JOLLYBREAK (FRANCHISE) LIMITED ν. FRY PAPA'S FISH & CHIPS RESTAURANT LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής? 368/17, 15/3/2018

(1)«Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και ανυπόστατη.

(2)Δεν συντρέχουν και/η δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση συνοπτικής απόφασης και δη η τρίτη προϋπόθεση της Δ.18 Θ.1.

(3)Η καταχώρηση της αίτησης αυτής συνιστά κατάχρηση διαδικασίας και προσπάθεια καθυστέρησης της παρούσας διαδικασίας.

(4)Η αίτηση είναι ελλιπής, αόριστη και δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε λόγο που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.

(5)Η αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η Νομολογία για την έκδοση τέτοιας φύσης διατάγματος.

(6)Οι καθ' ων η Αίτηση έχουν πραγματική και καλή υπεράσπιση και καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας.

(7)Τα γεγονότα της Ενόρκου Δηλώσεως που συνοδεύουν την Αίτηση δεν είναι αρκετά και/η ικανά για την έκδοση συνοπτικής απόφασης.

(8)Η Αιτήτρια απέκρυψε απο το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα και ειδικότερα τους όρους της μεταξύ τους συμφωνίας ημερ. 05/05/16, στην οποία το γραμμάτιο ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο.

(9)Η Αιτήτρια δεν απέδειξε και/η δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο οτι η Εγγύηση στο αναφερόμενο Γραμάτιο ημερ. 05/05/16 ήταν νομότυπη και εκτελεστή συμφώνως του Άρθρου 5 του Περί Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο 197(Ι) 2003.» Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα ένσταση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Κυριάκου Παπαδάμου, ημερ. 20.11.2017, απο το Αυγόρου. Παραθέτω αυτούσια την Ε/Δ του ꞉ «Είμαι ο εναγόμενος αρ.2 στην υπο τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, και είμαι εξουσιοδοτημένος και απο τον Εναγόμενο αρ.3 να προβώ στην παρούσα Ένορκη Δήλωση. Γνωρίζω τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης απο προσωπική γνώση καθότι έχω στα χέρια μου όλα τα έγγραφα που αφορούν την εν λόγω αγωγή, και ως τυγχάνω νομικής συμβουλής απο τους Δικηγόρους μου. Έχω διαβάσει προσεκτικά την αίτηση της Ενάγουσας-Αιτήτριας και την Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει και αρνούμαι το περιεχόμενο αυτών. Ο κος Στέλιος Πολυκάρπου στην Ένορκη του Δήλωση δεν αποκάλυψε το σύνολο των όρων της Συμφωνίας ημερ. 05/05/16 μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης 1, και δη τον όρο 5 της συμφωνίας που θέτει υπό αίρεση την πληρωμή του ποσού των €40,000- αναλόγως του αποτελέσματος της αίτησης για άδεια λειτουργίας της επιχείρησης και της πιθανότητας καταβολής ποσών για την εξαγορά χώρων στάθμευσης ως προϋπόθεση για την έκδοση της άδειας λειτουργίας. Τα σχετικά αντίγραφα της απόδειξης είσπραξης των σχετικών τελών είναι ήδη ενώπιον του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο 2 στην ένορκη μου δήλωση ημερ. 20/07/17 που συνόδευε την ένσταση μας στην έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Ως τυγχάνω νομικής συμβουλής η απαίτηση της ενάγουσας αιτήτριας δεν είναι ξεκαθαρισμένη και δεν μπορεί να γίνει απαιτητή μέχρι την τελική ξεκαθάριση του, συμπαρασύροντας και το γραμμάτιο το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την συμφωνία των μερών και αποτελεί εγγύηση του τελικού πληρωτέου ποσού. Επιπρόσθετα, ως τυγχάνω νομικής συμβουλής η Ενάγουσα- Αιτήτρια για να προχωρήσει στην έκδοση απόφασης εναντίον μας ως εγγυητές επι του γραμματίου θα έπρεπε να παρουσιάσει και να αποδείξει οτι ακολουθήθηκαν όσα προνοούνται στο Άρθρο 5 του Περί Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο 197(Ι) 2003 και πως η εγγύηση είναι νομότυπη και εκτελεστή, κάτι το οποίο εμείς αμφισβητούμε. Εφόσον δεν τηρήθηκαν τα όσα προστάζει το Άρθρο 5 του Νόμου η εγγύηση τόσο εμένα όσο και του Εναγόμενου 3 είναι άκυρες και δεν επιφέρουν κανένα έννομο αποτέλεσμα. Επομένως, θεωρούμε ότι έχουμε καλή υπεράσπιση στην Αγωγή της Ενάγουσας και πως η παρούσα Αίτηση είναι καταχρηστική γιατί δεν περιλαμβάνει όλα τα ουδιώδη για την υπόθεση γεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου. Ως τυγχάνω νομικής συμβουλής δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον μας καθώς δεν προκύπτει απο την Ένορκη Δήλωση του κ. Στέλιου Πολυκάρπου οτι η αξίωση τους είναι εκκαθαρισμένη καθώς το γραμμάτιο συνήφθει ως εγγύηση της συμφωνίας η οποία προνοεί την αποκοπή ποσών απο τις €40,000 για άδεια λειτουργίας της επιχείρησης και χώρων στάθμευσης τα οποία εκκρεμούν, και δεν πληρούνται ούτε οι προϋποθέσεις που επιβάλλονται απο το Άρθρο 5 του περί Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο 197(Ι) 2003 ώστε η εγγύηση να είναι έγκυρη. Ως με συμβουλεύουν οι Δικηγόροι μου η αξίωση της Ενάγουσας τελεί υπο την ως άνω αναφερόμενη αίρεση και ελλείπουν τα στοιχεία που απαιτεί ο Νόμος για να είναι νομότυπη η εγγύηση επι του γραμματίου και η Ενάγουσα εμποδίζεται απο το να ζητά συνοπτική απόφαση προφασιζόμενη μη υπεράσπιση μας.» (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του Δικαστηρίου.) Επισημαίνω ότι δεν υπήρξε αίτημα από πλευράς των συνηγόρων για αντεξέταση των ομνυόντων επί του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεών τους. Ολοκληρώθηκε η ακρόαση με τις γραπτές αγορεύσεις των δύο συνηγόρων, τις οποίες μελέτησα με προσοχή και θα αποφανθώ αναφορικά με τα εκατέρωθεν επιχειρήματα, αφού προηγουμένως αναλύσω τη νομική πτυχή της αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Οι προϋποθέσεις για την έκδοση απόφασης με συνοπτική διαδικασία καθορίζονται στη Δ.18, θ.1. Συγκεκριμένα, η Δ.18 έχει ως ακολούθως: «Όπου ο Εναγόμενος εμφανίζεται σε κλητήριο ένταλμα ειδικά οπισθογραφημένο σύμφωνα με την Διάταξη 2 Κανονισμός 6, ο Ενάγων μπορεί σε ένορκη δήλωση που θα κάμει ο ίδιος ή άλλο πρόσωπο που μπορεί να ορκισθεί και να πιστοποιήσει τα γεγονότα και να βεβαιώσει την αιτία της αγωγής και το ποσό που απαιτείται και να αναφέρει ότι από ό,τι πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή να αποταθεί για απόφαση για το ποσό που απαιτείται μαζί με τόκο (αν υπάρχει) ή για ανάκτηση γης με ή χωρίς ενοίκιο ή για παράδοση ορισμένου κινητού πράγματος, ανάλογα με την περίπτωση και τα έξοδα και μπορεί να δοθεί απόφαση υπέρ του Ενάγοντα, εκτός εάν ο Εναγόμενος ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που θα είναι ουσιώδη για να του δοθεί δικαίωμα υπεράσπισης.». Στην απόφαση, ημερομηνίας 4.9.2013, στην Πολιτική Έφεση αρ. 27/2010, Sensus Gymnasium Ltd, κ.α. ν Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, το Ανώτατο Δικαστήριο υπενθύμισε τις νομικές αρχές που εφαρμόζονται σε αιτήσεις για έκδοση συνοπτικής απόφασης δυνάμει της πιο πάνω διάταξης Δ.18, θ.1. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμαː «Σκοπός της διαδικασίας αυτής είναι η έκδοση γρήγορα απόφασης, εκεί όπου τα γεγονότα είναι τέτοια που δείχνουν ότι η απαίτηση του ενάγοντα είναι καθαρή και δεν χρειάζεται η διεξαγωγή κανονικής δίκης και παράλληλα δείχνουν ότι η υπεράσπιση δεν προβάλλεται καλόπιστα, αλλά απλώς για σκοπούς καθυστέρησης της υπόθεσης. Επειδή, όμως, η διαδικασία αυτή αποστερεί, ουσιαστικά, από τον Εναγόμενο το δικαίωμα να υπερασπίσει την υπόθεσή του σε κανονική δίκη, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται πολύ προσεκτικά, αραιά, και με βάση ορισμένα κριτήρια (βλ. Robert v Plant [1895] 1 Q.B. 597, The Annual Practice 1970 σελ. 126, Κυπριανίδης ν Ιωάννου

(1966)1 ΑΑΔ 265, Spyros Stavrinides v Ceskoslovenska Obchondi Banka A.S.

(1972)1 CLR 130, Hermes Insurance Co. Ltd v Joulios Theodorides

(1983)1 CLR 333, Trans Middle East Trading (T.M.E.T.) Limited v Abdul Aziz Tlais

(1991)1 AAD 239, Αθηνούλλα Δημητρίου ν Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1(Β) ΑΑΔ 782, Rck Sports v Persona Advertising Ltd

(1996)1 AAD 1074, Subotic v Στυλιανίδη

(1998)1 ΑΑΔ 22, Ευάγγελος Λαζάρου και άλλος ν Γιάννη Π. Μακεδόνα

(1999)1 ΑΑΔ 817 και πιο πρόσφατα Παναγιώτης Ζερβός ν Environvestment & Finance Ltd

(2003)1(Γ) ΑΑΔ 1968, Sigma Radio TV Ltd v Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2005)1 ΑΑΔ 408, Νεάρχου κ.α. ν Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ

(2005)1 ΑΑΔ 818). Τα κριτήρια που θα πρέπει, σύμφωνα με τη Δ.18, θ.1(α), να πληρούνται είναι τα ακόλουθαː

1. Το κλητήριο ένταλμα πρέπει να είναι ειδικά οπισθογραφημένο
2. Ο Εναγόμενος να έχει καταχωρήσει εμφάνιση, και
3. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση πρέπει να γίνεται από τον ενάγοντα ή άλλο πρόσωπο που μπορεί να ορκισθεί θετικά ως προς τα γεγονότα και που επαληθεύουν το αγώγιμο δικαίωμα ως και το ποσό που απαιτείται και να δηλώνεται ότι απ' ότι πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή. Εκεί που ο Ενάγοντας είναι νομικό πρόσωπο, τότε μπορεί να ορκισθεί κάποιο πρόσωπο που εργοδοτεί, το οποίο όμως, να μπορεί να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και να επιβεβαιώνει τη βάση της αγωγής και το αξιούμενο ποσό και όχι τα όσα αναφέρει να είναι από πληροφορίες που πήρε από άλλους ή να στηρίζεται απλώς στα όσα ο ίδιος πιστεύει (βλ. Spyros Stavrinides, σελ. 136 - 138 και Αθηνούλας Δημητρίου σελ. 790 - 794, ανωτέρω). Με την ικανοποίηση των πιο πάνω προϋποθέσεων, το βάρος μετατοπίζεται στον εναγόμενο που πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να θεωρηθούν επαρκή ώστε να του δοθεί δυνατότητα καταχώρισης υπεράσπισης (βλ. CYEMS CO. LTD v Central Co-Operative Industries Co. Ltd

(1982)1 CLR 897 και Hermes Insurance Co. Ltd, ανωτέρω). Ο εναγόμενος μπορεί να πράξει τούτο είτε με ένορκη δήλωση είτε, με άδεια του Δικαστηρίου, με προφορική μαρτυρία (βλ. Δ.18, θ.3(α)).». Όσον αφορά την προϋπόθεση αρ. 3 ανωτέρω, κρίνω κατάλληλο να σημειώσω ότι εκείνο που απαιτείται να αποδειχθεί στο πλαίσιο της Δ.18, θ.1 είναι ότι ο ομνύων έχει «θετική» και όχι απαραιτήτως «προσωπική» γνώση των γεγονότων. Για το τί η νομολογία αναγνωρίζει ως «θετική γνώση» παραπέμπω στις αποφάσεις στις υποθέσεις Αθηνούλας Δημητρίου v. Τράπεζας Κύπρου

(1997)1Β Α.Α.Δ 782, 792 και συγκεκριμένα την αναφορά στην υπόθεση Pathe Freres Cinema Limited v. United Electric Theatres Limited

(1914)3 Κ.Β.1253). Υποδεικνύεται εδώ ότι, στην περίπτωση νομικών προσώπων, ο όρος «θετική γνώση» τυγχάνει λογικής ερμηνείας και όχι αυστηρής σε βαθμό που να δημιουργεί πρακτικές δυσκολίες και παράλογα αποτελέσματα (βλ. Marketrends v. Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς Κύπρου

(2006)1Α Α.Α.Δ.223 ). Όπου οι Ενάγοντες είναι νομικό πρόσωπο είναι λογικό και αποδεκτό η ένορκη δήλωση να γίνεται από φυσικό πρόσωπο που είναι υπάλληλός τους (βλ., μεταξύ άλλων, την Spyros Stavrinides v Ceskoslovenska Obchondi Banka A.S.

(1972)1 CLR 130, σελ. 136 - 138, την προμνησθείσα απόφαση Αθηνούλας Δημητρίου σελ. 790 - 794,). Όσον αφορά το βάρος που έχει να ικανοποιήσει ο Εναγόμενος για να αποκτήσει το δικαίωμα υπεράσπισης χωρίς όρους, επισημαίνω ότι, όπως έχει υποδειχθεί στη N.V. Caterchef Ltd v. P.C.P. Electronics Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 1912 και έχει επιβεβαιωθεί εκ νέου στην υπόθεση Sigma Radio T.V. Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2005)1 Α.Α.Δ. 408 και πιο πρόσφατα στην απόφαση ημερ. 14.11.2011 στην Πολιτική Έφεση 322/2008, J& M Loizides Agencies Ltd κ.α. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, αυτό δεν ικανοποιείται χωρίς την παροχή λεπτομερειών σε λογική έκταση, διαφορετικά θα ήταν εύκολο σε σχεδόν κάθε περίπτωση να εξασφαλίζεται άδεια με γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς με αποτέλεσμα την αχρήστευση του. Το τι αναμένεται από ένα εναγόμενο όταν αντιμετωπίζει αίτηση για συνοπτική απόφαση έχει διαχρονικά επιβεβαιωθεί από τη φράση «condescend upon particulars». Στο Annual Practice 1970 σελ. 127, παρ. 14/3-4/4, αναφέρονται τα εξής: «The defendant´s affidavit must "condescend upon particulars", and should, as far as possible, deal specifically with the plaintiff´s claim and affidavit, and state clearly and concisely what the defence is, and what facts are relied on as supporting it. It should also state whether the defence goes to the whole or part of the claim, and in the latter case it should specify the part. A mere general denial that the defendant is indebted will not suffice (Wallingford v. Mutual Society

(1880), 5 App. Cas., per Lord Blackburn, at p. 704: Re General Rail, Syndicate, Whitsley´s Case,

(1900)1 Ch., per Lindley, M.R., at p. 369; Anon.,

(1875)W.N. 249, per Quain, J., at p. 250), unless the grounds on which the defendant relies as showing that he is not indebted are stated (ibid.)......................................................................................................... If the defence relied on is fraud the affidavit should state the particulars of the fraud (Wellingford v. Mutual Society

(1880), 5 App. Cas. 685). A mere vague general allegation of fraud is useless (ibid). Similarly, if a legal objection is raised, the facts and the point of law arising thereon must be clearly stated. Indeed, in all cases, sufficient facts and particulars must be given to show that there is a bona fide defence.». Το Δικαστήριο ερευνά τα ενώπιον του στοιχεία για να διαγνώσει εάν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο θέμα. Στο στάδιο αυτό δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης (βλ. Μαρία Γεώργαινα Λευκίδου ν Άριστου Καναουρίδη, Πολ. Έφ.10015, αποφαση ημερ. 26/4/99. Υπεράσπιση που είναι λογικοφανής βασισμένη σε γεγονότα που την καθιστά συζητήσιμη ενέχει δυνητικά το στοιχείο της πειστικότητας. (βλ. Ανδρέας Ιωάννου και Το Σκάφος «Veronika» Αγωγή Ναυτοδικείου 6302, απόφαση ημερ. 16/4/03, K.C.P. Commission Agents & Importers LTd v Ανδρέα Μιχαήλ

(1993)1 ΑΑΔ 415). ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗ - ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Κατ' αρχάς, το πρώτο που θα πρέπει να παρατηρήσω είναι ότι το αιτητικό της αίτησης αφορά στην έκδοση απόφασης εναντίον όλων των Εναγομένων. Από την άλλη, ο κ. Στέλιος Πολυκάρπου, στις παρα. 12 και 13 της ένορκης δήλωσής του φαίνεται να ζητά την έκδοση απόφασης εναντίον του Εναγομένου 1 - Καθ' ου η αίτηση 1, λειτουργώντας υπό την εντύπωση ότι εκείνος μόνο είχε καταχωρήσει Σημείωμα Εμφάνισης στην αγωγή. Απεναντίας, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου οι μόνοι που είχαν καταχωρήσει Σημείωμα Εμφάνισης μέχρι την ημερομηνία καταχώρισης της υπό κρίση αίτησης ήταν οι Εναγόμενοι 2 και 3, στις 25.7.

1. Τούτο επιβεβαιώθηκε από το συνήγορό τους, κ. Στέλιο Βασιλακκά, για Ε. Φλουρέντζου & Σία Δ.Ε.Π.Ε., όταν εμφανίσθηκε στο Δικαστήριο κατά την πρώτη ημερομηνία που ήταν ορισμένη η υπό κρίση αίτηση, ήτοι στις 23.10.
2. Για τούτο το λόγω, η εκδίκαση της υπό κρίση αίτησης, προκειμένου να εκδοθεί απόφαση ως το αιτητικό «Α» αυτής, συνεχίσθηκε επί τη βάση ότι αφορά στους Εναγόμενους 2 και 3 και όχι στον Εναγόμενο
3. Σε σχέση με τον Εναγόμενο 1, οι Ενάγοντες προώθησαν νέα αίτηση ημερ. 31.10.2017 για την έκδοση ερήμην του απόφασης λόγω παράλειψης καταχώρισης Σημειώματος Εμφάνισης, η οποία και εκδόθηκε στις 9.11.2017 δυνάμει της Δ.17 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξης μου, προχωρώ να εξετάσω αν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση συνοπτικής απόφασης εναντίον των Εναγομένων 2 και
4. Παρατηρώ ότι, πρώτον, το κλητήριο ένταλμα είναι όντως ειδικά οπισθογραφημένο, δεύτερον, έχει καταχωρηθεί σημείωμα εμφάνισης από τους Εναγόμενους 2 και 3 και, τρίτον, δεν αμφισβητείται από τους Εναγόμενους αυτούς, όπως προκύπτει από το κείμενο της γραπτής αγόρευσης του συνηγόρου τους (βλ. σελ. 3, ότι ο κ. Στέλιος Πολυκάρπου, όντας Διευθυντής της Ενάγουσας, έχει προσωπική και θετική γνώση των γεγονότων για τα οποία ορκίστηκε. Επομένως, το βάρος μετατίθεται στους ώμους των Εναγομένων να αποδείξουν ότι έχουν εκ πρώτης όψεως καλή ή καλόπιστη υπεράσπιση ή/και ότι υφίστανται γεγονότα ικανά ν' αποκαλύψουν τέτοια υπέράσπιση. Αφετηρία της όποιας συζήτησης δεν μπορεί παρά να αποτελέσει η βάση επί της οποίας οι Ενάγοντες αξιώνουν από τους Εναγόμενους 2 και 3 τη δικογραφημένη στο κλητήριο θεραπεία. Το παρακλητικό στην Έκθεση Απαίτησης, ως η παρα. 16 αυτής, αναφέρει τα εξής꞉ «
5. Γι'αυτό η Ενάγουσα εγείρει την παρούσα αγωγή και αξιώνει από την Εναγόμενη 1꞉ Α. €40.000 δυνάμει συμφωνίας ημερ. 05/05/2016, όπως αναφέρεται στην παράγραφο 7 και 9 ανωτέρω, Β. Νόμιμο Τόκο, Γ. Διαζευκτικά ως προς το 16Α ανωτέρω, η Ενάγουσα αξιώνει από την Εναγόμενη 1 και/ή από τον Εναγόμενο 2 και/ή από τον Εναγόμενο 3 αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά ποσό €40.000 δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου και/ή γραμματίου και/ή υποσχετικού σημειώματος και/ή εγγράφου αναγνώρισης χρέους και/ή χρεωστικού ομολόγου και/ή άλλως πως, ημερ. 05/05/2016, όπως αναφέρεται στις παραγράφους 11, 12, 13, 14 και 15 ανωτέρω. Δ. Τόκο προς 5,5% ετησίως επί του ως άνω στο 16Γ ποσού των €40.000 από 05/05/2016 μέχρι εξόφλησης. Ε. Έξοδα και ΦΠΑ (αρ. μητρώου ΦΠΑ 00588483Ρ). Στ. Έξοδα επιδόσεως.» Είναι νομολογημένο ότι η απλή διατύπωση και μόνο της θεραπείας που επιζητείται, απογυμνωμένη από οποιαδήποτε γεγονότα που να την υποστηρίζουν δεν επιτρέπει την εξέταση της, πολύ δε περισσότερο την επιτυχία της και την έκδοση δικαστικής απόφασης επ΄ αυτής. (Βλέπε: Αριστοδήμου ν. Χαραλάμπους

(1990)1 Α.Α.Δ. 319). Στην Αριστοδήμου ν. Χαραλάμπους, ανωτέρω, τονίστηκε ότι η διατύπωση και μόνο της θεραπείας δεν επιτρέπει την εξέταση του θέματος το οποίο εγείρει. Ο προσδιορισμός στο κύριο σώμα της απαίτησης των γεγονότων που δικαιολογούν μια ή περισσότερες θεραπείες αποτελεί προϋπόθεση για την εξέτασή τους. Η αρχή ότι η όποια αξίωση για θεραπεία προϋποθέτει πραγματικό υπόβαθρο στο σώμα της έκθεσης απαίτησης επαναλήφθηκε και στην υπόθεση Βασιλειάδης κ.α. ν. Πετρολίνα Λτδ

(1994)1 ΑΑΔ

1. Εδώ, εν προκειμένω, η απόφαση που μπορούν να αξιώνουν οι Ενάγοντες έναντι των Εναγομένων 2 και 3, ως η παρα. 16Γ της Έκθεσης Απαίτησης προωθείται μόνο στη βάση των γεγονότων που δικογραφούνται στις παραγράφους 11, 12, 13, 14 και 15 της Ε/Α, εφόσον περιόρισαν την απαίτηση ως η παρα. 16Α στη βάση των γεγονότων ως οι παρα. 7 και 9 της Έκθεσης Απαίτησης μόνο εναντίον της Εναγομένης αρ.
2. Από τα γεγονότα ως δικογραφούνται στις παρα. 11 έως 15 της Έκθεσης Απαίτησης προκύπτει ότι οι Εναγόμενοι 2 και 3 έχουν συμβληθεί με τους Ενάγοντες υπό την προσωπική τους ιδιότητα μόνον ως εγγυητές για την τήρηση του γραμματίου συνήθους τύπου (βλ. παρα. 14 της Ε/Α). Δεν συμβλήθηκαν με τους Ενάγοντες στο πλαίσιο της συμφωνίας πώλησης της επιχείρησης των Εναγόντων προς την Εναγόμενη 1, ημερ. 5.5.2016 (αντίγραφο της οποίας είναι κατατεθειμένο στο φάκελο του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο 3 επισυνημμένο στην Ε/Δ του κ. Κυριάκου Παπαδάμου, ημερ. 20.7.2017), ούτε συμβλήθηκαν ποτέ ως εγγυητές της τήρησης της εν λόγω συμφωνίας πώλησης της επιχείρησης (βλ. τα γεγονότα ως οι παρα. 1 έως 9 της Έκθεσης Απαίτησης). Συνεπώς, οι όροι της συμφωνίας πώλησης της επιχείρησης δεν ενδιαφέρουν για σκοπούς απόδοσης της θεραπείας που αξιώνουν οι Ενάγοντες ως η παρα. 16 Γ της Ε/Α. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι οι όροι του γραμματίου συνήθους τύπου, οι όροι της συμφωνίας εγγύησης του εν λόγω γραμματίου και το κατά πόσον οι Εναγόμενοι έχουν οποιαδήποτε καλή υπεράσπιση να εγείρουν, εφόσον τους δοθεί από το Δικαστήριο η ζητούμενη άδεια, για τη μη εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους ως εγγυητών της συμφωνίας εγγύησης του γραμματίου συνήθους τύπου. Σημειώνω, προτού προχωρήσω περαιτέρω, ότι με την ένορκη δήλωση του κ. Στέλιου Πολυκάρπου, ημερ. 5.10.2017, που συνοδεύει την αίτηση, οι Ενάγοντες συγκεκριμενοποίησαν πράγματι τη βάση αγωγής κατά των Εναγομένων 2 και 3 ως εδραζόμενη στην εγγύηση που υπέγραψαν για εκπλήρωση των όρων του γραμματίου συνήθους τύπου, το οποίο έχει συγκεκριμένη νομική έννοια την οποία θα αναλύσω πιο κάτω, και όχι σε οποιοδήποτε έγγραφο αναγνώρισης χρέους και /ή υποσχετικό σημείωμα και/ή χρεωστικό ομόλογο. Μέσω της ενόρκου δηλώσεως του Στέλιου Πολυκάρπου, ημερ. 5.10.2017, παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο το ισχυριζόμενο γραμμάτιο συνήθους τύπου (βλ. το Τεκμήριο Α). Με την ένσταση που καταχώρησαν οι Εναγόμενοι 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, και δη την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, αυτοί αναγνωρίζουν ότι βάσει της συμφωνίας πώλησης της επιχείρησης από τους Ενάγοντες προς την Εναγόμενη 1, μέρος του τιμήματος πώλησης, ήτοι το ποσό των 40.000 έπρεπε να καταβληθεί προς τους Ενάγοντες το αργότερο μέχρι τις 28.2.2017 και ότι για το σκοπό αυτό θ' αναλάμβανε η Εναγόμενη 1 να υπογράψει γραμμάτιο συνήθους τύπου (βλ. τον όρο αρ. 4(ii) της συμφωνίας πώλησης). Δεν αρνούνται οι Εναγόμενοι 2 και 3 ότι η Εναγόμενη 1 συνήψε πράγματι το επίδικο γραμμάτιο συνήθους τύπου με τους Ενάγοντες και ότι προβλεπόταν σ' αυτό η υποχρέωση αποπληρωμής του ποσού των 40.000 το αργότερο την 28.2.2017, τούτο ως αναγνώριση χρέους, προφανώς στο πλαίσιο του πιο πάνω όρου 4(ii) της συμφωνίας πώλησης της επιχείρησης. Δεν αρνούνται οι Εναγόμενοι 2 και 3 ούτε τη σύναψη από αυτούς της συμφωνίας με τους Ενάγοντες για την εγγύηση από πλευράς των Εναγομένων 2 και 3 της τήρησης του εν λόγω γραμματίου συνήθους τύπου. Εν τέλει, αυτό που ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι 2 και 3 ως προτιθέμενη γραμμή άμυνας στην παρούσα υπόθεση είναι ότι επειδή στον όρο 5 της συμφωνίας πώλησης της επιχείρησης που πώλησαν οι Ενάγοντες στην Εναγόμενη 1 προβλεπόταν ότι η Εναγόμενη 1 θα είχε δικαίωμα να αποκόψει το ποσό των €40.000 (ή άλλο ανάλογο ποσό) από το τίμημα πώλησης της επιχείρησης, αν η Εναγόμενη 1 υποχρεωνόταν να καταβάλει τέτοιο ποσό ως αντάλλαγμα για την εξαγορά χώρων στάθμευσης εάν τούτο της ετίθετο ως όρος για να αδειοδοτηθεί η λειτουργία της επιχείρησης από την αρμόδια αρχή, και επειδή η εξαγορά τέτοιων χώρων στάθμευσης ή/και η έκδοση της άδειας λειτουργίας εξακολουθεί να εκκρεμεί, δεν είναι ξεκαθαρισμένο το ποσό του γραμματίου συνήθους τύπου. Αναπόφευκτα το Δικαστήριο θα πρέπει να επεξηγήσει τη νομική έννοια του γραμματίου συνήθους τύπου, για να διαφανεί αν αυτό μπορεί να υπαχθεί σε οποιουσδήποτε άλλους όρους πέραν εκείνων που αναγράφονται στο ίδιο το γραμμάτιο ή/και στο Νόμο που ρυθμίζει τη σύναψή του, π.χ. δυνάμει άλλης συμφωνίας γραπτής ή προφορικής. Η απάντηση είναι απλή꞉ ουδεμία τέτοια ευχέρεια παρέχεται. Επεξηγώ πιο κάτω. Στην απόφαση, ημερομηνίας 22.6.1990, στην Πολιτική Έφεση Αρ.7432, Βαρνάβας Παύλου κ.α. -ν- Ελληνικής Τράπεζας Λτδ.

(1990)1 ΑΑΔ 483 σημειώθηκε ότι το ζήτημα κατά πόσο ένα γραμμάτιο αποτελεί γραμμάτιο συνήθους τύπου, αποφασίζεται αναλόγως του αν αυτό πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 78 του περί Συμβάσεων Νόμου. Το άρθρο αυτό προβλέπει τα εξής: "A. 'Bond in customary form' is a promise in writing made by one person to another signed by the maker in the presence of at least two witnesses themselves competent to contract, engaging to pay, on demand or at a fixed or determinable future time, a sum of money to a person specified therein, together with interest at a rate fixed therein not exceeding nine per centum per annum and, in the event of any legal proceedings thereon, the costs thereof, and stating therein the consideration for which it is given." Σε μετάφραση: «Γραμμάτιο συνήθους τύπου» είναι έγγραφη υπόσχεση, που γίνεται από ένα πρόσωπο σε άλλο και υπογράφεται από τον εκδότη, στην παρουσία δύο τουλάχιστον, ικανών για να συμβάλλονται, μαρτύρων, για την πληρωμή, σε πρώτη ζήτηση ή σε καθορισμένο ή μελλοντικό χρόνο που προσδιορίζεται, στο πρόσωπο που καθορίζεται στο γραμμάτιο ποσού χρημάτων, πλέον τόκον που ορίζεται σ' αυτό κατ' ανώτατο όριο προς εννέα τα εκατό κατ' έτος και, σε περίπτωση λήψης δικαστικών μέτρων πάνω σ' αυτό τα συναφή έξοδα, και που να φαίνεται σ' αυτό η αντιπαροχή για την οποία γίνεται η υπόσχεση." Περαιτέρω, στην περίπτωση Παπαστράτης ν Οικονόμου

(1970)1 Α.Α.Δ. 11 διευκρινίστηκε ότι απαιτείται πιστή τήρηση των προνοιών του άρθρου 78, για να θεωρείται ένα γραμμάτιο συνήθους τύπουː "In our view the provisions of section 78 have to be strictly complied with if a bond is to be a bond in customary form; and this view is strengthened by the kind of provisions set out in sections 79 and 80 of Cap.

1. Moreover, it has to be borne in mind, that a bond in customary form is granted by the Limitation of Actions Law (Cap.15) a much longer lease of life, for purposes of proceedings based on it, than ordinary bonds, and for this reason, too, we think that it is quite important that formalities regarding a bond in customary form should be fully complied with." Σε μετάφραση: "Κατά τη γνώμη μας οι πρόνοιες του άρθρου 78 πρέπει να τηρούνται αυστηρά για να θεωρηθεί ένα γραμμάτιο ως γραμμάτιο συνήθους τύπου. Και αυτή η άποψη ενισχύεται από τις πρόνοιες των άρθρων 79 και 80 του Κεφ.
2. Πρόσθετα, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ότι στο γραμμάτιο συνήθους τύπου δίδεται από τον περί Παραγραφής Νόμο (Κεφ.15) μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ισχύος, για σκοπούς αγωγής πάνω σε αυτό, παρά στα συνήθη γραμμάτια, και επομένως και γι' αυτό το λόγο είμαστε της γνώμης ότι είναι πολύ σημαντικό οι τυπικότητες που αφορούν την έκδοση γραμματίου συνήθους τύπου να τηρούνται απολύτως." Στην παρούσα υπόθεση, το επίδικο γραμμάτιο αναφέρει τα εξήςː «ΓΡΑΜΜΑΤΙΟ Εμείς οι κάτωθι υπογράφοντες FRY PAPAS FISH & CHIPS RESTAURANT LTD HE355007 από 9ης Ιουλίου 5, 5510 Αυγόρου, με το παρόν υποσχόμαστε να πληρώσουμε την 28/2/2017 στη διαταγή της εταιρείας JOLLYBREAK (FRANCHISE) LIMITED HE272133 με έδρα την οδό 1ης Απριλίου 24, 5281 Παραλίμνι, το ποσό των Σαράντα Χιλιάδων ευρώ (€40.000) σε αναγνώριση του χρέους μας προς αυτήν με τόκο 5.5% επί του ποσού αυτού από σήμερα. Σε περίπτωση λήψης δικαστικών μέτρων για την πληρωμή του ανωτέρω ποσού, θα είμαστε υπόχρεοι να πληρώσουμε όλα τα δικηγορικά και δικαστικά έξοδα. Ημερ. 5/05/2016 (υπ.).................................................. Κωνσταντίνος Παπαδάμου και Κέντια Παπαδάμου για την ετ. FRY PAPAS FISH & CHIPS RESTAURANT LTD Εγγύηση꞉ Εμείς οι κάτωθι υπογεγραμμένοι Κυριάκος Παπαδάμου ΑΔΤ665600 από 9ης Ιουλίου 5, Αυγόρου, και Γεώργιος Παπαδάμου ΑΔΤ640699 από Ανδρέα Μιαούλη 40, Αυγόρου, διά του παρόντος εγγυούμαστε ομού και ή κεχωρισμένως την πληρωμή του πιο πάνω ποσού του γραμματίου, τους τόκους και τα έξοδα. ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ Υπογρ. [...............]
3. [υπογραφή και Α.Δ.Τ] Κυριάκος Παπαδάμου
4. [υπογραφή και Α.Δ.Τ]». Γεώργιος Παπαδάμου Σύμφωνα με το Άρθρο 79 του Κεφ. 149: «Το γραμμάτιο συνήθους τύπου δεν είναι άκυρο από μόνο το λόγο ότι αυτό ασφαλίζεται με εγγύηση, ή ενέχυρο ή υποθήκη επί ακίνητης ιδιοκτησίας και περιλαμβάνει σχετικές προς τούτο ρήτρες.» Κρίνω πως δεν υπάρχει οτιδήποτε στην όψη του πιο πάνω παρατιθέμενου λεκτικού του επίδικου γραμματίου που να δημιουργεί συζητήσιμη υπεράσπιση στη βάση του ότι αυτό δεν εμπίπτει στην έννοια του όρου «γραμμάτιο συνήθους τύπου» εντός των προνοιών του άρθρου
5. Προχωρώ, λοιπόν, να επισημάνω ότι είναι εκ του Νόμου περιορισμένες οι υπερασπίσεις που δύναται να επικαλεστεί ένας Εναγόμενος, όταν η απαίτηση του Ενάγοντα απορρέει από γραμμάτιο συνήθους τύπου. Σε αυτήν την περίπτωση ισχύουν μόνο οι υπερασπίσεις που προβλέπονται από την επιφύλαξη του άρθρου 80 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149 (βλ. Raif v Dervish

(1971)1 CLR 158, Χριστοφόρου κ.α. ν Paneuropean Insurance Co. Ltd

(2002)1 (Γ) ΑΑΔ 1644) που έχει ως ακολούθωςː «80. Σε κάθε δικαστικό μέτρο που λήφθηκε βάσει γραμματίου συνήθους τύπου, το περιεχόμενο του εν λόγω γραμματίου συνιστά αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που εκτίθενται σε αυτόː Νοείται ότι, σε οποιοδήποτε τέτοιο δικαστικό μέτρο, αποτελεί επαρκή υπεράσπιση το γεγονός ότι η υπογραφή του οφειλέτη χρέους ή άλλου που υπόγραψε το γραμμάτιο δεν είναι στην πραγματικότητα η υπογραφή του, ή ότι η έκδοση του γραμματίου επιτεύχθηκε συνεπεία εξαναγκασμού ή απάτης ή υπό περιστάσεις που ανάγονται σε εξαναγκασμό ή απάτη.». Η μόνη άλλη υπεράσπιση που η νομολογία έχει αναγνωρίσει τη δυνατότητα να εγερθεί είναι η υπεράσπιση της εξόφλησης του χρέους, (Κανναουρίδης ν. Οικοδομικής Εταιρείας Τακτικών Κυβερνητικών Εργατών Κύπρου «Η Μέριμνα» Λτδ

(2002)1 Α.Α.Δ. 1390), εφόσον η εξόφληση αποσβένει την οφειλή. Τούτο επιβεβαιώθηκε πρόσφατα από τον Στ. Ναθαναήλ, Δ. στην προμνησθείσα απόφασή του στην Πολιτική Έφεση αρ. 230/09. Στην απόφαση ημερ. 22.1.2013 στην Πολιτική Έφεση αρ. 230/2009, Κώστας Κυριάκου ν Θεράποντα Αναστασίου: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο συζήτησε, όπως ήδη λέχθηκε, την υπόθεση στη βάση του ότι το έγγραφο ήταν γραμμάτιο συνήθους τύπου και βέβαια η σχετική νομολογία είναι ότι ένα γραμμάτιο συνήθους τύπου αποτελεί αμάχητη απόδειξη και δεν μπορεί το Δικαστήριο να υπεισέλθει στη δεδηλωμένη στο ίδιο το γραμμάτιο αντιπαροχή, (Raif v. Dervish

(1971)1 Α.Α.Δ. 158).». Στην υπόθεση Εύρος Χριστοφόρου κ. α. ν Paneuropean Insurance Co Ltd

(2002)1 Α.Α.Δ. 1644, όπου, ηγέρθηκε ως υπεράσπιση ο ισχυρισμός περί προφορικής συμφωνίας που είχε παράλληλα καταρτιστεί με γραμμάτιο συνήθους τύπου, - το τελευταίο ως εξασφάλιση εκπληρώσεως των υποχρεώσεων που οι εκεί εναγόμενοι ανέλαβαν με την πρώτη -, απορρίφθηκε από το Εφετείο με το εξής σκεπτικό: «Υποστηρίχθηκε ότι με την ένορκη δήλωση τους οι εφεσείοντες προέβαλαν «ότι υπήρξε παράλληλη προφορική συμφωνία μεταξύ εναγομένων και εναγόντων σύμφωνα με την οποία ο εναγόμενος 1 θα ανταποκρινόταν στις υποχρεώσεις που πηγάζουν από το γραμμάτιο μόνο αν οι ενάγοντες εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στον εναγόμενο 1 βάσει της συμφωνίας αυτής και ότι το ποσό του γραμματίου δεν θα πληρωνόταν αν οι ενάγοντες δεν συμμορφώνονταν με την προφορική συμφωνία σύμφωνα με την οποία οι ενάγοντες θα αφαιρούσαν αρκετά μεγάλα ποσά από το συνολικό ποσό του γραμματίου, και το εναπομείναν ποσό θα πλήρωναν οι εναγόμενοι». Πρέπει να υπενθυμήσουμε ότι το Πρωτόδικο Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το επίδικο γραμμάτιο ήταν γραμμάτιο συνήθους τύπου. Αυτή η διαπίστωση δεν έχει εφεσιβληθεί. Σε τέτοια περίπτωση ισχύουν μόνο οι υπερασπίσεις που προβλέπονται από την επιφύλαξη του πιο πάνω άρθρου 80 του Κεφ. 149 (Raif v. Dervish

(1971)C.L.R. 158). Οι υπερασπίσεις που έχουν προβληθεί από τους εφεσείοντες δεν εμπίπτουν εντός της εμβέλειας της πιο πάνω επιφύλαξης. Σημειώνουμε ότι το επίδικο γραμμάτιο καθορίζει το χρόνο πληρωμής και επισημαίνουμε πως σύμφωνα με το άρθρο 80 του Κεφ. 149 το περιεχόμενο του γραμματίου συνιστά αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που εκτίθενται σ' αυτό. Κατά συνέπεια ορθά έχουν απορριφθεί από το Πρωτόδικο Δικαστήριο.». Εν προκειμένω, στην παρούσα υπόθεση, η δεδηλωμένη στο έγγραφο του γραμματίου αντιπαροχή είναι «η αναγνώριση χρέους». Το Δικαστήριο δεν δύναται να υπεισέλθει σε εξέταση του πώς προέκυψε το χρέος και ποιο ήταν το ύψος του χρέους εκείνου ή αν υπήρχαν άλλοι όροι αποπληρωμής του αναφερόμενου χρέους, αφού εκείνο που αναλαμβάνει ο Εναγόμενος 1 και που εγγυούνται οι 2 και 3 είναι την υποχρέωση να αποπληρώσουν δυνάμει του εν λόγω γραμματίου μόνο το ποσό που αναγράφεται στο γραμμάτο. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Ουδεμία άλλη συμφωνία γραπτή ή προφορική, παράλληλα προς το γραμμάτιο, δεν δύναται να διαφοροποιήσει τους όρους του γραμματίου. Η ημερομηνία αποπληρωμής του ποσού του γραμματίου τέθηκε στο σώμα αυτού με απόλυτο τρόπο, χωρίς να διασυνθεθεί με την εκπλήρωση οποιουδήποτε άλλου όρου, άλλης συμφωνίας ή άλλης εκκρεμότητας. Σε ό,τι δε αφορά τον περί της Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο του 2003, Νόμος 197(I)/2003, και συγκεκριμένα τις διατάξεις του Άρθρου 5 αυτού, που οι Εναγόμενοι 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση επικαλούνται ως βάση υπεράσπισης επί τω ότι η μη τήρηση των διατάξεων του άρθρου 5 επιφέρει την ακυρότητα της σύμβασης, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι μπορεί να προωθηθεί τέτοια καλή υπεράσπιση. Στο Άρθρο 2 του Νόμου 197(I)/2003, ο όρος «δάνειο», ερμηνεύεται να σημαίνει και γραμμάτιο («bond»), που ως νομικό έγγραφο διαφέρει ουσιωδώς από γραμμάτιο συνήθους τύπου («bond in customary form»).. Σε αντιδιαστολή με τις πρόνοιες του Άρθρου 4 του Νόμου 197(I)/2003, δεν υπάρχει πρόνοια στο Άρθρο 5 που να καθορίζει ότι παράλειψη συμμόρφωσης με τις πρόνοιες του σε μία σύμβαση εγγύησης «δανείου» θα επιφέρει τη μη εγκυρότητα / την ακυρότητα της σύμβασης εγγύησης. Παραθέτω πιο κάτω τις σχετικές διατάξεις꞉ «Έγκυρη και εκτελεστή σύμβαση 4.-

(1)Σύμβαση εγγύησης δεν είναι έγκυρη και εκτελεστή με την έννοια του περί Συμβάσεων Νόμου, εκτός αν συνάπτεται γραπτώς και φέρει την υπογραφή του εγγυητή και την ημερομηνία κατά την οποία την υπέγραψε.

(2)Έκαστος των συμβαλλομένων σε μη έγκυρη και εκτελεστή σύμβαση εγγύησης, λόγω του ότι δεν είναι σύμφωνη με τις διατάξεις του εδαφίου

(1)του παρόντος άρθρου, έχει έναντι του αντισυμβαλλομένου του τις θεραπείες, τις υπερασπίσεις, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, ανάλογα με την περίπτωση, που παρέχονται δυνάμει του περί Συμβάσεων Νόμου. Προηγούμενη ενημέρωση προτιθέμενου εγγυητή 5. Προτού ο προτιθέμενος εγγυητής υπογράψει σύμβαση εγγύησης σε σχέση με την παραχώρηση δανείου για ποσό πέραν των πέντε χιλιάδων λιρών, ο προτιθέμενος πιστωτής παραδίδει ή διευθετεί την παράδοση στον προτιθέμενο εγγυητή ή σε πληρεξούσιο αντιπρόσωπό του· (α) επιστολή στην οποία αποκαλύπτονται και καταγράφονται τα ακόλουθα σχετικά με την παροχή της εγγύησης : - (

1. i)Το ποσό του δανείου που παραχωρείται δυνάμει της συμφωνίας δανείου, τα επιτόκια και οποιαδήποτε άλλη ρύθμιση σε σχέση με τον τόκο και ο τρόπος και χρόνος αποπληρωμής της συνολικής οφειλής από τον πρωτοφειλέτη, (
2. ii)το ποσό εκάστης δόσης αποπληρωμής σε περίπτωση αποπληρωμής του δανείου τμηματικώς και η ημερομηνία ή η προθεσμία εντός της οποίας αυτή καθίσταται πληρωτέα δυνάμει της συμφωνίας δανείου, (iii) το ποσοστό του τόκου που χρεώνεται δυνάμει της συμφωνίας δανείου σε περίπτωση υπερημερίας του πρωτοφειλέτη στην αποληρωμή του δανείου ή των δόσεων αποπληρωμής ή αθέτισης της υπόσχεσης ή υποχρέωσής του να το αποπληρώσει κατά τα διαλαμβανόμενα στην εν λόγω συμφωνία, (
3. iv)σε περίπτωση ύπαρξης συνεγγυητών, τα ονόματά τους και κατά πόσο ο εγγυητής και έκαστος των συνεγγυητών του κεχωρισμένως, θα παρέχει την εγγύησή του στον πιστωτή σε σχέση με ολόκληρο το ποσό που αποτελεί υπόσχεση ή υποχρέωση του πρωτοφειλέτη να καταβάλει στον πιστωτή δυνάμει της συμφωνίας δανείου ή κατά πόσο ο εγγυητής θα παρέχει στον πιστωτή την εγγύησή του μόνο για καθορισμένο μέρος του εν λόγω ποσού. (β) γραπτή δήλωση του προτιθέμενου πρωτοφειλέτη σχετικά με όλα τα περιουσιακά στοιχεία του προτιθέμενου πρωτοφειλέτη, περιλαμβανομένων των λεπτομερειών τυχόν επιβαρύνσεων της περιουσίας του που θα ισχύουν με τη σύναψη της συμφωνίας δανείου.». Τίποτα δεν εμποδίζει έναν προτιθέμενο εγγυητή από το να αρνηθεί να υπογράψει τη σύμβαση εγγύησης, αν δεν του παρασχεθούν όσα το άρθρο 5 περιγράφει. Άπαξ όμως και υπογράψει τη σύμβαση εγγύησης, εφόσον αυτή φέρει την υπογραφή του και έχει ημερομηνία υπογραφής, η σύμβαση είναι έγκυρη και εκτελεστή. Αν δεν υπεγράφη, ή η σύμβαση δεν έγινε γραπτώς, ή δεν φαίνεται η ημερομηνία υπογραφής της, τότε οι υπερασπίσεις που δύνανται να εγερθούν είναι αυτές που προκύπτουν από τον περί Συμβάσεων Νόμο. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι οι Εναγόμενοι 2 και 3 έχουν αποσείσει το βάρος της απόδειξης ότι έχουν καλή υπεράσπιση ή ότι αποκαλύπτονται τέτοια γεγονότα που να θεωρηθούν επαρκή, έτσι ώστε να τους δοθεί δυνατότητα καταχώρισης υπεράσπισης. Κατάληξη Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω, η αίτηση για συνοπτική απόφαση επιτυγχάνει. Εκδίδεται συνοπτική απόφαση υπέρ των Εναγότων και εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 (αλληλέγγυα και /ή κεχωρισμένα με τον Εναγόμενο 1 εναντίον του οποίου εκδόθηκε απόφαση στις 9.11.2017) για το ποσό των €40.000 δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου πλέον τόκο 5.5% από 5.5.2016 μέχρι εξόφλησης, πλέον τα δικηγορικά έξοδα της αγωγής, περιλαμβανομένων των εξόδων της υπό κρίση αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.)................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο