KAVALLA FOREST LIMITED κ.α. ν. BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED, Αρ. Αίτησης Έφεσης: 78/18, 23/4/2018

(23)λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η αίτηση δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Ανδρόνικου Σταυρινού, υπαλλήλου της Εφεσίβλητης στο Τμήμα Δικαστικών Υποθέσεων. Με αυτήν προσφέρονται τα γεγονότα που αφορούν την αίτηση/έφεση αλλά και έκφραση νομικών θέσεων. Η τακτική αυτή την οποίαν ακολούθησε και ο Αιτητής, δεν ενδείκνυται, αφού στην ένορκη δήλωση παρατίθενται μόνο γεγονότα σχετικά με το ζήτημα το επίδικο. Η Εφεσίβλητη Τράπεζα παρεχώρησε στην Αιτήτρια 1 διάφορες πιστωτικές διευκολύνσεις προς εξασφάλιση των οποίων, μεταξύ άλλων, ενεγράφησαν προς όφελος της Τράπεζας οι πιο κάτω υποθήκες: «Α) Υποθήκη με αριθμό Υ630/2003 για το ποσό των Λ.Κ.100.000,00σ ήτοι €170.860,14σ. πλέον σύνθετο τόκο προς 8,00% (κυμαινόμενο) και έξοδα, επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/5415, Τεμ. 450, Φ/Σχ. XLV/43, χωράφι, στην Τρεμιθούσα στην Πάφο εγγεγραμμένο το όλο μερίδιο, υποθηκευμένο μερίδιο το όλο και ως εν τη εγγραφή. Β) Υποθήκη με αριθμό Υ2203/2008, για το ποσό των €500.000,00σ. πλέον σύνθετο τόκο προς 6,645% (κυμαινόμενο) και έξοδα, επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/4373, Τεμ. 322, Φ/Σχ. XLV/43, ισόγεια κατοικία, στην Τρεμιθούσα στην Πάφο, εγγεγραμμένο το όλο μερίδιο, υποθηκευμένο μερίδιο το όλο και ως εν τη εγγραφή. Γ) Υποθήκη με αριθμό Υ4109/2010, για το ποσό των €500.000,00σ. πλέον σύνθετο τόκο προς 8,5% (κυμαινόμενο) και έξοδα, επί των ακινήτων με αριθμό εγγραφής 0/6486, 6489, 6490 Τεμ. Επί 531, Σ/Σχ. 45/43 διώροφες κατοικίες με αυλή, στην Τρεμιθούσα της Πάφου εγγεγραμμένο το όλο μερίδιο, υποθηκευμένο μερίδιο το όλο και ως εν τη εγγραφή. Δ) Υποθήκη με αριθμό Υ948/2011, για το ποσό των €370.000,00σ. πλέον σύνθετο τόκο προς 8,5% (κυμαινόμενο) και έξοδα, επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/6483, Τεμ. Επί 531 Φ/Σχ. 45/43, διώροφη κατοικία με αυλή, εγγεγραμμένο το όλο μερίδιο, υποθηκευμένο μερίδιο το όλο και ως εν τη εγγραφή και επί του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/3797 τεμ. 148 Φ/Σχ 52/09, χωράφι, στα Χολέτρια της Πάφου, εγγεγραμμένο το όλο μερίδιο, υποθηκευόμενο μερίδιο το όλο και επί του οποίου ανεγέρθηκαν κτίρια.» Συνεπεία της καθυστέρησης αποπληρωμής της πιστωτικής διευκόλυνσης, η Εφεσίβλητη Τράπεζα τερμάτισε στις 14.1.2014 τη λειτουργία του λογαριασμού δανείου και κατέστησε τα οφειλόμενα ποσά πληρωτέα και απαιτητά (Τεκμήριο Ε). Είναι αποδεκτή η καταχώριση εκ μέρους της Εφεσίβλητης Τράπεζας της αγωγής υπ΄ αριθμό 1811/2014 καθώς και η εκ μέρους του Αιτητή καταχώριση Έκθεσης Υπεράσπισης. Ακολούθως, η Εφεσίβλητη προχώρησε με τη διαδικασία του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου 9/65. Τα ανωτέρω γεγονότα, ήτοι η παραχώρηση τραπεζικών διευκολύνσεων καθώς και η συνομολόγηση των επίδικων υποθηκών δεν αμφισβητούνται. Είναι επίσης αποδεκτή από τους Αιτητές η παραλαβή των ειδοποιήσεων Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ», παρόλο ότι αμφισβητούν την ορθότητα της επίδοσης, καθώς και την ημερομηνία αυτής, θέματα τα οποία εξετάζονται πιο κάτω. Οι συνήγοροι έχουν αναπτύξει με γραπτές αγορεύσεις την επιχειρηματολογία και θέσεις τους, αναφορά στις οποίες γίνεται κατωτέρω. Νομικό πλαίσιο: Προτού γίνει ενασχόληση με τους λόγους έφεσης και ένστασης κρίνεται σκόπιμο να καταγραφεί η ισχύουσα επί του θέματος νομοθεσία. Δυνάμει των διατάξεων του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/1965, σε περίπτωση υπερημερίας ως ορίζει το άρθρο 27, αποτέλεσμα της οποίας ολόκληρο το ενυπόθηκο χρέος καθίσταται πληρωτέο και η υπερημερία διαρκεί πέραν των 120 ημερών από την ημερομηνία που αυτό καθίσταται πληρωτέο, τότε ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην προβλεπόμενη από το Μέρος VIA διαδικασία (άρθρο 44Β(γ)). Η έναρξη της διαδικασίας επιτυγχάνεται με την αποστολή της ειδοποίησης Τύπου «Ι» (άρθρο 44Γ) η οποία όταν ο δανειστής είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα συνοδεύεται από την ειδοποίηση Θ (άρθρο 44Β 2(α)). Με την ειδοποίηση Τύπου «Ι» αποστέλλεται και κατάσταση λογαριασμού του ενυπόθηκου χρέους, τόκων κ.λ.π.. Με αυτήν καλείται ο οφειλέτης όπως εξοφλήσει εντός προθεσμίας 30 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης το οφειλόμενο ποσό. Στο ίδιο άρθρο υπάρχει η εξής επιφύλαξη: «44Γ-

(1)Τηρουµένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόµενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «I» του ∆εύτερου Παραρτήµατος, συνοδευόµενη από κατάσταση λογαριασµού του οφειλόµενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύµφωνα µε την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασµού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσµία όχι µικρότερη των τριάντα

(30)ηµερών από την ηµεροµηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόµενου ποσού: Νοείται ότι, µε την ειδοποίηση ενηµερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση µη εξόφλησης του οφειλόµενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωµα του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου µε βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.» Σε περίπτωση παράλειψης συμμόρφωσης εντός της ταχθείσας προθεσμίας, προς τις απαιτήσεις της ειδοποίησης Τύπου «Ι», τότε αποστέλλεται προς τον οφειλέτη και προς οιονδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία πρέπει να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί µε πλειστηριασµό· η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «ΙΑ» του ∆ευτέρου Παραρτήµατος, εντός περιόδου όχι µικρότερης των τριάντα

(30)ηµερών από την καθορισµένη ηµέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου (άρθρο 44Γ

(2)). Το άρθρο 44Δ

(1)προβλέπει τη διαδικασία εκτίμησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Μεταξύ αυτών (άρθρο 44Δ

(2)) προνοείται ότι ο ενυπόθηκος δανειστής επιδίδει ειδοποίηση στον ενυπόθηκο οφειλέτη, σύμφωνα με τον Τύπο «ΙΒ» του Δεύτερου Παραρτήματος στην οποία τον πληροφορεί πως εντός δέκα

(10)ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης θα προχωρήσει στο διορισμό εκτιμητή. Δικαίωμα διορισμού δεύτερου εκτιμητή παρέχεται δια του άρθρου 44Δ

(1)και στον οφειλέτη, ώστε να ετοιμαστούν ανεξάρτητες εκτιμήσεις. Με την πάροδο 10 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης «ΙΒ», ο οφειλέτης οφείλει να ενημερώσει τον δανειστή για την ταυτότητα του εκτιμητή που διόρισε. Με τον πρώτο λόγο ένσταση η Εφεσίβλητη προβάλλει ότι η αίτηση είναι παραπλανητική, προκαλεί σύγχυση και ως τέτοια θα πρέπει να απορριφθεί. Η συνήγορος της Εφεσίβλητης επαναλαμβάνει το λόγο τούτο και υποδεικνύει πως: «Οι Αιτητές προχώρησαν στην καταχώρηση μίας και μόνο Αίτησης λόγω προφανώς έλλειψης χρόνου και έντεχνα προσπαθούν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο συμπεριλαμβάνοντας όλες τις Ειδοποιήσεις οι οποίες εστάλησαν για τις τέσσερις Υποθήκες αντί να καταχωρήσουν ξεχωριστές Αιτήσεις. Ακόμα και αν το Δικαστήριο θεωρήσει ότι οι Αιτητές ορθώς καταχώρησαν μία Αίτηση καθότι οι επίδικες υποθήκες εξασφαλίζουν τον ίδιο λογαριασμό και περιλαμβάνονται στην Αγωγή 1811/2014, ευσεβάστως υποβάλλουμε ότι πέραν του ότι εξασφαλίζουν την ίδια πιστωτική διευκόλυνση, έχουν σταλεί ξεχωριστές Ειδοποιήσεις και οι προγραμματισμένοι πλειστηριασμοί είναι σε διαφορετικές ημερομηνίες εφόσον και τα ενυπόθηκα ακίνητα είναι διαφορετικά για κάθε Υποθήκη». Απαντώντας στο λόγο τούτο ένστασης ο συνήγορος των Αιτητών υπογραμμίζει πως σε καμία περίπτωση η αίτηση είναι παραπλανητική ή προκαλεί σύγχυση αφού φαίνεται ξεκάθαρα από το περιεχόμενο της σε ποιες υποθήκες αναφέρεται, σε ποια τεμάχια και σε ποιον πλειστηριασμό. Εξηγεί πως ο λόγος για την καταχώριση μιας αίτησης είναι το γεγονός πως και οι τέσσερις υποθήκες αφορούν το ίδιο δάνειο και αποτελούν αντικείμενο της αγωγής 1811/2014. Ο Νόμος και οι Κανονισμοί δεν καθορίζουν αλλά ούτε και απαγορεύουν τη συνύπαρξη στην ίδια αίτηση πέραν του ενός αντικειμένου προς ακύρωση. Ενδεχόμενα η συνύπαρξη και εξέταση αρκετού αριθμού πλειστηριασμών να δημιουργεί πρόβλημα εάν για κάποια ειδοποίηση η αίτηση είναι εκπρόθεσμη είτε οι λόγοι παραμερισμού ποικίλουν. Στην προκειμένη περίπτωση δεν φαίνεται να προκάλεσε σύγχυση στην Εφεσίβλητη αναφορικά με τις ημερομηνίες αποστολής και λήψης των ειδοποιήσεων αφού περιγράφονται με λεπτομέρεια. Πέραν τούτου, οι λόγοι έφεσης είναι οι ίδιοι για όλες τις ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ», ανεξάρτητα σε ποιον πλειστηριασμό αναφέρονται. Επιπλέον εξοικονομείται με τη διαδικασία αυτή χρήμα αλλά και δικαστικός χρόνος. Συνεπώς ο λόγος αυτός ένστασης δεν ευσταθεί. Ο λόγος έφεσης 7 αναφέρει πως η διαδικασία που επιχειρήθηκε να αρχίσει με την επίδοση των ειδοποιήσεων Τύπου «Θ», «Ι», «ΙΑ και «ΙΒ» είναι άκυρη. Ως αιτιολογία προβάλλουν πως ουδέποτε έλαβαν τις εκ του Νόμου ειδοποιήσεις και συγκεκριμένα, δεν έγινε επίδοση των ειδοποιήσεων Τύπου «Ι» και Τύπου «Θ» και εάν ήθελε φανεί ότι έγινε κάποια επίδοση αυτή δεν ήταν αρκετή και/ή ικανοποιητική και δεν έφερε σε γνώση των Αιτητών τα πιο πάνω έγγραφα. Δεν έγινε σωστή επίδοση των ειδοποιήσεων Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ» καθότι οι Αιτητές τα άφησαν στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου αρκετές μέρες μετά την ισχυριζόμενη επίδοση. Ανεξάρτητα από το εάν οι ειδοποιήσεις Τύπου «Θ» και «Ι» είναι εφέσιμες, η επίδοση τους, ως προαπαιτούμενο για έκδοση και επίδοση της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ», θα πρέπει να εξεταστεί και αποδειχθεί. Για το θέμα τούτο αναφέρει ο ενόρκως δηλών, Αιτητής 2: «Η Καθ΄ ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη ουδέποτε επέδωσε σε μένα προσωπικά την ειδοποίηση τύπου «Ι» συνοδευόμενη από την ειδοποίηση τύπου «Θ» και ουδέποτε ήταν υπόψη μου τα πιο πάνω έγγραφα, ούτε ήταν υπόψη μου εάν παρέλαβε οποιοσδήποτε άλλος Αιτητής-Εφεσείοντας τα πιο πάνω Έγγραφα. Την 01/03/2018 που ισχυριζόμενα μας επέδωσαν την ειδοποίηση τύπου «ΙΑ» συνοδευόμενη από την ειδοποίηση τύπου «ΙΒ» με επισυνημμένη κατάσταση λογαριασμού, ισχυρίζομαι ότι δεν έγινε επίδοση αλλά βρήκα τα έγγραφα παρατημένα στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου μου αρκετές μέρες αργότερα.» Από τα ανωτέρω προκύπτει πως μόνον για τον εαυτό του μπορεί να επικαλεστεί μη επίδοση αφού για τους λοιπούς Αιτητές ουσιαστικά εκφράζει άγνοια. Αντικρούει η Εφεσίβλητη αυτό το λόγο έφεσης με το λόγο ένστασης 5 όπου καταγράφει πως: «οι Ειδοποιήσεις Τύπου Θ και Ι επιδόθηκαν δεόντως στους Αιτητές και/ή ενυπόθηκο οφειλέτη/ενδιαφερόμενα πρόσωπα, ως ο Ν.9/1965ορίζει και ως προνοούν οι Θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας, μέσω Ιδιώτη Επιδότη στις 08/11/2017 για τις υποθήκες Υ630/2003, Υ2203/2008 και Υ4109/2010 και στις 13/11/2017 για την υποθήκη Υ948/2011 και οι Αιτητές έλαβαν γνώση επί των εν λόγω Ειδοποιήσεων.» Με την ένορκη δήλωση του Σταυρινού επαναλαμβάνονται ενόρκως τα ανωτέρω και επισυνάπτει ως Τεκμήρια ΣΤ1, ΣΤ2, ΣΤ3 και ΣΤ4 αντίγραφα των ενόρκων δηλώσεων των επιδόσεων των σχετικών ειδοποιήσεων στους Αιτητές. Από τα Τεκμήρια ΣΤ1, ΣΤ2 και ΣΤ3 καταδεικνύεται πως έγινε επίδοση προς την Κυριακή Δράκου, τόσον προσωπικά για την ίδια όσο και για την Αιτήτρια 1 υπό την ιδιότητα της ως διευθύντρια και για τον Αιτητή 2, του οποίου είναι σύζυγος, στις 8.11.2017 για τις υποθήκες 630/03, 2203/03 και 4109/10 των ειδοποιήσεων Τύπου «Θ», «Ι» και κατάσταση λογαριασμού. Από το Τεκμήριο ΣΤ4 προκύπτει πως έγινε επίδοση στην Αιτήτρια 1 στο εγγεγραμμένο της γραφείο έναντι της υπογραφής της Αιτήτριας 3 η οποία παρέλαβε και για τον Αιτητή 2 και για την ίδια προσωπικά (Υ948/11). Οι Αιτητές δεν έχουν αντικρούσει τους ισχυρισμούς αυτούς που αποδεικνύουν την επίδοση. Παρουσιάζονται δε με την αγόρευση του συνηγόρου τους να μην την στηρίζουν ουσιαστικά αφού αρκείται να αναφέρει πως: «Αρχικά υπάρχει αμφισβήτηση από τους αιτητές αναφορικά με την επίδοση τόσο των ειδοποιήσεων Τύπου Θ και Ι όσο και των ειδοποιήσεων Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ». Το κυριότερο όμως είναι ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της αγωγής 1811/2014 και της αγωγής 322/19.» Αναφορικά με την επίδοση των ειδοποιήσεων Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ», για την οποία ο ενόρκως δηλών Αιτητής 2 ισχυρίζεται ότι δεν ήταν καλή διότι αφέθηκε στο αυτοκίνητο του, αντικρούεται με την ένορκη δήλωση του Σταυρινού και τα Τεκμήρια Ζ1, Ζ2, Ζ3 και Ζ4 τα οποία είναι αντίγραφα ενόρκων δηλώσεων του επιδότη όπου αναφέρεται πως επιδόθηκαν προσωπικά, πλην όμως αρνήθηκαν να παραλάβουν και υπογράψουν. Όπως ορθά υποδεικνύει η συνήγορος της Εφεσίβλητης η Δ.5 θ.2 η οποία αναφέρεται στην επίδοση Κλητηρίου Εντάλματος, δεν επιβάλλει την υπογραφή της παραλαβής κλητηρίου για να είναι έγκυρη η επίδοση του, πλην όμως αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο της επίδοσης. Συνεπώς η άρνηση παραλαβής των ειδοποιήσεων Τύπου «Θ» και «Ι» από την Αιτήτρια 3 και των ειδοποιήσεων Τύπου «ΙΑ» από τους Αιτητές δεν σημαίνει ούτε ισοδυναμεί με μη επίδοση, ούτε με μη λήψη γνώσης (Αναφορικά με την αίτηση της Marta Ayredin Mohammed κ.α. για έκδοση εντάλματος της φύσης habeas corpus

(2012)1 A.A.Δ. 1078). Συνεπώς κρίνεται πως οι επίδικες ειδοποιήσεις επεδόθηκαν ορθά στους Αιτητές οι οποίοι και έλαβαν γνώση αυτών, οι μεν Τύπου «Θ» και «Ι» στις 8.11.217 και 13.11.2017 οι δε Τύπου «ΙΑ» την 1.3.

1. Προκύπτει μετά το ανωτέρω εύρημα πως αναφορικά με τις ειδοποιήσεις Τύπου «Θ» και «Ι», ακόμη και να είναι εφέσιμες, η παρούσα αίτηση/έφεση είναι εκπρόθεσμη και έτσι δεν εξετάζονται οι λόγοι έφεσης και ένστασης που αναφέρονται σε αυτές. Στον ίδιο λόγο έφεσης με την αιτιολογία Δ αναφέρεται πως δεν έχουν ενημερωθεί επαρκώς για την οφειλή τους και/ή ότι η κατάσταση που τους έχει αποσταλεί δεν πληροί τις προϋποθέσεις και τον τύπο των άρθρων 44Β, 44Γ και 44Δ. Ούτε αυτή η εισήγηση ευσταθεί αφού η επιδοθείσα με την ειδοποίηση Τύπου «Ι» κατάσταση λογαριασμού είναι σύμφωνη με όσα καθορίζονται στα ανωτέρω άρθρα, τα οποία δεν προβλέπουν για λεπτομερή κατάσταση λογαριασμού. Με τον λόγο έφεσης 2 προβάλλεται πως οι ειδοποιήσεις δεν πληρούν τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις. Δεν υπάρχει αιτιολογία για τον λόγο αυτό, ούτε και προστίθεται οτιδήποτε άλλο αποδεικτικό του λόγου αυτού έφεσης, στην ένορκη δήλωση του Αιτητή
2. Πλην όμως, τα Τεκμήρια Ζ1 τα οποία περιλαμβάνουν αντίγραφα των ειδοποιήσεων Τύπου «ΙΑ» που επιδόθηκαν αλλά και το Τεκμήριο 1 που επισυνάπτει ο Αιτητής 2 στην ένορκη δήλωση το οποίο αποτελεί τις ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ» που έχουν επιδοθεί, αποδεικνύει ότι είναι σε πλήρη συμμόρφωση με τα δείγματα του Δεύτερου Παραρτήματος του Νόμου 9/
3. Συνεπώς το Δικαστήριο θα προχωρήσει στην εξέταση των λόγων έφεσης που άπτονται των προϋποθέσεων για ακύρωση της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Το άρθρο 44Γ

(3)προνοεί με εξαντλητικό τρόπο τους λόγους για τους οποίους μια ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» παραμερίζεται. Δηλαδή όταν: «(α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις· (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί· (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή· (δ) εκκρεμεί αγωγή ενώπιον Δικαστηρίου για την ειδοποίηση που προβλέπεται στο εδάφιο

(1).» Με τους λόγους έφεσης 2 και 7 θίγονται οι προϋποθέσεις (α) και (β) (αν και όχι ευθέως) οι οποίες ήδη έχουν εξεταστεί και κριθεί αβάσιμες. Εμμέσως μπορεί να λεχθεί ότι ο λόγος έφεσης 5 άπτεται της προϋπόθεσης (δ), ήτοι ότι εκκρεμεί αγωγή, αν και η εκκρεμοδικία της αγωγής 322/18 χρησιμοποιείται για να ισχυρισθούν οι Αιτητές ότι έχουν γνήσια αξίωση εναντίον της Καθ΄ ης η αίτηση και θα ήταν άδικο να προχωρήσει η πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Αποτελεί τη θέση του συνηγόρου των Αιτητών ότι η αγωγή 322/18 καθώς και η υπεράσπιση στην αγωγή 1811/2014 εμπίπτον στον ορισμό της έννοιας αγωγή, καθότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης αμφισβητεί με τον τρόπο αυτό το χρέος του. Απ΄ την αντίπερα όχθη η συνήγορος της Εφεσίβλητης υποδεικνύει πως: «Εάν οι Αιτητές ήθελαν πραγματικά να αμφισβητήσουν το οφειλόμενο ποσό και να προβάλουν αξιώσεις εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση, είχαν την ευκαιρία να το πράξουν από το 2014 οπότε και τους απεστάλησαν οι επιστολές τερματισμού των πιστωτικών διευκολύνσεων τους με την Καθ΄ ης η Αίτηση ως το Τεκμήριο Ε στην Ε/Δ Σταυρινού. Το γεγονός ότι πέραν της καταχώρησης της Υπεράσπισης τους στην Αγωγή 1811/2014 τις 02/11/2015, δεν έλαβαν οποιαδήποτε μέτρα εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση, ευσεβάστως θεωρούμε ότι οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η καταχώρηση της παρούσας Αίτησης, όπως και της Αγωγής 322/2018 η οποία καταχωρήθηκε ταυτόχρονα, αποτελούν προσπάθεια εξυπηρέτησης αλλότριων σκοπών καθώς επίσης και επιδίωξη δημιουργίας καθυστέρησης στην ενάσκηση των απορρεόντων από το Ν.9/1965δικαιωμάτων της Καθ΄ ης η Αίτηση.» Το παρόν Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να ασχοληθεί με το ίδιο θέμα στην αίτηση/έφεση 176/16, Κάτια Ορφανίδου v. Alpha Bank Cyprus Ltd, ημερ. 15.12.2016, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Προτού γίνει ενασχόληση για το τι σημαίνει αγωγή σε σχέση με την ειδοποίηση Τύπου Ι, πρέπει να μνημονευθούν ορισμένοι κανόνες ερμηνείας των Νομοθετημάτων. Η ερμηνεία ανήκει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Η αυστηρή γραμματική ερμηνεία ανήκει στο παρελθόν. Έχει πλέον εδραιωθεί η ερμηνεία με αναφορά στο σκοπό του νομοθετήματος. Όπου η γραμματική ερμηνεία οδηγεί σε καταφανώς άτομα αποτελέσματα και το λάθος στη διάρθρωση της νομοθεσίας είναι πασίδηλο, παρέχεται η δυνατότητα αποφυγής της ερμηνείας που θα οδηγούσε σε τέτοια αποτελέσματα. Ούτε σε παράδοξα ή παράλογα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσει μια ερμηνεία. Όταν οι πρόνοιες είναι σαφείς δεν επιτρέπεται απόκλιση από ρητές νομοθετικές διατάξεις. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να πληρώνει κενά σε ένα νόμο (Κωνσταντίνου v. Αντωνιάδη, Πολ. Έφεση 4787, ημερ. 23.1.98, Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας, Α.Ε. 1804, ημερ. 20.5.98, Τροκκούδης v. Πέτρου κ.α., Αίτηση 4/97, ημερ. 10.4.98, Ρόναλντ Γουοτς κ.α. v. Γιάννη Λαούρη, Πολιτική Έφεση 319/08, ημερ. 7.7.2014). Όπου δε ο νόμος που τυγχάνει ερμηνείας σχετίζεται με ανθρώπινα δικαιώματα, τότε σε περίπτωση αμφιβολίας αυτή πρέπει να επιλύεται υπέρ του δικαιώματος του πολίτη (Π. Καυκαρή, Αίτηση 2/04, ημερ. 28.1.2004). Έχοντας τα ανωτέρω κατά νου θα εξετάσω την εν λόγω προϋπόθεση. Η αγωγή πρέπει να εγείρεται από τον οφειλέτη εναντίον της ειδοποίησης Τύπου Ι. Όχι για τον τύπο ή το κύρος αυτής αλλά για το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα που αυτή επιδιώκει να επιφέρει. Η διάταξη 44Γ

(1)προνοεί: «44Γ.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.» Συνεπώς η ειδοποίηση Τύπου Ι συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού κ.λ.π. και καλώντας τον ενυπόθηκο οφειλέτη να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για καταχώριση αγωγής για αμφισβήτηση του δικαιώματος του ενυπόθηκου δανειστή να αξιώνει πληρωμή και καταβολή αυτών. Σκοπός της τεθείσας αυτής προϋπόθεσης είναι να προλάβει ή και να εμποδίσει τον ενυπόθηκο δανειστή στην αποστολή της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ και την προώθηση της διαδικασίας του πλειστηριασμού. Η ενεργοποίηση του δικαιώματος αυτού του ενυπόθηκου δανειστή, ουσιαστικά αναστέλλεται και παγοποιείται με την εκκρεμότητα της αγωγής. Η φράση «εκκρεμεί αγωγή» σε σχέση με την ειδοποίηση Τύπου Ι, εγείρει ένα άλλο ερώτημα. Για το χρονικό διάστημα καταχώρισης της αγωγής αυτής. Εκείνο που μπορεί να λεχθεί είναι πως η αγωγή πρέπει να εκκρεμεί πριν την αποστολή της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ, αφού προνοείται ως ένας από τους λόγους ακύρωσης της. Άλλως πώς θα εδίδετο δικαίωμα δημιουργίας προϋποθέσεων για λόγους έφεσης και παραμερισμού.» Όλες οι προϋποθέσεις παραμερισμού της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» ανάγονται στο χρόνο έκδοσης και επίδοσης της. Για τούτο και η εκκρεμοδικία της αγωγής πρέπει να υφίσταται κατ΄ εκείνο το χρόνο αφού σκοπός είναι να παρεμποδιστεί η Τράπεζα να προχωρήσει με τη διαδικασία πλειστηριασμού. Όχι να καταχωρηθεί αγωγή μετά την επίδοση, ώστε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ακύρωση της. Και τούτο καταχρηστικά. Ενισχυτικό της θέσης αυτής, κρίνεται πως είναι η τελευταία παράγραφος του εδαφίου 5 της ειδοποίησης Τύπου «Θ». Με αυτό το εδάφιο-παράγραφο ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι έχει δικαίωμα να προσφύγει στο Επαρχιακό Δικαστήριο αμφισβητώντας το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει στην απαίτηση του χρέους του. Συνεχίζει δε καταλήγοντας πως: «.οποιαδήποτε πράξει πρέπει να αρχίσει πριν την επίδοση της ειδοποίησης σε εσάς για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου σας σύμφωνα με το άρθρο 44Γ

(2)του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2014 (Ν.142

(1)του 2014). Όπως ανωτέρω λέχθηκε η αγωγή 322/18 καταχωρήθηκε στις 30.3.30218, ταυτόχρονα με την καταχώριση της παρούσας αίτησης/έφεσης δηλαδή 29 ημέρες μετά την παραλαβή της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Συνεπώς δεν εμπίπτει στην έννοια αγωγή η οποία να εκκρεμεί κατά την παραλαβή της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ», σχετικά με το περιεχόμενο της ειδοποίησης και την αμφισβήτηση αυτού. Κρίνεται συνεπώς πως δεν πληρείται καμία από τις προϋποθέσεις για ακύρωση της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Παρά την ανωτέρω κατάληξη θα εξεταστεί ο λόγος έφεσης 3 με τον οποίο προβάλλεται καταχρηστική άσκηση της διαδικασίας του Μέρους VIA του Νόμου, επειδή ήδη εκκρεμεί η αγωγή 1811/14 ενώπιον του Δικαστηρίου Πάφου. Αναφέρει ο συνήγορος των Αιτητών: «Το άρθρο 44Α

(4)του Νόμου 9/1965 αναφέρει: «44Α-

(4)Καμία διάταξη του παρόντος Μέρους δεν αποκλείει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει με την έγερση πολιτικής αγωγής για την εξασφάλιση διατάγματος δικαστηρίου για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου.» Συνεπώς η διαδικασία που προβλέπει το ΜΕΡΟΣ VIA θα πρέπει να προηγείται της καταχώρησης Αγωγής στο Επαρχιακό Δικαστήριο γιατί διαφορετικά καταστρατηγούνται τα δικαιώματα του ενυπόθηκου οφειλέτη. Ο ΤΥΠΟΣ Θ ειδοποιεί τον ενυπόθηκο οφειλέτη για το πιθανό του δικαίωμα για αναδιάρθρωση του χρέους του. Εντούτοις σε περίπτωση που έχει ήδη κινηθεί Αγωγή εναντίον του, τέτοιο δικαίωμα για αναδιάρθρωση δεν υφίσταται και είναι αδύνατο να δοθεί τέτοια δυνατότητα. Για το λόγο αυτό, σε περίπτωση που υπάρχει ήδη Αγωγή εναντίον του ενυπόθηκου οφειλέτη, όπως συμβαίνει και με την παρούσα περίπτωση, είναι άδικο, καταχρηστικό και καταστρατηγεί το πνεύμα του Νόμου και τις προθέσεις του Νομοθέτη.» Απ΄ την αντίπερα όχθη η συνήγορος της Εφεσίβλητης υποστηρίζει πως ο Νόμος δεν αποκλείει τη συνύπαρξη αγωγής και διαδικασίας εκποίησης σύμφωνα με το Μέρος VIA του Νόμου 9/65. Παραπέμπει προς υποστήριξη της θέσης της σε αποφάσεις Επαρχιακών Δικαστών και του παρόντος Δικαστηρίου. Στις αποφάσεις του παρόντος Δικαστηρίου εξετάστηκε παρόμοιος λόγος έφεσης και κρίθηκε αβάσιμος. Υιοθετείται και επαναλαμβάνεται το σκεπτικό από την απόφαση στην αίτηση/έφεση 204/16, Frostin Limited v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, ημερ. 14.11.2016: «Πιστεύω πως μια αναδρομή στη σκοπιμότητα του Νόμου θα βοηθήσει την ερμηνεία του. Στόχος της θέσπισης του μέρους VIA, ήταν η πρόσδοση ταχύτητας στις διαδικασίες πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων και η είσπραξη των οφειλόμενων και εξασφαλιζόμενων με την υποθήκη ποσό ή ποσά. Για τούτο και οι προθεσμίες των 30 ημερών που τίθενται για πληρωμή αλλά ακόμη και η «ασφυκτική» προθεσμία των 30 ημερών από της καταχώρησης της αίτησης εντός της οποίας το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφανθεί (ο περί Πωλήσεως (Τροποποιητικός) Διαδικαστικός Κανονισμός 4/2015, άρθρο 14). Θεωρώ πως δεν είναι καθόλου άσχετη η έναρξη του Μέρους VIA με το άρθρο 44Α το οποίο καθορίζει την εφαρμογή του μέρους αυτού σε κάθε σύμβαση υποθήκης προγενέστερης ή μεταγενέστερης του Νόμου. Καθορίζει ρητά πως: «44Α.-

(1)Οι διατάξεις του παρόντος Μέρους εφαρµόζονται σε κάθε περίπτωση σύµβασης υποθήκης, η οποία ενεγράφη στο κτηµατικό µητρώο πριν από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόµου ή η οποία εγγράφεται στο κτηµατικό µητρώο µετά την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόµου.» Προχωρεί περαιτέρω ο Νόμος συσχετίζοντας το παρόν Μέρος VIA με το προηγούμενο Μέρος VI, με το οποίο η πώληση επιτυγχανόταν μετά από αίτηση προς τον Διευθυντή του Κτηματολογίου, και αναφέρει πως: «

(2)Καµία διάταξη του Μέρους VI δεν απαγορεύει σε ενυπόθηκο δανειστή να προχωρήσει µε την εφαρµογή της διαδικασίας πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου σύµφωνα µε τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.» Για να συνεχίσει στην επόμενη διάταξη όπου διαβάζουμε πως: «

(3)Καµία διάταξη του παρόντος Μέρους δεν απαγορεύει στον ενυπόθηκο δανειστή την εφαρµογή της διαδικασίας πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου σύµφωνα µε τις διατάξεις του Μέρους VI:» Τίθεται δε επιπροσθέτως η κάτωθι επιφύλαξη με την οποία οι χρονικές προθεσμίες που τίθενται με το Μέρος VIA να αναπροσαρμόζονται και σε όσα ποσά έχουν καταστεί πληρωτέα πριν την εφαρμογή του: «Νοείται ότι, σε περίπτωση που το ενυπόθηκο χρέος έχει καταστεί πληρωτέο πριν από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Μέρους, τα χρονικά περιθώρια και οι διαδικασίες που προβλέπονται στο παρόν Μέρος δύναται να τυγχάνουν εφαρµογής από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόµου.» Τίποτα συνεπώς και καμία διάταξη υπάρχει στο Νόμο, απαγορευτική της χρήσης από τον ενυπόθηκο δανειστή της διαδικασίας του μέρους τούτου για εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου. Ενδεχομένως η χρήση κάποιων εντύπων και διαδικασιών για να καταστεί το χρέος υπερήμερο ώστε να κινηθεί η διαδικασία του Μέρους VIA, να εφαρμόζεται όπου το χρέος είναι «οφειλόμενο». Οφειλόμενο όμως παραμένει και το εκ δικαστικής αποφάσεως ποσό, με τη διαφορά ότι η υπερημερία του είναι επιβεβαιωμένη. Ούτε βέβαια μπορούμε να μιλάμε για αναδιάρθρωση «δανείου» (τύπος Θ) αφού το δάνειο έχει καταστεί εξ΄ αποφάσεως χρέος. Εκείνο βέβαια που παραμένει είναι το χρέος. Εισέτι οφειλόμενο. Για το οποίο υπάρχει πάντα η δυνατότητα προσφοράς διευθέτησης του. Η ύπαρξη διατάγματος Δικαστηρίου για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου δεν καθιστά καταχρηστική την επιδίωξη πώλησης δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου δεδομένου πως ο δανειστής επιδιώκει το ίδιο αποτέλεσμα με κάποιον άλλο τρόπο τον οποίον του παρέχει σχετικός Νόμος. Η έκδοση δικαστικής απόφασης και σχετικού διατάγματος για πώληση ενυπόθηκου κτήματος παρέχει δικαιώματα στον εξ΄ αποφάσεως δανειστή. Δεν εναποθέτει υποχρέωση. Ούτε περιορίζει το δικαίωμα του δανειστή να ακολουθήσει άλλη μέθοδο εκτέλεσης ή πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου, όταν ο Νόμος του το επιτρέπει. Πρόσθετα, στην κρινόμενη περίπτωση όπου εκκρεμεί η αγωγή, η διάταξη αρ. 4 του άρθρου 44A επιτρέπει και όχι αποκλείει την παράλληλη διαδικασία επιδίωξης διατάγματος δι΄ αγωγής και προώθηση της διαδικασίας πώλησης από τον ενυπόθηκο δανειστή: «

(4)Καµία διάταξη του παρόντος Μέρους δεν αποκλείει το δικαίωµα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει µε την έγερση πολιτικής αγωγής για την εξασφάλιση διατάγµατος δικαστηρίου για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου.» Ουσιαστικά δεν επιζητείται η εξασφάλιση ενός νέου διατάγματος, αλλά η πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, του ιδίου αποτελέσματος που θα προκύψει από την εφαρμογή της έκδοσης διατάγματος πώλησης. Το ίδιο αποτέλεσμα, όπως οι ήδη υπάρχουσες διαδικασίες τις οποίες ο νομοθέτης δεν έχει καταργήσει και σε σχέση με τις οποίες επέλεξε όπως προσθέσει και προσφέρει μια εναλλακτική διαδικασία. Επισημαίνεται και πάλιν πως η σχετική διάταξη του άρθρου 44

(4)δεν απαγορεύει ούτε και αποκλείει τη συνύπαρξη αγωγής και της διαδικασίας του Μέρους VIA.» Σημαντικό και υποβοηθητικό για επίλυση του ζητήματος αποτελεί το Νομοσχέδιο και η αιτιολογική έκθεση αυτού, όπως δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Παράρτημα Έκτο, ημερ. 5 Νοεμβρίου 2014, στο οποίο αναφέρεται πως: «Σκοπός του παρόντος νομοσχεδίου είναι η τροποποίηση του βασικού νόμου, με την εισαγωγή νέου Μέρους VIA, το οποίο να προβλέπει για την πώληση ενυπόθηκων ακινήτων από τους ενυπόθηκους δανειστές, χωρίς την παρέμβαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου. Η ανάγκη εισαγωγής του νέου Μέρους VIA στο βασικό νόμο αποτελεί μνημονιακή προϋπόθεση και σκοπό έχει την επιτάχυνση των διαδικασιών εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων. Συγκεκριμένα, με το προτεινόμενο νομοσχέδιο προβλέπονται μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: (α) Η διαδικασία διεξαγωγής της εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων γίνεται εξ΄ ολοκλήρου από τον ενυπόθηκο δανειστή, χωρίς την οποιαδήποτε παρέμβαση κυβερνητικών υπηρεσιών, είτε με πλειστηριασμό είτε με πώληση.» Κρίνεται συνεπώς πως οι ανωτέρω λόγοι δεν ευσταθούν. Οι λόγοι έφεσης 4 και 6 ότι καταβάλλονται προσπάθειες για χρηματοδότηση και ανακαίνιση των έργων και ότι γίνονται προσπάθειες για εξεύρεση λύσης για την αγωγή 1811/2014 που αφορά τις επίδικες υποθήκες δεν αποτελούν βάσιμους λόγους παραμερισμού της παρούσας διαδικασίας. Με τον λόγο έφεσης 8 προωθείται η θέση ότι το χρέος δεν έχει καταστεί απαιτητό και δεν υπάρχει υπερημερία των Αιτητών. Δε τίθεται αντιλογία αυτού του λόγου ούτε υποστηρίζεται με την ένορκη δήλωση του Αιτητή 2, πλην της αναφοράς ότι δεν έχει σταλεί λογαριασμός ώστε να φαίνεται το χρέος και εάν αυτό κατέστη υπερήμερο. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και αντικρούεται με την ένορκη δήλωση Σταυρινού και το Τεκμήριο Ε το οποίο είναι επιστολή με την οποία τερματίζεται στις 14.1.2014 η παροχή πιστωτικών διευκολύνσεων. Οι ανωτέρω καταγραφέντες λόγοι έφεσης που αναπτύχθηκαν αφορούν αμφότερες τις ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ». Δεν έχει τεθεί οποιοσδήποτε άλλος λόγος ακύρωσης της ειδοποίησης Τύπου «ΙΒ», ξεχωριστός από εκείνο που ετέθη για την ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ», αφού όλοι οι λόγοι αναφέρονται και στις δύο αυτές ειδοποιήσεις. Το Δικαστήριο εξετάζει λόγους έφεσης και όχι ότι μπορεί να αναπτυχθεί στις αγορεύσεις, εκτός εκείνου του πλαισίου. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ΄ ης η αίτηση-Εφεσίβλητης και εναντίον των Αιτητών-Εφεσειόντων όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil/General Applications/Final Αναφορά: (Αίτηση/Έφεση - Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» και Τύπου «ΙΒ»- επίδοση -ύπαρξη αγωγής) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο