Alpha Bank Cyprus Ltd ν. Stephen James Kenneth Stevenson κ.α., Αριθμός Αγωγής :- 2906/2012, 19/4/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2018:A120 Στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου Ενώπιον :- Μάνθου Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αριθμός Αγωγής :- 2906/2012 Μεταξύ :- Alpha Bank Cyprus Ltd Ενάγουσα Και
- Stephen James Kenneth Stevenson
- Frieda Elizabeth Stevenson
- Εργοληπτική Εταιρεία Ανδρέα Γεωργίου Λτδ Εναγόμενοι Και Γιάννης Παπαζαχαρία Τριτοδιάδικος Αίτηση Ημερομηνίας 20/3/2017 Ημερομηνία Έκδοσης Απόφασης :- Πέμπτη 19η Απριλίου 2018 Για τους Εναγόμενους 1 και 2 - Αιτητές :- κα. Εύα Θεμιστοκλέους για L. G. Zambartas L.L.C. Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κα. Αφροδίτη Χαραλαμπίδου Για τον Τριτοδιάδικο - Καθ΄ ου η Αίτηση :- κος. Νεόφυτος Νεοφύτου για Ιωάννης Παπαζαχαρία Δ. Ε. Π. Ε. Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κος. Νικόδημος Φακοντής Ενδιάμεση Απόφαση 1 Κατ΄ αρχάς το Δικαστήριο εκφράζει τη λύπη του για την καθυστέρηση στην έκδοση αυτής της απόφασης, η οποία οφείλεται κυρίως στο φόρτο και είδος εργασίας του Δικαστηρίου επί καθημερινής βάσης. 2 Αιτούνται οι εναγόμενοι 1 και 2 (στο εξής θα καλούνται οι «εναγόμενοι») διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο «.να παρατείνεται ο χρόνος που είχε δοθεί με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13/10/2014 για την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των Εναγομένων 1 και 2 και του Τριτοδιαδίκου για περίοδο 10 (δέκα) ημερών από την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή για οποιοδήποτε άλλο χρόνο το Δικαστήριο κρίνει εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις να διατάξει ». 3 Η αίτηση των εναγόμενων καταχωρίσθηκε μονομερώς όμως το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη του τη μεγάλη καθυστέρηση ως προς την προώθηση της διαδικασίας τριτοδιαδίκου έδωσε οδηγίες όπως η αίτηση επιδοθεί στους δικηγόρους του τριτοδιαδίκου. Κατά την εμφάνιση των δικηγόρων του τριτοδιαδίκου ενώπιον του Δικαστηρίου ζητήθηκε χρόνος για καταχώριση ειδοποίησης για πρόθεση ένστασης εναντίον της αίτησης. Η ένσταση η οποία καταχωρίσθηκε στη συνέχεια εμπεριέχει 11 συνολικά λόγους ένστασης. 4 Τόσο η αίτηση όσο και η ένσταση υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση αντίστοιχα υπαλλήλου των δικηγόρων των εναγόμενων και του ίδιου του τριτοδιαδίκου. Κατά την ακρόαση της αίτησης οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων υιοθέτησαν το περιεχόμενο γραπτών αγορεύσεων. Λαμβάνει υπόψη του το Δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης το περιεχόμενο τόσο της αίτησης και ένστασης όσο και των ενόρκων δηλώσεων ως επίσης και των γραπτών αγορεύσεων. 5 Αξίζει να αναφερθεί συνοπτικά το Δικαστήριο στο ιστορικό το οποίο οδήγησε στην καταχώριση της αίτησης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση. 5.1 Η αγωγή καταχωρίσθηκε στις 10/9/
- 5.2 Οι εναγόμενοι καταχώρισαν σημείωμα εμφάνισης στις 16/9/2013 μετά και από επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στις 26/7/2013[1]. 5.3 Στις 17/1/2014 οι εναγόμενοι καταχώρισαν έκθεση υπεράσπισης και ανταπαίτησης. 5.4 Οι εναγόμενοι καταχώρισαν μονομερή αίτηση για την έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου στις 6/2/2014 η οποία εγκρίθηκε στις 13/2/
- 5.5 Στις 26/2/2014 οι εναγόμενοι καταχώρισαν αίτηση τροποποίησης της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης η οποία ορίστηκε για ακρόαση στις 21/3/
- 5.6 Στο μεσοδιάστημα εκδόθηκε ειδοποίηση τριτοδιαδίκου στις 18/3/2014 η οποία επιδόθηκε στις 30/3/
- 5.7 Η προαναφερόμενη αίτηση τροποποίησης (βλ. σχετικά την υποπαράγραφο 5.5 αυτής της απόφασης) εγκρίθηκε στις 5/5/
- 5.8 Ο τριτοδιάδικος καταχώρισε σημείωμα εμφάνισης στις 13/5/
- 5.9 Οι εναγόμενοι καταχώρισαν αίτηση για οδηγίες σε σχέση με τη διαδικασία τριτοδιαδίκου στις 21/5/2014 η οποία ορίστηκε για ακρόαση στις 20/6/
- 5.10 Μετά και από αναβολές της αίτησης (βλ. σχετικά την υποπαράγραφο 5.9 αυτής της απόφασης) εκδόθηκαν εκ συμφώνου οδηγίες ως η αίτηση στις 13/10/
- 5.11 Σύμφωνα με αυτές τις οδηγίες οι εναγόμενοι θα έπρεπε να παραδώσουν την έκθεση απαίτησης τους εναντίον του τριτοδιαδίκου εντός 30 ημερών από την έκδοση των οδηγιών και ο τριτοδιάδικος να καταχωρίσει την απάντηση[2] του εντός 14 ημερών από την ημερομηνία παράδοσης σε αυτόν της έκθεσης απαίτησης των εναγόμενων. Εκδόθηκε επίσης διάταγμα με το οποίο επιτρεπόταν στον τριτοδιάδικο να εμφανίζεται κατά την εκδίκαση της αγωγής και όπως συμμετέχει και δεσμευτεί από το αποτέλεσμα της δίκης ενώ το ζήτημα της ευθύνης του τριτοδιαδίκου να αποζημιώσει τους εναγόμενους ή να συνεισφέρει σχετικά θα εκδικαζόταν κατά την εκδίκαση της αγωγής μεταξύ των υπολοίπων διαδίκων. 6 Θα μπορούσε να θεωρηθεί πως το σχετικό ιστορικό αναφορικά με τη διαδικασία τριτοδιαδίκου ολοκληρώνεται με τα όσα αναφέρονται πιο πάνω. Εντούτοις το Δικαστήριο θεωρεί πως δεν θα ήταν ορθό όπως η διαδικασία τριτοδιαδίκου απομονωθεί και ιδωθεί ξεχωριστά από την υπόλοιπη πορεία της αγωγής στο σύνολο της[3] εφόσον, σύμφωνα και με το διάταγμα το οποίο εκδόθηκε στις 13/10/2014, το ζήτημα της ευθύνης του τριτοδιαδίκου θα εκδικαζόταν κατά την εκδίκαση της αγωγής. 7 Συνεπώς, διατηρώντας υπόψη πως η διαδικασία τριτοδιαδίκου σε σχέση με την οποία υποβάλλεται και το αίτημα παράτασης χρόνου θα πρέπει να εξεταστεί εντός του γενικότερου πλαισίου της αγωγής, παρατίθενται πιο κάτω και τα χρονικά δεδομένα της αγωγής. 7.1 Κατά την ημερομηνία έκδοσης οδηγιών τριτοδιαδίκου ορίστηκε και η αγωγή για ακρόαση στις 6/3/
- 7.2 Στις 6/3/2015 η ακρόαση της αγωγής αναβλήθηκε λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου. Αξίζει να σημειωθεί πως ο τριτοδιάδικος δεν εκπροσωπήθηκε κατά την ημερομηνία αυτή καθώς δεν εμφανίστηκε οποιοσδήποτε δικηγόρος εκ μέρους του. 7.3 Κατά την νέα ημερομηνία ακρόασης στις 13/10/2015 η ακρόαση της αγωγής και πάλι αναβλήθηκε λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου. Κατά την ημερομηνία αυτή ο τριτοδιάδικος εκπροσωπήθηκε από δικηγόρο του δικηγορικού γραφείου των δικηγόρων του τριτοδιαδίκου, όπως (απλά σημειώνεται έχοντας υπόψη και την μη εκπροσώπηση του κατά την πρώτη ημερομηνία ακρόασης) εκπροσωπήθηκε με τον ίδιο τρόπο και σε όλες τις υπόλοιπες ημερομηνίες κατά τις οποίες η αγωγή ορίστηκε για ακρόαση. 7.4 Στις 21/3/2016, δηλαδή στη νέα ημερομηνία ορισμού ακρόασης της αγωγής, καταγράφεται επίσης στο πρακτικό του Δικαστηρίου πως οι δικηγόροι των διαδίκων δηλώνουν έτοιμοι για την έναρξη της ακρόασης. Αξίζει να σημειωθεί πως η αναφορά αυτή καταγράφεται σε όλα τα υπόλοιπα πρακτικά του Δικαστηρίου αναβολής της ακρόασης της αγωγής. 7.5 Με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο λόγο η ακρόαση της αγωγής αναβλήθηκε στις 25/11/2016 και 14/6/2017 ενώ η επόμενη ημερομηνία η οποία έχει δοθεί για ακρόαση της αγωγής είναι στις 27/4/
- 8 Αναμφίβολα αυτό το οποίο προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση στο Δικαστήριο είναι το γεγονός πως παρά και το γεγονός πως οι εναγόμενοι παρέλειψαν να συμμορφωθούν με τις οδηγίες του Δικαστηρίου ως προς την καταχώριση της έκθεσης απαίτησης τους εντός της προθεσμίας των 30 ημερών από τις 13/10/2014 εντούτοις όχι μόνο οι εναγόμενοι αλλά και ο τριτοδιάδικος εκπροσωπούνταν από δικηγόρους στις ημερομηνίες κατά τις οποίες η αγωγή ήταν ορισμένη για ακρόαση δίχως να εγείρεται σε οποιαδήποτε περίπτωση το γεγονός της μη καταχώρισης και ολοκλήρωσης των δικογράφων μεταξύ των εναγόμενων και του τριτοδιαδίκου ενώ μάλιστα από ένα χρονικό σημείο και μετά δηλωνόταν από αμφότερους τους δικηγόρους πως οι διάδικοι τους οποίους εκπροσωπούσαν ήταν και έτοιμοι για ακρόαση. 9 Αυτό το γεγονός προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση στην περίπτωση του τριτοδιαδίκου η συμμετοχή του οποίου στη διαδικασία ακρόασης της αγωγής είχε νόημα μόνο σε σχέση με τη διαδικασία τριτοδιαδίκου. Ενώ αναφορικά με τους εναγόμενους θα μπορούσε να θεωρηθεί πως ήταν έτοιμοι για την ακρόαση της αξίωσης της ενάγουσας εναντίον τους και την προώθηση της ανταπαίτησης τους εναντίον της ενάγουσας. 10 Εντούτοις δεν παύει να έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός πως παρά και το γεγονός ότι η αγωγή ήταν ορισμένη για ακρόαση σε 5 συνολικά περιπτώσεις και για ένα χρονικό διάστημα τουλάχιστον 2 ετών και 3 μηνών (συν άλλους περίπου 5 μήνες από την ημερομηνία έκδοσης των οδηγιών τριτοδιαδίκου) σε καμία περίπτωση δεν εγέρθηκε το θέμα της μη ολοκλήρωσης των δικογράφων μεταξύ των εναγόμενων και του τριτοδιαδίκου. 11 Ανεξάρτητα και από τον αριθμό υποθέσεων οι οποίες επί καθημερινής βάσης τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου θα μπορούσε βεβαίως να θεωρηθεί πως και το ίδιο το Δικαστήριο όφειλε να ελέγχει το περιεχόμενο του φακέλου και να ασκήσει έλεγχο και ως προς το κατά πόσο όντως είχαν ολοκληρωθεί όλα τα δικόγραφα σύμφωνα και με τις οδηγίες οι οποίες είχαν δοθεί κατά την εξέταση της αίτησης για την έκδοση οδηγιών σε σχέση με τη διαδικασία τριτοδιαδίκου. Ασφαλώς και το θέμα θα είχε τεθεί υπόψη των δικηγόρων των εναγόμενων και του τριτοδιαδίκου εάν αυτό είχε γίνει αντιληπτό από το ίδιο το Δικαστήριο. Όμως η μη ολοκλήρωση των δικογράφων μεταξύ των εναγόμενων και του τριτοδιαδίκου δεν έγινε αντιληπτή από το Δικαστήριο ενώ λογικά εφόσον η διεκπεραίωση συμμόρφωσης με τις οδηγίες αναλαμβάνεται από τους δικηγόρους των διαδίκων θα ανέμενε το Δικαστήριο και ανάλογη ενημέρωση από τους δικηγόρους των διαδίκων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τις οδηγίες τριτοδιαδίκου ή ακόμη και τη λήψη δικονομικών μέτρων προς αντιμετώπιση τέτοιας παράλειψης. 12 Ως προς το επίσης σημαντικό στοιχείο του χρονικού σημείου της υποβολής αίτησης για παράταση χρόνου παρατηρείται πως η αίτηση υπό εξέταση με αυτή την απόφαση καταχωρίσθηκε περίπου 2 χρόνια μετά και από την πρώτη ημερομηνία κατά την οποία η αγωγή είχε οριστεί για ακρόαση για πρώτη φορά και βεβαίως περίπου 2 έτη και 5 μήνες μετά και από την έκδοση των οδηγιών τριτοδιαδίκου. 13 Έχοντας παραθέσει το ιστορικό το οποίο το Δικαστήριο θεωρεί σχετικό με το θέμα υπό εξέταση με αυτή την απόφαση υπενθυμίζεται πως λαμβάνεται υπόψη βεβαίως και η νομολογία επί του θέματος. Σχετική αυθεντία και χαρακτηριστική της γενικότερης προσέγγισης της νομολογίας μας επί του θέματος είναι και η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην Χόππης ν. Παναγή
(1993)1 Α. Α. Δ. 140 στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης εναντίον απόφασης Επαρχιακού Δικαστηρίου και στην οποία η παράλειψη άσκησης έφεσης οφειλόταν στους λανθασμένους υπολογισμούς του δικηγόρου του αιτητή. Παρά και τη διαφορετικότητα της διαδικασίας για την οποία επιδιωκόταν η παράταση χρόνου ή ακόμη και του γεγονότος ότι η αίτηση είχε υποβληθεί στο Ανώτατο Δικαστήριο (μετά βεβαίως και απόρριψη της από το πρωτόδικο Δικαστήριο) οι αρχές οι οποίες παρατίθενται εντός αυτής έχουν γενικότερη εφαρμογή σε σχέση με αιτήματα παράτασης χρόνου όπως και αυτό το οποίο εξετάζεται με αυτή την απόφαση. Ως εκ τούτου παρατίθεται πιο κάτω εκτενές απόσπασμα από την απόφαση αυτή. «Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής· επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. [Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil & Another,
(1973)1 C.L.R. 1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others
(1967)1 C. L. R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ. ν. Χ"Νικόλα
(1990)1 Α. Α. Δ. 470, , Σο-λιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη
(1990)1 Α. Α. Δ. 1162 και Πεύκιος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας, (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92]. Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης[4]. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο[5] στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος.» 14 Αναφορικά με τη θέση του ευπαίδευτου δικηγόρου του τριτοδιαδίκου σε σχέση με τη Δ.57 θ. 2 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας ως προς το ότι «.οι πρόνοιες αυτής της διάταξης δεν εφαρμόζονται εκεί όπου υφίσταται διαταγή για εκτέλεση πράξης προγενέστερης άλλης ή εκεί όπου εξέπνευσε ο χρόνος που χορηγήθηκε σε διάδικο για εκτέλεση πράξης με αποτέλεσμα το άλλο διάδικο μέρος να αποκτήσει το δικαίωμα, το ίδιο πλέον, εκτέλεσης της πράξης εκείνης ή να αποταθεί με σχετική αίτηση για απόρριψη.» παρατηρούνται τα εξής. Κατ΄ αρχάς η ίδια η διατύπωση της θέσης αυτής δεν είναι σαφής έτσι ώστε να είναι δυνατό να γίνει κατανοητό ακριβώς πού αποσκοπεί. Ακόμη όμως και να γίνει αντιληπτό πως η εισήγηση είναι ότι η Δ.57 θ. 2 δεν προσφέρεται ως νομική βάση προς υποστήριξη του αιτήματος των εναγόμενων διαπιστώνεται πως η νομολογία η οποία αναφέρεται προς στοιχειοθέτηση αυτής της θέσης στη σελίδα 3 της γραπτής αγόρευσης ουσιαστικά δεν υποστηρίζει την ορθότητα ή βασιμότητα αυτής της θέσης. 15 Μάλιστα εάν θεωρηθεί πως η θέση αυτή έχει σχέση και με τη δυνατότητα άσκησης της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου ακόμη δηλαδή και σε περιπτώσεις όπου δεν τυγχάνει εφαρμογής η Δ.57 θ. 2 η αυθεντία η οποία προτάθηκε προς υποστήριξη αυτής της θέσης δεν είναι καθοριστική επί του θέματος. Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Αυξεντίου ν. Σάββα
(2003)1 Α. Α. Δ. 1963, σε σχέση με την περίπτωση υπό εξέταση στη συγκεκριμένη υπόθεση, κρίθηκε πως αυτή ήταν «..μία κλασσική περίπτωση όπου υπάρχει σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, έστω και αν δεχθούμε ότι η Δ.57 θ.2 για παράταση του χρόνου δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση». Δηλαδή, δεν καταλήγει καν το Ανώτατο Δικαστήριο πως η Δ.57 θ. 2 δεν είχε εφαρμογή στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ενώ σε άλλο μέρος της ίδιας απόφασης αναφέρεται πως είναι σύμφωνα με την Αγγλική νομολογία που ο σχετικός κανονισμός έχει εφαρμογή μόνο όπου ο χρόνος καθορίζεται από νομοθετική ρύθμιση, όπως οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και όχι σε άλλες περιπτώσεις, ενώ παράλληλα επισημαίνεται πως σε ενδιάμεσες διαδικασίες το Δικαστήριο έχει σύμφυτη εξουσία να παρατείνει το χρόνο, ανεξάρτητα από οποιουσδήποτε κανονισμούς με αναφορά βεβαίως και στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου Τουβλοποιεία Παλαίκυθρου Γίγας Λτδ ν. Ούστα (Αρ. 1)
(1994)1 Α. Α. Δ. 109. 16 Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται ως ορθή τη θέση πως υπάρχει κυπριακή νομολογία σύμφωνα με την οποία είτε ακολουθείται η αγγλική νομολογία επί του θέματος είτε βάσει της οποίας δεν είναι δυνατό να τύχει εφαρμογής η Δ.57 θ. 2 στη συγκεκριμένη περίπτωση καθότι η προθεσμία της οποίας ζητείται η παράταση δεν βασίζεται σε κανονισμούς. Υπενθυμίζεται δε πως η επίδικη προθεσμία υπό εξέταση με αυτή την απόφαση ασφαλώς και δεν προκύπτει από οποιοδήποτε κανονισμό εφόσον αποτελεί μέρος του διατάγματος του Δικαστηρίου σύμφωνα με το οποίο δόθηκαν οδηγίες, μετά και από αποδοχή από τους δικηγόρους του τριτοδιαδίκου του αιτήματος των εναγόμενων προς έκδοση οδηγιών, για την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των εναγόμενων και του τριτοδιαδίκου καθορίζοντας προς το σκοπό αυτό και σχετική προθεσμία. 17 Επιπλέον, στο μέρος της γραπτής αγόρευσης με το οποίο εξετάζεται η δυνατότητα άσκησης της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου προτάσσεται και η θέση ότι είναι «.προφανές ότι η απόρριψη του αιτήματος για την παράταση του χρόνου . δεν θα έχει καταλυτικά αποτελέσματα και εξουδετερώνει τον επιδιωκόμενο σκοπό.» και επομένως η περίπτωση υπό εξέταση «.δεν είναι η περίπτωση όπου η σύμφυτη εξουσία του δικαστηρίου θα μπορούσε να εφαρμοστεί καθιστώντας αποτελεσματική την απονομή της δικαιοσύνης». Το Δικαστήριο δεν αποδέχεται αυτή τη θέση ως ορθή. Πως δεν θα έχει καταλυτικά αποτελέσματα η απόρριψη του αιτήματος παράτασης; Ποιες πραγματικά θα είναι οι συνέπειες τέτοιας απόρριψης; Δεν θα πρέπει ως επακόλουθο το Δικαστήριο, σε τέτοια περίπτωση, να προχωρήσει και στον παραμερισμό της διαδικασίας τριτοδιαδίκου σύμφωνα με τη Δ.10 θ. 7
(3); 18 Πέραν και από την αποδοχή της δυνατότητας εφαρμογής της Δ.57 θ. 2 στα γεγονότα της περίπτωσης υπό εξέταση με αυτή την απόφαση ασφαλώς και το Δικαστήριο αποδέχεται τα όσα αναφέρονται στην απόφαση Τουβλοποιεία Παλαίκυθρου Γίγας Λτδ ν. Ούστα (Αρ. 1) (βλ. πιο πάνω) ως προς το ότι αν και υπάρχει ως σύμφυτη η δικαιοδοσία του δικαστηρίου λόγω της ταύτισης της με το δικαστήριο και της αναγκαιότητας ύπαρξης της για τη λειτουργία του δικαστηρίου ως δικαστηρίου δικαίου, δίχως όμως αυτή να επεκτείνεται πέραν του ορίου τούτου ή να αποτελεί πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από το νόμο και τους θεσμούς. 19 Δεν θεωρεί όμως πως ακόμη και να θεωρηθεί πως ουσιαστικά αυτή είναι η εξουσία η οποία ασκείται από το Δικαστήριο (σε περίπτωση δηλαδή λανθασμένης ερμηνείας της δυνατότητας εφαρμογής της Δ.57 θ. 2) πως το Δικαστήριο με οποιοδήποτε τρόπο, σε περίπτωση αποδοχής της αίτησης, θα λειτουργούσε πέραν του συγκεκριμένου ορίου ή πως θα ενεργούσε ασκώντας εξουσία ανεξάρτητα από το Νόμο και τους θεσμούς. 20 Όπως αναφέρεται σχετικά στην απόφαση Χόππης ν. Παναγή (βλ. πιο πάνω) έτσι ώστε να γίνει δεκτό αίτημα παράτασης χρόνου θα πρέπει να εξηγούνται οι λόγοι καθυστέρησης ενώ αυτοί θα πρέπει να αντισταθμίζουν τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και γενικότερα στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Υπενθυμίζεται επίσης και η σημαντική αναφορά στην ίδια απόφαση πως το «.συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης» τονίζοντας παράλληλα βεβαίως τη σημασία του χρονικού διαστήματος το οποίο διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση. Παράδειγμα όπου οι λόγοι καθυστέρησης υποβολής αιτήματος δεν εξηγήθηκαν βεβαίως αποτελεί η απόφαση Παπακόκκινου κ. ά. ν. Δήμου Πάφου (Αρ. 2)
(1998)1 Α. Α. Δ. 1712. 21 Στην περίπτωση υπό εξέταση με αυτή την απόφαση όντως δίδονται εξηγήσεις ως προς τους λόγους καθυστέρησης και οι οποίες ουσιαστικά εστιάζονται στη συνεχή εναλλαγή των δικηγόρων του δικηγορικού γραφείου και οι οποίοι σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα ήταν υπεύθυνοι για τον χειρισμό της υπεράσπισης των εναγόμενων και βεβαίως της προώθησης της διαδικασίας τριτοδιαδίκου. Ασφαλώς δεν τιμά καθόλου τη λειτουργία του δικηγορικού γραφείου των δικηγόρων των εναγόμενων τα όσα αναφέρονται στη συγκεκριμένη ένορκη δήλωση δίχως αυτό όμως με οποιοδήποτε τρόπο να μειώνει την αξιοπιστία των ισχυρισμών εντός της συγκεκριμένης ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης. Ουσιαστικά αποδέχονται οι δικηγόροι των εναγόμενων πως δεν υπήρξαν επιμελείς στην εκτέλεση των καθηκόντων τους ακριβώς λόγω του τρόπου λειτουργίας του δικηγορικού γραφείου τους. Όμως όπως αναφέρεται και στην απόφαση Χόππης ν. Παναγή (βλ. πιο πάνω) η νομολογία μας «.αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης». 22 Παράλληλα με τους λόγους οι οποίοι προβάλλονται από τους δικηγόρους των εναγόμενων αναφορικά με την ύπαρξη καθυστέρησης ή ουσιαστικά της παράλειψης συμμόρφωσης με την προθεσμία η οποία είχε καθοριστεί σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου αυτό το οποίο δεν είναι δυνατό να μην ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο κατά την εξέταση του κρίσιμου ερωτήματος κατά πόσο τα συμφέροντα της δικαιοσύνης επιβάλλουν την έγκριση του αιτήματος παράτασης είναι και η ίδια η πορεία της αγωγής η οποία ακολουθήθηκε μετά και από την έκδοση των συγκεκριμένων οδηγιών. 23 Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει και ο τριτοδιάδικος ως ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της ένστασης (παράγραφος 12 της ένορκης δήλωσης), είναι άξιο απορίας πως είναι δυνατό να γίνεται επίκληση των διαφόρων αποχωρήσεων από το δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των εναγόμενων για να δικαιολογηθεί η παράλειψη και καθυστέρηση στη συμμόρφωση με τις οδηγίες του Δικαστηρίου «.όταν η ίδια η αγωγή στην οποία παρουσιάζονται ως εναγόμενοι αρ. 1 και αρ. 2 οριζόταν ήδη στο δικαστήριο κατά τα έτη 2015 και 2016 και ουδέποτε οι αιτητές έγειραν τα ζητήματα και τους λόγους που επικαλούνται σήμερα για προώθηση και έγκριση της αιτούμενης από μέρους τους θεραπεία». Βεβαίως όσο εύλογο και να είναι όντως το ερώτημα το οποίο τίθεται εντούτοις η επίκληση των διαφόρων αποχωρήσεων δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να μην γινόταν αντιληπτή η σχετική παράλειψη έστω και εάν εμφανίζονταν οι δικηγόροι των εναγόμενων ενώπιον του Δικαστηρίου δίχως όντως να εγείρουν το οποιοδήποτε ζήτημα αναφορικά με αυτές τις αποχωρήσεις ή τις κατ΄ ισχυρισμό συνέπειες αυτών των αποχωρήσεων ως προς τη μη συμμόρφωση τους με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. 24 Επιπλέον, παραγνωρίζει ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της ένστασης τη δίκοπη φύση της θέσης του. Διότι δεν είναι μόνο οι εναγόμενοι οι οποίοι εκπροσωπούνταν από τους δικηγόρους τους οι οποίοι δήλωναν έτοιμοι για ακρόαση αλλά και οι δικηγόροι του ίδιου ως τριτοδιαδίκου. Δηλαδή, ενώ και οι δικηγόροι του τριτοδιαδίκου γνώριζαν ή τουλάχιστον όφειλαν να γνωρίζουν ότι δεν είχαν ακολουθηθεί οι οδηγίες του Δικαστηρίου αναφορικά με την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των εναγόμενων και του τριτοδιαδίκου εντούτοις και οι ίδιοι δήλωναν ετοιμότητα για την ακρόαση μιας διαδικασίας η οποία προαπαιτούσε συμμόρφωση με τις οδηγίες του Δικαστηρίου και ανεξάρτητα βεβαίως και από την ανυπαρξία του καθορισμού των επίδικων θεμάτων με την καταχώριση δικογράφων. 25 Ουσιαστικά το μόνο λογικό συμπέρασμα είναι ότι είτε οι δικηγόροι του τριτοδιαδίκου δεν είχαν αντιληφθεί και οι ίδιοι πως δεν είχε προηγηθεί συμμόρφωση με τις οδηγίες του Δικαστηρίου είτε απλά καιροφυλακτούσαν για την κατάλληλη στιγμή κατά την οποία θα προέβαλαν το γεγονός της παράλειψης συμμόρφωσης των εναγόμενων με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Επιπλέον, είτε η άγνοια τους είτε η καταδικαστέα ουσιαστικά στάση αναμονής τους - εάν όντως αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα - αναδεικνύει επίσης και δική τους παράλειψη αλλά επιπλέον και καθυστέρηση σε σχέση με τη λήψη των ενδεδειγμένων δικονομικών μέτρων με τα οποία θα μπορούσαν να επιδιώξουν ακόμη και τον παραμερισμό της διαδικασίας τριτοδιαδίκου βάσει και της παράλειψης καταχώρισης έκθεσης απαίτησης από τους εναγόμενους εναντίον του τριτοδιαδίκου. 26 Προσφερόταν προς το σκοπό αυτό με ανάλογη εφαρμογή και η Δ.26 θ. 1 και Δ.10 θ. 7
(3)με την οποία ουσιαστικά θα μπορούσαν να διεκδικήσουν τον παραμερισμό της διαδικασίας τριτοδιαδίκου. Αντιθέτως, εάν όντως δεν ενεργούσαν υπό καθεστώς είτε αβλεψίας είτε εκ παραδρομής δίχως να λαμβάνουν υπόψη τις οδηγίες του Δικαστηρίου αλλά διαφορετικά, δηλαδή εν γνώσει τους τηρώντας μια ανεξήγητη στάση αναμονής, τότε έμμεσα ουσιαστικά συνέτειναν στην όλη διατήρηση της συμπεριφοράς των δικηγόρων των εναγόμενων την οποία ο τριτοδιάδικος κατακρίνει στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης του και επί τη βάση της οποίας ουσιαστικά καλεί το Δικαστήριο να μην δεχτεί ως αξιόπιστους τους ισχυρισμούς της ενόρκως δηλούσας προς υποστήριξη της αίτησης αναφορικά με τους λόγους καθυστέρησης των δικηγόρων των εναγόμενων να συμμορφωθούν με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. 27 Πραγματικά όπως και να ιδωθεί η όλη δικονομική συμπεριφορά των δικηγόρων του τριτοδιαδίκου αυτή ουσιαστικά αποδυναμώνει το δικαίωμα τους - αν όχι ακόμη και τους το αφαιρεί εντελώς - να προβάλουν και το οποιοδήποτε παράπονο αναφορικά με την έλλειψη προώθησης της διαδικασίας τριτοδιαδίκου από τους εναγόμενους. Ιδιαίτερα δε λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός πως όπως και οι δικηγόροι των εναγόμενων εμφανίζονταν ενώπιον του Δικαστηρίου και δήλωναν ετοιμότητα για την ακρόαση της αγωγής το ίδιο έπρατταν και οι δικηγόροι του τριτοδιαδίκου σε σχέση μάλιστα αποκλειστικά με τη διαδικασία τριτοδιαδίκου. Εφόσον δηλαδή θα μπορούσε να θεωρηθεί πως τουλάχιστον οι εναγόμενοι ήταν έτοιμοι για την υπεράσπιση τους εναντίον της αξίωσης της ενάγουσας. 28 Ασφαλώς και το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει πως είναι οι εναγόμενοι οι οποίοι όφειλαν να λάβουν πρώτοι το ανάλογο δικονομικό διάβημα προς προώθηση της αξίωσης τους εναντίον του τριτοδιαδίκου. Ούτε και βεβαίως παραγνωρίζει την πραγματικά μεγάλη καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος για παράταση του χρόνου συμμόρφωσης με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Παράλληλα όμως δεν είναι δυνατό να μην ληφθεί υπόψη και η απραξία των δικηγόρων του τριτοδιαδίκου ως προς την παράλειψη των δικηγόρων των εναγόμενων. 29 Το Δικαστήριο διατηρεί υπόψη του τους λόγους οι οποίοι προβάλλονται από τους δικηγόρους των εναγόμενων αναφορικά με τη καθυστέρηση ή ουσιαστικά την παράλειψη συμμόρφωσης τους με τις οδηγίες του Δικαστηρίου δίχως παράλληλα να διαπιστώνει πως προκύπτει οποιαδήποτε αιτία βάσει της οποίας αυτοί οι λόγοι ή ισχυρισμοί ουσιαστικά να μην γίνουν δεκτοί από το Δικαστήριο ως αξιόπιστοι. 30 Αναμφίβολα διατηρείται επίσης υπόψη του Δικαστηρίου και η μεγάλη καθυστέρηση η οποία προηγήθηκε της υποβολής του αιτήματος παράτασης. Όμως, λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα γεγονότα της περίπτωσης υπό εξέταση και εξισορροπώντας τους λόγους καθυστέρησης - της εξήγησης δηλαδή η οποία προσφέρεται από τους εναγόμενους - σε συνάρτηση και με το χρονικό διάστημα διάρκειας αυτής και την παράλληλα ελλιπή αν όχι ακόμη και πλημμελή ουσιαστικά αντιμετώπιση από τους δικηγόρους του τριτοδιαδίκου αυτής της καθυστέρησης, το Δικαστήριο καταλήγει σε συμπέρασμα πως παρέχεται η δυνατότητα αποδοχής του αιτήματος παράτασης. 31 Καθώς, όπως κρίνεται, η έγκριση αυτού του αιτήματος δικαιολογείται βάσει των προαναφερόμενων λόγων σε αντιστάθμιση ακόμη και με τις οποιεσδήποτε δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου - οι οποίες στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν διαπιστώνεται να προβάλλονται με οποιοδήποτε πειστικό τρόπο έχοντας υπόψη γενικά την απραξία των δικηγόρων του τριτοδιαδίκου - και λαμβάνοντας βεβαίως επίσης υπόψη γενικότερα το υπό τις περιστάσεις πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης, υπό την έννοια διατήρησης της διαδικασίας τριτοδιαδίκου εν ζωή έτσι ώστε να δοθεί η ευχέρεια στους εναγόμενους προώθησης της συγκεκριμένης διαδικασίας. 32 Βεβαίως ως προς το θέμα των εξόδων σύμφωνα με τη Δ.57 θ. 2 τα έξοδα αίτησης παράτασης θα επωμίζονται από το μέρος το οποίο υποβάλει τέτοια αίτηση εκτός εάν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. 33 Στη συγκεκριμένη περίπτωση διατηρώντας υπόψη τη δικονομική συμπεριφορά του τριτοδιαδίκου και την αδράνεια του ουσιαστικά ως προς το να λάβει οποιαδήποτε μέτρα αναφορικά με την παράλειψη των εναγόμενων να συμμορφωθούν με τις οδηγίες του Δικαστηρίου και να προωθήσουν όντως τη διαδικασία τριτοδιαδίκου την οποία οι ίδιοι ξεκίνησαν, το Δικαστήριο κρίνει πως τέτοια δικονομική συμπεριφορά και αδράνεια ασφαλώς δεν θα πρέπει να επιβραβευθεί με την επιδίκαση εξόδων υπέρ του τριτοδιαδίκου. 34 Ούτε όμως βεβαίως κρίνεται πως θα πρέπει ο τριτοδιάδικος να επιβαρυνθεί με τα έξοδα της αίτησης υπέρ των εναγόμενων οι οποίοι είναι και οι υπαίτιοι της αναγκαιότητας υποβολής και εκδίκασης αυτής της αίτησης. 35 Συνεπώς υπό τις περιστάσεις κρίνεται πως το πιο δίκαιο αποτέλεσμα αναφορικά με το θέμα των εξόδων είναι να μην εκδοθεί οποιαδήποτε διαταγή υπέρ είτε των εναγόμενων είτε του τριτοδιαδίκου. Ως εκ τούτου δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με τα έξοδα της αίτησης. 36 Τέλος, ως προς την έγκριση της αίτησης, εκδίδεται διάταγμα παράτασης του χρόνου καταχώρισης της έκθεσης απαίτησης των εναγόμενων 1 και 2 εναντίον του τριτοδιαδίκου εντός 10 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης αυτής της απόφασης ενώ ο τριτοδιάδικος θα πρέπει να καταχωρίσει την έκθεση υπεράσπισης του εντός 14 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της έκθεσης απαίτησης των εναγόμενων 1 και 2 στη διεύθυνση επίδοσης του. 37 Το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει το γεγονός ότι η αγωγή είναι ορισμένη για ακρόαση στις 27/4/2018 όμως δεν θεωρεί αυτό τον παράγοντα ως σημαντικό αναφορικά με τον καθορισμό των προαναφερόμενων προθεσμιών καθότι κατά την συγκεκριμένη ημερομηνία είναι προγραμματισμένη για συνέχιση η ακρόαση της αγωγής 56/10 και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν θα έχει εν πάση περιπτώσει χρόνο έναρξης της ακρόασης αυτής της αγωγής. Ούτε βεβαίως και παρέχεται εκ των προτέρων σήμερα η ευχέρεια αλλαγής της ημερομηνίας ακρόασης της αγωγής έχοντας υπόψη πως δεν βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου και οι δικηγόροι της ενάγουσας. __________________________ Μάνθος Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject :- Civil/Interim Judgments Αναφορά :- Αίτηση Παράτασης Χρόνου Καταχώρισης Δικογράφων σε Διαδικασία Τριτοδιαδίκου [1] Η ημερομηνία επίδοσης αναφέρεται στην αίτηση για απόφαση ημερομηνίας 23/10/2013. [2] Παρατηρείται απλά πως κατά την σύνταξη των οδηγιών εκ παραδρομής δακτυλογραφήθηκε η λέξη «απαίτηση» αντί «απάντηση». Ορθότερο βεβαίως θα ήταν η αναφορά του Δικαστηρίου στις οδηγίες που είχαν δοθεί να ήταν σε «υπεράσπιση» αντί «απάντηση» του τριτοδιαδίκου. [3] Ο τονισμός ή υπογράμμιση του κειμένου εντός αυτής της απόφασης είτε οποιουδήποτε κειμένου της ίδιας της απόφασης είτε οποιουδήποτε αποσπάσματος από τη νομολογία ή το φάκελο του Δικαστηρίου αποτελεί μέρος της διατύπωσης του σκεπτικού του Δικαστηρίου ενώ όλα τα αποσπάσματα παρατίθενται με κεκλιμένα γράμματα (italics). [4] Ο τονισμός ή υπογράμμιση του κειμένου εντός αυτής της απόφασης οποιουδήποτε αποσπάσματος από τη νομολογία ή το φάκελο του Δικαστηρίου αποτελεί μέρος της διατύπωσης του σκεπτικού του Δικαστηρίου ενώ όλα τα αποσπάσματα παρατίθενται με κεκλιμένα γράμματα (italics). [5] Ενδεχομένως σε αυτό το σημείο της απόφασης να απουσιάζει η λέξη «δημόσιο». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο