Μαρίας Γεωργίου κ.α. ν. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης - Έφεσης: 51/18, 13/3/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2018:A82 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Ι. Κίτσιου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης - Έφεσης: 51/18 Επί τοις αφορώσι τον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/1965 και τον Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο Κεφ. 224 μετά των σχετικών τροποποιήσεων Μεταξύ:
- Μαρίας Γεωργίου, εκ Πάφου
- Νατάσας Γεωργίου, εκ Πάφου
- Νικόλαος Γεωργίου, εκ Πάφου
- Άννας Γεωργίου, εκ Πάφου Αιτητές/Εφεσείοντες και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Καθ' ων η Αίτηση /Εφεσίβλητων ------------------------- Ημερομηνία: 13.03.2018 Αίτηση ημερομηνίας 05.03.2018 για προσωρινό διάταγμα Εμφανίσεις: Για Εφεσείοντες: κ. Π. Κλεοβούλου Για Εφεσίβλητους: κα Α. Νεοφύτου για ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ & ΠΕΛΙΔΗΣ ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα διαδικασία - Έφεση, καταχωρηθείσα στις 28.02.2018, ζητείται από τους πιο πάνω Εφεσείοντες ο παραμερισμός Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» ημερομηνίας 29.01.2018 αναφορικά με την πώληση δύο ακινήτων, στο Μούτταλο Πάφου, με αριθμό εγγραφής 0/29371, Φ/Σχ. 51-030, Τεμάχιο 246 και το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 0/35310, Φ.Σχ. 51-020, Τεμάχιο 764, (στο εξής τα επίδικα ακίνητα), καθώς και των Ειδοποιήσεων Τύπος «Θ» και «Ι», ως νόμω και ουσία εσφαλμένες και/ή άκυρες και/ή ακυρώσιμες. Ζητείται επίσης η έκδοση συναφών διαταγμάτων με τα οποία να ακυρώνεται η διαδικασία πώλησης δια πλειστηριασμού, των προαναφερόμενων ακινήτων, στη βάση του ότι θα κηρύσσεται άκυρη η Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» που επιδόθηκε στους Εφεσείοντες. Οι τριανταπέντε λόγοι έφεσης συνοψίζονται στο ότι, οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις είναι αυθαίρετες, παράτυπες, εσφαλμένες, καταχρηστικές και/ή αβάσιμες, δεν πληρούν τις απαιτούμενες, κατά τον τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις και πως θα πρέπει να ακυρωθούν και/ή παραμερισθούν καθ΄ ότι εκκρεμεί η εκδίκαση δύο αγωγών, 2083/14 και 194/18 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου με τις οποίες ζητείται η ακύρωση των Ειδοποιήσεων Τύπος «Θ», «Ι» και «ΙΑ» καθώς και διατάγματα για ακύρωση της Υποθήκης Υ3228/09 με βάση την οποία υποθηκεύτηκαν τα πιο πάνω επίδικα ακίνητα. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την παρούσα Έφεση εκτίθενται σε ένορκη δήλωση του Εφεσείοντα αρ. 3, ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος, από όλους τους Εφεσείοντες, ως προς τα όσα αναφέρει στην ένορκη δήλωση του. Γίνεται, στην εν λόγω δήλωση, αναφορά στην καταχώρηση εκ μέρους τω Εφεσειόντων, της αγωγής 2083/14 καθώς και στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση που καταχώρησαν σ΄ αυτήν οι Εφεσίβλητοι με την οποία ζητούν την εκποίηση της Υποθήκης Υ3228/
- Ως περαιτέρω αναφέρει ο Εφεσείοντας αρ. 3, επειδή εκκρεμούσε η εν λόγω αγωγή όταν τους επιδόθηκαν Ειδοποιήσεις Τύπος «Θ» και «Ι» ημερομηνίας 31.10.2016 δεν καταχώρησαν νέα αγωγή. Όταν όμως στις 11.09.2017 τους επιδόθηκε Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» καταχώρησαν έφεση πλην όμως το πρωτόδικο Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 12.12.2017 την απέρριψε διότι έκρινε ότι η αγωγή τους, 2083/14, δεν αφορούσε ζητήματα που άπτονται της Ειδοποίησης Τύπος «Ι». Οι Εφεσίβλητοι εν τω μεταξύ με Ειδοποίηση τους, ημερομηνίας 16.11.2017, τους ενημέρωσαν ότι ο προγραμματισθείς, στις 14.12.2017, πλειστηριασμός ακυρώνεται. Ενάντια στην πρωτόδικη απόφαση καταχώρησαν Έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο, ωστόσο στις 09.02.2018 έλαβαν νέα Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ», ημερομηνίας 29.01.
- με την οποία οι Εφεσίβλητοι τους πληροφόρησαν ότι στις 13.03.2018, ώρα 12:30, προτίθενται να προχωρήσουν με εκ νέου προσπάθεια για πώληση των επίδικων ενυπόθηκων ακινήτων. Ειδοποίηση Τύπος «ΙΒ» όμως, αυτή τη φορά, δεν επιδόθηκε στους Εφεσείοντες. Στις 27.02.2018, οι Εφεσείοντες καταχώρησαν νέα αγωγή, την 194/18, η οποία έχει ως αντικείμενο τις επίδικες δανειακές συμβάσεις και την Υποθήκη Υ.3228/
- Στις 05.03.2018 οι Εφεσείοντες (στο εξής οι Αιτητές) καταχώρησαν μονομερή αίτηση (στο εξής η επίδικη Αίτηση) προς έκδοση Προσωρινού Διατάγματος για αναστολή του προγραμματισμένου στις 13.03.2018 πλειστηριασμού. Στις 07.03.2018, οπότε η προαναφερόμενη αίτηση ήταν προγραμματισμένη για πρώτη εμφάνιση, το Δικαστήριο αφού τη μελέτησε εξέδωσε Προσωρινό Διάταγμα αναστολής του πλειστηριασμού, και όρισε το Διάταγμα επιστρεπτέο στις 12.03.
- Οι Εφεσίβλητοι, (στο εξής Καθ΄ ων η Αίτηση) στους οποίους εν τω μεταξύ επιδόθηκε το εν λόγω Προσωρινό Διάταγμα, καταχώρισαν στις 12.03.2018 Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης, ζητώντας το συντομότερο δυνατό την εκδίκαση της επίδικης Αίτησης και του Προσωρινού Διατάγματος ενόψει της ημερομηνίας πλειστηριασμού (13.03.2018). Η ακρόαση της αίτησης και του Προσωρινού Διατάγματος προγραμματίστηκε στις 13.03.2018, η ώρα 08:45, ούτως ώστε να δοθεί χρόνος στους Εφεσείοντες να μελετήσουν την προαναφερόμενη Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης. Οι λόγοι ένστασης, των Καθ΄ ων η Αίτηση, συγκλίνουν στις πιο κάτω θέσεις. Καμία από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/1960 συντρέχει και καμία ανεπανόρθωτη ζημία έχει υποδειχθεί σε περίπτωση μη οριστικοποίησης του προσωρινού διατάγματος. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση είναι καθόλα φερέγγυοι ενώ οι Αιτητές είναι οφειλέτες χρέους προς τους Καθ΄ ων η Αίτηση και δεν φαίνεται να κατέχουν περιουσιακά στοιχεία ικανά να τους αποζημιώσουν. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης, η δε συνέχιση του Προσωρινού Διατάγματος θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Καθ΄ ων η Αίτηση. Οι Αιτητές δεν ικανοποίησαν το στοιχείο του κατεπείγοντος και η Αίτηση καταχωρήθηκε με υπέρμετρη και/ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Οι Αιτητές σκόπιμα καταχώρησαν την Αίτηση στις 05.03.2018, οχτώ ημέρες πριν την ημερομηνία του ορισμένου πλειστηριασμού. Το Προσωρινό Διάταγμα πάσχει και/ή είναι λανθασμένο καθ΄ ότι η δοθείσα εγγύηση είναι ανεπαρκής. Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και παρέλειψαν να προβούν σε πλήρη αποκάλυψη (full and frank disclosure) όλων των γεγονότων. Η έκδοση και/ή οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα της κυρίως Αίτησης-Έφεσης πράγμα ανεπίτρεπτο και/ή καθιστά την Έφεση άνευ αντικειμένου. Τυχόν επιτυχία της Αίτησης θα αποστερήσει από τους Καθ΄ ων η Αίτηση την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων τους. Η Αίτηση είναι κακόπιστη, καταχρηστική και εκδικητική καταχωρηθείσα με μόνο σκοπό να εμποδίσει τους Καθ΄ ων η Αίτηση από το να εισπράξουν το λαβείν τους. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι προϊόν υστερόβουλης σκέψης και/ή περιέχει ψέματα και/ή ανακρίβειες και/ή είναι παραπλανητική και/ή επιδιώκει τη σύγχυση του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση της Νικολέτας Πιέρα, υπαλλήλου στην εταιρεία APS Debt Servicing Cyprus Ltd η οποία ήταν υπάλληλος των Καθ΄ ων η Αίτηση μέχρι τις 30.06.2017, οπότε, μεταφέρθηκε η διαχείριση των προβληματικών λογαριασμών από τους Καθ΄ ων η Αίτηση στην προαναφερόμενη εταιρεία, ανάμεσα δε στους εν λόγω λογαριασμούς είναι και οι λογαριασμοί που αφορούν τους Αιτητές. Ως αναφέρει, η ενόρκως δηλούσα, γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης λόγω άμεσης εμπλοκής της αλλά και από έγγραφα που έχει στην κατοχή της. Δηλώνει επίσης ότι έχει διαβάσει την επίδικη Αίτηση όσο και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει και απορρίπτει το περιεχόμενο τους εκτός όπου προβαίνει ρητά σε παραδοχή. Διαπιστώνεται από το Δικαστήριο ότι στην αναφερόμενη ένορκη δήλωση, η οποία έχει προσλάβει μορφή γραπτής αγόρευσης, πέραν από γεγονότα προβάλλονται, ανεπίτρεπτα βέβαια, θέσεις, επιχειρήματα και νομικοί συλλογισμοί. Υπενθυμίζεται πως στις ένορκες δηλώσεις θα πρέπει να παρατίθενται μόνο γεγονότα - μαρτυρία (βλέπε Δ.39 Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας). Σε ότι αφορά περαιτέρω γεγονότα, που υποστηρίζουν τους λόγους ένστασης, γίνεται μνεία στην αγωγή 2083/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και στους περιεχόμενους σ΄ αυτήν ισχυρισμούς αλλά και στις αξιώσεις των Αιτητών, καθώς και στις προβαλλόμενες, επί της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης, θέσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση που καταχωρήθηκαν στην προαναφερόμενη αγωγή. Επιπλέον, στην εν λόγω ένορκη δήλωση, γίνεται αναφορά στις Ειδοποιήσεις Τύπος «Θ», «Ι», «ΙΑ» και «ΙΒ» που επιδόθηκαν στους Αιτητές αφορώσες τον προηγούμενο πλειστηριασμό που είχε οριστεί στις 14.12.2017 οπότε είχε καταχωρηθεί η Έφεση 266/17 από τους Αιτητές, η οποία, στις 12.12.2017, απορρίφθηκε από το Δικαστήριο το οποίο έκρινε ότι η αγωγή 2083/14 δεν εμπίπτει στο άρθρο 44Γ
(3)(δ) του Ν.9/1965. Είναι αποδεκτό ότι όντως οι Καθ΄ ων η Αίτηση στις 16.11.2017 απέστειλαν, ταχυδρομικώς, Ειδοποιήσεις προς τους Αιτητές με τις οποίες τους ενημέρωσαν ότι ακυρώθηκε η ημερομηνία πλειστηριασμού, των ενυπόθηκων ακινήτων, που καθορίστηκε στις 14.12.2017, άνευ βλάβης όμως των δικαιωμάτων των Καθ΄ ων η Αίτηση να επανέλθουν. Στη συνέχεια επιδόθηκαν δεόντως στους Αιτητές, στις 09.02.2018, Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» και Ειδοποίηση Πλειστηριασμού - Δελτίο Α. Αναφορικά με τις Ειδοποιήσεις Τύπος «ΙΒ» αυτές έχουν επιδοθεί στους Αιτητές, στις 11.09.2017, για να διορίσουν εκτιμητή με σκοπό τον καθορισμό της αγοραίας αξίας των ενυπόθηκων ακινήτων, πλην όμως οι Αιτητές δεν το έπραξαν. Είναι επίσης αποδεκτό ότι οι Αιτητές καταχώρησαν στις 28.02.2018 την αγωγή 194/18 ωστόσο αυτό, σύμφωνα με τους Καθ΄ ων η Αίτηση, συνιστά κατάχρηση διαδικασίας. Η ακροαματική διαδικασία της επίδικης Έφεσης διεξάχθηκε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την επίδικη Αίτηση και την Ειδοποίηση Περί Πρόθεσης Ένστασης. Ουδείς εκ των ενόρκως δηλούντων αντεξετάστηκε. Με τις βοηθητικές και επιμελημένες αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των τελευταίων στην προσπάθεια τους να πείσουν το Δικαστήριο για την επιτυχία των εκατέρωθεν εκδοχών. Επανάληψη των προωθημένων θέσεων των διαδίκων δε θα ωφελούσε, το Δικαστήριο τις διατηρεί κατά νου και θα τις αξιολογήσει, στο κατάλληλο στάδιο σε συνδυασμό με τα επίδικα θέματα της παρούσας Αίτησης, στο βαθμό που αυτό κριθεί αναγκαίο για την αιτιολόγηση της απόφασης του. Συνοπτικά παρατηρείται πως οι αγορεύσεις ήταν η νομική προέκταση των θέσεων των διαδίκων, όπως αυτές προκύπτουν από τους ισχυρισμούς επί της επίδικης Αίτησης και τους λόγους Ένστασης. Νομική πτυχή:- Η επίδικη Αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60, στα άρθρα 4 και 9 του Κεφ. 6, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 Κ1-3, 8 και 9, στον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/1965, όπως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, άρθρα 44Α, 44Β, 44Γ και 44Δ, στο Σύνταγμα και στη διακριτική ευχέρεια και εξουσία του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση ABP Holdings Ltd v. Κιταλίδη,
(1994)1 ΑΑΔ 694, στη σελίδα 701, αναφέρθηκε πως: «... Τα άρθρα 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται. Δεν αφαιρούν τίποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, που προσδιορίζει, όπως είπαμε πιο πριν το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων.» Το άρθρο 32
(1)του Ν.14/60 προβλέπει τα ακόλουθα: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν), ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ΄ αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ΄ ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.». Είναι πρόδηλη διαπίστωση ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 αναλύθηκε σε σωρεία αποφάσεων με τις οποίες αναλύθηκαν οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Οι υποθέσεις Karydas Taxi Co Ltd v. Andreas Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Constantinides v. Makriyiorghou and another
(1978)1 C.L.R. 585 και η Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557, αποτελούν ενδεικτική αναφορά. Στη συνέχεια παρατίθενται οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν, πριν το Δικαστήριο αποφασίσει, να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία με βάση το ισοζύγιο των επιπτώσεων, υπέρ της έκδοσης ή μη έκδοσης προσωρινού διατάγματος, και κατ΄ επέκταση στη διατήρηση του σε ισχύ μέχρι την ολοκλήρωση της εκδίκασης είτε της αγωγής είτε άλλης πολιτικής διαδικασίας: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα ότι ο αιτητής δικαιούται σε θεραπεία. (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, έχει εξηγηθεί ότι δεν περιλαμβάνεται οτιδήποτε πέραν από του να αποδειχθεί ότι πρόκειται περί συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα και τη μαρτυρία. Για δε την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο αιτητής σε θεραπεία, επεξηγείται, στη νομολογία, ότι αφορά την απόδειξη ύπαρξης υπόθεσης, πέραν από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις πολιτικές υποθέσεις. Αναφορικά με τη δεύτερη προϋπόθεση κρίνονται χρήσιμα τα όσα αναφέρονται στην υπόθεση Α. Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου και άλλοι
(1996)1 Α.Α.Δ. 253 και είναι τα εξής: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos v. Pieris Estated Ltd and Others
(1982)1 CLR 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 CLR 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others
(1976)3 ALL E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Gyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας.» Μετά την εξέταση των πιο πάνω προϋποθέσεων και εφόσον αυτές πληρούνται, το Δικαστήριο θα πρέπει επιπλέον να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει Προσωρινό Διάταγμα ή να το διατηρήσει σε ισχύ. Είναι προφανές ότι σκοπός της εξασφάλισης προσωρινού διατάγματος είναι η προστασία του Αιτητή για να αποζημιωθεί ή να προστατευθεί σε περίπτωση επιτυχίας του μετά την ακρόαση. Η ανάγκη προστασίας του Αιτητή δεν μπορεί παρά να σταθμίζεται με την αντίστοιχη ανάγκη να προστατευθεί ο αντίδικος από ζημιά που θα ήταν δυνατό να υποστεί κατά την άσκηση των δικών του δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο συνεπώς θα πρέπει πάντοτε να σταθμίζει τα δύο πιο πάνω στοιχεία και να καθορίσει, εάν είναι δυνατό, ποιος από τους δύο διάδικους, θα υποστεί τη μεγαλύτερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή όχι του διατάγματος (Βλέπε υπόθεση American Cinamid Co. v. Ethicon Ltd
(1975)1 All E.R. 504, 509-510). Ένα άλλο θέμα το οποίο εξετάζεται, πριν την έκδοση προσωρινού διατάγματος, είναι κατά το πόσο οι αποζημιώσεις στις οποίες δυνατό να δικαιούται ο αιτητής, θα ήταν εύκολο ή δυνατό να υπολογισθούν με αρκετή βεβαιότητα. Η δυσκολία ή αδυναμία υπολογισμού αποτελεί παράγοντα ο οποίος συνηγορεί υπέρ της έκδοσης τέτοιου διατάγματος. (Βλέπε υπόθεση Καρυδάς Ταξί Co Ltd ν. Ανδρέας Κωμοδίκης
(1975)1 Α.Α.Δ 321.) Μια άλλη αρχή, την οποία το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας για έκδοση ή μη προσωρινού διατάγματος, είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής (εδώ αναλογικά της Έφεσης), ούτως ώστε να μην αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. (Βλ. Halsbury´s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brenivos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και η υπόθεση Re Χ΄΄ Κωνσταντή,
(1998)1(Γ) A.A.Δ. 1827). Περαιτέρω, το Δικαστήριο θα πρέπει να έχει κατά νου πως, σύμφωνα με την υπόθεση C.T. TOBACCO LIMITED v. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.α.
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 853, δεν μπορεί στο στάδιο της έκδοσης ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των προσώπων που τυχόν αντεξετάσθηκαν, για να καταλήξει σε εύρημα κατά πόσο ήταν αξιόπιστοι ή όχι. Αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών και συμπέρασμα:- Λαμβανομένων υπόψη όλων των πιο πάνω νομικών διατάξεων και των νομολογιακών αρχών, της μαρτυρίας που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τις δύο πλευρές, χωρίς να διενεργείται οποιαδήποτε αξιολόγηση ως προς την αξιοπιστία αυτής, αλλά κατά αφηρημένο και αντικειμενικό κριτήριο, για σκοπούς της παρούσας Αίτησης και μόνο, εξετάζεται στη συνέχεια κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που απαιτούνται για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, εφ΄ όσον αυτές αμφισβητούνται και κατ' επέκταση εάν δικαιολογείται η διατήρηση σε ισχύ του Προσωρινού Διατάγματος ημερομηνίας 07.03.2018. (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση:- Αναμφισβήτητα η καταχωρηθείσα, εκ μέρους των Εφεσειόντων, Έφεση με αντικείμενο τον παραμερισμό της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» με προέκταση την ακύρωση πλειστηριασμού αναφορικά με δύο ενυπόθηκα ακίνητα τους, με τον πλειστηριασμό να είναι προγραμματισμένος στις 13.03.2018 λαμβανομένων υπόψη των ισχυρισμών επί της Έφεσης και της μαρτυρίας που τους υποστηρίζει, έστω με δεδομένη την αντίθεση εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση, στην επιτυχία της Έφεσης, συνιστούν στοιχεία τα οποία δικαιολογούν συμπέρασμα για ύπαρξη ενώπιον του Δικαστηρίου ενός σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και πως υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση. (β) Ορατή προοπτική και/ή πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία:- Αναφορικά με αυτή την προϋπόθεση λαμβανομένου υπόψη του περιεχομένου της αγωγής 194/18 (Τεκμήριο Ε επί της Έφεσης), ήτοι τις σχετικές αξιώσεις των Αιτητών σε συνδυασμό με τις πρόνοιες του άρθρου 44Γ
(3)(δ) του Ν.9/1965 κρίνεται, ότι μέσα από τη μαρτυρία που οι Αιτητές παρουσίασαν, ενώπιον του Δικαστηρίου, στοιχειοθετείται ικανοποιητική εικόνα που δημιουργεί τέτοιου βαθμού απόδειξη πέραν από απλή πιθανότητα επιτυχίας. Κρίνεται ότι υπάρχει ορατή προοπτική να δικαιούνται οι Αιτητές σε θεραπεία χωρίς βέβαια να προδικάζεται η επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης. Ουδόλως παραγνωρίζονται οι θέσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση και τα ζητήματα που εγείρουν αναφορικά με την καταχώρηση της αγωγής 194/2018 πλην όμως κρίνεται πως ενασχόληση με αυτά τα ζητήματα σε βάθος προϋποθέτει κρίση για θέματα που άπτονται της Έφεσης, κάτι που είναι ανεπίτρεπτο για την παρούσα διαδικασία, συνεπώς το Δικαστήριο αποφεύγει την αντιπαραβολή και αξιολόγηση των θέσεων των διαδίκων. Δεν διαφεύγουν άλλωστε, της προσοχής του Δικαστηρίου, τα όσα αναφέρθηκαν στις υποθέσεις Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) Α.A.Δ. 788 σχετικά με την υποχρέωση του Δικαστηρίου να μην εξετάζει τα αμφισβητούμενα γεγονότα κατά την εκδίκαση προσωρινού διατάγματος. (γ) Η μη έκδοση και/ή διατήρηση του διατάγματος θα συνεπάγεται δυσκολία και/ή αδυναμία να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο:- Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Θα μπορούσε να ειπωθεί, πως στην παρούσα υπόθεση οποιαδήποτε ζημιά ήθελε επέλθει στους Αιτητές, θα ήταν δυνατό να εκτιμηθεί σε χρήμα υπό την έννοια ότι ακόμη και αν τα ενυπόθηκα ακίνητα τους αποξενωθούν, κατά τον πλειστηριασμό, πλην όμως επιτύχουν στην Έφεση τους, θα μπορούν να διεκδικήσουν αποζημιώσεις για την αξία τους. Ταυτόχρονα όμως, είναι σημαντικό να επισημανθεί πως, στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, έχει αναφερθεί ότι ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Κρίνεται συνεπώς πως η φύση της παρούσας υπόθεσης επιβάλλει στο Δικαστήριο να μην επικεντρωθεί μόνο στο στοιχείο-γεγονός ότι οι Αιτητές μπορούν να αποζημιωθούν με χρήμα με την έννοια που έχει αναφερθεί πιο πάνω. Με τις πιο πάνω σκέψεις το Δικαστήριο κρίνει ότι η τρίτη προϋπόθεση πληρείται και ως εκ τούτου θα εξετάσει στη συνέχεια κατά πόσο, στη βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας, θα ήταν δίκαιο να διατηρηθεί σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα ή να ακυρωθεί. Κρίνεται, χρήσιμο και ορθό να γίνει παραπομπή στην υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd,
(1996)1 Α.Α.Δ. 788 στην οποία αναφέρθησαν τα εξής βοηθητικά και καθοδηγητικά για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου: "Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίζει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Όπως το έχει θέσει ο δικαστής Hoffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited
(1987)1 W.L.R. 670: Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το Δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιωμένη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «εσφαλμένη» με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για την χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή." Διαπιστώνεται, κατ΄ εφαρμογή των πιο πάνω νομολογηθέντων, ότι από πλευράς των Καθ΄ ων η Αίτηση δεν τέθηκε εκείνη η μαρτυρία που να πείθει το Δικαστήριο ότι σε περίπτωση αποτυχίας της Έφεσης θα υποστούν μεγαλύτερη βλάβη ή ζημιά απ΄ ότι οι Αιτητές. Σε τέτοια περίπτωση, αποτυχίας της Έφεσης, οι Καθ΄ ων η Αίτηση είναι δεδομένο ότι δύνανται να προχωρήσουν τη διαδικασία πλειστηριασμού σε κάποια μεταγενέστερη ημερομηνία χωρίς να παραγνωρίζεται ότι κάποια ταλαιπωρία θα δημιουργηθεί. Σε περίπτωση όμως επιτυχίας της Έφεσης, αν δεν υπάρχει το Προσωρινό Διάταγμα, οι Αιτητές θα απωλέσουν ένα ουσιαστικό τους και θεμελιώδες δικαίωμα (το οποίο βεβαίως τελεί υπό τους όρους της σύμβασης Υποθήκης) επί των ενυπόθηκων ακινήτων τους που ενδεχομένως να μην μπορεί να υπάρξει πλήρης αποκατάσταση παρά μόνο αποζημιώσεις σε απροσδιόριστο μεταγενέστερο στάδιο. Συνεπώς, το Δικαστήριο κλίνει προς την κατεύθυνση της οριστικοποίησης του διατάγματος, ως ορθότερη επιλογή υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, συνυπολογίζοντας και το γεγονός ότι η περίοδος ισχύς του Προσωρινού διατάγματος θα είναι μέχρι τις 28.03.2018 όπου αναμένεται να ολοκληρωθεί η εκδίκαση της Έφεσης κατ΄ επιταγή σχετικού Κανονισμού (εκδίκαση εντός 30 ημερών από την καταχώρηση Έφεσης). Πριν την ολοκλήρωση της παρούσας απόφασης σημειώνεται πως εξετάστηκαν και αξιολογήθηκαν οι πιο κάτω θέσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση, οι οποίες προβλήθηκαν με εισήγηση την ακύρωση του Προσωρινού Διατάγματος, οι οποίες για τους λόγους που εξηγούνται στη συνέχεια δεν είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, να λειτουργήσουν προς την κατεύθυνση της ακύρωσης του, και ως εκ τούτου απορρίπτονται. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση προβάλλουν τη θέση ότι οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο το γεγονός ότι τους επιδόθηκαν Ειδοποιήσεις Τύπος «ΙΒ» δηλώνοντας ότι δεν τους επιδόθηκαν. Το Δικαστήριο έχει εξετάσει τη θέση. Οφείλει κατ΄ αρχήν να επισημάνει πως το γεγονός της μη επίδοσης Ειδοποίησης Τύπος «ΙΒ» στους Αιτητές, μετά την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» ημερομηνίας 29.01.2018, φαίνεται να το αποδέχονται και οι Καθ΄ ων η Αίτηση. Λειτούργησαν έτσι προφανώς έχοντας την άποψη ότι ενόψει του ιστορικού της υπόθεσης δεν χρειαζόταν εκ νέου επίδοση. Η τελευταία άποψη των Καθ΄ ων η Αίτηση θα απασχολήσει το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της Έφεσης και όχι βέβαια στο παρόν στάδιο. Συνεπώς ότι προκύπτει από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία είναι ότι όντως μετά την τελευταία Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» δεν επιδόθηκε στους Αιτητές εκ νέου Ειδοποίηση Τύπος «ΙΒ». Όσον αφορά όμως την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΒ που όντως έγινε στα πλαίσια προγενέστερης προσπάθειας πλειστηριασμού των ενυπόθηκων ακινήτων, φαίνεται ότι οι Αιτητές δεν το απέκρυψαν αλλά το αποκαλύπτουν και επισυνάπτουν τη σχετική Ειδοποίηση Τύπος «ΙΒ» ως Τεκμήριο στην Έφεση τους. Συνεπώς η σχετική θέση και εισήγηση των Καθ΄ ων η Αίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με τις θέσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση περί του ότι υπάρχει δεδικασμένο ως προς το κατά πόσο η αγωγή 2083/14, της οποίας η ύπαρξη αξιολογήθηκε στην προηγούμενη Έφεση τους, μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης και σε αυτή τη διαδικασία ή ότι η αγωγή 194/18 καταχωρήθηκε καταχρηστικά, κρίνονται ως θέσεις που συνιστούν ζητήματα που θα πρέπει να απασχολήσουν το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της Έφεσης και όχι στην παρούσα διαδικασία. Άλλωστε το δικαστήριο στο σκεπτικό του ως προς την απόδειξη των προϋποθέσεων έκδοσης και οριστικοποίησης του Προσωρινού Διατάγματος δεν έλαβε υπόψη την ύπαρξη της αγωγής 2083/
- Εισηγούνται ακόμη οι Καθ΄ ων η Αίτηση ότι το Προσωρινό Διάταγμα πάσχει για δύο λόγους. Πρώτο, επειδή στο λεκτικό του περιλαμβάνεται αναστολή για τις Ειδοποιήσεις Τύπος «Θ» και «Ι», και δεύτερο, επειδή η εγγύηση που έθεσε το Δικαστήριο ύψους €20.000,00 δεν είναι ικανοποιητικό ποσό για να εξασφαλίσει τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Ως προς το πρώτο ζήτημα οι Καθ΄ ων η Αίτηση έχουν δίκαιο. Το τι θα έπρεπε το λεκτικό του διατάγματος να περιλαμβάνει είναι την αναστολή του πλειστηριασμού ο οποίος καθορίστηκε, με την Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ», να διεξαχθεί σήμερα 13.03.
- Αναφορικά με το δεύτερο ζήτημα διαπιστώνεται ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου εκείνα τα στοιχεία με τα οποία το Δικαστήριο να ικανοποιείται ότι το ποσό των €20.000,00 είναι τόσο χαμηλό σε βαθμό που να πάσχει η έκδοση και η εγκυρότητα του διατάγματος. Ο προβληματισμός, που τέθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο των Καθ΄ ων η Αίτηση, ότι θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη η αξία των ενυπόθηκων ακινήτων αλλά και το ύψος του χρέους δεν αποτελούν, κατά το Δικαστήριο, ασφαλή οδηγό δεδομένου του αντικειμένου της έφεσης που είναι ο παραμερισμός της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» και η αναστολή διεξαγωγής του πλειστηριασμού, αντικείμενο για το οποίο σύμφωνα με σχετικό κανονισμό, το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει εντός 30 ημερών από την καταχώρηση της Έφεσης, ήτοι μέχρι 28.03.
- Αντικείμενο της Έφεσης δεν είναι η αξία των ενυπόθηκων ακινήτων. Η εξουσία βέβαια του Δικαστηρίου για αύξηση του ποσού ακόμη και σε αυτό το στάδιο είναι δεδομένη. Πάρα ταύτα όμως το Δικαστήριο δεν έχει ακούσει από τους Καθ΄ ων η Αίτηση συγκεκριμένες αναφορές ή στοιχεία που να επιβάλλουν αύξηση του ποσού των €20.000,00 λαμβανομένου υπόψη και του χρόνου που θα παραμείνει σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα. Όσον αφορά στη θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι με το Προσωρινό Διάταγμα εκδικάζεται το αντικείμενο της έφεσης αυτή έχει απασχολήσει σοβαρά το Δικαστήριο. Σημειώνεται ωστόσο ότι με την Έφεση ό,τι ζητείται είναι ο παραμερισμός της Ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ», ο οποίος παραμερισμός αν επέλθει θα οδηγήσει άμεσα στην αναστολή του πλειστηριασμού. Συνεπώς με το Προσωρινό Διάταγμα, αν και μερικώς επέρχεται αποτέλεσμα που θα επέλθει ενδεχομένως και μετά την εκδίκαση της Έφεσης, ουδόλως αποφασίζεται οτιδήποτε αναφορικά με την Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ». Υπό αυτή την έννοια και ενόψει των στενών χρονικών περιθωρίων που διέπουν την υπόθεση κρίνεται ότι δεν είναι δίκαιο να γίνει αποδεκτή η θέση αυτή των Καθ΄ ων η Αίτηση η οποία απορρίπτεται. Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση, εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση, στο θέμα καθυστέρηση στην καταχώρηση της επίδικης Αίτησης. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η Ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» - επίδικη στην Έφεση, επιδόθηκε στους Αιτητές στις 09.02.2018 και αυτοί καταχώρησαν την επίδικη Αίτηση στις 05.03.2018 αποτελεί διαπίστωση ότι όντως δεν υπήρξε εκείνη η ταχύτητα στην αντίδραση, με λήψη πιο άμεσα χρονικά μέτρων, γεγονός που προβλημάτισε το Δικαστήριο από την αρχή της έκδοσης, μονομερώς, του Προσωρινού Διατάγματος. Το Δικαστήριο ωστόσο ευρισκόμενο ενώπιον του δεδομένου του πλειστηριασμού στις 13.03.2018 έκρινε ότι αυτή η καθυστέρηση δεν ήταν ικανή να στερήσει από τους Αιτητές του θεμελιώδους δικαιώματος τους να αμφισβητήσουν με την Έφεση τους τη διεξαγωγή του πλειστηριασμού δεδομένου ότι η μη αναστολή του, με Προσωρινό Διάταγμα, θα καθιστούσε άνευ αντικειμένου την Έφεση τους, η οποία καταχωρήθηκε εμπρόθεσμα. Δεδομένης πλέον της δυνατότητας που δόθηκε στους Καθ΄ ων η Αίτηση να ακουστούν χωρίς να προβάλλουν τη θέση ότι επηρεάστηκαν τα δικαιώματα τους, λόγω του όντως σύντομου χρονικού δικαιώματος που είχαν να προβάλουν την ένσταση τους, τις ίδιες σκέψεις διατηρεί και σήμερα το Δικαστήριο και τις οποίες συνυπολόγισε προς την κατεύθυνση της οριστικοποίησης του Προσωρινού Διατάγματος ημερομηνίας 07.03.2018 ως επιλογή που ενέχει λιγότερους κινδύνους αδικίας για τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα έχουν αναφερθεί προγενέστερα για περί της αναστολής που περιλαμβάνει και τις Ειδοποιήσεις Τύπος «Θ» και «Ι», κρίνεται ορθό και δίκαιο όπως το Προσωρινό Διάταγμα, ημερομηνίας 07.03.2018, τροποποιηθεί κατά τρόπο που να μην περιλαμβάνεται στο περιεχόμενο του αναστολή για τις Ειδοποιήσεις Τύπος «Θ» και «Ι». Συνεπώς το Προσωρινό Διάταγμα, ημερομηνίας 07.03.2018, τροποποιείται ανάλογα, κατά το λοιπό περιεχόμενο του παραμένει ως έχει. Τα έξοδα της δίκης στην επίδικη Αίτηση και το Προσωρινό Διάταγμα, ακολουθώντας τον κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται τα έξοδα, αυτά επιδικάζονται προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση. Να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο για να πληρωθούν στο τέλος της δίκης στην Έφεση. (Υπ.) ............... Δ. Ι. Κίτσιος, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Subject : Civil/Ενδιάμεση Αναφορά: Προσωρινό διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο