Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Γιωργούλλας Πέτρου Σταυρινού, σύζυγος Θεόδουλου Δουκανάρη κ.α., Αρ. Αγωγής: 1731/2016, 6/3/2018

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1962): «Το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση που θέτει η Δ.14, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι η ύπαρξη κοινών πραγματικών ή νομικών ζητημάτων όπως αυτά διατυπώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξαρτήτως του περιεχομένου των υπερασπίσεων (Samata Enterprises Ltd v. Σταύρου

(1998)1 Α.Α.Δ. 1876). Συγκεκριμένα η Δ.14, θ.2 προνοεί ότι όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο δικαστήριο, είτε από τους ίδιους, είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ίδιων ή διαφορετικών εναγομένων και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών συνεπάγονται κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα τέτοιας σημασίας, ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των αγωγών, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη συνένωση.» Περαιτέρω, όπως επισημαίνεται στην υπόθεση C & S Beton Ltd κ.ά. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολιτική Έφεση Αρ. 74/2011, ημερομηνίας 20/3/2014: «Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει το συμφέρον των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος.» Παρατηρώ τα εξής: Αντικείμενο της παρούσας αγωγής είναι η γραπτή συμφωνία δανείου, ημερομηνίας 21/10/2009, με την οποία οι ενάγοντες παραχώρησαν στους εναγόμενους 1 και 2 σπουδαστικό δάνειο για το ποσό των €23.600,00. Ο εναγόμενος 3, δυνάμει γραπτής συμφωνίας εγγύησης, ημερομηνίας 16/10/2009 εγγυήθηκε όλες τις υποχρεώσεις των εναγόμενων 1 και 2 προς τους ενάγοντες μέχρι του ποσού των €36.000,00. Οι εν λόγω υποχρεώσεις των εναγόμενων 1 και 2 εξασφαλίζονται και από τις ακόλουθες υποθήκες: Υ.2772/1994, ημερομηνίας 15/12/1994, Υ.1338/2001, ημερομηνίας 28/5/2011 και Υ.616/2005, ημερομηνίας 24/2/2005. Η επίδικη συμφωνία δανείου τερματίστηκε από τους ενάγοντες, με τις επιστολές τους, ημερομηνίας 11/11/2016. Με την αγωγή τους οι ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων, απόφαση για το ποσό των €18.326,02, πλέον τόκους και έξοδα καθώς και διάταγμα πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων. Οι εναγόμενοι 1 και 3 στην παρούσα αγωγή - στο πλαίσιο της οποίας καταχωρήθηκε και η υπό κρίση αίτηση - είναι οι εναγόμενοι 1 και 3 και στην αγωγή 1732/16. Αντικείμενο της δεύτερης είναι η γραπτή συμφωνία δανείου, ημερομηνίας 20/10/2009, με την οποία οι ενάγοντες - που θα πρέπει να σημειωθεί είναι ίδιοι και στις δυο αγωγές - παραχώρησαν στους εναγόμενους 1 και 2 προσωπικό δάνειο, με την εγγύηση του εναγόμενου 3 για το ποσό των €17.700,00. Οι τρεις υποθήκες που εξασφαλίζουν τις υποχρεώσεις των εναγόμενων 1 και 2 προς τους ενάγοντες για το επίδικο δάνειο στην αγωγή 1731/16 εξασφαλίζουν τις αντίστοιχες υποχρεώσεις των εναγόμενων 1 και 2 και στην αγωγή 1732/16. Για να συνεχίσω, η επίδικη συμφωνία δανείου στην αγωγή 1732/16 τερματίστηκε από τους ενάγοντες, με τις επιστολές τους, ημερομηνίας 11/11/2016. Οι ενάγοντες, με την αγωγή αυτή αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων, απόφαση για το ποσό των €13.175,83, πλέον τόκους και έξοδα καθώς και διάταγμα πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων. Προστίθενται και τα εξής: Στο σύνολό τους τα διάφορα στοιχεία που συνθέτουν τις τρεις υποθήκες και στις δυο αγωγές είναι ίδια ακριβώς. Ουσιαστικά, σχεδόν ίδιοι ακριβώς είναι και οι όροι που διέπουν τα επίδικα δάνεια και στις δυο υποθέσεις. Ό,τι τους διαφοροποιεί είναι ο αριθμός των δόσεων αποπληρωμής, το ποσό της δόσης και η ημερομηνία έναρξης αποπληρωμής του δανείου. Απ' εκεί και πέρα, οι εναγόμενοι και στις δυο υποθέσεις - όπως και οι ενάγοντες - οι οποίοι εκπροσωπούνται από τους ίδιους δικηγόρους καταχώρησαν υπεράσπιση στην αγωγή καθώς και ανταπαίτηση εναντίον των εναγόντων, με σχεδόν ταυτόσημο περιεχόμενο. Με τον 4ο λόγο ένστασης υποβάλλεται ότι υπάρχει παρατυπία στην αίτηση, επειδή στηρίζεται λανθασμένα στη Δ.48 Θ.9(

1. d)αντί (
2. e)που είναι το ορθό. Η ορθή και προσδιοριστική της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να επιληφθεί αίτησης συνένωσης αγωγών διαταγή είναι η Δ.14 η οποία περιλαμβάνεται στη νομική βάση της αίτησης και όχι η Δ.48 Θ.9. Η τελευταία είναι καθαρά δικονομικού χαρακτήρα, αφού αναφέρεται απλώς στις αιτήσεις που δε χρειάζεται να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση. Αυτό, με απλά λόγια σημαίνει ότι ακόμη και να μην περιλαμβανόταν η Δ.48 Θ.9 στη νομική βάση της αίτηση, ουδεμία επίπτωση επί του κύρους της αίτησης θα συνεπαγόταν κάτι τέτοιο. Με τον 1ο λόγο ένστασης υποβάλλεται ότι η αίτηση είναι αβάσιμη και/ή παράτυπη και/ή αντικανονική. Όπως αναφέρει συναφώς η ενόρκως δηλούσα για τους ενάγοντες στην παράγραφο 3 της ένορκης της δήλωσης, η αίτηση θα έπρεπε να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, στην οποία να εκτίθενται εκείνα τα γεγονότα που απαιτούνται για να καταστήσουν δυνατή την αιτούμενη συνένωση των δυο αγωγών. Και αυτός ο λόγος είναι αβάσιμος. Η παρούσα αίτηση, με βάση τη Δ.48 Θ.9(
3. e)δε χρειάζεται να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση και, εν πάση περιπτώσει, στο σύνολό τους τα διάφορα στοιχεία που θα λάβω υπόψη για σκοπούς εξέτασης της αίτησης εμφαίνονται στους φακέλους των αγωγών των οποίων ζητείται η συνένωση από τους εναγόμενους. Όσα ακολουθούν αποτελούν απάντηση (κατά βάση υπό μορφή επανάληψης) στους υπόλοιπους λόγους ένστασης, τους οποίους, επίσης θεωρώ αβάσιμους: Καθώς ήδη έχει αναφερθεί «Το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση που θέτει η Δ.14, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι η ύπαρξη κοινών πραγματικών ή νομικών ζητημάτων όπως αυτά διατυπώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξαρτήτως του περιεχομένου των υπερασπίσεων...» (βλ. τη Lukoil Cyprus Ltd v. Μυλωνά κ.ά. (ανωτέρω)). Με αυτό δεδομένο, απλή αντιπαραβολή του περιεχομένου της έκθεσης απαίτησης των δυο αγωγών καταδεικνύει ότι τα ουσιώδη νομικά και σχεδόν στο σύνολό τους πραγματικά ζητήματα των αγωγών είναι ίδια ακριβώς. Και τούτο, χωρίς να μου διαφεύγει ότι για σκοπούς συνένωσης των αγωγών αρκεί να ισχύει το ένα από τα δυο. Ειδικότερα: Στην πλειοψηφία τους οι όροι που διέπουν τα επίδικα δάνεια στις δυο αγωγές είναι ίδιοι ακριβώς, όπως ίδιες ακριβώς είναι και οι ενυπόθηκες εξασφαλίσεις των δανείων. Απ' εκεί και πέρα, η εναγόμενη 1 είναι πρωτοφειλέτιδα και ο εναγόμενος 3 εγγυητής και στις δυο αγωγές. Ο εναγόμενος 2 στην αγωγή 1731/16 είναι διαφορετικό πρόσωπο από τον εναγόμενο 2 στην αγωγή 1732/16, ωστόσο και οι δυο υπέχουν θέση πρωτοφείλετη μαζί με την εναγόμενη 1. Από το - κοινό - επίθετό τους και οι δυο είναι φανερό ότι τυγχάνουν συγγενείς μεταξύ τους καθώς και με τους εναγόμενους 1 και 3, οι οποίοι, από τον τίτλο των αγωγών είναι φανερό ότι αποτελούν αντρόγυνο. Απ' εκεί και πέρα, οι επίδικες συμφωνίες δανείου συνάφθηκαν την ίδια περίοδο - με διαφορά μόνο μιας ημέρας (στις 21/10/2009 στην αγωγή 1731/16 και στις 20/10/2009 στην αγωγή 1732/16) -, και οι ενάγοντες προέβησαν σε τερματισμό τους, ακριβώς την ίδια μέρα (στις 11/11/2016). Ακόμη και οι αξιώσεις των εναγόντων στις δυο αγωγές, με μία μόνο εξαίρεση είναι ίδιες ακριβώς. Στην αγωγή 1731/16 ζητούν απόφαση για το ποσό των €18.326,02, πλέον τόκους προς 6,63% επί του ποσού των €18.225,46, από 25/11/2016 μέχρι εξοφλήσεως, με κεφαλαιοποίηση των τόκων, στις 30/6 και 31/12, κάθε χρόνο και διάταγμα πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων. Τα ίδια ακριβώς αξιώνουν και στην αγωγή 1732/16, με μόνη διαφορά το ποσό για το οποίο ζητούν να εκδοθεί απόφαση που είναι €13.175,83 καθώς και το ποσό επί του οποίοι ζητούν να επιβληθεί ο τόκος που είναι €13.103,53. Εν πάση περιπτώσει, τα δυο αυτά ποσά δεν είναι ουσιωδώς μικρότερα από τα αντίστοιχα ποσά στην αγωγή 1731/16. Για να συνεχίσω είναι αυτονόητο ότι σε περίπτωση συνένωσης των δυο υποθέσεων, οι εναγόμενοι 1 και 3 που είναι ίδιοι και στις δυο αγωγές, θα καταθέσουν μόνο μια φορά ως μάρτυρες κατά την ακρόαση και το ίδιο ισχύει και για το μάρτυρα των εναγόντων που θα καταθέσει για τις επίδικες υποθήκες, οι οποίες - για να επαναλάβω - επίσης είναι ίδιες και στις δυο αγωγές. Απ' εκεί και πέρα, οι σχετικές συμβάσεις των τριών επίδικων υποθηκών, θα κατατεθούν μόνο μια φορά ως τεκμήρια στο Δικαστήριο. Προστίθενται και τα εξής: Οι ενάγοντες και οι δικηγόροι των διαδίκων και στις δυο αγωγές είναι οι ίδιοι και οι αγωγές καταχωρήθηκαν την ίδια μέρα. Τέλος, οι υπεράσπιση και ανταπαίτηση και στις δυο αγωγές είναι σχεδόν ταυτόσημες. Για να καταλήξω, εάν στην υπόθεση C & S Beton Ltd κ.ά. (ανωτέρω), στη βάση των γεγονότων που την περιέβαλλαν - τα οποία διακρίνονται καταφανώς από αυτά της παρούσας - κρίθηκε ότι επρόκειτο για κλασσική περίπτωση μη συνένωσης των υποθέσεων, στην περίπτωσή μας ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Στη βάση όλων των παραπάνω δεδομένων θεωρώ ότι η περίπτωσή μας αποτελεί κλασσική περίπτωση συνένωσης των δυο αγωγών, για όλους τους λόγους που θέτει η Δ.14 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, τους οποίους ερμηνεύει η σχετική νομολογία. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα συνένωσης της αγωγής 1731/16 με την αγωγή 1732/16. Οδηγός υπόθεση θα είναι η αγωγή 1731/16 που είναι αρχαιότερη, αλλά και για τον επιπλέον λόγο, ότι με αυτή, η χρηματική αξίωση των εναγόντων είναι για μεγαλύτερο ποσό. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εναγόμενων και σε βάρος των εναγόντων. Θα είναι δε πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Other Actions /Interim (Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση συνένωσης.) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο