WILLIAMS ν. NISSI BOAT WATER SPORTS LIMITED, Αρ. Αγ. 534/16, 20/11/2018

(2)ετών από τις 02/11/2014 ή/και από την ημέρα ενηλικίωσης της. Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 30

(3)του Συντάγματος, στα άρθρα 29 και 30 του Περί Δικαστηρίων Νόμoυ 14/60, στα άρθρα 16, 21 και 22 του Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου του 2012 (66(I)/2012), στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και κυρίως στις αυθεντίες Δημητρίου ν. Δημητρίου

(2012)1(Α) ΑΑΔ 834, 842, 843, Όμηρος Χριστοδουλίδης ν. Global Capital Securities and Financial Services Ltd

(2012)1 Α.Α.Δ. 636 και Φουρνiδn κ.α. ν. Ζουμπάκn κ.α., Αγωγή Αρ. 1035/2003 (ΕΔ Λάρνακας), απόφαση ημερομηνίας 09/02/2006, και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. H αίτηση δε συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της .... Καραμαλλή, η οποία είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που χειρίζεται την υπόθεση της ενάγουσας. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει τα εξής:

1. Είμαι δικηγόρος στη δικηγορική εταιρεία ΧΑΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΔΕΠΕ, δικηγόρων της Ενάγουσας και Αιτήτριας (στο εξής «Αιτήτρια») στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή.
2. Είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένη από την Αιτήτρια να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση εκ μέρους της.
3. Προβαίνω στην παρούσα ένορκη δήλωση λόγω του ότι η Ενάγουσα διαμένει μόνιμα στο Ηνωμένο Βασίλειο και δεν ήταν δυνατή η μετάβασή της στην Κύπρο για να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση, στην οποία προβαίνω εκ μέρους της. Περαιτέρω αναφέρω ότι προβαίνω στην παρούσα ένορκη δήλωση ενόψει του ότι η παρούσα αίτηση άπτεται νομικών θεμάτων.
4. Γνωρίζω τα γεγονότα της υπόθεσης από προσωπική γνώση που έχω για αυτά αλλά και από σχετική πληροφόρηση μου από την Αιτήτρια και τους υπόλοιπους δικηγόρους που χειρίζονται την υπόθεσή της ως επίσης και από προσωπική μελέτη του φακέλου και της δικογραφίας της υπόθεσης ενώ αναφορικά με την νομική πτυχή της υπόθεσης, διατυπώνω την γνώμη και συμβουλή των δικηγόρων που χειρίζονται την υπόθεση.
5. Η παρούσα αγωγή καταχωρίστηκε στις 27/06/
6. Με την καταχώριση της Έκθεσης Απαίτησης την 31/01/2017 η Αιτήτρια αξιώνει μεταξύ άλλων γενικές και ειδικές αποζημιώσεις συνεπεία ατυχήματος το οποίο συνέβη στις 28/08/2010 στην παραλία Nissi Beach στην Αγία Νάπα. Ειδικότερα κατά τη διάρκεια της συμμετοχής της Αιτήτριας σε θαλάσσιο άθλημα το οποίο διαφήμιζε η Εναγόμενη και ενώ η Αιτήτρια ήταν επιβιβασμένη σε θαλάσσιο φουσκωτό («fly-fish») ιδιοκτησίας της Εναγόμενης, σε κάποιο σημείο της διαδρομής ο οδηγός του σκάφους (ιδιοκτησίας της Εναγόμενης) που έσερνε το θαλάσσιο φουσκωτό, οδήγησε με τέτοιο τρόπο που το θαλάσσιο φουσκωτό αιωρήθηκε σε απαγορευτικό ύψος, ώστε να αναποδογυριστεί και κτυπήσει με σφοδρότητα επί της θαλάσσιας επιφάνειας. Αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του αυτής ήταν η Αιτήτρια να πέσει με μεγάλη φόρα στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές σωματικές βλάβες, ζημιές και απώλειες.
7. Στις 22/03/2017 ακολούθησε η καταχώριση της Υπεράσπισης με την οποία η Εναγόμενη αρνείται τους περισσότερους ισχυρισμούς της Αιτήτριας. Ειδικότερα η Εναγόμενη στην παράγραφο 3 της Υπεράσπισης εγείροντας προδικαστική ένσταση ισχυρίζεται ότι το αγώγιμο δικαίωμα της Αιτήτριας έχει παραγραφεί και η παρούσα αγωγή έχει καταχωριστεί μετά τη λήξη της περιόδου παραγραφής.
8. Η Απάντηση στην Υπεράσπιση καταχωρίστηκε στις 27/03/2017, και αυθημερόν καταχωρίστηκε Κλήση για Οδηγίες συνοδευόμενη από σχετικό Παράρτημα (Τύπος 25). Η υπόθεση ορίστηκε για Οδηγίες στις 30/05/
9. Η πλευρά της Εναγόμενης καταχώρισε Παράρτημα (Τύπος 25) στις 04/04/2017, ενώ στις 04/04/2017 εκδόθηκε διάταγμα για έκδοση και επίδοση ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου στην Παγκυπριακή Ασφαλιστική Λτδ.
10. Η Αιτήτρια γεννήθηκε στις 02/11/1993 και κατά το χρόνο του ατυχήματος ήταν ηλικίας 16 ετών. Αντίγραφο του διαβατηρίου της Αιτήτριας στο οποίο φαίνεται η ημερομηνία γέννησής της επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
12. Το νομοθέτημα που ρυθμίζει το χρόνο παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος της Αιτήτριας είναι ο Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμος του 2012 (66(I)/2012) (στο εξής ο «Νόμος Περί Παραγραφής»). Ο λόγος είναι διότι σύμφωνα με τη νομολογία το ισχύον δίκαιο προσδιορίζεται κατά το χρόνο προώθησης ενός δικονομικού διαβήματος. Ομοίως, η νομοθεσία που διέπει την παραγραφή προσδιορίζεται από το χρόνο προώθησης του δικονομικού διαβήματος. Στην προκείμενη περίπτωση, η αγωγή καταχωρίστηκε στις 27/06/2016, χρόνο κατά τον οποίο ο νόμος που βρισκόταν σε ισχύ ήταν ο Νόμος Περί Παραγραφής μετά από τις αλλεπάλληλες αναστολές στις οποίες υπόκειτο από το
14. Σε κάθε περίπτωση, εξ όσων γνωρίζω, η παραγραφή αποτελεί δικονομικό κανόνα δικαίου και συνεπώς αν μια απαίτηση έχει παραγραφεί με προγενέστερο νόμο αυτή δεν εξαφανίζεται αλλά μπορεί να προωθηθεί δικονομικά εφόσον με νεότερο νόμο επεκτείνεται ο χρόνος της παραγραφής.
15. Σύμφωνα με τον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο (άρθρο 68), η Αιτήτρια μέχρι και την 01/11/2011, ενόψει της ανηλικότητάς της, δεν ήταν σε θέση να διευθύνει τις υποθέσεις της και επομένως η προθεσμία παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος της από την ημερομηνία επέλευσης του ατυχήματος μέχρι και την 01/11/2011 δεν προσμετρούσε. Η ημερομηνία έναρξης του χρόνου παραγραφής ήταν η 02/11/2011 όπου η Αιτήτρια ενηλικιώθηκε και η εκπνοή του αγώγιμου της δικαιώματος επήλθε τρία

(3)χρόνια μετά δηλαδή στις 02/11/

2. Η παρούσα αγωγή καταχωρίστηκε στις 27/06/2016, δηλαδή σχεδόν ένα χρόνο και οκτώ μήνες μετά την θεωρητική επέλευση της παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος της Αιτήτριας. Ωστόσο, όπως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι που χειρίζονται την πιο πάνω αγωγή, το Δικαστήριο σύμφωνα με το Νόμο Περί Παραγραφής (άρθρα 6 και 22) έχει τη διακριτική ευχέρεια, εφόσον η Εναγόμενη ήγειρε ισχυρισμό περί παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος της Αιτήτριας, να παρατείνει το χρόνο ζωής του δικαιώματος για δύο χρόνια εφόσον το κρίνει εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις. Αυτό μπορεί να γίνει με αίτηση η οποία υποβάλλεται με εναρκτήρια κλήση πριν από την έγερση της αγωγής ή με παρεμπίπτουσα αίτηση μετά την δικογράφηση παραγραφής (άρθρο 22). Συνεπώς, η παρούσα Αίτηση υποβάλλεται σε κατάλληλο στάδιο, δηλαδή λίγο καιρό μετά τη δικογράφηση παραγραφής στην Υπεράσπιση της Εναγόμενης.
3. Όπως προκύπτει και από το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης μετά την ενηλικίωσή της η Αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να προχωρήσει με την έγερση της παρούσας αγωγής ενόψει των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε. Περί τον Οκτώβριο του 2011, πέραν των υπόλοιπων προβλημάτων υγείας από τα οποία υπέφερε, η Αιτήτρια ξεκίνησε να αντιμετωπίζει μια ψυχολογική διαταραχή και ειδικότερα τη διαταραχή προσαρμογής με συμπτώματα κατάθλιψης (Adjustment Disorder with Depressive Symptoms) κατά τρόπο που η καθημερινότητά της είχε επηρεαστεί ουσιωδώς ώστε να καθίσταται απαραίτητη η υποβολή της σε θεραπείες με ειδικό ψυχολόγο.
4. Τον Ιανουάριο του 2012 υποβλήθηκε σε νέα μαγνητική τομογραφία η οποία κατέδειξε προεξοχή της ακανθώδους απόφυσης του Ο
6. Περαιτέρω, στις αρχές του 2012, η Αιτήτρια υπέφερε από περιοδικές εμφανίσεις μωλώπων στο σώμα της χωρίς οποιοδήποτε εμφανές τραύμα. Με το πέρασμα του χρόνου οι μώλωπες στο λαιμό, τα πόδια, τα χέρια, τα νύχια και το θώρακα, αυξάνονταν και εκ πρώτης όψεως φαινόταν ότι οφείλονταν σε διαταραχή της πήξεως του αίματος.
7. Περί τα τέλη του 2012 η Αιτήτρια, πέραν των μωλώπων στο σώμα της, αντιμετώπιζε πόνους στο μπροστινό μέρος των πλευρών και στους οπίσθιους εκτείνοντες μύες. Περαιτέρω εξέταση υπέδειξε διαχωρισμό των εκτείνοντων μυών οι οποίοι είχαν επηρεαστεί κατά την χειρουργική σταθεροποίηση του σπονδυλικού κατάγματος το 2010 και κατά την αφαίρεση των εμφυτευμάτων το
9. Με σκοπό την αισθητική και λειτουργική βελτίωση της κατάστασης της, το Νοέμβριο του 2013, η Αιτήτρια υποβλήθηκε σε τρίτη χειρουργική επέμβαση για την αντιμετώπιση του προβλήματος που παρουσιάστηκε στον οστεοχονδρικό σύνδεσμο.
10. Οι συνεχείς πόνοι και αισθητές ενοχλήσεις στην αριστερή πλευρά του κορμού του σώματός της Αιτήτριας εξετάστηκαν με μαγνητική τομογραφία (MRI) το Σεπτέμβριο του 2014 και συνεπακόλουθα αντιμετωπίστηκαν με αντιφλεγμονώδεις ενέσεις στην αριστερή Θ12/Ο1 περιοχή.
11. Έπειτα στις αρχές του 2015, οι πόνοι στην αριστερή πλευρά του στήθους της δεν υποχωρούσαν και γίνονταν όλο και εντονότεροι. Αντιμετώπιζε τακτικά επεισόδια ναυτίας και εφίδρωσης σε χέρια και πρόσωπο, λόγω υποπίεσης, συμπτώματα τα οποία προκαλούνταν από την οστεοχονδρίτιδα.
12. Τον Απρίλιο του 2015 για ακόμα μία φορά η Αιτήτρια υποβλήθηκε σε χορήγηση αντιφλεγμονώδων ενέσεων στην αριστερή Θ11/12 και Θ12/Ο1 περιοχή καθώς και στην αριστερή ιερολαγόνια άρθρωση. Επίσης τον Ιούλιο του 2015 χορηγήθηκαν επιπλέον ενέσεις στην αριστερή ιερολαγόνια άρθρωση και μέσο γλουτιαίο τένοντα προς αντιμετώπιση του επίμονου πόνου και της λειτουργικής διαταραχής στην αριστερή πλευρά της πυελικής ζώνης. Την χορήγηση αντιφλεγμονωδών ενέσεων ακολούθησαν εντατικές φυσιοθεραπείες.
13. Η Αιτήτρια τον Νοέμβριο του 2015, ενόψει του ότι υπέφερε από επίμονους δυνατούς πόνους οι οποίοι δεν βελτιώνονταν παρά τις επανειλημμένες θεραπείες στις οποίες υποβάλλονταν, υποβλήθηκε σε νέο ακτινολογικό έλεγχο. Η νέα ακτινολογική εξέταση που έγινε κατέδειξε πώρωση του κατάγματος στον Ο1 σπόνδυλο, με παρουσία εκφυλιστικών αλλοιώσεων στα επίπεδα Θ12/Ο1 και Ο1/2 αριστερά.
14. Στο μεταξύ μέχρι και τον Απρίλιο του 2016, λόγω του ότι η ψυχολογία της Αιτήτριας δεν είχε βελτιωθεί, η Αιτήτρια συνέχισε να είναι μελαγχολική, με άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Ο τραυματισμός που υπέστη, ο οποίος δεν φαίνεται να βελτιωνόταν, την εμπόδιζε να ασχολείται με τις προ του ατυχήματος δραστηριότητες στις οποίες συμμετείχε, και περαιτέρω συνέχισε να είναι ευέξαπτη με δυσκολίες στον ύπνο, κυκλοθυμική, απώλεια βάρους και γενικότερα να νιώθει αδύναμη.
15. Τον Ιούνιο του 2016 διαπιστώθηκε ότι η Αιτήτρια έπασχε από μεσοπλεύρια νευραλγία την οποία προκάλεσαν ο τραυματισμός που υπέστη κατά το επίδικο ατύχημα και οι χειρουργικές επεμβάσεις στις οποίες είχε υποβληθεί. Αντίγραφο ιατρικού πιστοποιητικού του Δρ. XXXXX J. Harrison (Ορθοπεδικός Χειρούργος) στο οποίο διαφαίνεται σε συντομία το ιστορικό της Αιτήτριας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
17. Από τα πιο πάνω είναι εμφανές ότι σε κανένα στάδιο η κατάσταση της υγείας της Αιτήτριας, σωματική και ψυχολογική, δεν της επέτρεψε να βρει τον κατάλληλο χρόνο για να μπορέσει να διεκδικήσει τις απαιτήσεις της. Αντιθέτως σε τακτά χρονικά διαστήματα παρουσίαζε νέα συμπτώματα των οποίων την προέλευση και αιτία δεν γνώριζε. Προσπαθούσε συνεχώς να εντοπίσει, με την βοήθεια των ιατρών που την επέβλεπαν, την κατάλληλη θεραπεία αποβλέποντας στη βελτίωση της κατάστασης της υγείας της η οποία μέχρι και (έξι) 6 χρόνια μετά το ατύχημα δεν είχε μεταβληθεί. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην καθυστέρηση είχε η ψυχολογική διαταραχή από την οποία έπασχε κατά τρόπο που την εμπόδιζε να σκεφτεί το ενδεχόμενο αξίωσης οποιωνδήποτε αποζημιώσεων. Την ίδια έλλειψη καθαρού μυαλού είχαν και οι γονείς της Αιτήτριας.
18. Έπειτα, και συγκεκριμένα περί τα μέσα του 2015, η Αιτήτρια μέσω των γονέων της, άρχισε τις προσπάθειες για εξεύρεση δικηγόρου στην Κύπρο με σκοπό να εγείρει την παρούσα αγωγή. Ο πατέρας της Αιτήτριας απευθύνθηκε σε δικηγόρο της δικηγορικής εταιρείας Χάρης Κυριακίδης ΔΕΠΕ και τον ρώτησε αν το αγώγιμο δικαίωμα της Αιτήτριας είχε παραγραφεί. Μετά από νομική έρευνα, οι τελευταίοι απάντησαν ότι σύμφωνα με το ισχύον δίκαιο, το αγώγιμο δικαίωμα της Αιτήτριας ίσως να μην είχε παραγραφεί. Αντίγραφο της σχετικής αλληλογραφίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
20. Τελικά, η Αιτήτρια διόρισε την Χάρης Κυριακίδης ΔΕΠΕ ως δικηγόρους της στην Κύπρο και τους έδωσε οδηγίες για καταχώριση αγωγής. Οι δικηγόροι που διόρισε η Αιτήτρια, έκαναν έρευνα για το ποια εταιρεία έπρεπε να εναχθεί, για το αν η τελευταία είχε ασφαλιστική κάλυψη, συνέλεξαν όλα τα στοιχεία σχετικά με το συμβάν και τους τραυματισμούς τους οποίους υπέστη η Αιτήτρια και τελικά καταχώρισαν αγωγή εκ μέρους της στις 27/06/
22. Στην προκείμενη περίπτωση έχοντας υπόψη το ιστορικό της κατάστασης υγείας της Αιτήτριας καθώς και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στο να αναρρώσει σε κάποιο βαθμό και ακολούθως να εξεύρει δικηγόρο στην Κύπρο, θεωρώ ότι η παράταση του χρόνου παραγραφής ώστε να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα της Αιτήτριας η οποία ταλαιπωρείται από το 2010 μέχρι και σήμερα, είναι δικαιολογημένη.
23. Ενόψει όλων των πιο πάνω εισηγούμαι ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης επιβάλλει την αποδοχή της παρούσας αίτησης για παράταση του χρόνου παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος της Αιτήτριας. Ένσταση Στην επίδικη αίτηση η εναγόμενη αντέδρασε καταχωρώντας ένσταση, εις την οποία καταγράφονται έξι

(6)λόγοι ένστασης. Οι λόγοι ένστασης δε είναι οι ακόλουθοι:

1. Το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα και/ή να εκδικάσει την παρούσα αγωγή.
2. Η νομική βάση της Αίτησης είναι λανθασμένη, ελλιπής και/ή οι νόμοι και οι θεσμοί επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα αίτηση δεν νομιμοποιούν εις την αιτούμενη θεραπεία και/ή δεν προσδίδουν εις το Δικαστήριο εξουσία να ασχοληθεί με την παρούσα αίτηση.
3. Στην παρούσα δεν εφαρμόζεται ο Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμος του 2012 (66(Ι)/2012), αλλά το άρθρο 68 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφάλαιο
5. Τα γεγονότα που περιγράφονται στην ένορκο δήλωση δεν δικαιολογούν ή στηρίζουν την αιτούμενη θεραπεία, είναι παραπλανητικά και/ή αναληθή με σκοπό να αποπροσανατολίσουν το Δικαστήριο.
6. Το κατ' ισχυρισμό αγώγιμο δικαίωμα έχει παραγραφεί και/ή η αγωγή έχει καταχωρηθεί μετά τη λήξη της περιόδου παραγραφής.
7. Για όλους τους λόγους που αναφέρονται και/ή εξυπακούονται από την επισυνημμένη ένορκο δήλωση που στηρίζει την ένσταση. Η ένσταση συνοδεύεται επίσης από ένορκη δήλωση. Συγκεκριμένα από ένορκη δήλωση του .... Μελά, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την εναγόμενη. Εις αυτήν αναφέρει τα εξής:
8. Είμαι δικηγόρος στο Δικηγορικό Γραφείο των κ.κ. Κώστας Μελάς & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, δικηγόρων της Καθ'ης η Αίτηση, γνωρίζω καλά τα γεγονότα της πιο πάνω υπόθεσης μετά και από πληροφόρηση που έλαβα από την δικηγόρο που την χειρίζεται και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος από την Καθ'ης η Αίτηση να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση στην οποία προβαίνω εξ όσων καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω. Προβαίνω στην παρούσα Ένορκη Δήλωση καθότι τα γεγονότα που αφορούν την υπό εξέταση Αίτηση είναι νομικής φύσης και είναι εκτός της σφαίρας γνώσης της Καθ'ης η Αίτηση.
9. Έχω αναγνώσει την αίτηση της Αιτήτριας και την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει και διαφωνώ πλήρως με το περιεχόμενο της, το οποίο απορρίπτω στην ολότητα της.
10. Το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την παρούσα αίτηση, αλλά ούτε και την αγωγή, καθ' ότι καθ' ύλη αρμοδιότητα έχει μόνο το Ανώτατο Δικαστήριο ως Ναυτοδικείο. Η απαίτηση της Ενάγουσας πηγάζει από ισχυριζόμενο ατύχημα το οποίο συνέβη στις 28/08/2010 στην παραλία Nissi Beach στην Αγία Νάπα. Η Ενάγουσα, τόσο μέσω της έκθεσης απαίτησης όσο και δια μέσου της ένορκης δήλωσης που στηρίζει την παρούσα αίτηση, ισχυρίζεται ότι κατά την διάρκεια που ήταν επιβιβασμένη σε θαλάσσιο φουσκωτό (fly-fish), το οποίο σέρνετο από ταχύπλοο σκάφος της Καθ'ης η Αίτηση, ο οδηγός τους σκάφους οδήγησε αυτό με αμελή τρόπο, με αποτέλεσμα το θαλάσσιο φουσκωτό να αιωρηθεί σε απαγορευτικό ύψος, ώστε να αναποδογυριστεί και να κτυπήσει με σφοδρότητα στην θαλάσσια επιφάνεια και ως αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές σωματικές βλάβες.
11. Σύμφωνα με το εφαρμοστέο δίκαιο, μόνο το Ανώτατο Δικαστήριο, ασκώντας την δικαιοδοσία του ως Ναυτοδικείο, έχει καθ' ύλην αρμοδιότητα να επιληφθεί αγωγής που αφορά αξιώσεις αναφορικά με πράξεις και ενέργειες που γίνονται από άτομα υπεύθυνα με την πλοήγηση του πλοίου, ως αποτέλεσμα των οποίων, το πλοίο προκαλεί ζημιά στον ενάγοντα.
12. Το θέμα της δικαιοδοσίας, μπορεί να εγερθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας και το Δικαστήριο οφείλει να το εξετάσει. Μάλιστα το θέμα της δικαιοδοσίας μπορεί να εξεταστεί αυτεπάγγελτα από το ίδιο το Δικαστήριο. Αν δεν εξεταστεί, τότε θα εκδοθούν διατάγματα καθ' υπέρβαση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου.
13. Tο Δικαστήριο δεν έχει άλλη επιλογή από το να απορρίψει την παρούσα αίτηση και αγωγή, αφού σύμφωνα με την σχετική νομοθεσία, δεν μπορεί να παραπέμψει την υπόθεση στο Ναυτοδικείο.
14. Ανεξάρτητα από το πιο πάνω, ακόμη και να είχε δικαιοδοσία το Επαρχιακό Δικαστήριο να εκδικάσει την παρούσα αγωγή, τα αιτούμενα διατάγματα δεν θα μπορούσαν να εκδοθούν αφού ο Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμος του 2012 (66(Ι)/2012) (στο εξής ο «Νόμος Περί Παραγραφής») δεν εφαρμόζεται για το συγκεκριμένο ισχυριζόμενο ατύχημα.
15. Το νομοθέτημα που εφαρμόζεται είναι ο Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος, άρθρο 68, αφού η ισχυριζόμενη πράξη αμέλειας επισυνέβη, πριν την 01/07/2012, ημερομηνία εφαρμογής του Νόμου Περί Παραγραφής. Επομένως σύμφωνα με το άρθρο 68 (α) του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος, η αγωγή έπρεπε να εγερθεί εντός 3 χρόνων από την ημέρα του ατυχήματος (28/08/2010). Δεδομένου ότι η Αιτήτρια, κατά τον χρόνο του ατυχήματος ήταν κάτω των 18 ετών, ο χρόνος παραγραφής, δηλαδή τα 3 χρόνια, προσμετρούν από την ημέρα της ενηλικίωσης της. Επομένως η προθεσμία των 3 χρόνων προσμετρά από τις 2/11/2011 όταν ενηλικιώθηκε. Άρα η αγωγή μπορούσε να καταχωρηθεί μέχρι τις 2/11/
16. Επομένως το αδίκημα έχει παραγραφεί.
17. Η εκπνοή του αγώγιμου δικαιώματος της αιτήτριας επήλθε στις 02/11/2014 και η παρούσα αγωγή καταχωρίστηκε στις 27/06/
18. Έχει παρέλθει δηλαδή ένας χρόνος και οκτώ μήνες μετά την επέλευση της παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος της αιτήτριας (3 χρόνια), χωρίς να δίδονται επαρκείς δικαιολογίες στην ένορκη δήλωση για τον λόγο που η Αιτήτρια καθυστέρησε να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα.
19. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω το Δικαστήριο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να προχωρήσει στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
20. Συνεπώς η Αίτηση πρέπει να απορριφθεί με έξοδα εναντίον της Αιτήτριας. Η Ακρόαση της Αίτησης Η ακρόαση της αίτησης έγινε με αγορεύσεις στη βάσει των όσων αναφέρονται πιο πάνω. Η επιχειρηματολογία των δικηγόρων των διαδίκων Οι θέσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών περιλαμβάνονται αναφέρω στις γραπτές αγορεύσεις που παρέδωσαν στο Δικαστήριο, οι οποίες είναι ομολογουμένως εμπεριστατωμένες και οι οποίες σημειώνω έχουν τύχει ενδελεχούς μελέτης από το Δικαστήριο. Δεν κρίνω όμως σκόπιμο αναφέρω εδώ να παραθέσω ότι οι συνήγοροι αναφέρουν με τις αγορεύσεις τους. Θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω αν και όπου αυτό κριθεί αναγκαίο. Εξέταση της Αίτησης - Νομική πτυχή - Συμπεράσματα Έχω μελετήσει πολύ προσεκτικά την αίτηση και την ένσταση που έχουν καταχωρηθεί, καθώς επίσης, επαναλαμβάνω, έχω μελετήσει με μεγάλη προσοχή τις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων. Α. Έλλειψη δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα και ή να εκδικάσει την παρούσα αγωγή Θα εξετάσω κατ' αρχήν τον πρώτο λόγο ένστασης. Διότι είναι αυτονόητο ότι αν καταλήξω ότι δεν υπάρχει δικαιοδοσία του Δικαστηρίου ή και δεν υπάρχει δικαιοδοσία έκδοσης των διαταγμάτων δεν υπάρχει λόγος εξέτασης οιουδήποτε άλλου θέματος. Η Αιτήτρια αξιώνει μεταξύ άλλων γενικές και ειδικές αποζημιώσεις συνεπεία ατυχήματος το οποίο συνέβη στις 28/08/2010 στην παραλία Nissi Beach στην Αγία Νάπα. Ειδικότερα κατά τη διάρκεια της συμμετοχής της Αιτήτριας σε θαλάσσιο άθλημα το οποίο διαφήμιζε η Εναγόμενη και ενώ η Αιτήτρια ήταν επιβιβασμένη σε θαλάσσιο φουσκωτό («fly-fish») ιδιοκτησίας της Εναγόμενης, σε κάποιο σημείο της διαδρομής ο οδηγός του σκάφους (ιδιοκτησίας της Εναγόμενης) που έσερνε το θαλάσσιο φουσκωτό, οδήγησε με τέτοιο τρόπο που το θαλάσσιο φουσκωτό αιωρήθηκε σε απαγορευτικό ύψος, ώστε να αναποδογυριστεί και κτυπήσει με σφοδρότητα επί της θαλάσσιας επιφάνειας. Αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του αυτής ήταν η Αιτήτρια να πέσει με μεγάλη φόρα στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές σωματικές βλάβες, ζημιές και απώλειες. (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου) Η πλευρά της εναγόμενης, με δεδομένη την αναφορά πιο πάνω ότι το φουσκωτό σερνόταν από ταχύπλοο σκάφος της εναγόμενης, με παραπομπή σε άρθρα του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στο Administration of Justice Act του 1956 και σε νομολογία (βλ. σελ.1-4 της γραπτής αγόρευσης της εναγόμενης) εισηγείται ότι δικαιοδοσία στην παρούσα έχει το Ανώτατο Δικαστήριο ως Ναυτοδικείο. Η πλευρά της ενάγουσας διαφωνεί και επιχειρηματολογεί στις σελ. 21-28 της δικής της αγόρευσης με παραπομπή επίσης σε νομοθεσία και νομολογία. Στην απόφαση του ημερομηνίας 08/04/2011, στα πλαίσια της αγωγής 560/2007, Janet Moore v.

(1)Frixos Evagorou Water Sports Limited, κ.α., ο αδελφός δικαστής Α.Δαυίδ, ΑΕΔ (όπως ήταν τότε), σε μια ομολογουμένως πολύ εμπεριστατωμένη ανάλυση του θέματος που απασχολεί εδώ το Δικαστήριο και στη βάση γεγονότων που προσομοιάζουν κατά πολύ με τα γεγονότα της παρούσας κατέληξε ως εξής : " Η ως άνω θεώρηση της νομολογίας, σφραγίζει κατά την αντίληψη μου και την απόφαση του Δικαστηρίου για το ζήτημα που εδώ απασχολεί. Στη βάση των ισχυρισμών της ενάγουσας όπως αυτοί προβάλλονται στην έκθεση απαίτησης της, αλλά και όσων έχουν τεθεί υπόψη του Δικαστηρίου κατά την πρόοδο της διαδικασίας, (άλλοτε χωρίς να αμφισβητηθούν και άλλοτε ως κοινός τόπος μεταξύ των δύο πλευρών) σε σχέση με πραγματικά περιστατικά που περιβάλλουν την υπό συζήτηση υπόθεση, σε συνδυασμό θεωρούμενα με το ως άνω δικαιοδοτικό πλαίσιο και τη νομολογία για το ζήτημα, αναπόδραστη φαίνεται η κατάληξη στο συμπέρασμα ότι το παρόν Δικαστήριο είναι καθ' ύλη αρμόδιο να επιληφθεί της υπό συζήτηση αγωγής. Και αν ακόμα το ταχύπλοο σκάφος με αριθμούς εγγραφής LL8422 κατατασσόταν, από απόψεως κατασκευής και χαρακτηριστικών στα σκάφη που εμπίπτουν στην έννοια του όρου «vessel» με βάση τον Merchant Shipping Act1894 και τους περί Δικαιοδοσίας Ναυτοδικείου Κανονισμούς του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου του1893, με δεδομένη την χρήση του στην υπό εξέταση υπόθεση, για σκοπούς δηλαδή διασκέδασης, αναψυχής και στα πλαίσια συμμετοχής της ενάγουσας στο συγκεκριμένο θαλάσσιο άθλημα, σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο αυτό χρησιμοποιείτο για σκοπούς ναυσιπλοΐας, κατά τρόπο που θα επέτρεπε την υπαγωγή της επίδικης διαφοράς στη δικαιοδοσία του Ναυτοδικείου. " (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου) Στην προκειμένη περίπτωση οφείλω να πω ότι δεν έχω ενώπιον μου στοιχεία αναφορικά το σκάφος της εναγόμενης, ούτε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του και ότι γνωρίζει το Δικαστήριο είναι πως μιλούμε για ένα ταχύπλοο σκάφος. Όμως ακόμη και έτσι, με δεδομένα όσα αναφέρονται στην απόφαση πιο πάνω, με τα οποία συμφωνώ, εφόσον στην προκειμένη περίπτωση το σκάφος δεν χρησιμοποιείτο για σκοπούς ναυσιπλοΐας αλλά για σκοπούς διασκέδασης / αναψυχής και στα πλαίσια συμμετοχής της ενάγουσας στο συγκεκριμένο θαλάσσιο άθλημα, η διαφορά δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Ναυτοδικείου. Άρα ο σχετικός λόγος ένστασης απορρίπτεται. Β. Στην προκειμένη περίπτωση ποιο δίκαιο πρέπει να εφαρμοστεί; Έχει παραγραφεί το αγώγιμο δικαίωμα; Καταρχήν αναφέρεται πως το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι : ποιο νόμο ή και ποιο δίκαιο θα εφαρμόσει το Δικαστήριο για να μπορέσει να αποφανθεί επί της αίτησης; Το ισχύον δίκαιο «προσδιορίζεται κατά το χρόνο προώθησης του δικονομικού διαβήματος» (βλ. Δημητρίου v. Δημητρίου

(2012)1 ΑΑΔ 834) (σε τούτο συμφωνούν τα μέρη). Στην προκειμένη περίπτωση, ο χρόνος που ενδιαφέρει είναι η 27η/06/16, ημερομηνία δηλαδή που καταχωρήθηκε η αγωγή (και σε τούτο συμφωνούν τα μέρη). Συνεπώς, με βάση τα πιο πάνω, φαίνεται πως το νομοθέτημα που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ο Περί Παραγραφής Νόμος του 2012, Ν.66(Ι)/2012 (στο εξής ο Νόμος). Με αυτό λοιπόν υπόψη προχωρώ στην εξέταση της αίτησης, έχοντας πάντα κατά νουν τις 3 βάσεις αγωγής που εντοπίζονται στην παρούσα. 1. Αστικό Αδίκημα της αμέλειας Με τον Νόμο (βλ. άρθρο 29 και Παράρτημα) καταργήθηκαν, μεταξύ άλλων νομοθετημάτων ή επιμέρους διατάξεις σε συγκεκριμένα νομοθετήματα, ο νόμος Περί Παραγραφής Κεφ.15 (ολόκληρος) και το άρθρο 68 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, αλλά το τελευταίο μόνο σε σχέση με πράξη ή παράλειψη που επισυνέβη κατά ή μετά την έναρξη ισχύος του Νόμου. Ο Νόμος τέθηκε σε ισχύ την 1/7/2012 (βλ. άρθρο 28). Το άρθρο 6 του Νόμου 66(Ι)/2012 διέπει πλέον τα περί παραγραφής των αγώγιμων δικαιωμάτων σε σχέση με αστικά αδικήματα. Όταν η αξίωση αφορά αποζημιώσεις για αμέλεια ή παράβαση θέσμιου καθήκοντος, η αγωγή πρέπει να εγείρεται εντός τριών ετών από την ημέρα κατά την οποία συμπληρώθηκε η βάση της αγωγής, εκτός αν το πρόσωπο που υπέστη τη σωματική βλάβη έλαβε γνώση της βλάβης μεταγενέστερα, οπότε ο χρόνος παραγραφής αρχίζει από την ημέρα που έλαβε γνώση, με το Δικαστήριο να διατηρεί διακριτική ευχέρεια σε αγωγές για αποζημιώσεις για πρόκληση σωματικής βλάβης ή και θανάτου ένεκα αστικού αδικήματος να αποφασίσει τη μη εφαρμογή των διατάξεων περί παραγραφής, νοουμένου ότι η εν λόγω διακριτική ευχέρεια δεν θα ασκείται μετά την πάροδο δύο ετών από την ημέρα παραγραφής του δικαιώματος έγερσης αγωγής. Όμως, με δεδομένο ότι στην παρούσα οι πράξεις ή παραλείψεις που αποδίδει η ενάγουσα στην εναγόμενη και συνθέτουν την κατ' ισχυρισμό αμέλεια επισυνέβησαν πριν την έναρξη της ισχύος του Νόμου και πιο συγκεκριμένα στις 28/08/10, είναι σαφές πως τυγχάνουν εφαρμογής οι πρόνοιες του άρθρου 68 (α) του Κεφ.148, το οποίο προνοεί ότι : " 68. Καμιά αγωγή δεv εγείρεται για αστικό αδίκημα, εκτός αv αυτή εγερθεί- (α) εvτός τριών ετώv αμέσως μετά τηv πράξη ή παράλειψη για τηv oπoία εγέρθηκε η αγωγή, ή .....". Ας σημειωθεί δε ότι με βάση το άρθρο 24 (ε) (

1. i)του Νόμου : " 24. Oι διατάξεις του παρόντος Νόμου δεν επηρεάζουν: ............ (ε) τις ειδικές προθεσμίες που αναφέρονται σε οποιαδήποτε νομική διάταξη, αν: (
2. i)αυτή δεν περιλαμβάνεται στις καταργούμενες από το άρθρο 29 διατάξεις, και ....." Ως αναφέρθηκε δε πιο πάνω το άρθρο 68, το οποίο περιλαμβάνεται στο άρθρο 29 και στο σχετικό Παράρτημα του Νόμου, καταργήθηκε μόνο σε σχέση με πράξη ή παράλειψη που επισυνέβη κατά ή μετά την έναρξη ισχύος του Νόμου. Όχι όμως αν αυτά επισυνέβησαν πριν την έναρξη ισχύος του Νόμου και άρα στην έκταση αυτή η ειδική προθεσμία του άρθρου 68 δεν επηρεάζεται. Με αυτά υπόψη, η αγωγή της ενάγουσας έπρεπε να εγερθεί εντός 3 ετών από την ημέρα του ατυχήματος δηλ. 28/08/10. Όμως η αιτήτρια κατά τον χρόνο αυτό ήταν ανήλικη. Πιο συγκεκριμένα η ημερομηνία γέννησης της είναι 02/11/1993 και ήταν συνεπώς κάτι λιγότερο από 17 χρόνων. Συνεπώς, έχοντας υπόψη την επιφύλαξη* του άρθρου 68, τα 3 χρόνια της παραγραφής πιο πάνω, προσμετρούν από την ημέρα της ενηλικίωσης της. Επομένως η προθεσμία των 3 χρόνων προσμετρά από τις 2/11/2011, οπότε ενηλικιώθηκε. Άρα η αγωγή μπορούσε να καταχωρηθεί μέχρι τις 2/11/2014 και με αυτό υπόψη, είναι σαφές, πως το αγώγιμο δικαίωμα, κατά την ημέρα που καταχωρήθηκε η αγωγή, ήταν παραγραμμένο. * Νoείται ότι αv κατά τo χρόvo πoυ πρoκύπτει πρώτα η βάση της αγωγής, αv o εvάγovτας δεv συμπλήρωσε τo δέκατo όγδoo έτoς της ηλικίας τoυ ή δεv έχει σώες τις φρέvες τoυ ή o εvαγόμεvoς δεv βρίσκεται στη Δημoκρατία, oι τριετείς αυτές πρoθεσμίες δεv αρχίζoυv vα τρέχoυv μέχρις ότoυ o εvάγovτας συμπληρώσει τo δέκατo όγδoo έτoς της ηλικίας τoυ ή παύσει vα μηv έχει σώες τις φρέvες τoυ ή o εvαγόμεvoς επαvέλθει στη Δημoκρατία." Ίσως εκ του περισσού, εφόσον δεν αποτελεί θέση της αιτήτριας, αναφέρεται εδώ πως με βρίσκουν σύμφωνο όσα αναφέρουν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της εναγόμενης στην γραπτή τους αγόρευση, υιοθετώντας αντιλαμβάνομαι την ανάλυση της αδελφής μου δικαστού κας Θεοκλήτου στην απόφαση της στην αγωγή 10138/10 του Ε.Δ.Λευκωσίας, Γεωργίου v. Γενικού Εισαγγελέα, ημερ. 29/02/16, επιχειρηματολογώντας ότι δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην προκειμένη περίπτωση τα εδάφια (β) και (γ) του άρθρου 68 του Κεφ.148. Όμως επαναλαμβάνω η αιτήτρια δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο και το θέμα δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω. Από εκεί και πέρα, με δεδομένα τα πιο πάνω, θα παραπέμψω εδώ στην υπόθεση Όμηρος Χριστοδουλίδης v. Global Capital Securities and Financial Services Ltd

(2012)1 ΑΑΔ 636, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: « . η παραγραφή αποτελεί δικονομικό κανόνα δικαίου και συνεπώς αν έχει παραγραφεί η απαίτηση με προγενέστερο νόμο αυτή δεν εξαφανίζεται αλλά μπορεί να προωθηθεί δικονομικά εφόσον με το νεότερο νόμο επεκτείνεται ο χρόνος της παραγραφής.». Με βάση το Νόμο, ο οποίος επαναλαμβάνω ήταν σε ισχύ κατά την καταχώρηση της παρούσας αγωγής, και πιο συγκεκριμένα το άρθρο 22 «Ανεξάρτητα από τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου άρθρου του παρόντος Νόμου το δικαστήριο δύναται να επεκτείνει τον προβλεπόμενο σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος Νόμου χρόνο παραγραφής για περίοδο μέχρι δύο έτη εφόσον κρίνει αυτό δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις. Η αίτηση υποβάλλεται με εναρκτήρια κλήση πριν από την έγερση της αγωγής ή με παρεμπίπτουσα αίτηση μετά την δικογράφηση παραγραφής ως το άρθρο 21.» Άρα κατ' αναλογία και έχοντας υπόψη ότι από την παραγραφή του αγώγιμου δικαιώματος μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής δεν είχαν παρέλθει 2 χρόνια, θεωρώ πως η ενάγουσα έχει δικαίωμα με βάση τον Νόμο να υποβάλει αίτημα για παράταση του χρόνου παραγραφής. Παρεμβάλλω εδώ πως η ειδοποιός διαφορά της παρούσας με την αγωγή 10138/10 πιο πάνω, εις την οποία παραπέμπει με έμφαση η πλευρά των εναγόμενων, είναι πως στην υπόθεση εκείνη όταν καταχωρήθηκε η αγωγή ο Νόμος δεν ήταν σε ισχύ. Με δεδομένα δε όσα προκύπτουν από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και τα επισυνημμένα έγγραφα αναφορικά με την κατάσταση της υγείας της ενάγουσας και την εξέλιξη της, χωρίς βεβαίως σε καμία περίπτωση να αποφαίνομαι στο στάδιο αυτό για το αν πράγματι υπέστη η ενάγουσα αυτά τα πράγματα, σε συνάρτηση με τις εξηγήσεις που δίνονται για την έγερση της αγωγής τον συγκεκριμένο χρόνο, καταλήγω ότι θα ήταν εξαιρετικά άδικο να μην επιτρέψω στην ενάγουσα να προωθήσει στον Δικαστήριο την υπόθεση της όσον αφορά το κομμάτι της αμέλειας. Ούτε προσθέτω θα ήμουν διατεθειμένος να πω στην ενάγουσα σε αυτό το στάδιο ότι παρά τους σοβαρούς εκ πρώτης τραυματισμούς της και τις σωματικές βλάβες που υπέστη συνεπεία του ατυχήματος το 2010, ενόσω ήταν ανήλικη, και την κατάσταση της υγείας της όπως εξελίχθηκε μέχρι και την καταχώρηση της αγωγής δηλ. 6 σχεδόν χρόνια μετά, αν αποδειχθούν βέβαια οι ισχυρισμοί στην έκθεση απαίτησης, δεν μπορεί σήμερα να διεκδικήσει αποζημιώσεις από τους εναγόμενους στη βάση αμέλειας τους, που φαίνεται να είναι η κύρια βάση θα μπορούσε να λεχθεί της αγωγής της. Έχει σημασία δε ν' αναφερθεί εδώ περαιτέρω πως η πλευρά των εναγόμενων δεν ισχυρίζεται οιανδήποτε βλάβη στα δικαιώματα της εάν εγκριθεί η αίτηση, ούτε θεωρώ πως συντρέχει κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση αναφέρω, ίσως εκ του περισσού, πως η αποστέρηση απλά της υπεράσπισης της παραγραφής, που δεν είναι η μοναδική για τους εναγόμενους όπως προκύπτει από το δικόγραφο της Υπεράσπισης τους, ουδόλως μπορεί να συγκριθεί με την πλήρη αποστέρηση από την ενάγουσα του δικαιώματος της να αξιώσει αποζημιώσεις, στη βάση μιας εκ πρώτης όψεως καλής υπόθεσης. Συνεπώς κρίνω πως είναι δίκαιο και εύλογο να διατάξω την παράταση του χρόνου παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος της ενάγουσας μέχρι τις 28/06/16, ώστε να θεωρείται ότι όταν καταχωρήθηκε η αγωγή στις 27/06/16 το αγώγιμο δικαίωμα δεν ήταν παραγραμμένο. 2. Αστικό αδίκημα της παράβασης Θέσμιων Καθηκόντων Στην αγωγή 10138/10 πιο πάνω, αναφέρθηκαν τα εξής: " Επειδή ακριβώς ο περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος δεν προέβλεψε in globo για το σύνολο των αστικών αδικημάτων (torts) για τα οποία μπορεί να εγερθεί αγωγή στην Κύπρο,[1] αστικά αδικήματα τα οποία αναγνωρίζονται από το κοινοδίκαιο, και για τα οποία δεν γίνεται πρόβλεψη στον εν λόγω περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, εισάγονται στο κυπριακό νομικό σύστημα, με το άρθρο 29

(1)(γ) του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60. Έτσι, η παράλειψη εκπλήρωσης καθήκοντος το οποίο επιβάλλει ο νόμος μπορεί, ανάλογα με την πρόθεση του νομοθέτη να στοιχειοθετήσει το αστικό αδίκημα της παράβασης εκ του νόμου απορρέοντος καθήκοντος,[2] αστικό αδίκημα που διακρίνεται από το αστικό αδίκημα της αμέλειας.[3] Ως αποφασίστηκε στην υπόθεση Κουππαρής ν. Οργανισμού Γεωργικής Ασφάλισης

(1997)1(Γ) ΑΑΔ 1780, στη σελ. 1784: «Πρόκειται για αστικό αδίκημα γνωστό στο κοινό δίκαιο το οποίο αποτελεί μέρος του Κυπριακού Δικαίου βάσει του άρθρου 29

(1)(γ) του περί Δικαστηρίων Νόμου, του 1960, (Ν. 14/60), η μή ενσωμάτωση του οποίου στον Κώδικα Αστικών Αδικημάτων δεν αποκλείει την εφαρμογή του. (Βλ. Universal Advertising and Publishing Agency v. Panayiotis A. Vouros Vol. 19 C.L.R. 87.)» Με δεδομένο, λοιπόν, ότι το αστικό αδίκημα της παράβασης θέσμιου καθήκοντος δεν είναι ενσωματωμένο στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148, θεωρώ ορθή τη θέση του ενάγοντα ότι δεν εφαρμόζεται σε σχέση με αυτό το άρθρο 68 του Κεφ. 148. Καίτοι ο όρος «αστικά αδικήματα» δεν ορίζεται στο Κεφ. 148, το άρθρο 3

(1)του νόμου ξεκαθαρίζει ότι «τα ακόλoυθα πoυ απαριθμoύvται πιo κάτω στo Νόμo αυτό απoτελoύv αστικά αδικήματα». Αφ' ης στιγμής το αδίκημα της παράβασης θέσμιου καθήκοντος δεν περιλαμβάνεται στο Κεφ. 148, κρίνω ότι αυτό δεν περιλαμβάνεται στα «αστικά αδικήματα» στα οποία το άρθρο 68 του εν λόγω νόμου εφαρμόζεται απλά και μόνο επειδή είναι αστικής φύσης αδίκημα. Αξίωση βασιζόμενη σε παράβαση θέσμιου καθήκοντος δεν καθίσταται αγώγιμη λόγω των προνοιών του Κεφ. 148 (αλλά από άλλη πηγή δικαίου, ήτοι το κοινοδίκαιο), πάνω στις οποίες δεν μπορεί να βασισθεί κανείς για να αναζητήσει θεραπεία· και θα ήταν εσφαλμένο, κατά την κρίση μου, να εφαρμοστούν σε σχέση με αυτό το αστικό αδίκημα επιλεκτικά ορισμένες μόνο πρόνοιες του Κεφ. 148, και δη μια πρόνοια τόσο δραστική όσο είναι αυτή του άρθρου 68 του Νόμου. Έχοντας καταλήξει ότι το άρθρο 68 του Κεφ. 148 δεν εφαρμόζεται σε σχέση με το αστικό αδίκημα της παράβασης θέσμιου καθήκοντος, το επόμενο ερώτημα είναι ποια περίοδος παραγραφής ίσχυε, κατά τον ουσιώδη χρόνο, σε σχέση με αυτό. Ως ανωτέρω αναφέρθηκε, στις 29.11.2010 υπήρχε ο περί Παραγραφής Νόμος, Κεφ. 15, το άρθρο 5 του οποίου προνοούσε τα εξής: «

1. No action shall be brought upon, for, or in respect of, any cause of action not expressly provided for in this Law, or expressly exempted from the operation of this Law, after the expiration of six years from the date when such cause of action accrued.» Όμως στις 29.11.2010 ολόκληρο το Κεφ. 5 τελούσε υπό αναστολή ισχύος (Ν.20(Ι)/2010), συνεπώς το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντος για κατ' ισχυρισμό παράβαση θέσμιου καθήκοντος δεν ήταν, κατά την κρίση μου, παραγεγραμμένο. Σημειώνεται δε ότι ακόμη και αν το Κεφ. 15 δεν τελούσε σε αναστολή, δεδομένου ότι το επίδικο ατύχημα επισυνέβη στις 8.11.2005 και η αγωγή εγέρθηκε στις 29.11.2010, η εξαετής περίοδος παραγραφής, σε κάθε περίπτωση, δεν είχε παρέλθει πριν την καταχώρηση της αγωγής. Με βάση τα πιο πάνω, είναι η κατάληξη μου ότι την ημέρα καταχώρησης της αγωγής, το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα στο βαθμό που αυτό αφορά σε κατ' ισχυρισμό παράβαση θέσμιου και/ή εκ του νόμου απορρέοντος καθήκοντος του εναγόμενου, δεν είχε παραγραφεί. " Συμφωνώ με τα πιο πάνω. Βεβαίως ότι θα πρέπει να λεχθεί εδώ είναι πως κατά την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος (28/08/10) ο Περί Παραγραφής Νόμος Κεφ.15 τελούσε ήδη σε αναστολή, η οποία συνεχίστηκε μέχρι τις 30/06/
2. Την 01/07/12, ως αναφέρεται ανωτέρω, τέθηκε σε εφαρμογή ο Νόμος. Με βάση το άρθρο 3 δε του Νόμου «Νοείται ότι, χωρίς επηρεασμό των διατάξεων των άρθρων 24 και 29, ο χρόνος παραγραφής αρχίζει να προσμετρείται από την 1η Ιανουαρίου 2016», που σε συνάρτηση με την περίοδο των τριών ετών που προνοείται στο άρθρο 6

(2)για την έγερση αγωγής η οποία αφορά αποζημιώσεις για «αμέλεια, οχληρία ή παράβαση θέσμιου καθήκοντος» (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου), με οδηγούν στην κατάληξη ότι το αγώγιμο δικαίωμα εν σχέση με το συγκεκριμένο αστικό αδίκημα δεν είχε παραγραφεί. Σε κάθε περίπτωση όμως να σημειώσω ότι η εξαετής περίοδος παραγραφής του εδαφίου 1 του άρθρου 6, μέχρι την καταχώρηση της αγωγής, δεν είχε παρέλθει. Όμως εδώ θα πω και το εξής. Ακόμη και αν κατέληγα ότι το αγώγιμο έχει παραγραφεί, έχοντας υπόψη τα δεδομένα της συγκεκριμένης περίπτωσης, ως τούτα προκύπτουν μέσα από όσα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αναφέρονται αλλά και από τα επισυνημμένα έγγραφα, θα ήμουν διατεθειμένος σε κάθε περίπτωση, στη βάση και των όσων αναφέρθηκαν πιο πάνω για το αστικό αδίκημα της αμέλειας και με γνώμονα πάντα την ορθή απονομή δικαιοσύνης, να εκδώσω κατάλληλο διάταγμα είτε παράτασης του χρόνου παραγραφής είτε ακόμη για μη εφαρμογή των προνοιών της παραγραφής ανάλογα, για να μπορέσει να προχωρήσει η αγωγή πάνω και σε αυτή τη βάση. 3. Παράβαση συμβατικών υποχρεώσεων από την εναγόμενη Η ενάγουσα, περαιτέρω, στην έκθεση απαίτησης της, μεταξύ άλλων, μιλά για συμφωνία που συνάφθηκε στις 28/08/10, την οποία παρέβη η εναγόμενη ή και οι αντιπρόσωποι ή και οι εντολοδόχοι της και παραθέτει λεπτομέρειες παράβασης. Το άρθρο 7

(1)του Νόμου προνοεί ότι : Τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων

(2)και

(3), καμιά αγωγή που αφορά σύμβαση δεν εγείρεται μετά την πάροδο έξι ετών από την ημέρα συμπλήρωσης της βάσης της αγωγής. Τα εδάφια 2 και 3 δεν αφορούν την παρούσα. Συνεπώς, έχοντας υπόψη και όσα αναφέρθηκαν αμέσως πιο πάνω, εφόσον η αγωγή καταχωρήθηκε εντός της εξαετούς περιόδου πιο πάνω συνεπάγεται πως το αγώγιμο δικαίωμα, όσον αφορά την κατ' ισχυρισμό σύμβαση και την παράβαση της, δεν έχει παραγραφεί. Πριν αφήσω το θέμα αυτό, να πω απλά εδώ πως δεν είναι βεβαίως το κατάλληλο στάδιο για να εξετάσω τις θέσεις της εναγόμενης στην υπεράσπιση της περί μη ύπαρξης έγκυρης σύμβασης ως εκ της ανηλικότητας της ενάγουσας τον ουσιώδη χρόνο κλπ. Αυτό είναι θέμα που θα εξεταστεί είτε στα πλαίσια προδικαστικής επίλυσης νομικού σημείου, έχοντας υπόψη την 4η προδικαστική ένσταση της υπεράσπισης, και εφόσον βέβαια αποφασιστεί προηγουμένως ότι το συγκεκριμένο ζήτημα μπορεί να εξεταστεί προδικαστικά, είτε στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας της παρούσας. Τέλος, ν' αναφέρω εδώ ότι κατά την κρίση μου μέσα από όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω απαντώνται όλοι οι λόγοι ένστασης και δεν κρίνεται σκόπιμη η ξεχωριστή αναφορά σε κάθε ένα εξ' αυτών. Κατάληξη Αναφορικά με το αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας, στο βαθμό που αφορά σε αμέλεια από μέρους της εναγόμενης, εκδίδω διάταγμα για την παράταση του χρόνου παραγραφής του μέχρι τις 28/06/16. Το αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας, στο βαθμό που αφορά σε παραβίαση θέσμιων και ή εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων καθώς επίσης και την παράβαση σύμβασης από μέρους της εναγόμενης, κρίνω πως αυτό δεν έχει παραγραφεί. Υπό τις περιστάσεις, εν σχέση με τα έξοδα της αίτησης, η κάθε πλευρά θα επιβαρυνθεί με τα δικά της έξοδα. (Υπ.) ............... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Interim Αναφορά: Αστικές/Παράταση χρόνου παραγραφής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο