Πέτρος Ανδρέου ν. Α/φοι Παπίρης Εστέιτς Λίμιτεδ, Αρ. Γενικής Αίτησης ? 15/18, 19/4/2018 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2018:A121 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε.Δ. Αρ. Γενικής Αίτησης ׃ 15/18 Μεταξύ: Πέτρος Ανδρέου Αιτητής και Α/φοι Παπίρης Εστέιτς Λίμιτεδ Καθ' ης η αίτηση Ημερομηνία: 19/4/2018 Εμφανίσεις: Για Αιτητές׃ κα Αργ. Χαραλάμπους Για Καθ' ης η Αίτηση : καμία εμφάνιση Για επαρχιακό κτηματολόγιο Πάφου : καμία εμφάνιση Για Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ : κα Μ. Κωνσταντινίδου για κ. Χρ. Λουκά (για την απαγγελία της απόφασης ο κ. Φ. Κυπριανίδης) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αφορμή για έκδοση της παρούσας απόφασης αποτέλεσε το προφορικό αίτημα της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ, (η οποία από τώρα και στο εξής θα καλείται η τράπεζα) η οποία ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου για να παρέμβει στη διαδικασία. Το αίτημα αυτό προβλήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 22/2/2018 και όταν η γενική αίτηση ήταν ορισμένη για πρώτη εμφάνιση. Την ημερομηνία αυτή η καθ' ης η αίτηση, όπως και το επαρχιακό κτηματολόγιο Πάφου στους οποίους επιδόθηκε η Γενική Αίτηση, δεν εμφανίσθηκαν στη διαδικασία. Το αίτημα της τράπεζας, συνάντησε την ένσταση της αιτήτριας. Ως αποτέλεσμα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ετοίμασαν και παρέδωσαν στο Δικαστήριο τις γραπτές τους αγορεύσεις όπου εκτίθενται οι θέσεις και τα επιχειρήματα τους και τα οποία δεν θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω με λεπτομέρεια παρά μόνο περιληπτικά. Στην γραπτή τους αγόρευση οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της τράπεζας εκθέτουν διάφορα γεγονότα τα οποία κατά την άποψη τους καθιστούν δικαιολογημένο το αίτημα των πελατών τους. Επικαλούμενοι δε, την εξουσία που παρέχεται στο Δικαστήριο δυνάμει της Δ.48 Θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, εισηγούνται όπως το Δικαστήριο διατάξει την επίδοση της αίτησης στην τράπεζα και εναλλακτικά και δυνάμει των προνοιών της Δ.9 Θ.10 την προσθήκη της ως διαδίκου. Στην αντίπερα όχθη η ευπαίδευτη συνήγορος της αιτήτριας στην Γενική Αίτηση εισηγείται ότι το αίτημα της τράπεζας θα πρέπει να απορριφθεί καθότι εάν η τράπεζα επιθυμούσε να παρέμβει στη διαδικασία θα έπρεπε να είχε καταχωρήσει γραπτή αίτηση με την οποία να ζητούσε σχετική άδεια. Προχωρεί περαιτέρω και προβάλλει ότι ακόμα και στην περίπτωση που τέτοια γραπτή αίτηση είχε καταχωρηθεί, δεν θα έπρεπε να πετύχει, καθότι η συμμετοχή της τράπεζας στην διαδικασία δεν είναι απαραίτητη. Θα προχωρήσω λοιπόν να εξετάσω το πρώτο σκέλος της εισήγησης του ευπαίδευτου συνηγόρου της τράπεζας ότι δηλαδή και δυνάμει των προνοιών της Δ.48 Θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, θα πρέπει να διαταχθεί η επίδοση της γενικής αίτησης στην τράπεζα. Δεν θα συμφωνήσω με την εισήγηση του αυτή. Και τούτο γιατί η Δ.48 διέπει ζητήματα που αφορούν ενδιάμεσες και μόνο αιτήσεις και είναι σαφές ότι η συγκεκριμένη εξουσία του Δικαστηρίου την οποία ο ευπαίδευτος συνήγορος επικαλείται περιορίζεται σε ενδιάμεσες αιτήσεις και μόνο και όχι σε γενικές αιτήσεις όπως και η παρούσα. Ούτε και το δεύτερο σκέλος της εισήγησης του μπορεί να γίνει αποδεκτό. Η νομολογία σε σχέση με τη Δ.9 Θ.10 είναι πλούσια και διαφωτιστική. Οι αρχές που διέπουν το θέμα τέθηκαν σε πολλές αποφάσεις όπως Periham Mustafa Korkut ή Eyiam Perihan v. Απόστολου Γεωργίου διά του πληρεξουσίου αντιπροσώπου του Χαράλαμπου Χ. Ζόππου (Αρ. 1)
(2007)1 ΑΑΔ 1213 και στις παλαιότερες P.T. Kiani Kertas v. Interorient Navigation Co Ltd κ.α. (Αρ.1) 2001 1Α) ΑΑΔ 300, Artemis Company Ltd v. The Ship «Sonja»
(1972)1 ΑΑΔ 153 και Χατζηευαγγέλου (Αρ.1) v. Dorami Marine Ltd κ.α.
(1978)1 ΑΑΔ 545. Στην Mepa Underwritting κ.α. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1Β Α.Α.Δ 772, λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα : «Σε σχέση με την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των εναγομένων 1, ότι η Δ.9 θ.10 προβλέπει για τη διαγραφή διαδίκου χωρίς αίτηση από τον ίδιο τον διάδικο και επομένως το πρωτόδικο δικαστήριο έπρεπε να προχωρήσει στη διαγραφή των εναγομένων έχουμε την άποψη πως το μέτρο της διαγραφής διαδίκου, χωρίς να έχει προηγηθεί αίτηση για το σκοπό αυτό, μόνο στις πλέον ξεκάθαρες και εξώφθαλμες περιπτώσεις πρέπει να λαμβάνεται. Το ότι πρέπει να προηγείται αίτηση για διαγραφή διαδίκου έχει γίνει ξεκάθαρο στην υπόθεση Wilson (πιο πάνω) σε σχέση με την ερμηνεία της παλαιάς αγγλικής Δ. XVI θ. 13 η οποία αντιστοιχεί με τη δική μας Δ.9 θ. 10. Μεταφέρουμε το σχετικό απόσπασμα από την σελ. 557: "Order XVI., rule 13, says this: 'The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or a Judge to be just, order that the name or names of any party or parties, whether as Plaintiffs or as Defendants, improperly joined be struck out.' Now there is no doubt that the Court may do so now because it may do it at any stage of the proceedings. If you came to the trial it would be absurd to strike him out, because you would dismiss the action. But what it means is this, if at any stage an application is made to strike him out, and it is proper to strike him out, of course the Court will strike him out." Σε ελληνική μετάφραση: "Η Δ. XVI θ. 13 λέγει: 'Το δικαστήριο ή ο δικαστής μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας είτε με είτε χωρίς αίτηση οποιουδήποτε των διαδίκων και με τέτοιους όρους που θα φανούν στο δικαστήριο ή τον δικαστή δίκαιοι, να διατάξει όπως . το όνομα ή ονόματα οποιουδήποτε διαδίκου ή διαδίκων, που έχουν κακώς ενωθεί είτε ως ενάγοντες είτε ως εναγόμενοι, διαγραφούν.' Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το δικαστήριο μπορεί να το κάμει αυτό τώρα γιατί μπορεί να το κάμει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Εάν έλθει το στάδιο της δίκης θα ήταν άτοπο να τον διαγράψει, γιατί θα απορρίψει την αγωγή. Όμως αυτό που σημαίνει είναι τούτο: Αν σε οποιοδήποτε στάδιο γίνει αίτηση για διαγραφή του και είναι ορθό να τον διαγράψει, βεβαίως το δικαστήριο θα τον διαγράψει». Ότι προκύπτει από τα πιο πάνω, είναι ότι παρόλο που δεν είναι απαραίτητη σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.9 Θ.10 η καταχώρηση αίτησης, εν τούτοις η έγκριση τέτοιου αιτήματος χωρίς αίτηση, μπορεί να πετύχει μόνο στις μόνο στις πλέον ξεκάθαρες και εξόφθαλμες περιπτώσεις και όταν τέτοια ανάγκη είναι πρόδηλη. Και αυτό γιατί εφόσον το ζήτημα εμπίπτει μέσα στα πλαίσια άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου η οποία ασκείται πάντοτε δικαστικά και στη βάση δεδομένων, τα δεδομένα αυτά θα πρέπει να βρίσκονται ενώπιον του, έτσι ώστε να δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Στην παρούσα υπόθεση το αίτημα της τράπεζας και όπως προαναφέρεται τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου προφορικά χωρίς να κατατεθεί γραπτή αίτηση και χωρίς βέβαια να υπάρχει οποιαδήποτε ένορκη δήλωση στην οποία να εκτίθενται τα γεγονότα στα οποία η τράπεζα στηρίζει το αίτημα της. Τούτο, έχει ως αποτέλεσμα να μην έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου όλα εκείνα τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση και θα καθιστούσαν εφικτή την άσκηση της δικαστικής κρίσης. Από την στιγμή δε που η Γενική Αίτηση έχει επιδοθεί στους πωλητές αλλά και στο κτηματολόγιο που αποτελούν όλα τα άμεσα ενδιαφερόμενα και αναγκαία μέρη, κανένας λόγος δεν διαφαίνεται να υπάρχει που να καθιστά πρόδηλη την ανάγκη για έγκριση του αιτήματος. Τα όσα δε εκτίθενται στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της για δικαιώματα που μπορεί να έχει η τράπεζα επί του ακινήτου που αφορά και η Γενική Αίτηση και για τα συμφέροντα της τράπεζας που τυχόν παραβλάπτονται, δεν μπορούν βεβαίως να ληφθούν υπόψη αφού όπως είναι πολύ καλά γνωστό με την αγόρευση συνηγόρου δεν μπορεί να εισάγεται μαρτυρία. Συνακόλουθα το αίτημα απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας στην Γενική Αίτηση και εναντίον της Συνεργατικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Μ. Λάρμου-Παπαδήμα, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο