίτηση ως στοιχεία που δεν αποκαλύφθηκαν, δεν μπορούν να διαδραματίσουν οποιοδήποτε ρόλο στην παρούσα διαδικασία, καθώς σχετίζονται με το διάταγμα που προβλέπεται στα άρθρα 23 και 24 του Ν.119(Ι)/
4. Έρχομαι τώρα στον πρώτο πυλώνα, ο οποίος αφορά ζητήματα ουσίας. Όπως ήδη αναφέρθηκε η αίτηση στηρίζεται στην ένορκη δήλωση της Οικογενειακής Συμβούλου του Επαρχιακού Γραφείου Ευημερίας Πάφου κας Μαρίας Λουκά. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση υποστήριξε ότι η συγκεκριμένη ένορκη δήλωση περιλαμβάνει εξ' ακοής μαρτυρία, η οποία μάλιστα είναι δευτέρου βαθμού καθώς βασίζεται στην έκθεση της κλινικής ψυχολόγου, ενώ παράλληλα η ενόρκως δηλούσα δεν ισχυρίζεται ότι έχει άμεση γνώση των επίδικων γεγονότων. Περαιτέρω, ο κ. Ζαννούπας υπέδειξε ότι τα άμεσα εμπλεκόμενα πρόσωπα, ήτοι τα παιδιά του Καθ' ου η αίτηση και η μητέρα τους, δεν έχουν δώσει μαρτυρία προς υποστήριξη της επίδικης αίτησης. Επιπρόσθετα, η μαρτυρία που παρουσιάστηκε δεν δημιουργεί εκ πρώτης όψεως κίνδυνο άσκησης βίας ή κίνδυνο επανάληψης βίας από τον Καθ' ου η αίτηση. Καταρχάς σημειώνω ότι είναι ορθή η παρατήρηση του συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση ότι η ενόρκως δηλούσα δεν έχει άμεση γνώση των επίδικων γεγονότων και οι αναφορές που περιλαμβάνονται στην ένορκη της δήλωση συνιστούν εξ ακοής μαρτυρία. Το ερώτημα που αναδύεται είναι κατά πόσο το προαναφερόμενο γεγονός επηρεάζει το επίδικο διάταγμα. Η απάντηση στο εν λόγω ερώτημα δίδεται από το άρθρο 22

(2)του Ν.119(Ι)/2000, το οποίο έχει ήδη παρατεθεί πιο πάνω. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 22

(2): «Το Δικαστήριο εκδίδει το διάταγμα καθ' οιονδήποτε χρόνο έπειτα από αίτηση που συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του θύματος ή, στην περίπτωση ανήλικου θύματος, οποιουδήποτε προσώπου που είναι σε θέση να έχει άμεση γνώση των γεγονότων ή από οποιαδήποτε άλλα αποδεικτικά στοιχεία..». Επομένως, στην περίπτωση ανήλικου θύματος, όπως είναι η προκείμενη, η ένορκη δήλωση μπορεί να γίνει από πρόσωπο που έχει άμεση γνώση ή γνώση από οποιαδήποτε άλλα αποδεικτικά στοιχεία. Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι η γνώση της ενόρκως δηλούσας πηγάζει από την έκθεση της κλινικής ψυχολόγου δεν αντίκειται στις πρόνοιες του άρθρου 22

(2), αφού το εν λόγω άρθρο ρητά επιτρέπει κάτι τέτοιο. Ούτε και το γεγονός ότι η υπό κρίση αίτηση δεν υποστηρίζεται από μαρτυρία των ιδίων των κατ' ισχυρισμό θυμάτων επηρεάζει τη δυνατότητα έκδοσης προσωρινού διατάγματος αποκλεισμού, εφόσον σύμφωνα με το άρθρο 22

(2)μπορούν να παρουσιαστούν στο Δικαστήριο καταθέσεις άλλων προσώπων σε οποιαδήποτε μορφή. Εν προκειμένω θεωρώ ότι η έκθεση της κλινικής ψυχολόγου κας. Ντομινίκ Κανάρη εμπίπτει στην έννοια των άλλων αποδεικτικών στοιχείων που μνημονεύονται στο άρθρο 22

(2). Προβάλλεται επίσης η θέση ότι δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία η οποία να δημιουργεί εκ πρώτης όψεως κίνδυνο άσκησης βίας ή επανάληψης βίας. Η έννοια της βίας για τους σκοπούς του Ν.119(Ι)/2000 δίδεται στο άρθρο 3

(1)και έχει ως εξής: «3.—

(1)Βία, για τους σκοπούς του Νόμου αυτού, σημαίνει οποιαδήποτε πράξη, παράλειψη ή συμπεριφορά με την οποία προκαλείται σωματική, σεξουαλική ή ψυχική βλάβη σε οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας από άλλο μέλος της οικογένειας και περιλαμβάνει και τη βία που ασκείται με σκοπό την επίτευξη σεξουαλικής επαφής χωρίς τη συγκατάθεση του θύματος, καθώς επίσης και τον περιορισμό της ελευθερίας του.» Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση ο Καθ' ου η Αίτηση είναι πατέρας δύο ανήλικων παιδιών ηλικίας 9 και 7 ετών περίπου. Η οικογένεια του Καθ' ου η Αίτηση λόγω προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζει ο τελευταίος παρακολουθείται από κλινικό ψυχολόγο στα πλαίσια παροχής ψυχολογικής στήριξης. Στην έκθεση της κλινικής ψυχολόγου αναφέρεται, ανάμεσα σε άλλα, ότι σε συνάντηση που είχε στις 21.02.18 με τα ανήλικα παιδιά και τη μητέρα τους, το μικρότερο παιδί της οικογένειας είπε ότι κάθε μέρα πηγαίνει στο κρεβάτι του πατέρα του - Καθ' ου η Αίτηση για να παίξει μαζί του και ο τελευταίος τον «γαργαλάει». Στο άκουσμα των πιο πάνω, το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας είπε στην κλινική ψυχολόγο ότι ο πατέρας τους - Καθ' ου η Αίτηση «γαργαλάει» τον αδελφό του σε διάφορα μέρη του σώματος του περιλαμβανομένων των γεννητικών οργάνων. Σε νέα συνάντηση που είχε η κλινική ψυχολόγους με τους ανηλίκους στις 05.03.18, το μεγαλύτερο παιδί ανέφερε ότι ο Καθ' ου η Αίτηση «γαργάλιζε» και τον ίδιο στα γεννητικά του όργανα και ότι αυτό έγινε μερικές φορές. Στην ίδια συνάντηση το μικρότερο παιδί αναγνώρισε ότι όσα ανέφερε ο αδελφός του στις 21.02.18 ήταν αλήθεια και συγκεκριμένα είπε: «ο μπαμπάς μου γαργαλάει την πουλλού μου», καθώς και ότι όταν του το ζητά ο Καθ' ου η Αίτηση: «γαργαλάει την πουλλού του μπαμπά». Ο ρόλος του Δικαστηρίου στα πλαίσια της παρούσας αίτησης δεν έγκειται στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών που έχουν προβληθεί, ούτε ασφαλώς και στην εκφορά κρίσης επί της αθωότητας ή ενοχής του Καθ' ου η Αίτηση. Ό, τι εξετάζει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του δημιουργείται εκ πρώτης όψεως κίνδυνος άσκησης βίας ή επανάληψης βίας εν τη εννοία του Ν.119(Ι)/

1. Στη βάση των ισχυρισμών που περιλαμβάνονται στην έκθεση της κλινικής ψυχολόγου και οι οποίοι έχουν παρατεθεί πιο πάνω, θεωρώ ότι δημιουργείται εκ πρώτης όψεως κίνδυνος άσκησης ή επανάληψης βίας με την οποία προκαλείται σεξουαλική και ψυχική βλάβη στα ανήλικα παιδιά του Καθ' ου η Αίτηση. Επιπρόσθετα σημειώνεται ότι, στη βάση πάντα των ισχυρισμών που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, η συμπεριφορά του Καθ' ου η Αίτηση δεν ήταν μεμονωμένη αλλά επαναλαμβανόμενη και επέδρασε στην ψυχολογία του μικρότερου παιδιού του, καθώς παρουσιάζει έντονη αλλαγή συμπεριφοράς. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια καταγράφεται στην εν λόγω έκθεση περιστατικό στο σχολείο κατά το οποίο το μικρότερο παιδί της οικογένειας άγγιξε τα γεννητικά όργανα συμμαθητή του. Αναφορικά τώρα με τους λόγους ένστασης 13 - 16 που εντάσσονται στον υπό εξέταση πυλώνα περιορίζομαι να αναφέρω ότι εκφεύγουν της παρούσας αίτησης, καθώς αφορούν ζητήματα που εξετάζονται στις περιπτώσεις έκδοσης διατάγματος δυνάμει του άρθρου 23 του Ν.119(Ι)/
2. Ο λόγος ένστασης αρ. 10 στον οποίο αναφέρεται ότι δεν υπάρχει μαρτυρία από την οποία να προκύπτει πρόθεση καταχώρησης ποινικής υπόθεσης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, δεν ισχύει καθώς σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της κας Λουκά η μητέρα των ανήλικων παιδιών και σύζυγος του Καθ' ου η Αίτηση κατάγγειλε στις 6.3.2018 την υπόθεση στην Αστυνομία και η υπόθεση διερευνάται από την Αστυνομία. Ως εκ των ανωτέρω οι λόγοι ένστασης 1, 6-16 απορρίπτονται. Τέλος, προβάλλεται ως αυτοτελής λόγος ένστασης (λόγος ένστασης 19) ότι ο Καθ' ου η Αίτηση αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας που τον καθιστούν ανίκανο να εργαστεί με αποτέλεσμα να είναι χωρίς εισοδήματα και με την έκδοση του επίδικου διατάγματος είναι άστεγος και περιπλανώμενος. Το Δικαστήριο με την έκδοση του επίδικου διατάγματος δεν επιδιώκει την πρόκληση ταλαιπωρίας στον Καθ' ου η Αίτηση. Δεν παραγνωρίζω ότι διατάγματα αυτής της φύσης προκαλούν αναστάτωση και επηρεάζουν τη ζωή των προσώπων εναντίον των οποίων στρέφονται. Η όποια ωστόσο δυσχέρεια μπορεί να προκληθεί δεν περιλαμβάνεται μέσα στις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 22 του Ν.119(Ι)/2000 για τη χορήγηση προσωρινού διατάγματος αποκλεισμού. Είναι προφανές ότι ο νομοθέτης θεώρησε ότι η όποια δυσχέρεια προκληθεί υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη για προστασία του φερόμενου ως θύματος ενδοοικογενειακής βίας. Την ίδια στιγμή ωστόσο ο Νομοθέτης αναγνωρίζοντας τη δραστικότητα του διατάγματος καθόρισε ότι η ισχύς προσωρινού διατάγματος αποκλεισμού δεν μπορεί να εκτείνεται πέραν των 24 ημερών. Συνεπώς, όσα αναφέρονται στον λόγο ένστασης με αρ.19 δεν μπορούν να διαδραματίσουν οποιοδήποτε ρόλο στην έκδοση και την παράταση ισχύος προσωρινού διατάγματος αποκλεισμού. Υπό το φως των πιο πάνω και έχοντας κατά νου τη φύση των διερευνώμενων αδικημάτων και την εμπλοκή ανηλίκων προσώπων σε αυτά, θεωρώ ότι η ισχύς του διατάγματος ημερομηνίας 12.03.18 είναι ορθό όπως παραταθεί μέχρι τις 03.04.
3. Την πιο πάνω ημέρα και ώρα 09:00 ορίζεται για να εξεταστεί κατά πόσο θα τερματιστεί η ισχύς του ή θα παραταθεί μέσα στα χρονικά πλαίσια που επιτρέπονται από το Νόμο. Εν κατακλείδι και ενόψει της δραστικότητας του διατάγματος παροτρύνεται η Αστυνομία όπως προχωρήσει το ταχύτερο δυνατό στη διερεύνηση της υπόθεσης. (Υπ.) .............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο