ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ACCORDSERVE LIMITED, Αίτηση Aρ.: 799/17, 11/1/2019

(1)-

(2), 203 (1α), 204-208, 209, 211(στ) και 213-218 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113, ο XXXXX Δημητρίου (πλέον ο Αιτητής) επιδίωκε την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της εταιρείας ACCORDSERVE LIMITED (πλέον η Εταιρεία), ή διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει τους καθ΄ ων η αίτηση μετόχους και/ή οποιονδήποτε από αυτούς και/ή την Eταιρεία να αγοράσουν τις μετοχές Αιτητή σε τιμή που θα καθορίσει το Δικαστήριο. Τελικά, ο Αιτητής με τις αγορεύσεις του Δικηγόρου του, περιορίζει την αιτούμενη θεραπεία σε εκκαθάριση της εταιρείας και μόνο, ως ακολούθως: «Συνοψίζοντας, κ. Πρόεδρε, είναι η θέσης μας ότι: α. Η μόνη και/ή πιο πρακτική λύση είναι η διάλυση της Εταιρείας αφού οι κινήσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση έχουν φέρει σε αδιέξοδο την διεύθυνση των υποθέσεων της Εταιρείας, αφού οι ενέργειές τους έχουν καταδείξει ότι σκοπός τους είναι η εξυπηρέτηση των δικών τους συμφέροντων. β. Οι σχέσεις μεταξύ του Αιτητή και των λοιπών μετόχων είναι πλέον σε αδιέξοδο και οι εργασίες της Εταιρείας δεν μπορούν να συνεχιστούν και δεν υπάρχει η απαραίτητη εμπιστοσύνη μεταξύ των μετόχων. γ. Είναι ορθό και δίκαιο (just and equitable) όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα διάλυσης και/ή όπως η Εταιρεία διαλυθεί και/ή εκκαθαριστεί δυνάμει των προνοιών των άρθρων 202, 203, 211(στ) του Κεφ.113 και δυνάμει του Δικαίου της Επιείκειας» Ό,τι λοιπόν μένει να εξεταστεί από το Δικαστήριο, είναι κατά πόσο δικαιολογείται η εκκαθάριση της Εταιρείας είτε σύμφωνα με το άρθρο 211 (στ) είτε σύμφωνα με το άρθρο 202 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.

1. Η Αίτηση, επιδόθηκε στον Έφορο Εταιρειών, στην ACCORDSERVE LIMITED, στον XXXXX Τραπεζάρη και στο XXXXX Αβρααμίδη. Η Αίτηση δημοσιεύτηκε στις 14/9/2018 στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην καθημερινής κυκλοφορίας εφημερίδα «Αλήθεια» (αντίτυπο των εν λόγω δημοσιεύσεων ευρίσκεται στο φάκελο της Αίτησης). Στην Αίτηση καταχωρήσαν ένσταση η Εταιρεία και οι μέτοχοι XXXXX Τραπεζάρης και XXXXX Αβρααμίδης. Ένσταση καταχωρήθηκε επίσης από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ και από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Αν και η Αίτηση καταχωρήθηκε το Σεπτέμβριο 2017, η εκδίκασή της έγινε τελικά το Νοέμβριο 2018, εφόσον εκκρεμούσης της Αίτησης έχουν μεσολαβήσει διάφορες διαδικασίες, εμφανίστηκαν και καταχώρησαν ένσταση πιστωτές, εκδόθηκαν άλλες ενδιάμεσες αποφάσεις, καταχωρήθηκαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις και εκδόθηκαν διατάγματα, μεταξύ των οποίων, διάταγμα που να επιτρέπει την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Πριν αναφερθώ στα της Αίτησης, θα κάνω μια σύντομη καταγραφή στο καθεστώς της Εταιρείας, έτσι όπως αυτό προκύπτει από τα κατατεθειμένα πιστοποιητικά και από την αναντίλεκτη μαρτυρία. Η Εταιρεία είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, η οποία έχει συσταθεί στις 22/12/
2. Το ονομαστικό της κεφάλαιο είναι €1.710, διαιρεμένο σε 1000 μετοχές ονομαστικής αξίας €1,71 κάθε μία. Κατά την αντεξέταση του Δημητρίου διευκρινίστηκε από τον ίδιο, χωρίς να τύχει αμφισβήτησης αυτό, ότι οι μετοχές είναι πλήρως αποπληρωμένες. Οι μέτοχοί της Εταιρείας, για το χρονικό διάστημα που ενδιαφέρει, είναι οι XXXXX Δημητρίου, XXXXX Αβρααμίδης με 333 μετοχές ο καθένας και ο XXXXX Τραπεζάρης με 334 μετοχές. Διευθυντές της είναι οι XXXXX Αβρααμίδης, XXXXX Δημητρίου, XXXXX Τραπεζάρης και XXXXX Χριστοδούλου. Γραμματέας είναι ο XXXXX Αβρααμίδης. Αμέσως πιο κάτω θα επιχειρήσω να σκιαγραφήσω τα γεγονότα τα οποία οδήγησαν στην καταχώρηση της Αίτησης, έτσι όπως αυτά προκύπτουν ως κοινά από τα δύο αντιπαρατεθειμένα μέρη. Επισημαίνω δε, ότι ως προς αυτή καθ΄ εαυτή την επέλευση των γεγονότων δεν υπάρχουν αποκλίσεις και διαστάσεις. Οι διαφορές έγκεινται περισσότερο στην ερμηνεία των γεγονότων και στα κίνητρα που αποδίδει κάθε πλευρά στην άλλη. Οι Δημητρίου, Τραπεζάρης και Αβρραμίδης αποφάσισαν να ξεκινήσουν επαγγελματική συνεργασία το έτος
3. Αρχικά ιδρύθηκε συνεταιρισμός μεταξύ των Δημητρίου και Τραπεζάρη και μετά στο σχήμα αυτό προσχώρησε και ο Αβρααμίδης. Το έτος 2004 δημιουργήθηκε η εταιρεία DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED. Το 2005 ιδρύθηκε η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία ACCORDSERVE LIMITED (είχαν ιδρύσει και άλλες εταιρείες πλην όμως περιορίζομαι στις πιο πάνω εφόσον αυτές είναι που ενδιαφέρουν για την Αίτηση). Στις πιο πάνω εταιρείες είχαν συμφέρον και οι τρεις. Η συνεργασία τους κυλούσε ομαλά, μέχρι το 2012 όταν και υπήρξε μια πρώτη διαταραχή, λόγω της αποτυχίας τους να καταλήξουν και υπογράψουν συμφωνία μετόχων. Τα πρώτα ουσιαστικά προβλήματα όμως, ξεκίνησαν το έτος 2016, όταν υπήρξε διαφωνία αναφορικά με το ζήτημα εισδοχής νέων μετόχων (συγκεκριμένα να παραχωρηθούν μετοχές σε υφιστάμενους διοικητικούς συμβούλους) και κορυφώθηκαν τον Ιανουάριο 2017, όταν ο XXXXX Χριστοδούλου, ένας από τους διευθυντές της DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED, υπέβαλε την παραίτησή του και ξεκίνησε κύκλος έντονων συζητήσεων για τον τρόπο λειτουργίας της DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED (αλλά και των άλλων εταιρειών). Σε μια προσπάθεια απάμβλυνσης των διαφορών αποφασίστηκε όπως κληθεί ανεξάρτητο τρίτο άτομο κοινής αποδοχής να βοηθήσει. Σε Έκτακτη Γενική Συνέλευση στις 6/3/2017, συζητήθηκε το ενδεχόμενο να διοριστούν και οι τρεις τους (Δημητρίου, Τραπεζάρης και Αβρααμίδης) διευθυντές σε όλες τις εταιρείες του ομίλου. Ο Δημητρίου συμφώνησε σε αυτή την προοπτική με εξαίρεση την DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED. Ήταν η θέση του ότι δεν μπορούσαν να διοριστούν και οι τρείς τους διευθυντές στην εν λόγω εταιρεία, γιατί για να πληρούνται οι προϋποθέσεις για αδειοδότησή της από ΣΕΛΚ (Σύνδεσμος Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου), θα έπρεπε το 75% των Συμβούλων να έχει άδεια επαγγέλματος, άδεια την οποία δεν είχαν και οι τρεις. Τελικά στις 13/3/2017 έγιναν αλλαγές στο Διοικητικό Συμβούλιο της DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED. Μεταξύ των αλλαγών, ήταν και η παύση του Δημητρίου από διευθυντή στις 13/3/
4. Όμως, στις 16/3/2017 αποστάληκε διορθωτική επιστολή στον Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη και ο Δημητρίου ήταν ξανά διευθυντής της DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED. Οι διαφορές μεταξύ των τριών εξακολουθούσαν να υπάρχουν, διαφορές οι οποίες στην ουσία τους συνίσταντο στη διαμόρφωση του καθεστώτος των εταιρειών μετά από την αποχώρησή τους. Αν και οι Τραπεζάρης και Αβρααμίδης ομοφωνούσαν και ακολουθούσαν κοινή γραμμή, ο Δημητρίου διαφωνούσε με τις προτάσεις τους. Τελικά ο Δημητρίου τον Αύγουστο 2017 υπέβαλε την παραίτησή του από την εταιρεία. Ακολούθησε η καταχώρηση της Αίτησης. Πιο πάνω επιχείρησα να συνοψίσω τα γεγονότα που συνθέτουν την επίδικη Αίτηση. Αμέσως πιο κάτω προχωρώ σε επίσης σύντομη καταγραφή των θέσεων εκάστου μέρους, όπως αυτές καταγράφονται στις ένορκες δηλώσεις που καταχωρηθήκαν. Ο πυρήνας των γεγονότων τα οποία στοιχειοθετούν την Αίτηση, έχουν ως πιο πάνω περιγράφεται. Σύμφωνα με τα όσα ο Αιτητής διατείνεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, η βασική θέση του ως προς την καταπίεση που υφίσταται είναι η κατ΄ ισχυρισμό αυθαίρετη απομάκρυνσή του από διευθυντής της DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED. Παραθέτει περαιτέρω δε διάφορους ισχυρισμούς προς επίρρωση των θέσεών του, όπως ότι οι άλλοι δύο μέτοχοι προχώρησαν σε διορισμό διευθυντή, το XXXXX Χριστοδούλου, χωρίς να το γνωρίζει (αυτό αφορά την DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED), ότι λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς να τον υπολογίζουν ή να τον ενημερώνουν προηγουμένως και πως εφόσον μεταξύ των άλλων δύο υπάρχει ομοφωνία ο ίδιος ως πλειοψηφία καταπιέζεται, για αυτό και παραιτήθηκε και αποχώρησε. Μετά από κοινό αίτημα, παραχωρήθηκε άδεια και καταχωρηθήκαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις από τα εμπλεκόμενα μέρη. Με τη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ο Αιτητής, απορρίπτει τις θέσεις που προβάλλονται με την κοινή ένσταση και ένορκη δήλωση της Εταιρείας, Τραπεζάρη και Αβρααμίδη και απαντά στην εκεί προβαλλόμενη θέση ότι δεν υπάρχει καταπίεση της μειοψηφίας αναδεικνύοντας τρείς παραμέτρους, οι οποίες κατά τη θέση του τεκμηριώνουν την καταπίεση που υφίσταται ο ίδιος ως μειοψηφία και συγκεκριμένα ότι (μεταφέρω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα): «α. Η παράνομη καταβολή μηνιαίου μισθού προς το XXXXX Χριστοδούλου εν αγνοία μου. β. Μεταφορά χρημάτων από την καθ΄ ης η αίτηση σε προσωπικούς λογαριασμούς τόσο του Τραπεζάρη όσο και στη σύζυγό του χωρίς καμία δικαιολογία και ενώ η καθ΄ ης η αίτηση βαρύνεται με δάνεια εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. γ. Αλλαγή εταιρικής δομής χωρίς να ακολουθείται η νενομισμένη διαδικασία αλλά κατά το δοκούν του Τραπεζάρη και Αβρααμίδη.» Τέλος, για σκοπούς πληρότητας των γεγονότων υιοθετεί και επισυνάπτει ως τεκμήριο ένορκη του δήλωση η οποία κατατέθηκε στο πλαίσιο αγωγής με ενάγουσα την DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED και εναγομένους τον ίδιο τον Ηλία Δημητρίου και την DEMETRIOU & ASSOCIATES BUSINESS ADVISERS LIMITED. Από το σημείο αυτό αναφέρω πως από απλή ανάγνωση και μόνο της εν λόγω ένορκης δήλωσης είναι διάχυτο ότι το κύριο «παράπονο» έγκειται σε ζητήματα που αφορούν στην DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED και οι οποιεσδήποτε αναφορές στην καθ΄ ης η αίτηση Εταιρεία γίνονται παρεμπιπτόντως. Ως ήδη αναφέρω, κοινό αίτημα για αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων, εγκρίθηκε και οι Δημητρίου και Τραπεζάρης αντεξετάστηκαν. Κατά την αντεξέτασή του Δημητρίου, του ζητήθηκε όπως συγκεκριμένα αναφερθεί στα γεγονότα εκείνα τα οποία του δημιούργησαν την κατ ΄ισχυρισμό καταπίεση η οποία τον ανάγκασε να παραιτηθεί. Ως τέτοιο γεγονός ανάφερε τη δήλωση του Τραπεζάρη, τον Ιανουάριο 2017, ότι προτίθεται να παραχωρήσει μετοχές και σε άλλα άτομα, πρόθεση η οποία συμφώνησε ο Δημητρίου δεν επετεύχθη. Η θέση του δικηγόρου της Εταιρείας ήταν ότι δε υπάρχει καμία καταπίεση, αλλά ότι τα γεγονότα ήταν ενορχηστρωμένα από τον ίδιο προκειμένου να αποχωρήσει από τον όμιλο εταιρειών και να ανοίξει νέα εταιρεία με το γιο του. Προχωρώ αμέσως σε προβολή των θέσεων της Εταιρείας και των Τραπεζάρη και Αβρααμίδη, ως αυτές προωθούνται μέσω της κοινής ένστασης και ένορκης δήλωσης. Τόσο η ίδια η ένσταση όσο και η ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει είναι πολυσέλιδες και ιδιαίτερα εκτενείς. Συνοψίζοντας τους λόγους ένστασης, θα έλεγα ότι αυτοί θα μπορούσαν να κατηγοριοποιηθούν σε τρεις ενότητες:
5. Ότι δεν πληρούνται οι νομοθετικές και νομολογιακές προϋποθέσεις για την παροχή της αιτούμενης θεραπείας και ούτε, μεταξύ άλλων, ο Αιτητής έχει παρουσιάσει στοιχεία σε σχέση με την αξία των μετοχών.
6. Ότι οι σκοποί που προωθεί ο Αιτητής με την Αίτηση είναι αλλότριοι και ότι τα γεγονότα τα οποία αναφέρει είναι ανεπαρκή και αφορούν άλλη εταιρεία και όχι την Καθ΄ ης η αίτηση Εταιρεία.
7. Ο Αιτήτης δεν νομιμοποιείται εκ της ιδιότητάς του (ή συμφέροντός του) να προωθεί την Αίτηση. Η κοινή ένορκή δήλωση, γίνεται από τον Τραπεζάρη. Ήδη ανάφερα ότι πρόκειται για εκτενή και λεπτομερή ένορκή δήλωση. Θα επιχειρήσω να μεταφέρω επιγραμματικά τα όσα εκεί αναφέρονται. Ο Τραπεζάρης, ξεκινά επισύροντας την προσοχή του Δικαστηρίου στο ότι τα όσα καταγράφονται και προωθούνται με την Αίτηση (και την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει), αφορούν άλλη εταιρεία την DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED. Τα γεγονότα τα οποία καταγράφει, χρονικά ξεκινούν το 1976, όταν γνώρισε τον Δημητρίου και κάνει αναδρομή στις συνθήκες γνωριμίας τους, την επαγγελματική τους σταδιοδρομία, τις σχέσεις μεταξύ του ιδίου, του Δημητρίου και του Αβρααμίδη για να καταλήξει στην απόφασή τους να συνεργαστούν επαγγελματικά το έτος
8. Ακολούθως, εξηγεί την πορεία της επαγγελματικής τους συνεργασίας από το 1991, με τη σύσταση του συνεταιρισμού DEMETRIOU TRAPEZARIS & CO, ο οποίος το 2002 μετονομάστηκε σε DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS & CO και το Φεβρουάριο του έτους 2004 ο Αβρααμίδης έγινε μέλος κατά 1/3 του πιο πάνω συνεταιρισμού. Το Δεκέμβριο του έτους 2004 δημιουργήθηκε η DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED, με μόνο μέτοχο το Συνεταιρισμό. Η καθ΄ ης η αίτηση Εταιρεία, συστάθηκε το
9. Ακολούθως, κάνει αναφορά στη διαχείριση της DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED, σε διοικητικές επιλογές και σε αλλαγές που είχαν γίνει στη μετοχική της δομή καθώς και την αναγκαιότητα των επιλογών αυτών για τη βιωσιμότητα της εν λόγω εταιρείας. Επισημαίνει ότι τα οποιαδήποτε παράπονα του Αιτητή, αφορούν σε ζητήματα που σχετίζονται με την DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED και όχι με την καθ΄ ης η αίτηση Εταιρεία. Επισημαίνει περαιτέρω ότι το βασικό παράπονο του Αιτητή το οποίο συνίσταται στη χωρίς την έγκρισή του αλλαγή διευθυντών και μετόχων αφορά στην DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED και όχι στην καθ΄ ης η αίτηση Εταιρεία. Απορρίπτει δε κάθε ισχυρισμό του Αιτητή αναφορικά με κακοβουλία τους προς το πρόσωπό του. Εξηγεί ότι όλες ο πράξεις τους γίνονταν και γίνονται με γνώμονα το συμφέρον των Εταιρειών. Σε σχέση με τα όσα αναφέρει ο Αιτητής για την «καθαίρεση» του από διευθυντή της DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED, εξηγεί ότι επρόκειτο για καλόπιστο λάθος το οποίο διορθώθηκε αμέσως μόλις έγινε αντιληπτό. Με τη συμπληρωματική ένορκη του δήλωση, επισημαίνει ότι ζητήματα τα οποία εγείρονται με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Αιτητή είναι άσχετα με τη διαδικασία και αφορούν κυρίως στη DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED. Ο Τραπεζάρης αντεξεταζόμενος δεν είπε κάτι περισσότερο από όσα καταγράφει στις ένορκες του δηλώσεις. Εν ολίγοις, η θέση του είναι ότι υπήρξε διαφωνία μεταξύ των τριών για τον εφεξής χειρισμό των εταιρειών, της οποίας η επίλυση δεν επετεύχθη λόγω της αποχώρησης του Δημητρίου. Τα πιο πάνω συνιστούν μια συνοπτική καταγραφή των όσων αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις των άμεσα σχετιζόμενων ατόμων. Περιττό να διευκρινίσω ότι, πιο κάτω κατά τη ροή της απόφασης θα παρατεθούν περισσότερες αναφορές σε γεγονότα, εάν κριθεί απαραίτητο. Στο πλαίσιο του αιτήματος για εκκαθάριση της Εταιρείας έχει καταχωρηθεί ένσταση από την Εθνική Τράπεζα Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ και από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Με την ένστασή της η Εθνική Τράπεζα Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, ισχυρίζεται ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης και ότι η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Πιερή. Η ένσταση του σε πρώτο επίπεδο βασίζεται στο γεγονός ότι η Εταιρεία έχει τρεχούμενο λογαριασμό στην Τράπεζα ο οποίος έχει χρεωστικό υπόλοιπο €29.981,18 και σε περίπτωση που η εταιρεία εκκαθαριστεί τότε η Τράπεζα μένει χωρίς εξασφάλιση. Σε δεύτερο επίπεδο, επισημαίνει ότι αφενός μεν ο Αιτητής δεν εξηγεί με πιο τρόπο καταπιέζεται από την πλειοψηφία, αφετέρου δε ότι δεν νομιμοποιείται να ζητεί την εκκαθάριση της εταιρείας εφόσον δεν εξηγεί πως αυτή εξυπηρετεί κάποιο «απτό συμφέρον» του. Είναι τέλος θέση του ότι, η Αίτηση προωθείται κακόπιστα και καταχρηστικά. Εκτενής, είναι η ένσταση και η ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Επιγραμματικά αναφέρω ότι ως λόγοι ένστασης στο αίτημα για εκκαθάριση της Εταιρείας προβάλλονται ότι, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος εκκαθάρισης και ότι η αίτηση είναι παράτυπη, καταπιεστική και καταχρηστική. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Κυριάκου. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, η Τράπεζα Κύπρου είναι ένας από τους μεγαλύτερους πιστωτές της Εταιρείας. Οι υποχρεώσεις της Εταιρείας εξυπηρετούνται κανονικά και δεν δικαιολογείται η εκκαθάρισή της. Τυχόν εκκαθάριση της θα είναι ιδιαίτερα δυσμενής για τα συμφέροντα της Τράπεζας Κύπρου. Ακολουθήσαν οι αγορεύσεις όλων των μερών. Εκάστη πλευρά επιχειρηματολογεί υπέρ της θέσης που προωθεί. Έχω μελετήσει ιδιαίτερα επιστάμενα το περιεχόμενό τους και θα επανέλθω σε αυτές, εφόσον κριθεί αναγκαίο ακολούθως. Πρώτα, κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στη νομική πτυχή της διαφοράς και να κάνω μια αρχική καταγραφή αυτής, συσχετίζοντάς την παράλληλα με τα εξεταζόμενα ζητήματα έτσι ώστε κατά το στάδιο αξιολόγησης και εξαγωγής ευρημάτων να είναι ξεκάθαρο τι είναι αυτό το οποίο αναζητεί το Δικαστήριο, προκειμένου να αποφασίσει εάν θα αποδώσει κάποια εκ των αιτούμενων θεραπειών. Ο Αιτητής, ως ήδη αναφέρω αν και αρχικά ζητούσε είτε διάταγμα εκκαθάρισης είτε διάταγμα αγοράς των μετοχών του, με τις αγορεύσεις του δικηγόρου του περιορίζει το αίτημά του και πλέον επιδιώκει την εκκαθάριση της Εταιρείας. Τα σχετικά άρθρα του νόμου που επικαλείται προς υποστήριξη του αιτήματός του είναι τα 202 και 211(στ) του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
10. Επομένως, ό,τι θα εξεταστεί πιο κάνω είναι το αίτημα ως έχει πλέον ενώπιόν μου, ήτοι εκκαθάριση της Εταιρείας και μόνο είτε στη βάση του άρθρου 211 (στ) του Κεφ. 113 είτε στη βάση του άρθρου 202 του Κεφ.
11. Αμέσως πιο κάτω να εξετάζω το νομοθετικό και νομολογιακό πλαίσιο που διέπει εκάστη θεραπεία. Για πρακτικούς κυρίως λόγους θα αναφερθώ πρώτα στο άρθρο 211(στ) του Κεφ.
12. (α) Άρθρο 211 (στ), Κεφ.113 Το άρθρο 211 του Κεφ. 113, αναφέρεται στις περιπτώσεις εκείνες που μια εταιρεία μπορεί να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο. Μεταξύ άλλων, στο χωρίο (στ), το οποίο είναι και το επίδικο, αναφέρεται ότι, η δυνατότητα αυτή παρέχεται εάν «το Δικαστήριο έχει τη γνώμη ότι είναι δίκαιο και σύμφωνο με το δίκαιο της επιείκειας να διαλυθεί η εταιρεία». Σημειώνω ότι η αντίστοιχη πρόνοια του Companies Act του 1948 είναι πανομοιότυπη με το άρθρο 211(στ) και διαλαμβάνει: «A company may be wound up by the court if - (f) the court is of the opinion that it is just and equitable that the company should be wound up». Το πότε είναι δίκαιο και σύμφωνο με το δίκαιο το δίκιο της επιείκειας να εκκαθαριστεί μια εταιρεία, αποτυπώνεται σαφώς και ξεκάθαρα στο σύγγραμμα Buckley on the Companies Acts, 13 έκδοση, στις σελίδες 455-
13. Σύμφωνα με τα όσα καταγράφονται στο πιο πάνω σύγγραμμα, εκκαθάριση εταιρείας ως η αντίστοιχη πρόνοια, δικαιολογείται σε περιπτώσεις όταν: (α) η συνέχιση διεξαγωγής των εταιρειών έχει καταστεί αδύνατη (β) υπάρχει απόλυτο αδιέξοδο στα της διαχείρισης της εταιρείας (γ) σε περιπτώσεις που η εταιρεία ξεκίνησε και συνέχισε πράξεις δόλου ή παρανομίας, σε τέτοιο βαθμό που να δικαιολογείται η εκκαθάρισή της (δ) κακοδιαχείριση και κακοδιάθεση πόρων της εταιρείας σε τέτοιο βαθμό που να μην υπάρχει εναλλακτική θεραπεία άλλη από την εκκαθάριση της εταιρείας (ε) πρόκειται περί εταιρείας «φούσκα» (στ) η εταιρεία είναι αναξιόχρεη (ζ) όταν έχουν εκδοθεί ομόλογα πέραν της αξίας της περιουσίας με αποτέλεσμα οι εργασίες της εταιρείας να γίνονται προς όφελος των ομολογιούχων και αφήνοντας έτσι εκτεθειμένους τους ανεξασφάλιστους πιστωτές (η) μπορεί επίσης να συνυπολογιστούν, στο εάν και εφόσον θα εκδοθεί τέτοιο διάταγμα, περιπτώσεις όπου μέτοχος επιθυμεί να αποχωρήσει από την εταιρεία και ενώ προσφέρει τις μετοχές του στους υφιστάμενους μετόχους, αυτοί δεν τις αγοράζουν. Η αίτηση εκκαθάρισης στη βάση του άρθρου 211, δεν μπορεί να καταχωρηθεί από οποιονδήποτε. Το άρθρο 213 του Κεφ.113 καθορίζει εξαντλητικά τα άτομα στα οποία παρέχεται η δυνατότητα αυτή. Αν και ο Αιτητής δεν ξεκαθαρίζει υπό ποια ιδιότητα προωθεί την αίτησή του, ό,τι συνάγεται είναι ότι την προωθεί ως μέτοχος. Από μόνη ανάγνωση αυτών που στο εν λόγω άρθρο, καθορίζεται και περιορίζεται ότι νομιμοποιούνται να καταχωρήσουν τέτοια αίτηση, είναι σαφές ότι ο Αιτητής δεν εμπίπτει στα σημεία (α),(β),(δ),(ε),(στ) και (ζ) του άρθρου
14. Η μόνη ιδιότητα με την οποία θα μπορούσε ο Αιτητής να ταυτίζεται προκειμένου να προωθεί την Αίτηση, είναι η αναφερόμενη στο σημείο (γ) του εν λόγω άρθρου, ήτοι αυτή του συνεισφορέα. Επομένως, αυτό που θα εξετάσω είναι κατά πόσον ο Αιτητής, ως μέτοχος δύναται να θεωρηθεί συνεισφορέας εν τη εννοία του Νόμου (σημείο (γ) του άρθρου 213). Ο ορισμός του συνεισφορέα καθορίζεται στο άρθρο 205 του Κεφ.113 ως ακολούθως: «
15. Ο όρος "συνεισφορέας" σημαίνει κάθε πρόσωπο που είναι υπεύθυνο να συνεισφέρει στα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας σε περίπτωση εκκαθάρισης της, και για τους σκοπούς κάθε διαδικασίας για να αποφασιστεί, και κάθε διαδικασίας πριν από τον τελικό ορισμό των προσώπων που λογίζονται συνεισφορείς, περιλαμβάνει οποιοδήποτε πρόσωπο για το οποίο υπάρχει ισχυρισμός ότι είναι συνεισφορέας.» Το άρθρο 205 είναι πανομοιότυπο με την αντίστοιχη αγγλική πρόνοια Section
16. Προκειμένου να θεωρηθεί αιτητής συνεισφορέας, ως αρχή θα πρέπει ο ίδιος να καθορίζει τον εαυτό του ως τέτοιο: «In general application by an alleged contributory will not be entertained unless he will admit himself to be a contributory» (Re Continental Bank Corp., Re London and Mediterranean Bank [1867] W.N. 114, Re Queen's Benefit Building Society

(1871), 6 Ch. App.815). Στην απόφαση στην υπόθεση Χριστάκης Μιχαήλ κ.ά. v. Επίσημου Παραλήπτου κ.ά.,

(1999)1 ΑΑΔ 1033, λέχθηκε ότι: «Ο όρος «συνεισφορέας» ορίζεται στο Άρθρο 205 του Κεφ. 113. Περιορίζεται σε μετόχους της εταιρείας που δεν κατέβαλαν το σύνολο του μετοχικού κεφαλαίου.» Τέτοια θέση ή τέτοιο σχετικό γεγονός, ότι δεν έχει καταβληθεί το σύνολο του μετοχικού κεφαλαίου, δεν έχει τεθεί. Αντιθέτως, κατά την αντεξέταση του Δημητρίου δηλώθηκε ότι οι μετοχές είναι πλήρως αποπληρωμένες. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «E. Τώρα, κύριε Δημητρίου, όσον αφορά την εταιρεία ACCORDSERVE, την υπό κρίση εταιρεία στην παρούσα αίτηση. Το μετοχικό κεφάλαιο αυτής είναι ως εμφαίνεται στην παράγραφο 2, της ενόρκου δηλώσεώς σας, δηλαδή 1/3 έκαστος. Είναι ορθό; A. Ορθό. E. Και μιλούμε για πλήρως αποπληρωμένες μετοχές, ορθά; A. Ορθά.» Ο τότε Πρόεδρος Επαρχιακού Δικαστηρίου, Δικαστής Λιάτσος, στην απόφαση στην υπόθεση Αναφορικά με την εταιρεία Facipero Investments Limited, Αρ. Αίτησης 77/11, 16 Μαΐου 2011, αποφάσισε ότι μέτοχος ο οποίος δεν συγκαταλέγεται εντός του εύρους του άρθρου 205 του Κεφ.113, αποκλείεται από την προώθηση αίτησης σύμφωνα με το άρθρο 211 του Κεφ.113: «Το άρθρο 213

(1)του Κεφ. 113 ξεκάθαρα παραθέτει τον περιορισμένο κύκλο προσώπων τα οποία δικαιούνται, δυνάμει των προνοιών του, στην καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας. Δεν χωρεί βεβαίως αμφισβήτησης ότι οι Αιτητές δεν περιλαμβάνονται στους πιστωτές της Facipero. Η ιδιότητα των μετόχων και μόνο που τους περιβάλλει - και δεδομένης της πλήρους καταβολής του μετοχικού τους κεφαλαίου - δεν τους καθιστά ούτε πιστωτές, ούτε συνεισφορείς στα πλαίσια της ερμηνείας του όρου που παρέχεται από το άρθρο 205 του ανωτέρω Κεφαλαίου.» Στην Αναφορικά με την αίτηση της Printek DataForms Express Ltd

(2003)1 ΑΑΔ 1193, καταχωρήθηκε από μέτοχο, αίτηση η οποία κανονικά προωθείται από πιστωτή ή συνεισφορέα και το Δικαστήριο δεν προχώρησε να προσδώσει αυτόματα στον αιτητή μέτοχο την ιδιότητα του συνεισφορέα (η υπογράμμιση δική μου): «Αυτό με οδηγεί στο δεύτερο λόγο για τον οποίο το εκδοθέν διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί εφόσον ο Κανονισμός 32 προνοεί ότι το διάταγμα εκδίδεται, όπως αναφέρει, ". upon the application of a creditor, or of a contributory, or of the Company, .". Στην προκειμένη περίπτωση το διάταγμα εζητήθηκε όχι με αίτημα οποιουδήποτε συνεισφορέα ή πιστωτή ή της ίδιας της εταιρείας, αλλά από μέτοχο. Και για το λόγο αυτό λοιπόν δεν υπήρχε εξουσία στο δικαστήριο να εγκρίνει το αίτημα και να διορίσει προσωρινό εκκαθαριστή. Η δε νομολογία εδέχθη ότι εκτός αν η εταιρεία η ίδια ζητά τον διορισμό, θα πρέπει να υπάρχει και δική της συγκατάθεση, εκτός στις εξαιρετικές περιπτώσεις που δεν συντρέχουν οπωσδήποτε στην προκειμένη περίπτωση. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ ιδιαίτερα σε αυτή τη νομολογία την οποία έχει παραθέσει ενώπιον μου ο κ. Κληρίδης, καταλήγω δε ότι και στα πλαίσια του άρθρου 32

(1)ο διορισμός προσωρινού εκκαθαριστή με αίτημα μετόχου και όχι ενός από τα πρόσωπα τα οποία αναφέρονται στο άρθρο ήταν έξω από τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου.» Η πιο πάνω απόφαση κάνει αναφορά σε αίτηση ως ο Κανονισμός 32 των The Companies (Winding Up) Rules 1949. Η αίτηση δυνάμει του εν λόγω κανονισμού, είναι αίτηση εκκαθάρισης εταιρείας από το Δικαστήριο ακολούθως αιτήματος πιστωτή ή συνεισφορέα, αντίστοιχη δηλαδή της αίτησης του άρθρου 211 του Κεφ.113 (για το ότι η πιο πάνω απόφαση είναι στην αντίστοιχη του άρθρου 211 του Κεφ.113 αίτηση που αναφέρεται και όχι στην εναλλακτική θεραπεία του άρθρου 202 του Κεφ. 113 σχετικά είναι τα λεχθέντα στην Αναφορικά με την Daxtel Holdings Ltd, Πολιτική ECLI:CY:AD:2017:D165, Αίτηση 63/17, 8/5/2017). Η Printek DataForms Express Ltd κάνει αναφορά σε εξαιρετικές περιστάσεις, οι οποίες, μεταξύ άλλων, να δικαιολογούν την προώθηση τέτοιας αίτησης από μέτοχο, ο οποίος δεν φέρει την ιδιότητα του συνεισφορέα. Επί του σημείου αυτού, για τις εξαιρετικές δηλαδή περιστάσεις, ανάλυση γίνεται στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 21η έκδοση, 1968, όπου στη σελίδα 743-744 καταγράφονται τα ακόλουθα (η υπογράμμιση δική μου): «Contributory's petition Such petitions are comparatively rare; for the Act establishes a domestic tribunal as between the members and the company, and thus enables the members themselves, by passing the requisite resolutions, to determine whether the court shall be asked to make a compulsory order (s.278). Accordingly, a contributory, to obtain a order, must make out a special case, which will usually be founded on the 'just and equitable' ground. .................................................................... The object of these provisions is to prevent a person buying shares in order to qualify himself to wreck a company. 'Held' means standing in the name of the contributory petitioner. .................................................................... As a general rule the court will not make a winding-up order on the petition of a contributory whose shares are fully paid unless he shows, on the face of his petition, a prima facie probability that the company is solvent and that there will be a substantial surplus of assets available for distribution among the shareholders; otherwise he has no tangible interest in the winding up. This is so despite the provisions of sections 224

(1)and 225

(1), and it follows that such a contributory cannot petition for a winding up on the grounds that the company is unable to pay its debts. Where, however, a petition is founded on section 222 (f) and alleges that the company has failed to supply accounts and information, with the consequence that the petitioner is unable to tell whether or not there will be surplus assets, or where the petition alleges that the affairs of the company require investigation in respects which are likely to produce such a surplus, the requirement does not apply. But it is so no exception to the rule that the company's affairs require investigation in order tο protect the interests of the creditors alone, nor that the company is in substance partnership. The rule does not appear to apply to a petition by the holder of partly paid shares, since his position may be prejudiced if the company continues to trade at a loss.» Είναι ξεκάθαρο από τα πιο πάνω, ότι ούτως ή άλλως είναι σπάνια η προώθηση τέτοιας αίτησης από άτομο έχων την ιδιότητα του συνεισφορέα. Πόσο μάλλον η απλή ιδιότητα μετόχου, δεν θα μπορούσε να είναι κατ΄ αρχήν επαρκής προκειμένου να καταστήσει τον οποιοδήποτε μέτοχο-αιτητή ως συνεισφορεά. Ακόμα και στην εξαιρετική περίπτωση που θα μπορούσε τέτοια αίτηση να προωθείται από (μη συνεισφορέα) μέτοχο, τότε θα πρέπει να συντρέχουν τα πιο πάνω προαπαιτούμενα, τα οποία περιττό να αναφέρω ότι ο Αιτητής δεν επικαλείται και δεν προωθεί με την Αίτηση. Δεν αναφέρεται πως, σε περίπτωση που η εταιρεία εκκαθαριστεί, θα υπάρχει περίσσευμα περιουσίας για διανομή στους μετόχους μετά από την εξόφληση των δανειστών, έτσι ώστε να τεκμηριώνει και να δικαιολογεί συμφέρον του στην προώθηση της Αίτησης (βλέπε σχετικά και Facipero Investments Limited πιο πάνω). Εν κατακλείδι ο Αιτητής δεν είναι συνεισφορέας ούτε και χαρακτηρίζει τον εαυτό του συνεισφορέα. Επίσης, δεν δίδει οποιεσδήποτε λεπτομέρειες, στοιχεία ή γεγονότα τα οποία, ελλείψει έστω αυτής του της ιδιότητας ή αναφοράς, θα μπορούσαν άλλως πως να τον κατατάξουν εντός της εμβέλειας του άρθρου 213. Εφόσον, το άρθρο 213 καθορίζει περιοριστικά τα άτομα τα οποία μπορούν να προωθούν αίτημα εκκαθάρισης ως το άρθρο 211 και εφόσον ο Αιτητής δεν συγκαταλέγεται σε κάποια από τις εκεί αναφερόμενες κατηγορίες και εφόσον δεν συντρέχουν ούτε και γίνεται επίκληση άλλων εξαιρετικών περιστάσεων, τότε η Αίτησή δεν θα μπορούσε να πετύχει κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 211 (στ). (β) Άρθρο 202, Κεφ.113 Η θεραπεία του άρθρου 202, είναι εναλλακτική θεραπεία εκκαθάρισης σε περιπτώσεις καταπίεσης της μειοψηφίας. Πλην όμως η θεραπεία που δύναται να αποδοθεί στη βάση του άρθρου αυτού δεν είναι πάντα απαραίτητα διάταγμα εκκαθάρισης. Εφόσον όμως, ως ήδη πιο πάνω αναφέρω, αυτό που ο Αιτητής, μέσω των αγορεύσεων του δικηγόρου του περιορίζεται πλέον να προωθεί είναι την εκκαθάριση της εταιρείας, θα προχωρήσω πιο κάτω να εξετάσω το εύρος, το πεδίο και πλαίσιο εφαρμογής του άρθρου 202 του Κεφ. 113 υπό το πρίσμα του αιτήματος για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της Εταιρείας και μόνο και κατά πόσο αυτό θα μπορούσε να επιτύχει. Στην περίπτωση του άρθρου 202 η εκκαθάριση, επιζητείται από μέλος της εταιρείας (για τον ορισμό του μέλους βλ. άρθρο 27 Κεφ.113). Το άρθρο 202 του Κεφ. 113 έχει ως ακολούθως: «202.-

(1)Οποιοδήποτε μέλος εταιρείας που παραπονείται ότι οι υποθέσεις της εταιρείας διεξάγονται με τρόπο καταπιεστικό μέρους των μελών (περιλαμβανομένου του ιδίου), ή, σε περίπτωση που εμπίπτει στο εδάφιο

(3)του άρθρου 163, το Υπουργικό Συμβούλιο, δύναται να μεριμνήσει για την υποβολή αίτησης στο Δικαστήριο για διάταγμα σύμφωνα με το άρθρο αυτό.

(2)Αν σε τέτοια αίτηση το Δικαστήριο έχει τη γνώμη- (α) ότι οι υποθέσεις της εταιρείας διεξάγονται όπως προαναφέρθηκε και (β) ότι η εκκαθάριση της εταιρείας θα επηρέαζε δυσμενώς εκείνο το μέρος των μελών, αλλά διαφορετικά, τα γεγονότα θα δικαιολογούσαν την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης για το λόγο ότι ήταν δίκαιο και σύμφωνα με τους κανόνες της επιείκειας όπως η εταιρεία εκκαθαριστεί, το Δικαστήριο δύναται, για το σκοπό επίλυσης των θεμάτων αναφορικά με εκείνα που υποβλήθηκε παράπονο, να εκδώσει τέτοιο διάταγμα που θεωρεί σωστό, είτε για τη ρύθμιση της μελλοντικής διεξαγωγής των υποθέσεων της εταιρείας ή για την αγορά των μετοχών οποιωνδήποτε μελών της εταιρείας από άλλα μέλη της εταιρείας ή από την εταιρεία και, σε περίπτωση αγοράς από την εταιρεία, για την ανάλογη μείωση του κεφαλαίου της εταιρείας, ή διαφορετικά.» Η εμβέλεια και οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 202 του Κεφ. 113, έχουν καθοριστεί με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην απόφαση στην υπόθεση Pelmako Development Ltd

(1999)1 ΑΑΔ 1369, έχουν καταγραφεί οι αρχές που διέπουν την παροχή θεραπείας στη βάση του άρθρου 202, Κεφ.

1. Σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση, κεφαλαιώδους σημασίας προκειμένου να προχωρήσει η αίτηση και για να τύχει εφαρμογής το άρθρο 202 θα πρέπει, να τηρούνται οι ακόλουθες τυπικές προϋποθέσεις:
2. Να καταχωρηθεί αίτηση στο Δικαστήριο από μέλος της εταιρείας.
3. Στην αίτηση θα πρέπει να εξειδικεύεται επακριβώς η αιτούμενη θεραπεία (εκκαθάριση ή αγορά μετοχών της μειοψηφίας).
4. Η αίτηση θα πρέπει να απευθύνεται σε όλα τα μέλη της εταιρείας.
5. Η κατ΄ ισχυρισμό καταπίεση θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη και ο αιτητής να τη βιώνει υπό την ιδιότητά του ως μέτοχος της εταιρείας. Περαιτέρω δε, οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι συντρέχουν, προκειμένου να αποδώσει θεραπεία, καταγράφονται επίσης στην υπόθεση Pelmako, ως ακολούθως: «Η προβλεπόμενη από το άρθρο 202 του νόμου θεραπεία παρέχεται εφόσον διαπιστωθεί ότι συντρέχουν οι πιο κάτω προϋποθέσεις οι οποίες, ακολουθούν μεταξύ τους σειρά λογικής αλληλουχίας ήτοι, (α) ότι η διαχείριση των υποθέσεων της εταιρείας γίνεται κατά τρόπο καταπιεστικό για κάποιο από τους μετόχους ή για μερίδα των μετόχων, (β) ότι το Δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να εκδώσει διάταγμα διάλυσης της εταιρείας με βάση το άρθρο 211(στ) του νόμου, (γ) πλην όμως η έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος θα ήταν επιζήμια και θα επηρέαζε αδίκως τους ίδιους τους μετόχους που υφίστανται την καταπίεση.» Με δεδομένο, ότι, ως το πιο πάνω στοιχείο (β) για να προχωρήσει το αίτημα σύμφωνα με το άρθρο 202, θα πρέπει πρώτα ο Αιτητής να ικανοποιήσει ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκκαθαριστεί η εταιρεία με βάση το άρθρο 211(στ) και εφόσον ήδη πιο πάνω αποφάσισα ότι το αίτημα με βάση το άρθρο 211(στ) δεν μπορεί να εγκριθεί, αυτή αποτυχία συμπαρασύρει και τη θεραπεία για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης ως το άρθρο 202; Στην Bedros Karaoglanian & Sons Ltd., and Others and Hagop Karaoglanian and Another

(1977)4 J.S.C. σελ. 488, στη σελίδα 511 ο Δικαστής Πικής, τότε Πρόεδρος Επαρχιακού Δικαστηρίου, αναφέρει στη σελ. 511: «In the light of the above finding it would be unnecessary to go any further and examine the alternative remedies sought in the petition, considering that before a member of the company may avail himself of the provisions of s.202, he must first establish that the company should be wound up.", Τα πιο πάνω υιοθετούνται και στην Facipero Investments Limited από το Δικαστή Λιάτσο, τότε Πρόεδρο Επαρχιακού Δικαστηρίου, ο οποίος αναφέρει τα ακόλουθα: «Mε δεδομένη λοιπόν την πιο πάνω νομική προσέγγιση και την πλήρη καταβολή του μετοχικού κεφαλαίου εκ μέρους των Αιτητών, αυτοί δεν καλύπτονται από τα πλαίσια του όρου «συνεισφορέας» και, συνεπώς, δεν νομιμοποιούνται, κατ΄ ακολουθία του άρθρου 213

(1)στην εισαγωγή αίτησης για εκκαθάριση της εταιρείας. ...................................................................... Η κατάληξη του Δικαστηρίου ως προς ζήτημα της νομιμοποίησης των Αιτητών στην καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση, καθορίζει και το αποτέλεσμα της ενδιάμεσης απόφασής του.» Σε συνέχεια επομένως και σύμφωνα με τα πιο πάνω, η απάντηση στο πιο πάνω τεθειμένο ερώτημα, είναι μάλλον καταφατική και η αποτυχία στοιχειοθέτησης ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκκαθαριστεί η εταιρεία ως το άρθρο 211(στ) σφραγίζει και την τύχη του αιτήματος ως το άρθρο

1. Παρά την πιο πάνω αναφορά μου, θα εξετάσω περαιτέρω το ζήτημα και προχωρώ και καταγράφω τα πιο κάτω σε σχέση με την εναλλακτική θεραπεία εκκαθάρισης ως το άρθρο
2. Το άρθρο 202 του Κεφ.113, είναι πανομοιότυπο με το αντίστοιχο 210 του Companies Act του
3. Στο σύγγραμμα Buckley on the Companies Acts, 13 έκδοση στη σελίδα 423, αναφέρεται ότι η αίτηση ως το επίδικο άρθρο καταχωρείται από μέλος της εταιρείας, το οποίο θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο και να παρουσιάσει τέτοια στοιχεία που να καταδεικνύουν την κατ΄ ισχυρισμό υφιστάμενη καταπίεση, την οποία πρέπει να τη βιώνει, ακριβώς υπό αυτή του την ιδιότητα του ως μέλος της εταιρείας: «The 'oppression' complained of must be suffered by the petitioners in their character as members, and not, for example, in their character as directors.» Αντίστοιχες με τις πιο πάνω αναφορές, εντοπίζονται και στο σύγγραμμα στο Palmer's Company Law, 21η έκδοση, 1968, όπου αναφέρεται ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση διαταγμάτων στη βάση του άρθρου αυτού δεν είναι απεριόριστη, αλλά θα πρέπει να ασκείται μόνο εάν πληρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις που εκεί καταγράφονται. Συγκεκριμένα, στη σελίδα 512 λέγονται τα ακόλουθα: «

(1)The matters complained of must affect the petitioner in his character as a member of the company: harsh or unfair treatment in any other capacity, e.g., as a director or creditor, cannot entitle him to relief under the section.

(2)The matters complained of must relate to the conduct of the affairs of the company.

(3)They must be such as not only to make the winding up of the company just and equitable, but also to lead to the conclusion that the affairs of the company are being conducted in a manner which can properly be described as 'oppressive' of the petitioner, and, it may be, other members.» Παρακάτω, στο ίδιο σύγγραμμα, επίσης επεξηγείται πως για να τεκμηριωθεί μια τέτοια κατάσταση καταπίεσης μειοψηφίας η οποία να δικαιολογεί την ενεργοποίηση του μηχανισμού του εν λόγω άρθρου, θα πρέπει να πρόκειται για μια συνεχή κατάσταση γεγονότων: «Isolated acts of oppression will not normally be sufficient to justify relief under the section: the words used in the section, ... suggest prima facie a continuing process...». Η αντίστοιχη αναφορά, ως προς το ότι η καταπίεση που βιώνει η μειοψηφία θα πρέπει να είναι συνεχής στο σύγγραμμα Buckley on the Companies Acts, 13 έκδοση εντοπίζεται στη σελίδα 423 και έχει ως ακολούθως: «The section is aimed at putting an end to a continuing state of affairs; not at compensating the petitioners for a wrong which is no longer a continuing wrong»).(). Για την εκτίμηση κατά πόσο η απόδοση στον Αιτητή αυτής της θεραπείας δικαιολογείται, απαραίτητη είναι πιο επισταμένη, σε σχέση με τη μέχρι του σημείου αυτού, αξιολόγηση της μαρτυρίας. Θα ξεκινήσω με τη διεργασία της αξιολόγησης της ενώπιον μου τεθειμένης μαρτυρίας, έχοντας πάντοτε κατά νου και ακολουθώντας τις παραμέτρους και αρχές που έχει θέσει η νομολογία αναφορικά με το πως θα πρέπει να επιτελείται η εργασία αυτή. Κατ΄ αρχάς επισημαίνω ότι τα όσα αναφέρονται στην αρχή της απόφασης αναφορικά με μη αμφισβητούμενα γεγονότα συνιστούν και ευρήματά μου. Εκείνο όμως που έχει σημασία για την επιτυχία του αιτήματος αυτού και εκείνο που θα πρέπει ο Αιτητής να αποδείξει, στοιχειοθετήσει και τεκμηριώσει, είναι την κατ΄ ισχυρισμό καταπίεση που βιώνει ως μειοψηφία. Με πυξίδα την αμέσως πιο πάνω θεωρητική ανάλυση της διαφοράς και των όσων το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν, δεν διστάζω από το σημείο αυτό να αναφέρω ότι ο Αιτητής δεν πείθει ότι υφίσταται καταπίεση ως μειοψηφία της Εταιρείας ACCORDSERVE LIMITED. Μάλιστα αποτυγχάνει να πείσει περί τούτου στο απαιτούμενο μέτρο και βαθμό, παρά το ότι είχε οιονεί «τρεις ευκαιρίες» να παρουσιάσει τους ισχυρισμούς του (με την Αίτηση, Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση και Αντεξέταση του). Με αναφορά στα πιο πάνω προχωρώ να εξηγήσω γιατί ο Αιτητής απέτυχε να τεκμηριώσει και να πείσει για την κατ΄ ισχυρισμό καταπίεση που υφίσταται: I. Αίτηση και Ένορκη Δήλωση που τη συνοδεύει Από όσα προκύπτουν από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, το κύριο παράπονο του Αιτητή αφορά σε ενέργειες και πράξεις που έγιναν και οι οποίες σχετίζονται με την DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED. Οι οποιεσδήποτε αναφορές του στην Εταιρεία ACCORDSERVE LIMITED, είναι επικουρικές και γίνονται παρεμπιπτόντως. Διάχυτο είναι αυτό στην αρχική του ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση. Περαιτέρω, η συνεχής αναφορά του σε κατ΄ ισχυρισμό καθαίρεσή του από Διοικητικό Σύμβουλο, αφορά στην DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED και όχι στην Εταιρεία ACCORDSERVE LIMITED, της οποίας ζητεί την εκκαθάριση. Το ίδιο ισχύει και για τα λοιπά του παράπονα, τα οποία αναφέρονται σε ζητήματα που άπτονται στα της DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED και όχι της Εταιρείας ACCORDSERVE LIMITED. II. Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση Με αναφορά στη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση επισημαίνω τα ακόλουθα. Σε αυτή παρουσιάζει, αναδεικνύει και παραθέτει τρία ζητήματα (τα οποία καταγράφονται αυτούσια πιο πάνω), ως αυτά που κατ΄ ισχυρισμό οδήγησαν στην παραίτηση του και στην καταχώρηση της αίτησης εκκαθάρισης. Αυτά τα γεγονότα, επέλεξε να μην αναφέρει με την αρχική του Αίτηση και πρώτη φορά τα καταγράφει με τη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση. Εφόσον τα τρία αυτά ζητήματα ήταν τα καθοριστικά για τη στοιχειοθέτηση της καταπίεσης που υφίστατο ως μειοψηφία και ήταν αυτά τα οποία τροχοδρόμησαν την απόφασή του να κινηθεί εναντίον των άλλων μετόχων αλλά και της Εταιρείας, το ελάχιστο αναμενόμενο ήταν ότι θα καταγράφονταν στην Αίτησή του και όχι να αναδεικνύονται με τη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση, αρκετούς μήνες μετά. Παρά την πιο πάνω διαπίστωσή μου, επισημαίνω επίσης, ότι τα εν λόγω γεγονότα που προωθούνται ως επιχειρήματα για τεκμηρίωση της κατ΄ ισχυρισμό καταπίεσης που υφίσταται ως μειοψηφία της Εταιρείας, αναφέρονται σε ζητήματα και γεγονότα που είτε αφορούν στην DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED είτε δεν διευκρινίζεται καθόλου σε ποια εταιρεία αφορούν. Περαιτέρω, επισημαίνω ότι, ο Αιητής με τη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση και προκειμένου να αναδείξει γεγονότα σχετικά με το αίτημά του για εκκαθάριση της Εταιρείας υιοθετεί άλλη ένορκή του δήλωση που έκανε στα πλαίσια άλλης αγωγής. Η αγωγή αυτή αφορά στην DFK DEMETRIOU, TRAPEZARIS LIMITED και τα γεγονότα που εκεί καταγράφονται κατά κύριο λόγω αφορούν σε αυτή. III. Αντεξέταση του Αιτητή Κατά την αντεξέταση του καθορίζει ως το ουσιώδες γεγονός, το οποίο αποτέλεσε και το έναυσμα της καταπίεσης που υφίσταται την πρόθεση που εξέφρασε ο Τραπεζάρης, τον Ιανουάριο 2017 να παραχωρήσει σε υφιστάμενους διευθυντές μετοχές. Πλην όμως τέτοια παραχώρηση δεν έγινε, όπως ο ίδιος συμφώνησε. Αδυνατώ, να αντιληφθώ πως μια δήλωση πρόθεσης, η οποία έγινε τον Ιανουάριο 2017 και η οποία ουδέποτε υλοποιήθηκε, αλλά παρέμεινε μια δήλωση, μπορεί, μήνες μετά και συγκεκριμένα το Σεπτέμβριο 2017, να αποτελέσει το εφαλτήριο για στοιχειοθέτηση καταπίεσης του ως μειοψηφία και το κίνητρο για την καταχώρηση διαδικασίας εκκαθάρισης της Εταιρείας. Τρεις φορές δίδει μαρτυρία ενόρκως και τρεις φορές παρουσιάζει άλλα γεγονότα και λόγους που στοιχειοθετούν την κατ΄ ισχυρισμό καταπίεσή του ως μειοψηφία. Οι θέσεις του δεν έχουν συνέπεια, συνοχή και ακρίβεια και επομένως δεν είναι ικανές να αποσείσουν το σχετικό βάρος απόδειξης που φέρει για επιτυχία του αιτήματός του. Αίτηση που καταχωρείται και προωθείται στη βάση του άρθρου 202 του Κεφ. 113, για να επιτύχει πρέπει να αποδεικνύει την κατ΄ ισχυρισμό καταπίεση που ο αιτητής υφίσταται ως μειοψηφία. Όσο και εάν ανατρέξω στις ένορκες δηλώσεις αλλά και στα όσα δήλωσε ο Αιτητής κατά την αντεξέτασή του, αδυνατώ να εντοπίσω τέτοια καταπίεση του ως μειοψηφία της Εταιρείας, στο μέτρο και στο βαθμό που απαιτείται. Τονίζω ότι, για να στοιχειοθετηθεί καταπίεση της μειοψηφίας απαιτείται κάτι πολύ περισσότερο από αυτά που παρουσιάζει ο Αιτητής. Περιττό να αναφέρω και να αναδείξω το αυτονόητο, ότι η πλειοψηφία είναι αυτή που αποφασίζει, νοουμένου ότι δεν το πράττει αυτό καταπιεστικά και κατά παράβαση των όσων πιο πάνω αναφέρω. Η αρχή της υπεροχής των αποφάσεων της πλειοψηφίας, εντάσσεται στην ευρύτερη ερμηνεία και συνιστά μια από τις πολλές εκφάνσεις του όρου δημοκρατία. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω, αρκεί να πω ότι, η μαρτυρία όπως έχει τεθεί ενώπιον μου σε καμία περίπτωση είναι τέτοια που να μπορεί να με οδηγήσει σε εξαγωγή ευρήματος καταπίεσης του Αιτητή ως μέλος «αποτελόν» και «συνιστόν» τη μειοψηφία της Εταιρείας. Για τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω, η αίτηση για παροχή της εναλλακτικής θεραπείας στη βάση του άρθρου 202 του Κεφ. 113 δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται. Αν και όπως έχει περιοριστεί η θεραπεία δεν είναι απαραίτητο να επεκταθώ στο ζήτημα αγοράς των μετοχών, παρόλα αυτά παρεμπιπτόντως υποδεικνύω πως ο Αιτητής αν και αρχικά επιζητούσε αγορά των μετοχών του και το αίτημα του αυτό το περιόρισε μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας και κατά τις αγορεύσεις του, καμία μαρτυρία είχε στο μεταξύ παρουσιάσει ως προς την αξία αυτών. Για όλους τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω, η Αίτηση, απορρίπτεται με έξοδα (πλέον ΦΠΑ) εναντίον του Αιτητή και υπέρ της Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρείας καθώς και υπέρ των δύο πιστωτών που καταχώρησαν ένσταση ήτοι της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ και της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή ως ο σχετικός Διαδικαστικός Κανονισμός και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) .............................. Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο