Ανδρέου ν. Ανδρέου, Αριθμός Αγωγής : 4327/17, 31/1/2019

(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453 , Iacovou brothers (constructions) Ltd v Fashionwise ltd

(2000)1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,

(2012)1 Α.Α.Δ. 1460 και Α Messios & Sons Ltd κ.α v Ανδρέας Λεωνίδα Πολ. Έφεση 277/2007 ημερομηνίας, 18.2.2010. Όπως έχει κριθεί στην απόφαση King's Development Co Ltd v. Πηλέα

(2001)1 Α.Α.Δ 733, η γνώση την οποία το Δικαστήριο μπορεί να λάβει για τα γεγονότα της υπόθεσης, περιορίζεται στη μαρτυρία και σε γεγονότα παγκοίνως γνωστά, για τα οποία χωρεί δικαστική γνώση. Νομική πτυχή Ως προς τις αρχές που διέπουν τον παραμερισμό ερήμην εκδοθεισών αποφάσεων η νομολογία εισάγει διάκριση μεταξύ των αποφάσεων που εκδόθηκαν ερήμην, κανονικά (regular) και των αποφάσεων που εκδόθηκαν ερήμην, μη κανονικά (irregular). Στις περιπτώσεις όπου η απόφαση εκδόθηκε μη κανονικά, η απόφαση παραμερίζεται ex debito justitiae χωρίς το Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο οι εναγόμενοι - αιτητές έδειξαν ότι είχαν εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση και χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο παράγοντας καθυστέρηση. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Τσεσμελόγλου Κυριακή ν. Σοφοκλή Σοφοκλέους

(2013)1 ΑΑΔ 64 και Ηλία Μανώλη ν Ελληνική Τράπεζα ( Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ECLI:CY:AD:2017:A37, Π.Ε 413/11, ημερ. 3.2.2017. Στην περίπτωση των αποφάσεων που εκδόθηκαν κανονικά ο παραμερισμός της απόφασης εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, η οποία ασκείται υπό την αίρεση κατάδειξης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης και δικαιολόγησης της μη εμφάνισης και της όποιας τυχόν καθυστέρησης στην καταχώρηση της αίτησης. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η Αγγλική απόφαση Evans v. Barttam

(1937)2 All ER 646, της οποίας οι αρχές έχουν υιοθετηθεί σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ενδεικτικά παραπέμπω στις αποφάσεις Mine and Quarry Services Ltd v. Γεωργίου

(1993)1 ΑΑΔ 26, Milouca Motor Tr. Ltd v. Κούρτη

(1997)1 Α.Α.Δ. 941, Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ v. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ

(1997)1 ΑΑΔ 28, Bush κ.ά. v. Γιανννή

(2001)1 ΑΑΔ 1342. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν προβάλλεται ισχυρισμός περί κακής επίδοσης και ως εκ τούτου η υπό εξέταση υπόθεση θα κριθεί στη βάση των αρχών που διέπουν τον παραμερισμό αποφάσεων που εκδόθηκαν κανονικά. Στην απόφαση Iason Travel Tours Ltd v. L. Passias Travel Ltd

(2013)1 A.A.Δ. 402 έχουν συνοψισθεί οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν, για να επιτύχει αίτηση παραμερισμού κανονικά εκδοθείσας απόφασης, ως ακολούθως: «Η γενική αρχή του δικαίου όπως προκύπτει από τις πιο πάνω αποφάσεις είναι ότι για να επιτύχει τον παραμερισμό μιας απόφασης ο αιτητής θα πρέπει να πείσει ότι έχει μια εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην απαίτηση που προβάλλεται εναντίον του. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπ' όψη από τη μια την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουστεί και από την άλλη την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών διαδικασιών. Όμως η χωρίς ουσιαστικό λόγο παράλειψη του αιτητή να εμφανισθεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να πάρει έγκαιρα μέτρα για την ακύρωση της πρωτόδικης απόφασης μπορεί να αποτελέσει λόγους για την απόρριψη της αίτησης. (Mine and Quarry Services Ltd v. Γεωργίου (Μαύρου) και Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτης πιο πάνω)». Οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν και στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Ζωής Νικολαίδου κ.ά ν. Hellenic Bank Public Company ECLI:CY:AD:2017:A344, Πολ. Έφεση 130/2012, ημερομηνίας 10.10.2017 Προκύπτει από τις πιο πάνω αυθεντίες ότι ο Αιτητής οφείλει να καταδείξει ότι διατηρεί εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση στην αγωγή που καταχωρήθηκε εναντίον του. Αφού καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση, το Δικαστήριο καλείται να εξισορροπήσει, αφενός μεταξύ του δικαιώματος του Εναγομένου να ακουστεί και αφετέρου της υποχρέωσης για ταχεία διεκπεραίωση των υποθέσεων. Κατά την εξισορρόπηση των πιο πάνω παραγόντων σημασία αποκτά η δικαιολόγηση της μη εμφάνισης και η τυχόν αδικαιολόγητη καθυστέρηση του αιτούντος να λάβει μέτρα προς παραμερισμό της απόφασης. Υπό το φως των ανωτέρω θα προχωρήσω να εξετάσω το κατά πόσο συντρέχουν στην παρούσα οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση Σύμφωνα με τη νομολογία δεν αρκεί ο αιτητής να προβάλει γενικόλογους ή αόριστους ισχυρισμούς αλλά απαιτείται όπως προβάλει θετικά γεγονότα με τρόπο πειστικό. Σχετική είναι η απόφαση NSM Democars Ltd κ.ά. v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολ. Εφ. 121/2010, ημερ. 14.10.15 Στην Πατούρης ν. Hellenic Bank

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2118, έχουν κριθεί τα ακόλουθα εν σχέση με την έννοια της λογικοφανούς υπεράσπισης: «Κανένα θετικό γεγονός δεν προβάλλεται στην ένορκη δήλωση του εφεσείοντος που να στοιχειοθετεί υπεράσπιση. Τούτο σε συνδυασμό με την απουσία ουσιαστικής αμφισβήτησης του προσαχθέντος εγγράφου που φέρει την υπογραφή του, απογυμνώνει την υπεράσπιση του νομιμοποιητικού ερείσματος. Ενέχει δυνητικά το στοιχείο της πειστικότητας· υπεράσπιση η οποία είναι λογικοφανής βασισμένη σε γεγονότα που την καθιστούν συζητήσιμη. Εφόσον η προβαλλόμενη υπεράσπιση έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, καθίσταται συζητήσιμη. Όπου ελλείπει η αναγκαία θεμελίωση, η αίτηση απορρίπτεται.» Στην απόφαση Democars (ανωτέρω), επισημάνθηκαν τα ακόλουθα, ως προς την έννοια της συζητήσιμης υπεράσπισης : «η ανάγκη προβολής θετικών θέσεων στη στηρίζουσα την αίτηση ένορκη δήλωση, χωρίς διαζεύξεις και «αοριστολογίες». Χαρακτηρίζεται δε «συζητήσιμη» μια υπεράσπιση η οποία είναι λογικοφανής βασισμένη σε γεγονότα που την καθιστούν συζητήσιμη. Υπό το φως των ανωτέρω προκύπτει ότι αναμένεται από τον διάδικο, ο οποίος επιζητεί τον παραμερισμό απόφασης, να προβάλει στην ένορκή του δήλωση θετικά γεγονότα, τα οποία να καθιστούν την προβαλλόμενη υπεράσπιση συζητήσιμη. Στην υπό κρίση υπόθεση ο Εναγόμενος- Αιτητής ισχυρίζεται αρχικά, στην ένορκή του δήλωση, ότι εκβιαστικά υπέγραψε το επίδικο γραμμάτιο. Ακολούθως ισχυρίστηκε ότι η Ενάγουσα άσκησε προς αυτόν υπέρμετρη ψυχική πίεση, αφού του επανέλαβε ότι δεν μπορεί να συνεχίζει να ζει μαζί του εκτός και αν της παρείχε τις απαραίτητες εγγυήσεις για το οικονομικό της μέλλον. Ο ίδιος αναφέρει ακολούθως ότι βασιζόμενος στους ισχυρισμούς της Ενάγουσας, ότι τον αγαπάει, υπέγραψε το επίδικο γραμμάτιο, χωρίς να το σκεφτεί ιδιαίτερα. Περαιτέρω σε κατοπινό στάδιο δήλωσε ότι η ενέργειά του να υπογράψει το επίδικο γραμμάτιο ήταν προϊόν απερισκεψίας. Από τις πιο πάνω θέσεις προκύπτει ότι ο Αιτητής προβάλλει ισχυρισμούς που συνδέονται με τις υπερασπίσεις του άρθρου 80 του περί Συμβάσεων Νόμου, ήτοι ισχυρισμούς για εξαναγκασμό ή απάτη. Ταυτόχρονα ,όμως, προβάλλει τη θέση ότι υπέγραψε το επίδικο γραμμάτιο χωρίς να το σκεφτεί και ότι η υπογραφή του ήταν προϊόν απερισκεψίας. Οι πιο πάνω θέσεις δεν συνάδουν η μια με την άλλη, αφού είτε κανείς υπογράφει κάποιο έγγραφο κατόπιν εξαναγκασμού ή άπατης είτε το υπογράφει απερίσκεπτα. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι δεν αναδύεται από την ένορκη δήλωση ξεκάθαρα ο λόγος υπογραφής του επίδικου γραμματίου και ότι η υπογραφή του οφείλεται σε εξαναγκασμό ή απάτη αλλά προβάλλεται και η εκδοχή ότι η υπογραφή του επίδικου γραμματίου ήταν προϊόν απερισκεψίας. Παράλληλα, οι πιο πάνω εκδοχές αποτελούν αντιφατικούς και διαζευκτικούς ισχυρισμούς, με αποτέλεσμα να μην ικανοποιείται το κριτήριο της σαφήνειας και της θετικότητας που απαιτείται , ώστε να χαρακτηριστεί η προβαλλόμενη υπεράσπιση ως συζητήσιμη. Τα πιο πάνω, σύμφωνα με την απόφαση Democars (ανωτέρω), δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να θεωρήσει την προβαλλόμενη υπεράσπιση ως εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη. Υπό το φως των ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση κρίνεται απορριπτέα, καθότι δεν έχει καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση. Η Δικαιολόγηση της μη Εμφάνισης. Ακόμα, όμως, και εάν κριθεί ότι ο Εναγόμενος- Αιτητής παρουσίασε εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση, η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου μπορεί ν' ασκηθεί εναντίον της έγκρισης του αιτήματος παραμερισμού, εάν διαπιστωθεί ότι η συμπεριφορά του Αιτητή είναι τέτοια που να πλήττει το θεμέλιο της δικαιοσύνης. Τυχόν διαπίστωση ότι η μη εμφάνιση του Αιτητή δεν οφείλεται σε επαρκή λόγο, αποτελεί αυτοτελή και επαρκή λόγο για απόρριψη της αίτησης ακόμα και εάν διαπιστώνεται συζητήσιμη εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Σχετική είναι η απόφαση Τσεσμελόγλου (ανωτέρω), όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Επομένως, όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί (δέστε, για παράδειγμα, Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη

(1997)1(B) Α.Α.Δ. 941), η χωρίς επαρκή λόγο παράλειψη εμφάνισης αποτελεί βάσιμο λόγο για απόρριψη της αίτησης παραμερισμού, διαφορετικά η όλη πορεία της δικαστικής διαδικασίας θα άφηνε αιωρούμενα τα εκατέρωθεν δικαιώματα και θα ήταν δέσμια της κρίσης του εναγόμενου σε σχέση με το χρόνο που ο ίδιος επιλέγει να καταχωρήσει την αίτηση παραμερισμού. Όταν η συμπεριφορά του διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει το θεμέλιο της δικαιοσύνης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να αρνείται την επαναφορά, (F.P.P. Fish Processing Ltd v. Nicolaou Aqua Culture Ltd

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 2054).» Οι πιο πάνω αρχές επανεπιβεβαιώθηκαν στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση N.t.r. Beach Diners κ.ά v. Adamou Construction and Maintenance Ltd, ECLI:CY:AD:2018:A18, Πολ. Έφεση 373/2012, ημερομηνίας 15.1.

1. Στην υπό κρίση υπόθεση προκύπτει ότι ο Εναγόμενος - Αιτητής απέδωσε τη μη εμφάνιση του στο Δικαστήριο σε ψυχολογικά και σωματικά προβλήματα, τα οποία τον εμπόδιζαν να εμφανιστεί στη διαδικασία. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 σχετικό Ιατρικό Πιστοποιητικό. Από απλή ανάγνωση, όμως, του Τεκμηρίου 1 δεν φαίνεται ο Εναγόμενος να έπασχε από οποιοδήποτε σωματικό ή ψυχολογικό πρόβλημα στις 27.11.
2. Το Τεκμήριο 1 χορηγούσε σχετική άδεια ασθενείας στον Αιτητή από 4.12.2017 μέχρι 27.12.2017, λόγω οσφυαλγίας. Από το Τεκμήριο 1 ανωτέρω δεν προκύπτει η εικόνα που επικαλείται ο Εναγομενος- Αιτητής ή κατάσταση τέτοια που να εμπόδιζε τον Αιτητή να εμφανιστεί στο Δικαστήριο. Σημειωτέον ότι η αγωγή επιδόθηκε στον Αιτητή από τις 27.11.2017, χρόνο κατά τον οποίο δεν υφίσταται μαρτυρία ότι αντιμετώπιζε οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας. Συνεπώς, από τα πιο πάνω προκύπτει ότι ο Εναγόμενος - Αιτητής δεν έδωσε επαρκή εξήγηση που να δικαιολογεί τη μη εμφάνισή του στο Δικαστήριο και ως εκ τούτου η αίτηση κρίνεται απορριπτέα και εξ αυτού του λόγου. Σε κάθε περίπτωση, όμως, από τα στοιχεία του φακέλου προκύπτει ότι η αγωγή επιδόθηκε στον Εναγόμενο στις 27.11.2017 και ενώ τα όποια προβλήματα υγείας του έπαυσαν στις 27.12.2017, ουδέν έπραξε για να καταχωρήσει εμφάνιση ή να πληροφορηθεί για την πορεία της αγωγής. Αντίθετα, όπως ο ίδιος δήλωσε, παραιτήθηκε από οποιαδήποτε προσπάθεια να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Παρά την πιο πάνω παραίτησή του μόλις στις 20.2.2018 είχε συνάντηση με δικηγόρο και καταχώρησε την παρούσα στις 14.3.
3. Προκύπτει συνεπώς ότι ακόμα και εάν ληφθούν υπόψιν τα όποια προβλήματα υγείας του Εναγομένου - Αιτητή και πάλι υφίσταται καθυστέρηση τριών μηνών στην καταχώρηση της παρούσας, η οποία δε έχει επαρκώς εξηγηθεί αλλά αποδόθηκε στη δυσθυμία και παραίτηση του Εναγομένου- Αιτητή, από την επιθυμία να υπερασπιστεί την υπόθεσή του. Τα πιο πάνω καταδεικνύουν τέτοια αδιαφορία για την αγωγή, η οποία προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου, ώστε να μην είναι επιτρεπτός ο παραμερισμός της απόφασης ακόμα και εάν δικαιολογείτο η μη εμφάνιση. Τα πιο πάνω δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ του παραμερισμού της απόφασης. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας- Καθ' ης η Αίτηση ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............ Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο