Θεοδότου κ.α. ν. Kounis, Γεν. Αίτηση: 76/18, 17/1/2019

(5)ημερών καθώς και όπως ακολουθηθούν οι θεσμοί.

1. Η ως άνω Μονομερής Αίτηση ημερ. 06/03/2018 στηρίζεται στην ένορκη δήλωση της κυρίας ΧΧΧΧΧ Μόντη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που προέβηκε στην καταχώριση της εν λόγω Μονομερούς Αιτήσεως.
2. Έντιμα πιστεύω ότι το σεβαστό Δικαστήριο ευρίσκετο υπό πλάνη και χωρίς το πλήρες φάσμα των γεγονότων όταν εξέδιδε τα ως άνω μονομερή διατάγματα και τούτο γιατί οι Καθ' ων η Αίτηση παρέλειψαν να προβούν σε αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων προς το σεβαστό Δικαστήριο.
3. Όπως με πληροφορεί ο ίδιος ο Αιτητής κατά τον χρόνο καταχώρισης της Μονομερούς Αίτησης ημερομηνίας 6/3/2018 αλλά και κατά την ημέρα έκδοσης των διαταγμάτων στις 21/3/2018, ευρίσκετο ήδη καταχωρημένη εναντίον του από τους Καθ' ων η Αίτηση ως και τρίτο πρόσωπο τους Highgate Hills Solicitors (The Firm), η αγωγή με αριθμό HQ18M00041 στο High Court of Justice, Queen's Bench Division του Ηνωμένου Βασιλείου (στο εξής «η Αγωγή στην Αγγλία»),
4. Ειδικότερα οι Καθ' ων η Αίτηση είχαν καταχωρίσει από τις 5/1/2018 την εν λόγω Αγωγή στην Αγγλία αντίγραφο της οποίας επισυνάπτω ως Τεκμήριο 1 μαζί με τα καταχωρηθέντα από μέρους τους στην συνέχεια Γεγονότα της Απαίτησης (Particulars of Claim) που επιδόθηκαν στον Αιτητή στις 22/1/
5. Μάλιστα ο Αιτητής καταχώρισε στις 16/2/2018 και την Υπεράσπιση του, δηλαδή πολύ προγενέστερα της καταχώρισης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Μονομερούς Αιτήσεως. Αντίγραφο της εν λόγω Υπεράσπισης με το οποίο με εφοδίασε ο Αιτητής επισυνάπτω ως Τεκμήριο 2 στην παρούσα μου.
6. Εξ όσων προκύπτει από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 στην παρούσα Ένορκη Δήλωσή μου οι Καθ'ων η Αίτηση αξιώνουν αποζημιώσεις και απαγορευτικό διάταγμα εναντίον του Αιτητή για τα ίδια κατ' ισχυρισμόν των πρώτων δυσφημιστικά δημοσιεύματα για τα οποία αξιώνουν Γενικές και/ή Ειδικές αποζημιώσεις καθώς και απαγορευτικό διάταγμα εναντίον του Αιτητή και δια της αγωγής την σφράγιση και καταχώριση της οποίας ζήτησαν από το σεβαστό Δικαστήριο με τον υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Μονομερή Αίτηση τους.
7. Οι Αιτητές εσκεμμένα απέκρυψαν από το σεβαστό Δικαστήριο την ανωτέρο εκκρεμούσα στις 6/3/2018 αγωγή τους στην Αγγλία για την οποία όφειλαν να πληροφορήσουν το σεβαστό Δικαστήριο στο οποίο απευθύνθηκαν μονομερώς και τούτο γιατί πρόκειτο για αγωγή βασιζόμενη σε καθ' ισχυρισμόν δυσφήμιση των Καθ'ων η Αίτηση από τον Αιτητή κατά τον ίδιο ουσιώδη χρόνο και με βάση τα ίδια καθ' ισχυρισμόν γεγονότα.
8. Περαιτέρω πιστεύω πως οι Καθ' ων οι Αίτηση εσκεμμένα παρέλειψαν ως οφείλαν να αποκαλύψουν στο Σεβαστό Δικαστήριο πως την ημέρα καταχώρηση της υπ' τον ως άνω αριθμό και τίτλο Μονομερούς Αιτήσεως είχαν προβεί στην καταχώρηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού της αγωγής 595/2018 εναντίον του ΧΧΧΧΧ Howarth. Ως αναφέρεται στην εν λόγω αγωγή πρόκειται για τον ιδιοκτήτη, συντάκτη και εκδότη της ψηφιακής εφημερίδας και ενημερωτικού περιοδικού «Cyprus Property News», από τον οποίο διεκδικούν αποζημιώσεις για καθ' ισχυρισμόν τα ίδια δυσφημιστικά δημοσιεύματα όπως αυτά αναφέρονται στην Αγωγή τους που ζήτησαν και τελικά τους επετράπειν να καταχωρήσουν εναντίον του Αιτητή, πράγμα που έπραξαν τελικά στις 12/4/2018, ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο 3 αντίγραφο της ανωτέρω αγωγής υπ' αριθμό 595/2018, καθώς επίσης και ως Τεκμήριο
9. αντίγραφο της αγωγής υπ' αριθμό 945/2018 που οι Καθ' ων η Αίτηση τελικά καταχώρησαν στις 12/4/2018 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Αντίγραφο του Τεκμηρίου 3 ανωτέρω, μου απέστειλε ο ίδιος ο Αιτητής που ως μου ανέφερε γνωρίζει τον κ. ΧΧΧΧΧ Howarth.
10. Επιπρόσθετα οι Καθ' ων η Αίτηση ενεργώντας και πάλι επί σκοπώ και ειδικότερα για να ενοχλήσουν, καταπιέσουν, εκθέσουν και προκαλέσουν πίεση σε αυτόν χρησιμοποίησαν στον τίτλο της Μονομερούς Αίτησης τους ανάμεσα στα διάφορα ονοματεπώνυμα για τον Αιτητή, χωρίς καμιά επεξήγηση και το ξένο προς αυτόν ονοματεπώνυμο «ΧΧΧΧΧ Wells», το οποίο δεν έχει οποιαδήποτε σχέση προς τον Αιτητή, ο οποίος γεννήθηκε στην Αίγυπτο στις 22/10/1952 από Ελληνοκύπριους γονείς και κατοικεί μόνιμα στην Αγγλία. Σημειωτέον ότι οι Καθ' ων η Αίτηση στην Αγωγή τους στην Αγγλία αναφέρουν τον Αιτητή με το πραγματικό του όνομα ως φαίνεται στο Τεκμήριο 1 ανωτέρω. Ο Αιτητής επιφυλάσσει τα νόμιμα δικαιώματα του να εγείρει εάν χρειαστεί το ζήτημα σε οποιαδήποτε μελλοντική διαδικασία στα πλαίσια της αγωγής που καταχώρησαν εις βάρος του οι Καθ'ων η Αίτηση.
11. Πέραν των πιο πάνω οι Καθ' ων η Αίτηση λανθασμένα ζήτησαν από το σεβαστό Δικαστήριο την έκδοση διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος δια αποστολής με υπηρεσία ταχυμεταφοράς (courier service) της DHL, αφού τέτοια διαδικασία επίδοσης δικογράφων δεν προβλέπεται στον Κανονισμό 1393/2007 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και περαιτέρω ούτε προσκόμισαν οποιαδήποτε μαρτυρία πως η επίδοση δεν μπορούσε να γίνει σύμφωνα με τις πρόνοιες του εν λόγω Κανονισμού. Επιπρόσθετα πιστεύω πως λανθασμένα εκδόθηκε διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος αφού δεν προσκόμισαν καμιά μαρτυρία που να δικαιολογούσε τούτο στο συγκεκριμένο στάδιο.
12. Τέλος, οι Καθ' ων η Αίτηση λανθασμένα και παρά τις πρόνοιες του εκδοθέντος στις 21/03/2018 διατάγματος προέβησαν στην επίδοση του ιδίου του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής 945/2018 (Τεκμήριο 4 ανωτέρω) αφού αυτό το οποίο είχε διατάξει το σεβαστό Δικαστήριο ήταν η επίδοση ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος. .................................................». Μεταγενέστερα στη διαδικασία (και κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου), καταχωρίστηκε συμπληρωματική ένορκη δήλωση εκ πλευράς αιτητή/καθ' ου η αίτηση (διά της ΧΧΧΧΧ Ππάγκου), στην οποία γράφτηκε πως: « .................................................
13. Εκ παραδρομής μου και καλόπιστου λάθους μου παρέλειψα να επισυνάψω στο ως άνω Τεκμήριο 1 της Ένορκής Δήλωσης μου τα Παραρτήματα (Schedules) 1, 2 και 3 που αναφέρονται στο εν λόγω τεκμήριο δηλαδή στα Γεγονότα της Απαίτησης (Particulars of Claim) που καταχωρήθησαν στο Αγγλικό Δικαστήριο. Κατά συνέπεια επισυνάπτω στην παρούσα μου ως Τεκμήριο 1 τα γεγονότα της απαίτησης που καταχωρήθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο δικαιοσύνης της Αγγλίας στην απαίτηση αριθμός HQ18M00041 μαζί με τα συνημμένα σε αυτό Παραρτήματα ( Schedules 1,2,3). .................................................». Υπάρχει ένσταση στο αίτημα, με τις εναντιώσεις των καθ' ων η αίτηση/αιτητών, να αποτυπώνονται στο σώμα της Ειδοποίησης Ένστασης και να σύγκεινται στο ότι, τα όσα δικονομικώς έλαβαν χώραν αναφορικώς προς την έκδοση των μονομερώς εκδοθέντων διαταγμάτων, ως τούτα περιγράφονται στο αιτητικό («τα μονομερή διατάγματα»), είναι νόμιμα και δικαιοδοτικώς ορθά. Οι λόγοι ένστασης απογράφονται σε συνοδευτική ένορκη δήλωση, ως εξής: « .................................................
14. Ως πληροφορούμαι από τους δικηγόρους που χειρίζονται την υπόθεση, το Δικαστήριο ορθώς εξέδωσε τα διατάγματα για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, ημερομηνίας 21/3/2018, στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Γενική Αίτηση, καθώς πληρούνταν όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις και παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ικανοποιητική μαρτυρία και επαρκή στοιχεία, τα οποία κατεδείκνυαν ότι η υπόθεση ήταν κατάλληλη για σφράγιση και επίδοση στον Εναγόμενο, ο οποίος διαμένει εκτός Κύπρου.
15. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς στην Ένορκη Δήλωση, η οποία συνοδεύει την αίτηση, παραγράφους 5 έως και 9, σχετικά με την αγωγή με αριθμό HQ18M00041, ενώπιον του High Court of Justice, Queen's Bench Division του Ηνωμένου Βασιλείου (εφεξής «η αγγλική αγωγή»), ως λαμβάνω πληροφόρησης από τους Αιτητές και τους δικηγόρους που χειρίζονται την υπόθεση, δεν διασυνδέεται ως προς τη δικαιοδοτική της βάση, δικονομικά ή άλλως πως και δεν έχει οποιαδήποτε τέτοια σχέση με την αγωγή, σχετικά με την οποία ζητήθηκε άδεια για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και στη συνέχεια καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και έλαβε αριθμό 945/2018 (Τεκμήριο 4 στην Ένορκη Δήλωση, η οποία συνοδεύει την υπό κρίση Αίτηση) για τους εξής λόγους: α. Οι δύο αγωγές συνιστούν διαφορετικές διαδικασίες και στα πλαίσια αυτών αξιώνεται διαφορετική ζημιά. Η μεν αγγλική αγωγή αφορά στη ζημιά που υπέστησαν οι δια αυτής ενάγοντες στο Ηνωμένο Βασίλειο, η δε αγωγή με αρ. 945/2018, η οποία καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αφορά τη ζημιά που υπέστησαν οι Αιτητές στην Κύπρο. Η Αιτήτρια 1 είναι δικηγόρος και διεξάγει εργασίες μέσω της δικής της δικηγορικής εταιρείας, Αιτήτριας 2, στην Κύπρο και της δικής της δικηγορικής εταιρείας, Highgate Hill Solicitors, ενάγουσα 2 στην αγγλική αγωγή, στην Αγγλία. Η πελατεία των δύο εταιρειών είναι εν πολλοίς συνδεδεμένη και σε διάφορες περιπτώσεις είναι δυνατόν ένας πελάτης να λάβει υπηρεσίες και από την Αιτήτρια 2 και από την δικηγορική εταιρεία, Highgate Hill Solicitors, στην Κύπρο και στην Αγγλία αντίστοιχα. Η Αιτήτρια 2 δεν ασκεί εργασίες στην Αγγλία, παρά μόνο στην Κύπρο. Επομένως, η οικονομική ζημιά, η οποία υπέστη η Αιτήτρια 2 περιορίζεται και αφορά μόνο την Κύπρο. Η Αιτήτρια 2 ουδεμία ζημιά υπέστη στην Αγγλία. Ως εκ τούτου, η συμπερίληψη της ως ενάγουσας στην αγγλική αγωγή αποσκοπεί όχι στην επιδίκαση υπέρ της αποζημιώσεων για οικονομική ζημιά που υπέστη αλλά συμπεριλήφθηκε στην αγγλική αγωγή επειδή κρίθηκε αναγκαίος διάδικος, λόγω της συνάφειας της πελατείας της με την πελατεία της δικηγορικής εταιρείας, Highgate Hill Solicitors. Ουσιαστικά αυτό που προωθείται από τους Αιτητές είναι ότι ο Εναγόμενος μέσω των δυσφημιστικών δημοσιευμάτων που του αποδίδονται επηρεάζει οικονομικά τόσο την Αιτήτρια 2 όσο και την δικηγορική εταιρεία, Highgate Hill Solicitors, έκαστη στη χώρα όπου δραστηριοποιείται, δηλαδή στην Κύπρο και την Αγγλία αντίστοιχα, και επομένως, η κάθε εταιρεία προωθεί αγωγή εναντίον του Εναγομένου για τη ζημιά που υπέστη εντός της δικαιοδοσίας στην οποία υπέστη την εν λόγω ζημιά προς εξασφάλιση σχετικών αποζημιώσεων. Η Αιτήτρια 1, ως φυσικό πρόσωπο, η οποία δραστηριοποιείται και στην Αγγλία και στην Κύπρο, υφίσταται δυσφήμιση προς το πρόσωπο της τόσο την Αγγλία όσο και στην Κύπρο, η οποία είναι ξεχωριστή και διακριτή καθότι οι δυσφημίσεις δύνανται να απευθύνονται σε διαφορετικό κοινό ή και στο ίδιο, πλην, όμως, σε αυτή την περίπτωση υφίσταται διαφορετική οικονομική ζημιά, αναλόγως της φύσης, του τόπου και της δικαιοδοσίας εντός της οποίας καλείται να εκτελέσει της εργασίες για τις οποίες εντέλλεται. β. Η αγωγή αρ. 945/2018 η οποία καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και η αγωγή ενώπιον του High Court of Justice, Queen's Bench Division του Ηνωμένου Βασιλείου δεν έχουν τα ίδια επίδικα θέματα. Η αγωγή αρ. 945/2018 η οποία καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αφορά επιπλέον στην δημοσίευση των όσων αναφέρονται στην παράγραφο Β της γενικής οπισθογράφησης του κλητηρίου εντάλματος στην ψηφιακή εφημερίδα και/ή ενημερωτικό περιοδικό «Cyprus Property News», η οποία δεν αναφέρεται στην αγωγή ενώπιον του High Court of Justice, Queen's Bench Division του Ηνωμένου Βασιλείου. Επίσης, η αγωγή αρ. 945/2018 αφορά επιπλέον στην δημοσίευση των όσων αναφέρονται στην παράγραφο Γ της γενικής οπισθογράφησης του κλητηρίου εντάλματος, δηλαδή σε δημοσίευμα στην εφημερίδα Sunday Mail και στην διαδικτυακή εφημερίδα Cyprus Mail Online, το οποίο δεν αναφέρεται στην αγωγή ενώπιον του High Court of Justice, Queen's Bench Division του Ηνωμένου Βασιλείου. Επίσης, αναφορικά με την αγγλική αγωγή, σκοπείται να συμπεριληφθούν σε αυτήν και άλλη βάση αγωγής, πέραν της δυσφήμισης, δηλαδή η παρακίνηση σε παράβαση συμβάσεων. Το σχετικό αίτημα που αποστάλθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
16. Εξ όσων πληροφορούμε από τον δικηγόρο ΧΧΧΧΧ Burkitt, εκ των δικηγόρων των Αιτητών, οι οποίοι χειρίζονται την αγγλική αγωγή, θα υποβληθεί σχετικό αίτημα στο δικαστήριο με πιθανότητες επιτυχίας.
17. Είναι η θέση των Αιτητών ότι δεν υπήρξε απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος, το οποίο θα μπορούσε να επηρεάσει ή και αντιστρέφει την κρίση του Δικαστηρίου. Σε κάθε περίπτωση, είναι ζήτημα ουσίας κατά πόσο επηρεάζονται τα δικαιώματα του Αιτητή από την εκκρεμοδικία και των δύο αγωγών και ως τέτοιο δεν προσφέρεται προς επίλυση και δεν είναι επίδικο στα πλαίσια αίτησης για σφράγιση κλητηρίου εντάλματος και επίδοση του εκτός δικαιοδοσίας ούτε και είναι ζήτημα που ευλόγως αναμενόταν να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ώστε να τίθεται θέμα απόκρυψης. Σκοπός της αίτησης για σφράγιση είναι να αποκαλυφθεί η καλή βάση αγωγής και όχι να απαντηθούν μελλοντικές υπερασπίσεις του Εναγομένου προτού καν τεθούν. Το εν λόγω ζήτημα μπορεί να εγερθεί και εξεταστεί μέσα από τα δέοντα δικονομικά μέτρα στα πλαίσια της αγωγής, στην οποία ο Εναγόμενος έχει εμφανιστεί. Το γεγονός ότι η Αιτήτρια 1, η οποία ζει και εργάζεται και στην Κύπρο, και η Αιτήτρια 2, η οποία είναι κυπριακή εταιρεία, δεόντως εγγεγραμμένη στον Έφορο Εταιρειών και η οποία δραστηριοποιείται στην Κύπρο, έχουν δικαίωμα να εγείρουν αγωγή για δυσφήμιση εναντίον του Εναγομένου στην Κύπρο για ζημιά που υπέστησαν εδώ δεν αμφισβητείται και είναι δεδομένο. Αυτό είναι το υπόβαθρο και το κριτήριο για την έκδοση των διαταγμάτων, ημερομηνίας 21/3/2018 και στη βάση αυτού ορθώς εκδόθηκαν. Το κατά πόσο η άσκηση του εν λόγω δικαιώματος των Αιτητών απολήγει σε παράβαση των δικαιωμάτων του Καθ' ου η Αίτηση, ενόψει της εκκρεμοδικίας της αγγλικής αγωγής, δεν είναι ζήτημα που πρέπει να κριθεί στα πλαίσια της υπό κρίση αίτησης ή σε αίτηση αναφορικά με την αίτηση για σφράγιση του κλητηρίου και επίδοση του εκτός δικαιοδοσίας αλλά θα κριθεί κατά την εξέταση της ουσίας. Σε κάθε περίπτωση, ο Καθ' ου η Αίτηση ουδόλως υπέδειξε και ούτε απέδειξε οποιοδήποτε επηρεασμό των δικαιωμάτων του.
18. Σχετικά με την παράγραφο 10 της Ένορκης Δήλωσης, η οποία συνοδεύει την αίτηση, η αναφορά ότι «οι Καθ' ων η Αίτηση εσκεμμένα παρέλειψαν ως όφειλαν να αποκαλύψουν στο Σεβαστό Δικαστήριο πως την ημέρα καταχώρηση της υπ' τον ως άνω αριθμό και τίτλο Μονομερούς Αίτησης είχαν προβεί στην καταχώρηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού της αγωγής αρ. 595/2018 εναντίον του ΧΧΧΧΧ Howarth» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η εν λόγω αγωγή καταχωρήθηκε στις 21/3/2018, όπως φαίνεται στο Τεκμήριο 3 της Ένορκης Δήλωσης, η οποία συνοδεύει την αίτηση, ενώ η αίτηση για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας καταχωρήθηκε στις 6/3/
19. Επομένως, δεν θα μπορούσε εκ των πραγμάτων να γίνει αναφορά στην καταχώρηση της εν λόγω αγωγής. Σε κάθε περίπτωση, η καταχώρηση της εν λόγω αγωγής εναντίον άλλου εναγόμενου δεν έχει καμία σχέση και δεν αφορά την αγωγή εναντίον ή τα αστικά αδικήματα που κατ' ισχυρισμό των Αιτητών διαπράχθηκαν από τον Καθ' ου η Αίτηση και, επίσης, αν τυχόν επηρεάζεται οποιοδήποτε δικαίωμα του Καθ' ου η Αίτηση αυτό δεν αφορά την αίτηση για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας αλλά μπορεί να εγερθεί στα πλαίσια της σχετικής αγωγής, στην οποία έχει εμφανιστεί.
20. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς στην παράγραφο 11 της Ένορκης Δήλωσης, η οποία συνοδεύει την αίτηση, είναι η θέση των Αιτητών ότι το κατά πόσο το όνομα «ΧΧΧΧΧ Wells» ορθά ή όχι συμπεριλήφθηκε στον τίτλο της αγωγής δεν είναι ζήτημα το οποίο προσφέρεται προς επίλυση και δεν είναι επίδικο στα πλαίσια αίτησης για σφράγιση κλητηρίου εντάλματος και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Ως εκ τούτου, οι σχετικοί ισχυρισμοί είναι άσχετοι και ως τέτοιοι θα πρέπει να απορριφθούν από το Δικαστήριο. Παρομοίως, αν τυχόν επηρεάζεται οποιοδήποτε δικαίωμα του Καθ' ου η Αίτηση αυτό δεν αφορά την αίτηση για σφράγιση και επίδοση εκτός δικαιοδοσίας αλλά μπορεί να εγερθεί στα πλαίσια της σχετικής αγωγής, στην οποία έχει εμφανιστεί.
21. Όσον αφορά τον ισχυρισμό στην παράγραφο 12 της Ένορκης Δήλωσης, η οποία συνοδεύει την αίτηση, όπως πληροφορούμαι από τους Αιτητές, είναι η θέση τους ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα για επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος με υπηρεσία ταχυμεταφοράς μέσω της υπηρεσίας ταχυμεταφοράς (courier service) της DHL καθότι τέτοιο δικαίωμα παρέχεται ρητά από το άρθρο 14 του Κανονισμού 1393/
22. Σε κάθε περίπτωση, οι Αιτητές προσκόμισαν ικανοποιητική μαρτυρία και η επίδοση έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 1393/
24. Η αναφορά στην παράγραφο 12 ότι «λανθασμένα εκδόθηκε διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού δεν εκδόθηκε και ούτε οι Αιτητές αιτήθηκαν διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης, ως εννοούν οι Αιτητές.
25. Αναφορικά με τον ισχυρισμό στην παράγραφο 13 της Ένορκης Δήλωσης, η οποία συνοδεύει την αίτηση, είναι η θέση των Αιτητών ότι επέδωσαν, μεταξύ άλλων, ειδοποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος, η οποία συνοδεύτηκε από το ίδιο το Κλητήριο Ένταλμα. Αντίγραφο της ένορκης Δήλωσης επίδοσης, η οποία κατατέθηκε στα πλαίσια της αγωγής αρ. 945/2018, ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
26. .................................................». Η εκδοχή λοιπόν του αιτητή/καθ' ου η αίτηση, αν θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για εκδοχή σε αυτού του είδους τις διαδικασίες, αφορά στο ότι η ιστορία των πραγμάτων - με άλλα λόγια οι σε βάθος χρόνου φερόμενες διαφορές μεταξύ των διαδίκων - αποτελούν (ή αποτέλεσαν) αίτιο για την καταχώριση, όχι μόνο της αγωγής 945/18 ως το Τεκμήριο 4 («η κυπριακή αγωγή»), αλλά και άλλης αγωγής στο Ηνωμένο Βασίλειο ως το Τεκμήριο 1 στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του αιτητή/καθ' ου η αίτηση («η αγγλική αγωγή»). Η αγγλική αγωγή, λαμβανομένων υπόψιν και των όσων καταγράφονται στην κυπριακή αγωγή, θα έπρεπε (λέγει ο αιτητής/καθ' ου η αίτηση) να μνημονευθεί στο εξ πάρτε στάδιο, κάτι που δεν έγινε, με αποτέλεσμα η παράλειψη (που αφορά σε ουσιώδες γεγονός), να οδηγεί άνευ ετέρου σε ακύρωση των μονομερών διαταγμάτων. Πέραν τούτου, η διαδικασία επίδοσης, ως διατάχθηκε, πάσχει, αφού εκπίπτει των κανονιστικώς προβλεπομένων, χώρια και από το ότι δεν είχε παρουσιαστεί μαρτυρία από τους καθ' ων η αίτηση/αιτητές για τη δυνατότητα νόμιμης εκτέλεσης επίδοσης διά του συγκεκριμένου μέσου αποστολής. Άκουσα τους συνηγόρους και διάβασα τις ικανές τους αγορεύσεις. Έλαβα υπόψιν στην πλήρη τους μορφή την αίτηση, την ένσταση, τις ένορκες δηλώσεις και τα εκεί συνημμένα τεκμήρια. Συγκλίνω με τις θέσεις των καθ' ων η αίτηση/αιτητών και αποκλίνω με κάθε σεβασμό από εκείνες του αιτητή/καθ' ου η αίτηση και εξηγώ πολύ σύντομα το σκεπτικό μου. Δεν υπήρξε ουσιώδης μη αποκάλυψη. Είναι γνωστή η νομολογία μας επί της θεματικής τούτης, με όσα ισχύουν, να συνοψίζονται περιεκτικώς στην Commerzbank Auslandsbanken Holding AG και Άλλων ν Adeona Holdings Limited και Άλλων, ΠΕ 6/14, ημ. 27.2.15, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο (διά του Ερωτοκρίτου, Δ, ως ήταν τότε), συγκεφαλαίωσε τις εφαρμοζόμενες αρχές, κατά τα ακόλουθα: « . Η υποχρέωση κάθε διαδίκου που ζητά μονομερώς διάταγμα να προβαίνει σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη, είναι δεδομένη. Σχετική είναι η νομολογία που προκύπτει μεταξύ άλλων και από τις υποθέσεις Global Cruises SA κ.α. ν. Metro Shipping & Travel Ltd

(1989)1 ΑΑΔ 607, 616-8, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 ΑΑΔ 248, 264-267, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1 ΑΑΔ 598 και Χαραλάμπους ν. Petros Michael Exclusif Ltd κ.α.

(2004)1Γ ΑΑΔ 1953, 1956. Όπως αναφέρεται, σε μονομερείς αιτήσεις ο αιτητής υποχρεούται να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη και να ενεργήσει με καλή πίστη. Αυτό ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις που ζητείται θεραπεία του δικαίου της επιείκειας, οπότε ο Αιτητής έχει υποχρέωση να προσέλθει με «καθαρά χέρια». Η μη αποκάλυψη είτε αθώα, είτε εσκεμμένη, θεωρείται είδος εξαπάτησης γι' αυτό και προκαλεί τόσο σοβαρές συνέπειες, όπως την ακύρωση του διατάγματος, χωρίς την περαιτέρω εξέταση της ουσίας της αίτησης. Η υποχρέωση αποκάλυψης εκτείνεται σε όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία ήταν γνωστά ή τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν γνωστά μετά από εύλογη έρευνα και τα οποία ενδεχομένως θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του δικαστηρίου. Όσο πιο δραστικό είναι το διάταγμα που ζητείται, τόσο μεγαλύτερη είναι η υποχρέωση πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Η υποχρέωση αποκάλυψης δεν περιορίζεται μόνο σε γεγονότα, αλλά εκτείνεται και στο νόμο και νομικές αρχές, καθώς και σε σημεία τα οποία ενδεχομένως να μην είναι υπέρ των Αιτητών (βλ. Swift Fortune Ltd (The Capaz Duckling) v. Magnifica Marine SA [2008] 1 Lloyd´s Rep. 54). Επίσης, περιλαμβάνει και την αποκάλυψη άνευ βλάβης αλληλογραφίας (βλ. Linsen International Ltd v. Humpuss Sea Transport Pte Ltd

(2010)EWHC 303 (Comm)). Αυτό υποβοηθά το δικαστήριο στο να αντιληφθεί όλα τα σχετικά σημεία, προτού αποφασίσει. Σχετικές είναι οι Siporex Trade S.A. v. Comdel Commodities Ltd [1986] 2 Lloyd´s Rep 428 QBD και Global Cruises S.A. κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd, ανωτέρω. Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων. Βέβαια δεν είναι κάθε παράλειψη αποκάλυψης που οδηγεί σε ακύρωση. Αν το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια κρίνει ότι η παράλειψη αφορούσε σε ουσιώδες γεγονός, τότε κατά κανόνα ακυρώνει το διάταγμα, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αφαιρέσει κάθε όφελος που απεκόμισε ο αιτητής. Στην αγγλική υπόθεση Bank Mellat v. Nikpour (Mohammad Ebrahaim)

(1985)F.S.R. 87 CA, αναφέρθηκε ότι το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, σύμφωνα με την αρχή του locus poenitentiae (ευκαιρία για μεταμέλεια ή διόρθωση), μπορεί, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν η μη αποκάλυψη είναι αθώα, να ακυρώσει το προηγούμενο διάταγμα και να εκδώσει νέο, υπό όρους (βλ. επίσης Recnex Trading Ltd κ.α. v. Tράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολιτική Έφεση Αρ. 71/11, ημερ. 16.4.2014). Όμως αυτή η διακριτική ευχέρεια θα πρέπει να ασκείται με αρκετή περισυλλογή, ώστε να μην εξουδετερώνει το μοναδικό κόστος ή «τιμωρία» για μη αποκάλυψη, που δεν είναι άλλο από την ακύρωση του διατάγματος. Στην υπόθεση Brink´s-Mat Ltd v. Elcombe and others [1988] 3 All ER 188 o δικαστής Balcombe LJ επεξηγώντας την ευρεία διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, ανέφερε τα εξής:- «The rule that an ex parte injunction will be discharged if it was obtained without full disclosure has a two-fold purpose. It will deprive the wrongdoer of an advantage improperly obtained: see R v Kensington Income Tax Commissioners, Ex parte Princess Edmond de Polignac [1917] 1 K.B. 486, 509. But it also serves as a deterrent to ensure that persons who make ex parte applications realise that they have this duty of disclosure and of the consequences (which may include a liability in costs) if they fail in that duty. Nevertheless, this judge-made rule cannot be allowed itself to become an instrument of injustice. It is for this reason that there must be a discretion in the court to continue the injunction, or to grant a fresh injunction in its place, notwithstanding that there may have been non-disclosure when the original ex parte injunction was obtained: see in general Bank Mellat v Nikpour (Mohammad Ebrahaim) [1985] F.S.R. 87, 90 and Lloyds Bowmaker Ltd v Britannia Arrow Holdings Plc., ante p. 1337, a recent decision of this court in which the authorities are fully reviewed. I make two comments on the exercise of this discretion.

(1)Whilst, having regard to the purpose of the rule, the discretion is one to be exercised sparingly, I would not wish to define or limit the circumstances in which it may be exercised.

(2)I agree with the views of Dillon L.J. in the Lloyds Bowmaker case, at. P. 1349C-D, that if there is jurisdiction to grant a fresh injunction, then there must also be a discretion to refuse, in an appropriate case, to discharge the original injunction.» Χρήσιμη ανάλυση της νομολογίας για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, δίδεται επίσης στην αγγλική υπόθεση Arena Corporation Ltd (In Provisional Liquidations) v.Schroeder

(2003)All ER (D) 199. Λόγω των δραστικών επιπτώσεων που συνήθως ακολουθούν εύρημα δικαστηρίου ότι δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη, τα τελευταία χρόνια διαπιστώθηκαν δύο φαινόμενα. Πρώτον, μια δικαιολογημένη φοβία εκ μέρους των δικηγόρων των αιτητών ως προς τον κίνδυνο να θεωρηθεί η πλευρά τους ότι δεν προέβη σε πλήρη αποκάλυψη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τίθενται ενώπιον των δικαστηρίων όγκοι εγγράφων, τα οποία, χωρίς οποιαδήποτε επεξήγηση, τις περισσότερες φορές τείνουν να συσκοτίζουν παρά να διαφωτίζουν το δικαστήριο. Όπως τονίστηκε από το αγγλικό Εφετείο στην υπόθεση National Bank of Sharjah v. Dellborg,The Times, December 24, 1992 (CA), υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά μεταξύ ειλικρινούς και πλήρους αποκάλυψης και του κατακλυσμού του δικαστηρίου με σωρεία εγγράφων, πλείστα των οποίων είναι μη ουσιώδη και αχρείαστα για τους σκοπούς που τίθενται ενώπιον του δικαστηρίου. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό όπως στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, να επεξηγείται με τρόπο λακωνικό η σημασία των εγγράφων που επισυνάπτονται. Περαιτέρω, θα πρέπει να τονίζεται το σημαντικό μέρος των εγγράφων, ώστε τα ουσιώδη θέματα να αναδύονται εύκολα με μια απλή συνδυασμένη ανάγνωση της ένορκης δήλωσης και των εγγράφων. Διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος η αποκάλυψη να μην θεωρηθεί ειλικρινής και πλήρης. Το δεύτερο φαινόμενο που παρατηρείται, αφορά τους δικηγόρους των Καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις όποιες ελλείψεις στην ένορκη δήλωση του αντιδίκου τους, υποβάλλοντας ακραίες και αβάσιμες εισηγήσεις για μη αποκάλυψη, αγνοώντας το γεγονός ότι η σχετική νομολογία δίδει έμφαση στη μη αποκάλυψη «ουσιωδών γεγονότων». Παρατηρούμε ότι αυτό συνήθως γίνεται όταν οι ελπίδες για ακύρωση του διατάγματος επί της ουσίας είναι λίγες, οπότε εναποτίθενται όλες οι ελπίδες για ακύρωση του διατάγματος στη μη αποκάλυψη κάποιου στοιχείου, το οποίο τις περισσότερες φορές δεν είναι καθόλου ουσιώδες. Χωρίς να θέλουμε με κανένα τρόπο να αδυνατίσουμε ποσώς την υποχρέωση για ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη, θα πρέπει να τονίσουμε το αυτονόητο, ότι τα δικαστήρια δεν πρέπει να αποπροσανατολίζονται από αβάσιμες εισηγήσεις που δίδουν έμφαση στη μη αποκάλυψη κάποιου ασήμαντου στοιχείου, το οποίο δεν αφορά σε ουσιώδες γεγονός. Ούτε ο κανόνας πρακτικής για ακύρωση του διατάγματος σε περίπτωση μη αποκάλυψης, θα πρέπει να αφεθεί να μετατραπεί σε εργαλείο αδικίας (βλ. Brink´s-Mat Elcombe, ανωτέρω) ...............................................». Είναι γεγονός ότι δεν έγινε ρητή αναφορά στο μονομερές στάδιο στην αγγλική αγωγή και δεν επισυνάφθηκε το Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που επίρρωνε τη μονομερή αίτηση. Η αγγλική αγωγή - και δεν θα υπεισέλθω για αυτονόητους λόγους στο αν οι δύο αγωγές έχουν ή δεν έχουν στην ουσία τους τις ομοιότητες ή τις διαφορές στις οποίες παραπέμφθηκα διότι δεν είναι αυτός ο σκοπός της ενεστώσας διαδικασίας - φαίνεται να εμπεριέχει κάποιες χρονικές συγκλίσεις με την κυπριακή αγωγή ως προς το τι η τελευταία εκφράζει εν σχέσει προς τις επίμαχες συγκρούσεις των μερών, πλην όμως, ως προκύπτει επί χάρτου από τα κατατεθέντα τεκμήρια, οι επιδιωκόμενες θεραπείες στην κάθε αγωγή διαφέρουν (και) στο ότι, η μεν αγγλική αγωγή επικεντρώνεται στα όσα κατ' ισχυρισμόν προέκυψαν ως αιτία αγωγής στο Ηνωμένο Βασίλειο, η δε κυπριακή αγωγή σε όσα υποτίθεται αφορούν και συγκροτούν την αιτία αγωγής στη χώρα μας, με συνεπακόλουθο και την ανάλογη προσαρμογή ως εκ τούτου και της εκάστοτε επιζητούμενης θεραπείας. Το γεγονός πως η αναφορά στην αγγλική αγωγή θα ήταν ίσως πιο επιθυμητή στο μονομερές στάδιο, δεν σημαίνει κατ' ανάγκην - και σίγουρα όχι εδώ για τους λόγους που εξήγησα - ότι ο περί του αντιθέτου χειρισμός σταχυολογεί την παράλειψη ως ουσιώδη (ή το ίδιο το γεγονός ως ουσιώδες) με όλα τα παρεπόμενα που προτείνει ο αιτητής/καθ' ου η αίτηση. Η χρονική έκταση που καλύπτεται με τα δικόγραφα και των δύο αγωγών, η φύση του αιτίου αγωγής στις αξιώσεις που δικογραφούνται σε αμφότερες αυτών, ως και οι θεραπείες που αποζητούνται, δεν εντάσσουν τη συζητούμενη μη αποκάλυψη ως ουσιώδη. Η απόληξη περιέχει και το αιτιολογικό που μόλις είπα. Άρα, τα περί ακύρωσης των μονομερών διαταγμάτων εξαιτίας μη αποκάλυψης απορρίπτονται. Σε ό,τι αφορά στα σχετικά με την επίδοση, συγκλίνω (ξανά) με την ευπαίδευτη συνήγορο των καθ' ων η αίτηση/αιτητών πως για τους λόγους που αναφέρει στη γραπτή της αγόρευση η ακολουθηθείσα προς τούτο διαδικασία και κατ' επέκτασιν τα διαταχθέντα περί της επίδοσης αυτής τετραγωνισμένως είναι που εμπίπτουν εντός των παραμέτρων του άρθρου 14 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού. Οι καθ' ων η αίτηση/αιτητές έθεσαν επαρκή μαρτυρία για την αποτελεσματικότητα τής επιθυμούμενης τότε επίδοσης διά του ταχυμεταφορέα DHL (βλ. κατ' αναλογίαν, Consortia Europe Ltd v Fregata Holdings Lτd, ΠΕ 387/11, ημ. 17.10.14, KEAN Soft Drinks Ltd v Safmarine Container Lines NV και Άλλου

(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1784, 1789). Ακόμη όμως και να γίνονταν δεκτά τα όσα ο ευπαίδευτος δικηγόρος του αιτητή/καθ' ου η αίτηση πρότεινε για εφαρμογή του Κανονισμού 15 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού (που ενασχολείται με τις απευθείας επιδόσεις και κοινοποιήσεις δικαστικών πράξεων) και πάλι η όποια παρατηρηθείσα, υπό αυτό τον φακό, δικονομική απόκλιση, θα ήταν επουσιώδης και πάντως θεραπεύσιμη ελλείψει και ενδείξεων επηρεασμού οιουδήποτε δικαιώματος του αιτητή/καθ' ου η αίτηση. Έχω αντιληφθεί πλήρως τη θέση του συνηγόρου του αιτητή/καθ' ου η αίτηση ότι δοσμένου τού Ευρωπαϊκού Κανονισμού υφίσταται τεκμαρτή υποχρέωση τήρησης τους. Καμιά αμφιβολία επί τούτω. Ωστόσο, η αξιολόγηση της όποιας κανονιστικής εκτροπής εναπόκειται στο αρμόδιο Δικαστήριο το οποίο και εντάσσει τα πράγματα εν συνόλω και κρίνει με ποιο τρόπο οι θεραπείες, οι παρασπονδίες ή η απότμηση από ό,τι είναι που προβλέπεται, επηρεάζουν ή θα μπορούσαν να επηρεάσουν δικονομικώς τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των εμπλεκομένων. Απορρίπτεται και τούτος ο λόγος του αιτήματος. Οι υπόλοιποι λόγοι που ξεδιπλώνονται ως θεμελιωτικοί της αίτησης, απορρίπτονται και αυτοί, μια που άπτονται θεματολογίας η οποία έχει τύχει εντρύφησης ανωτέρω τηρουμένων των αναγκαίων αναπροσαρμογών. Η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση/αιτητών και εναντίον των αιτητών/καθ' ων η αίτηση, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ........... Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο