ΔΟΜΟΧΗΜΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. DUCO STRACTURES & CONSTRUCTIONS LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 6435/12, 14/1/2019

(1991)1 A.Α.Δ 24. Το Δικαστήριο δεν δύναται να προχωρήσει να επιλύσει θέματα, τα οποία δεν αποτέλεσαν μέρος της δικογραφίας. Σχετική είναι η απόφαση Latifundia Properties Ltd ν. Ανδρέα Μιχαήλ Ψάκη

(2003)1 ΑΑΔ

1. Η Ενάγουσα στην Έκθεση Απαίτησής της ισχυρίστηκε ότι διατηρούσε δοσοληψίες με την Εναγόμενη 1 και τηρείτο προς τούτο κατάσταση λογαριασμού, η οποία παρουσίαζε την 21.8.2012 υπόλοιπο εκ € 10,039.
2. Περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι ο Εναγόμενος 3 εγγυήθηκε υπό την προσωπική του ιδιότητα το χρέος της Εναγομένης
3. Οι Εναγόμενοι 1 και 3 στην Υπεράσπισή τους ισχυρίστηκαν ότι το αξιούμενο ποσό είναι εξογκωμένο και ότι ο Εναγόμενος 3 δεν εγγυήθηκε υπό την προσωπική του ιδιότητα τις υποχρεώσεις της Εναγομένης 1 εταιρείας. Επιπρόσθετα ισχυρίστηκαν ότι η όποια εγγύηση τυχόν παρασχέθηκε ήταν προϊόν παρανομίας ή κατάχρησης της θέσης της Ενάγουσας ή προϊόν παραπλάνησης. Μαρτυρία Κατά τη δικάσιμο ημερομηνίας, 27.9.2018, οι διάδικοι δήλωσαν ότι δεν θα προσκομίσουν μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου και θα περιοριστούν στην κατάθεση παραδεκτών γεγονότων και της επίδικης συμφωνίας. Την πιο πάνω ημερομηνία οι διάδικοι κατέθεσαν τα ακόλουθα παραδεκτά γεγονότα: «Ο μεταξύ των Εναγόντων και Εναγομένων 1 επίδικος εκκαθαρισμένος Λογαριασμός παρουσίαζε στις 21 Σεπτέμβριου 2012 χρεωστικό υπόλοιπο σε βάρος των Εναγομένων 1 εκ Ευρώ
4. ii. Ο Εναγόμενος 3 κατά πάντα ουσιώδη με την παρούσα υπόθεση ήταν ένας εκ των τριών Διευθυντών και Γραμματέας της Εναγόμενης
5. iii. Ο Εναγόμενος 3 υπέγραψε το Τεκμήριο 1 iv. Το Τεκμήριο 1 συντάχθηκε από την Ενάγουσα. ν. Ο Εναγόμενος 3 παραδέχεται ότι οφείλει προς την Ενάγουσα το ποσό των Ευρώ 3000.» Την ίδια ημερομηνία κατατέθηκε εκ συμφώνου ως Τεκμήριο 1, η συμφωνία των μερών. Επιπρόσθετα, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγομένων 1 και 3 δήλωσε ότι ήταν έτοιμος να δεχθεί απόφαση για την Εναγομένη 1 εταιρεία, για το ποσό των € 9.000 πλέον νόμιμο τόκο από 21.9.2012 μέχρι εξοφλήσεως. Ενόψει των πιο πάνω αμφότεροι οι συνήγοροι δήλωσαν ότι παραμένει προς εκδίκαση το εύρος της ευθύνης του Εναγομένου 3, ως εγγυητή. Εισηγήσεις των Διαδίκων Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας τόσο ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας όσο και ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγομένων αγόρευσαν γραπτώς προωθώντας ο καθένας τις θέσεις του, τις οποίες το Δικαστήριο έχει κατά νου. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Η ανάγκη αξιολόγησης μαρτυρίας υφίσταται μόνο όπου παρουσιάζονται διιστάμενες εκδοχές επί των επίδικων γεγονότων και το Δικαστήριο προβαίνει σε αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών, ώστε να καταλήξει σε ευρήματα γεγονότων. Σχετική είναι η απόφαση Pissis Ltd v. La Baguette Boullangerie- Patisserie Ltd, Πολ. Έφεση 135/10, ημερομηνίας 20.9.
6. Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Πόλ.Έφεση 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018, όπου τα γεγονότα παρουσιάζονται συναινετικά ή παραδεκτά, δεν είναι αναγκαίο να ακολουθηθεί η πορεία αντιπαραβολής και αξιολόγησης της μαρτυρίας πριν τη συναγωγή ευρημάτων. Συνεπώς, όταν παρουσιάζεται μόνο μια εκδοχή των γεγονότων ή όταν τα γεγονότα είναι παραδεκτά, το Δικαστήριο εξετάζει μόνο το εάν τα γεγονότα, όπως βρίσκονται ενώπιόν του είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο. Σχετική είναι η απόφαση Wynne Barry ν. David Costaki Mavronicola, ως διαχειριστή της περιουσίας του Kωστάκη Δαυίδ Mαυρονικόλα (ανίκανου προσώπου),

(2009)1 Α.Α.Δ. 1138. Τονίζεται περαιτέρω ότι παραδεκτά γεγονότα μπορούν να προκύψουν και διά δηλώσεων των συνηγόρων. Σχετικά παραπέμπω στο σύγγραμμα των Τ. Ηλιάδη και Ν. Σάντη Το Δίκαιο της Απόδειξης ( Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές), σελ. 279 και στην απόφαση Χρίστου ν. Khoreva

(2001)1 Α.Α.Δ. 1874. Ευρήματα Στην υπό κρίση υπόθεση, ενόψει της ρητής δήλωσης των διαδίκων ότι τα γεγονότα της παρούσας είναι τα γεγονότα που καταγράφονται στη δήλωση παραδεκτών γεγονότων, αυτά καθίστανται ευρήματα του Δικαστηρίου. Επιπλέον από το Τεκμήριο 1 προκύπτει ότι το όποιο τυχόν οφειλόμενο ποσό στον λογαριασμό της Εναγομένης 1 θα έφερε νόμιμο τόκο. Επιπρόσθετα από το Τεκμήριο 1 προκύπτει ότι στο σημείο της σύμβασης εγγύησης δεν καταγράφεται ρητά οποιοδήποτε ποσό ως ανώτατο ποσό ευθύνης των εγγυητών αλλά οι εγγυητές εγγυούνται την πληρωμή οιουδήποτε ποσού, το οποίο τυχόν παρουσιάζει ο επίδικος λογαριασμός. Νομική Πτυχή Όπως είναι καλά θεμελιωμένο το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους της Ενάγουσας η οποία οφείλει να αποδείξουν τους ισχυρισμούς της στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής

(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου, με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα : «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι «πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι «πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη, δηλαδή, του αντιδίκου του. (Βλέπε, μεταξύ άλλων, Phipson on Evidence, 14th Edition, para 4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1(Β) Α.Α.Δ 614, όπου γίνεται και εκτενής ανασκόπηση της νομολογίας». Σχετικές επί του προκειμένου είναι οι αποφάσεις Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056, Βaloise Insurance Co Ltd v. Κατωμονιάτη κ.ά.

(2008)1 Α.Α.Δ. 1275 και Tekinder Pal κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 551. Παράλληλα, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Κύπρος Ξενοφώντος ν. Κ.Ν Zoo Bar Restaurant Ltd Π.Ε 477/11 ημερομηνίας 15.12.2016, το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να πιθανολογεί σε επίπεδο εικασιών, ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Επίσης, στην απόφαση King's Development Co Ltd v. Πηλέα

(2001)1 Α.Α.Δ 733, τονίστηκε ότι η γνώση την οποία το Δικαστήριο μπορεί να λάβει για τα γεγονότα της υπόθεσης, περιορίζεται στη μαρτυρία και σε γεγονότα παγκοίνως γνωστά, για τα οποία χωρεί δικαστική γνώση. Συνεπώς, το Δικαστήριο θα κρίνει το κατά πόσο εκάτερος των διαδίκων πέτυχε να αποσείσει το αποδεικτικό βάρος που τον βαραίνει μόνο με βάση την αποδεκτή μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιόν του, χωρίς να μπορεί να πιθανολογήσει σε επίπεδο εικασιών, ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Από τις δηλώσεις των συνηγόρων στο πρακτικό ημερομηνίας 27.9.2018 προκύπτει ότι μετά τη σαφή δήλωση του συνηγόρου των Εναγομένων 1 και 3 και τα δύο διάδικα μέρη αναπροσάρμοσαν τη θέση τους θεωρώντας ότι το μόνο επίδικο ζήτημα που παρέμενε ήταν η έκταση της ευθύνης του Εναγομένου 3. Συνεπώς προκύπτει ότι η οφειλή της Εναγομένης 1 έχει αποδειχθεί μέσω των δηλώσεων των δικηγόρων των μερών. Εν πάση περιπτώσει, από τα ενώπιόν μου παραδεκτά γεγονότα προκύπτει ότι η Εναγόμενη 1 οφείλει το ποσό των €9.000 δυνάμει παραδεδεγμένου λογαριασμού. Εφόσον αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι ο επίδικος λογαριασμός ήταν παραδεδεγμένος, συνάγεται ότι και το υπόλοιπο, το οποίο παρουσιάζει είναι ορθό. Συνεπώς στη βάση των αποφάσεων Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. ν. Ρέινμποου Πλήτσιηγκ και Νταϊγκ Κο Λτδ

(2005)1 ΑΑΔ 610 και Ανδρόνικος Κουρουκλάρης ν. Ανδρέα Κωνσταντίνου, ECLI:CY:AD:2017:A440, Πολ. Έφ. 205/2012, ημερομηνίας 6.12.2017, κρίνω ότι η Ενάγουσα απέδειξε ότι η Εναγόμενη 1 οφείλει το ποσό των €9.

1. Περαιτέρω ενόψει του περιεχομένου του Τεκμήριου 1, το περιεχόμενο του οποίου αποτελεί παραδεκτό γεγονός, προκύπτει ότι η Εναγόμενη 1 οφείλει το πιο πάνω ποσό, πλέον νόμιμο τόκο από 21.9.
2. Η ευθύνη του Εναγομένου
3. Αυτό που ουσιαστικά αμφισβητήθηκε στην παρούσα ήταν η ευθύνη του Εναγομένου 3, ως εγγυητή. Ο Εναγόμενος 3 ενάγεται υπό την ιδιότητά του ως εγγυητής της Εναγομένης
4. Στην Υπεράσπισή του ο Εναγόμενος 3 αυτό που ισχυρίστηκε ήταν ότι δεν υπέγραψε οποιοδήποτε εγγυητήριο έγγραφο προς όφελος της Ενάγουσας. Σε κανένα σημείο δεν ισχυρίστηκε ότι η ευθύνη του είναι μόνο για περιορισμένο ποσό. Από τα ενώπιόν μου γεγονότα προκύπτει ότι ο Εναγόμενος 3 υπέγραψε ως εγγυητής της Εναγομένης
5. Συνακόλουθα, η θέση ότι η ευθύνη του Εναγομένου 3 δεν ήταν γα περιορισμένο ποσό δεν αποτελεί επίδικο θέμα και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν μπορεί να ασχοληθεί με την επίλυσή του. Σχετική είναι η απόφαση Latifundia Properties (ανωτέρω). Συνεπώς, εφόσον έχει αποδειχθεί η υπογραφή του επίδικου εγγυητηρίου εγγράφου, η Ενάγουσα έχει επιτύχει να αποδείξει την απαίτησή της εναντίον του Εναγομένου 3, ως εγγυητή της Εναγομένης
6. Παράλληλα τονίζεται ότι δεν υφίσταται μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου που να κατατείνει ότι η υπογραφή της επίδικης εγγύησης ήταν προϊόν παρανομίας ή κατάχρησης ή παραπλάνησης. Ακόμα, όμως, και εάν ήταν δυνατόν για το Δικαστήριο να ασχοληθεί με τον ισχυρισμό του Εναγομένου 3 περί ευθύνης του για περιορισμένο ποσό και πάλι το αποτέλεσμα δεν θα διαφοροποιείτο. Επί του προκειμένου ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγομένων 1 και 3 εισηγήθηκε ότι η επίδικη εγγύηση είναι ειδική και περιορίζει την ευθύνη του Εναγομένου 3 στο ποσό των € 3.
7. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του παρέπεμψε στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου
8. Οι αρχές που διέπουν τη μέθοδο ερμηνείας κάποιας σύμβασης έχουν συνοψισθεί στην καλά γνωστή αυθεντία στην υπόθεση Χαραλάμπους Τρύφωνας και Άλλοι ν. Liberty Life Insurance Public Company Limited (πρώην Liberty Life Insurance Limited),

(2011)1 Α.Α.Δ. 1739, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οδηγός για την ερμηνεία των προνοιών ενός εγγράφου είναι η γραμματική έννοια της λέξης ή φράσης που χρησιμοποιήθηκε στο πλαίσιο που απαιτείται, κρινόμενη όμως πάντα υπό το πρίσμα των σκοπών της συμφωνίας όπως αυτοί αποκαλύπτονται από τη συμφωνία στο σύνολό της. Για να εξευρεθεί το νόημα των διαφόρων όρων που περιλαμβάνει μια σύμβαση το έγγραφο πρέπει να ερμηνεύεται συνολικά και με συμμετρικότητα, έτσι ώστε να αποφεύγεται ο κίνδυνος να δημιουργηθεί δυσαρμονία στην εξήγηση των όρων, η οποία δεν θα αντικατοπτρίζει αντικειμενικά την πρόθεση των μερών (βλ. Saab κ.ά. v The Holy Monastery of Ayios Neophytos

(1982)1 C.L.R. 499, Θεοχάρους v. Παστελλή

(1993)1 Α.Α.Δ. 240, Θεοδούλου v. Ασπίς Πρόνοια Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία Zωής

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1551, Αλεξάντρου v. Κωμοδρόμου κ.ά.

(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 576, Θεολόγου κ.ά. v. Κτηματικής Εταιρείας Νέμεσις Λτδ

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 407 και το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 11, παρ. 638-672 και τις υποθέσεις που αναφέρονται στις αντίστοιχες υποσημειώσεις).» Περαιτέρω στην υπόθεση Αργύρη ν. Χρυσοστόμου 2006 1 Α.Α.ΑΔ. 1362, έγινε δεκτό ότι οι πιο πάνω αρχές εφαρμόζονται και κατά την ερμηνεία σύμβασης εγγύησης. Ειδικότερα ως προς την κατάταξη κάποιας σύμβασης εγγύησης ως συνεχούς ή ειδικής διαφωτιστική είναι απόφαση Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ ν. T.G. & Sons Importing Ltd κ.ά. 1 Α.Α.Δ.

(2004)180, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Το κατά πόσο σε μια συγκεκριμένη υπόθεση μια εγγύηση είναι συνεχής ή όχι είναι ζήτημα που σχετίζεται με την πρόθεση των μερών όπως εκφράζεται μέσα από το λεκτικό που χρησιμοποίησαν, όπως αυτό γίνεται δίκαια αντιληπτό με την έννοια που έχει χρησιμοποιηθεί και η πρόθεση αυτή διακριβώνεται με τον καλύτερο τρόπο με το να εξετάζεται η σχετική κατάσταση των μερών κατά το χρόνο συγγραφής του εγγράφου* (βλ. Pollock and Mulla Indian Contract and Specific Relief Acts, 9η εκ., 1972, σελ. 619). Έχει περαιτέρω νομολογηθεί ότι το θέμα δεν μπορεί να αποφασισθεί με βάση μόνο την απλή ερμηνεία του εγγράφου χωρίς να εξεταστούν οι συνθήκες που το περιβάλλουν για να ανευρεθεί ποιό ήταν το αντικείμενο το οποίο τα μέρη είχαν κατά νούν όταν δόθηκε η εγγύηση** (Hefffield v. Meadows [1869] L.R. 4 C.P. 595, 599). Στο σύγγραμμα "Law of Guarantees" 3rd ed. των Geraldine Mary Andrews και Richard Millett σελ. 90 υποδεικνύεται ότι «μια ειδική (specific) εγγύηση είναι εκείνη που καλύπτει μια συγκεκριμένη υποχρέωση, ή μια συγκεκριμένη πράξη ή σειρά πράξεων π.χ. τα ποσά που οφείλονται δυνάμει αναγνωρισθείσης σειράς τιμολογίων. Συνεχής εγγύηση είναι εκείνη που καλύπτει υποχρεώσεις ή πράξεις αποπληρωμής δόσεων οι οποίες συνεχίζουν να λαμβάνουν χώραν μεταξύ του πρωτοφειλέτη και του πιστωτή, όπως τα δάνεια τα οποία είναι πληρωτέα από καιρού εις καιρόν επί τρεχούμενου λογαριασμού μεταξύ προμηθευτή αγαθών και συνήθους αγοραστού ή μεταξύ τραπεζίτη και πελάτη. Υποδεικνύεται, επίσης - στη σελ. 91 - ότι γενικώς όπου υπάρχει ασάφεια το Δικαστήριο κλίνει υπέρ της ερμηνείας της εγγύησης ως ειδικής παρά ως συνεχούς κατ' επίκληση του κανόνα contra proferentem. Αναφορικά με την ευχέρεια λήψης υπόψη των συνθηκών που περιβάλλουν την πράξη οι ευπαίδευτοι συγγραφείς παραπέμπουν (βλ. σελ. 91) στην Ιρλανδική υπόθεση Governor of the Bank of Ireland v. McCabe [1995] 4 J.I. B.L. 9-71 στην οποία κρίθηκε ότι η εγγύηση, σε σχέση με δάνειο, η οποία ανέφερε ότι ήταν δεσμευτική ως συνεχής ασφάλεια (continuing security) ήταν ειδική εγγύηση η οποία έπαυσε να ισχύει όταν το δάνειο αποπληρώθηκε στην Τράπεζα. Τέλος υποδεικνύουν (βλ. σελ. 91) ότι η πρόθεση για δημιουργία συνεχούς εγγύησης μπορεί να συναχθεί απλώς από την αναφορά σε «οποιοδήποτε χρέος» ("any debt") ή «οποιαδήποτε ποσά χρημάτων» ("any sums of money") τα οποία παρέχονται στον πρωτοφειλέτη». Περαιτέρω στο σύγγραμμα Law of Guarantees των Andrews & Millet 7th Ed στην παράγραφο 6-006 με τίτλο Limitations on the amount of principal debt καταγράφονται τα ακόλουθα : «Where the creditor uses a standard form of guarantee which provides for a limit but the appropriate space in the guarantee instrument has been left blank, the guarantee will be unlimited.» Συνεπώς το Δικαστήριο εκκινώντας από το λεκτικό της σύμβασης στο σύνολό της θα προχωρήσει να εξεύρει την πραγματική βούληση των μερών και θα διαπιστώσει το κατά πόσο η επίδικη σύμβαση είναι συνεχής ή ειδική. Ως προς το πιο πάνω σημασία προσλαμβάνει το λεκτικό της ίδιας της σύμβασης, ώστε σε περίπτωση που χρησιμοποιούνται όροι όπως «οποιοδήποτε χρέος» ή όταν το ποσό της ευθύνης του εγγυητή παραμένει κενό, το Δικαστήριο να μπορεί να συναγάγει ότι η ευθύνη του εγγυητή είναι συνεχής και δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένο ποσό. Στην υπό κρίση υπόθεση προκύπτει ότι το έγγραφο της επίδικης συμφωνίας δεν αναφέρει και δεν περιορίζει την ευθύνη του εγγυητή σε συγκεκριμένο ποσό αλλά ρητά καταγράφει ότι οι εγγυητές εγγυούνται την πληρωμή οιουδήποτε ποσού εμφαινομένου στον τρεχούμενο λογαριασμό της Εναγομένης 1 εταιρείας. Παράλληλα ούτε η συμφωνία μεταξύ Ενάγουσας και Εναγομένης 1περιορίζει το όριο πίστωσης. Αυτό που καταγράφει είναι το αιτούμενο όριο πίστωσης και όχι το χορηγούμενο ή το δυνάμενο να χορηγηθεί. Παράλληλα στην παρούσα αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι ο λογαριασμός της Εναγομένης 1 την 21.9.2012 παρουσίαζε υπόλοιπο ύψους € 9.000. Σε κανένα στάδιο δεν αμφισβητήθηκε η εγκυρότητα του πιο πάνω χρέους ή η δυνατότητα της Ενάγουσας να χρεώσει τον λογαριασμό της Εναγομένης 1 με ποσό πέραν των €3.000. Συνεπώς δεν μπορεί να κριθεί ότι ο Εναγόμενος 3, ο οποίος εγγυήθηκε οποιοδήποτε ποσό τυχόν ήταν οφειλόμενο, δεν υπέχει ευθύνη για το τελικά οφειλόμενο. Συνακόλουθα προκύπτει ότι υπό τα γεγονότα της παρούσας η εγγύηση του Εναγομένου 3 ήταν συνεχής και εκτεινόταν σε οποιοδήποτε ποσό τυχόν ήταν οφειλόμενο από την Εναγομένη 1. Συνεπώς, ο Εναγόμενος ευθύνεται αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα με την Εναγομένη 1 για το ποσό που αυτή οφείλει. Κατάληξη Ενόψει όλων των ανωτέρω εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 1 και 3 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για το ποσό των Ευρώ 9,000 με νόμιμο τόκο 21.9.2012 μέχρι εξοφλήσεως. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 1 και 3 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] ................. Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο