Πέτσας ν. Αθλητική Ένωση Καϊμακλίου «Αχιλλεύς» κ.α., Αριθμός Αγωγής: 3036/2018, 18/1/2019

(23)τεκμήρια. Η βασική θέση του Ενάγοντα - Αιτητή είναι ότι ο Εναγόμενος 2, εκ μέρους του Εναγομένου 1 σωματείου, υπέγραψε γραπτή συμφωνία με την Εναγομένη 3, με σκοπό την αλλοίωση του χώρου του γηπέδου του σωματείου Αχιλλέα Καιμακλίου και τη μετατροπή του από χώρο άθλησης σε οικιστική ζώνη. Την πιο πάνω θέση ο Ενάγοντας - Αιτητής υπέβαλλε μέσω επιστολών του ιδίου και του Δικηγόρου του στις αρμόδιες αρχές. Ο Ενάγοντας 1 είναι τακτικό μέλος του εν λόγω σωματείου και η κατοικία του συνορεύει με το εν λόγω γήπεδο. Το παράπονο του Ενάγοντα, περί του κινδύνου μετατροπής του επίδικου ακινήτου σε οικιστική ζώνη, καταγράφεται και προσδιορίζεται στα Τεκμήρια 2, 15 Α και 15 Β επί της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή. Ο Ενάγοντας επεσύναψε, επίσης, ως Τεκμήριο 18, Επιστολή του Πολεοδομικού Συμβουλίου Λευκωσίας, ημερομηνίας 3.9.

1. Παράλληλα ο Ενάγοντας αναφέρθηκε σε συμφωνία μεταξύ των Εναγομένων 1 και 3 για ανάπτυξη του επίδικου τεμαχίου, την οποία πληροφορήθηκε έξι μέρες πριν την καταχώρηση της αίτησης. Επεσύναψε σχετικά ανυπόγραφο κείμενο συμφωνίας, ως Τεκμήριο 20 Α. Κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου η μονομερής αίτηση επιδόθηκε στους Εναγόμενους - Καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι καταχώρησαν ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 στις 12.12.2018, καταχώρησαν ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης . Οι λόγοι ένστασης παρατίθενται αυτούσιοι κατωτέρω:
2. Ο Αιτητής εμποδίζεται και/ή δεν δικαιούται να αξιώνει τα συγκεκριμένα διατάγματα λόγω του ότι δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα και/ή locus standi και/ή έννομο συμφέρον και/ή δεν είναι αντισυμβαλλόμενος των Εναγομένων.
3. Δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε βάση αγωγής έναντι του Αιτητή προσωπικά και/ή σε σχέση με ζημιά την οποία έχει υποστεί ο Αιτητής προσωπικά και/ή ο Αιτητής δεν έχει νομικό έρεισμα και/ή εξουσία να προωθεί την Αγωγή προσωπικά.
4. Η επίδοση της Αγωγής και/ή της Αίτησης ημερομηνίας 05/11/2018 είναι άκυρη και/ή παράνομη και/ή κακή εφόσον η Αίτηση ημερομηνίας 05/11/2018 επιδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση 1 και/ή στον Καθ' ου η Αίτηση 2 στις 06/11/2018 ενώ το Κλητήριο Ένταλμα αναφορικά με την πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αγωγή τους επιδόθηκε στις 15/11/2018 και κατόπιν προηγούμενης εμφάνισης ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στις 13/11/
5. Άνευ βλάβης των ανωτέρω, οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
6. Η Αίτηση είναι νομικά και/ή πραγματικά αβάσιμη και/ή αδικαιολόγητη.
7. Η αίτηση είναι λανθασμένη κατά μοιραίο τρόπο και/ή στερείται οποιουδήποτε κατάλληλου υπόβαθρου και/ή πραγματικού υπόβαθρου που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την χορήγηση των αιτούμενων Διαταγμάτων.
8. Ο Αιτητής δεν έχει προσέλθει ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια (clean hands) και/ή έχει παραπλανήσει το Δικαστήριο και/ή δεν έχει αποκαλύψει πλήρως και με ειλικρίνεια όλα τα γεγονότα που θα έπρεπε να είχε θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου.
9. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου για την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων και/ή οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 καθότι: i. Δεν έχει καταδειχθεί η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. ii. Δεν έχει καταδειχθεί ότι ο Αιτητής έχει πιθανότητες επιτυχίας στην παρούσα Αγωγή. iii. Δεν έχει καταδειχθεί η ύπαρξη οποιουδήποτε πραγματικού κινδύνου πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στους Αιτητές και/ή ότι θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση όπου απορριφθεί η Αίτηση.
10. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης καθότι τυχόν έγκριση της Αίτησης θα προκαλέσει τέτοια βλάβη και/ή ζημιά στους Καθ' ων η Αίτηση που δεν είναι δυνατόν να αποζημιωθούν με έξοδα.
11. Ο Αιτητής δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του και/ή τα αναφερόμενα στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την παρούσα Αίτηση, γεγονότα δεν μπορούν να στηρίξουν τις αιτούμενες θεραπείες και/ή δεν δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων από το Δικαστήριο.
12. Η υπό κρίση Αίτηση έχει ως μοναδικό σκοπό να καθυστερήσει και/ή να εκτροχιάσει και/ή να δυσχεράνει και/ή να επιβραδύνει μια καθ' όλα νόμιμη συμφωνία. 11.0 Αιτητής επιζητά την έκδοση των Διαταγμάτων με σκοπό την καταπάτηση του Συνταγματικού δικαιώματος της Καθ' ης η Αίτηση 1 του συμβάλλεσθαι ελευθέρως. 12.Δεν παρέχεται η δυνατότητα έκδοσης παρεμπίπτων Διαταγμάτων στον Αιτητή εφόσον προωθεί μια Αγωγή στην οποία αιτείται μόνο την έκδοση αναγνωριστικών Διαταγμάτων και σε περίπτωση έκδοσης των ενδιάμεσων Διαταγμάτων θα βρεθεί σε θέση καλύτερη από εκείνη στην οποία θα βρεθεί κατά το τέλος της Δικαστικής διαδικασίας σε περίπτωση που Αγωγή του επιτύχει. 13.Η παρούσα Αίτηση δεν στηρίζεται σε σωστό και/ή πλήρες νομικό υπόβαθρο με αποτέλεσμα να παραμένει μετέωρη και να μην δύναται να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. 14.Η Αίτηση είναι ενοχλητική και/ή κακόπιστη και αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (abuse of process). 15.Η παρούσα Αίτηση δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις και/ή δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να επιτραπεί.» Η ένσταση των Εναγομένων 1 και 2 συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγομένου
13. Στην ένορκή του δήλωση ο ομνύων αποδέχεται το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 18 και τον ισχυρισμό ότι το επίδικο ακίνητο εμπίπτει σε ζώνη αθλητικών δραστηριοτήτων. Επίσης ο ομνύων επεσύναψε στην ένορκή του δήλωση υπογεγραμμένο ενοικιαστήριο έγγραφο που συνομολογήθηκε μεταξύ των Εναγομένων 1 και 3, ημερομηνίας 17.9.2018, ως Τεκμήριο
14. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 6 σχετική πολεοδομική άδεια για διαχωρισμό οικοπέδων. Οι Εναγόμενοι 3 και 4 στις 12.12.2019 καταχώρησαν ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Οι λόγοι ένστασης παρατίθενται αυτούσιοι κατωτέρω :
15. «Η αίτηση για προσωρινά διατάγματα δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/
16. Χωρίς βλάβη της γενικότητας του παρόντος λόγου ένστασης, η αγωγή δεν παρουσιάζει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση, ούτε οποιεσδήποτε πιθανότητες επιτυχίας, ενώ καμία αιτία αγωγής δεν εμφαίνεται να υπάρχει εναντίον των Εναγομένων.
17. Ο Αιτητής με τις θεραπείες υπό (Α) και (Β) επιδιώκει να περιορίσει το συνταγματικό δικαίωμα των Εναγομένων στην ιδιοκτησία, χωρίς να επικαλείται και/ή να υφίσταται κανένας Νόμος που να του το επιτρέπει.
18. Με βάση το Σύνταγμα περιορισμός του δικαιώματος της ιδιοκτησίας εκκλησιαστικού οργανισμού μπορεί να επισυμβεί μόνο με την έγγραφη συναίνεση του οργανισμού αυτού, εκτός και αν ισχύουν προϋποθέσεις που δεν υφίστανται στην παρούσα περίπτωση.
19. Ο Αιτητής με την θεραπεία υπό (Γ) επιδιώκει να περιορίσει το δικαίωμα του να συμβάλλονται ελεύθερα οι Εναγόμενοι, χωρίς να είναι αντισυμβαλλόμενος τους και/ή χωρίς να είναι πρόσωπο που με βάση την ισχύουσα Νομοθεσία μπορεί να προβεί σε τέτοιο περιορισμό.
20. Η συμφωνία της οποίας ζητείται η μη προώθηση δεν έχει επισυναφθεί και/ή τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με αποτέλεσμα να παραμένουν αστήρικτοι οι ισχυρισμοί του Αιτητή.
21. Η αίτηση δεν αποκαλύπτει νομική βάση και/ή νομικό περιεχόμενο και/ή στην ένορκη δήλωση δεν διαφαίνεται νομική βάση ικανή να οδηγήσει σε επιτυχία της αίτησης.
22. Ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται να εγείρει την Αγωγή, αφού δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα, ούτε locus standi, ούτε είναι αντισυμβαλλόμενος των Εναγομένων, ούτε οι Εναγόμενοι με την συμπεριφορά τους έχουν δημιουργήσει κάποια ζημία στον Αιτητή, ενώ ως ιδιοκτήτες του ακινήτου με αρ, εγγραφής 13/4X7, Φ/Σχ. 21/3XXXX3, τεμάχιο 4X9, στην ενορία Καϊμακλίου μπορούν να το διαθέσουν όπως οι ίδιοι επιθυμούν εντός των ορίων του Νόμου.
23. Η Αίτηση είναι καταχρηστική και/ή ενοχλητική και/ή δεν αποκαλύπτει νομικό έρεισμα που να μπορεί να οδηγήσει σε επιτυχία της.» Η ένορκη δήλωση των Εναγομένων 3 και 4 συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του οικονομικού διευθυντή της Εναγομένης
24. Στην ένορκη δήλωσή του ο ομνύων επεσύναψε ως Τεκμήριο 5 υπογεγραμμένη συμφωνία μίσθωσης μεταξύ Εναγομένων 1 και
25. Ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση 5 καταχώρησε επίσης στις 12.12.2018 ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Οι λόγοι ένστασης παρατίθενται αυτούσιοι κατωτέρω : «
26. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος, ήτοι: (α) Δεν υπάρχουν πιθανότητες ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία στην κυρίως αγωγή του, καθώς η κυρίως αγωγή δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα και/ή βάση αγωγής και/ή locus standi του Αιτητή, διότι, μεταξύ άλλων, στρέφεται εναντίον του Εναγομένου 5 για πράξεις που δεν έχουν λάβει χώρα και/ή αποφάσεις που δεν έχουν ληφθεί. Επιπρόσθετα η αγωγή αποτελεί «λαϊκή αγωγή» γεγονός που την καθιστά απαράδεκτη και υποκείμενη σε απόρριψη και αποτελεί εναλλακτική θεραπεία την οποία επιδιώκει ο Αιτητής λόγω του ότι δεν καταχώρησε προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο εναντίον της γνωστοποίησης της πολεοδομικής άδειας. (β) Δεν υπάρχει και/ή δεν αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση στην κυρίως αγωγή. (γ) Εάν δεν εκδοθούν οι αιτούμενες θεραπείες δεν θα προκληθεί ανεπανόρθωτη βλάβη στον Αιτητή, εφόσον το γήπεδο γύρω από το οποίο περιστρέφονται οι ισχυρισμοί του δεν πρόκειται να αλλοιωθεί και/ή υποβληθεί σε μετατροπές εν πάση περιπτώσει.
27. Το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ της απόρριψης της παρούσας Αίτησης καθότι ζητείται η έκδοση ιδιαίτερα δραστικών μέτρων, με τα οποία θα απαγορεύεται στον Καθ' ου η Αίτηση 5 κάθε είδους ενέργεια σχετική με τη λήψη αποφάσεων σε σχέση με το επίδικο ακίνητο και κατ' επέκταση της περιοχής εντός της οποίας αυτό βρίσκεται, γεγονός το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα να εμποδίσει την ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής.
28. Το επίδικο ακίνητο αποτελεί ιδιοκτησία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου και αντικείμενο ιδιωτικής συμφωνίας μεταξύ της Αρχιεπισκοπής και του Αθλητικού Σωματείου «Αχιλλεύς» επομένως ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται να εγείρει οποιαδήποτε αξίωση και/ή απαίτηση σε σχέση με το ακίνητο.
29. Δεν έχει επεξηγηθεί και δεν υπάρχει κίνδυνος ανατροπής του υφιστάμενου καθεστώτος (status quo ante) σε σχέση με τη χρήση του επίδικου ακινήτου/γηπέδου, καθότι το Τοπικό Σχέδιο και η ζώνη της συγκεκριμένης περιοχής δεν έχουν τροποποιηθεί, επομένως η χρήση του επίδικου ακινήτου/γηπέδου θα παραμείνει η ίδια.
30. Ο Αιτητής έχει προσέλθει ενώπιον του Δικαστηρίου μονομερώς παρουσιάζοντας παραπλανητικά τα γεγονότα και χωρίς να παρουσιάζει ουσιώδη γεγονότα στο Δικαστήριο, με σκοπό να πετύχει την έκδοση του διατάγματος μονομερώς, γεγονός που καταδεικνύει υστεροβουλία και πρέπει να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο στη βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας.» Μετά την καταχώρηση ένστασης από τους Καθ΄ ων η Αίτηση το Δικαστήριο έχει τις θέσεις όλων των πλευρών ενώπιόν του, στις οποίες θα γίνει αναφορά κατωτέρω, όπου χρειάζεται. Διαδικασία - Γεγονότα Στην υπό κρίση διαδικασία η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, αφού καμία πλευρά δεν ζήτησε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Συνεπώς για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις καταχωρηθείσες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης έκαστης πλευράς. Σχετικές είναι οι αποφάσεις, Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ

(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453 , Iacovou brothers (constructions) Ltd v. Fashionwise ltd

(2000)1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,

(2012)1 Α.Α.Δ. 1460 και Α Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα Πολ. Έφεση 277/2007, ημερ. 18.2.2010 . Όλες οι πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους μέσω εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα - Αιτητή μέσω της γραπτής του αγόρευσης δήλωσε ότι δεν θα επιμείνει σε έκδοση διαταγμάτων εναντίον του Εναγομένου

1. Παράλληλα δήλωσε ότι η πλευρά του Ενάγοντα δεν θα επιμείνει στην έκδοση διατάγματος ως το αιτητικό Α της Αίτησης. Ταυτόχρονα περιόρισε το αιτητικό των εναπομεινάντων αιτητικών Β και Γ, σε απαγόρευση αλλαγής χρήσης ή καθεστώτος του επίδικου τεμαχίου. Τέλος, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή διευκρίνισε ότι δεν επιζητείται ο επηρεασμός της πολεοδομικής άδειας που εκδόθηκε για το επίδικο ακίνητο και αποτελεί το Τεκμήριο 6 επί της ένορκης δήλωσης του Καθ΄ ου η αίτηση
2. Νομική Πτυχή Η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα πηγάζει από το Δίκαιο της Επιείκειας και η δικαιοδοσία για έκδοσή τους υπό το Κυπριακό Δίκαιο παρέχεται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
3. Στο σύγγραμμα Injunctions, των David Bean, Isabel Parry, Andrew Burns 12th Ed παράγραφος 1-01 καταγράφονται τα ακόλουθα ως προς την έννοια του όρου διάταγμα ( injunction) : «An injunction is an order of a court requiring a party either to do a specific act or acts (a mandatory or positive injunction) or to refrain from doing a specific act or acts (a prohibitory or negative injunction).» Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τον πιο πάνω ορισμό, τα διατάγματα, ανάλογα με τη φύση τους, διακρίνονται σε προστακτικά και απαγορευτικά. Στην υπό κρίση υπόθεση από τη φύση των ζητούμενων θεραπειών προκύπτει ότι η αίτηση αφορά σε έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται πέραν του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και στο άρθρο 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ
4. Οι προϋποθέσεις του άρθρου 4 εξετάζονται αυτοτελώς από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου στις περιπτώσεις που η περιουσία αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής. Σχετικές είναι οι αποφάσεις : Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου

(1996)1 Α.Α.Δ. 253 , Cyprus Plantations Ltd v. Olivier & Co (Cyprus) Ltd 16 CLR 122, Compania Portuguessa De Transporters Maritime of Lisbon v. Sponsalia Shipping Co Ltd

(1987)1 CLR 11, καθώς και το σύγγραμμα Αρτέμη & Ερωτοκρίτου Injuctions 1η έκδοση σελ 103. Στην υπό κρίση υπόθεση η αγωγή δεν έχει ως αντικείμενο δικαίωμα επί περιουσίας που να αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής. Συνεπώς η υπό εξέταση αίτηση θα κριθεί υπό το πρίσμα των αρχών του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 Τόσο η έκδοση προστακτικού όσο και απαγορευτικού διατάγματος διέπεται από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου σύμφωνα με το οποίο ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι : α) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση β) ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία γ) είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις έχουν καταστεί αντικείμενο ενδελεχούς νομολογιακής ανάλυσης από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ενδεικτικά παραπέμπω στις Οδυσσέως v. Pieris Estates 1982 1 Α.Α.Δ

(557)και Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 CLR 263. Στη θεμελιακή απόφαση στην υπόθεση Οδυσσέως v. Pieris Estates 1982 1 Α.Α.Δ

(557)το Ανώτατο Δικαστήριο αναλύοντας τις προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο 32 του 14/1960 έκρινε τα ακόλουθα σχετικά:

1. Η προϋπόθεση για σοβαρό ζήτημα προς ακρόαση δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων.
2. Η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
3. Η Τρίτη προϋπόθεση σχετίζεται με την επάρκεια της θεραπείας των αποζημιώσεων υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης Η συνδρομή των τριών πιο πάνω προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, αλλά το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. Σχετική είναι η απόφαση Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χατζηβασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ 152. Στην απόφαση Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου και άλλοι ν. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου και άλλων,

(1995), 1 Α.Α.Δ. 248, έχει τονισθεί ότι το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Στην πρόσφατη απόφαση Κωνσταντίνου Λόρδου κ.ά. ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά Πολιτική Έφεση Ε 143/2015 ημερ 27/3/2017 επαναεπιβεβαιώθηκε η θέση ότι κατά το στάδιο εκδίκασης αίτησης για έκδοση ή οριστικοποίηση ενδιάμεσου διατάγματος το δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε αξιολόγηση και ευρήματα επί της ουσίας πέραν του ό,τι είναι αναγκαίο για τους περιορισμένους σκοπούς της διαδικασίας που συνίστανται στη διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και οι σχετικές αρχές της νομολογίας. Υπό το πρίσμα των πιο πάνω θα εξετάσω το κατά πόσο συντρέχουν στην υπό κρίση υπόθεση οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 και της σχετικής νομολογίας για την έκδοση των επίδικων διαταγμάτων έχοντας κατά νου ότι δεν απαιτείται εξέταση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται από τους διαδίκους. Σχετική είναι η απόφαση Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490. Η συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 32 στην παρούσα. Σοβαρό Ζήτημα προς εκδίκαση Η προϋπόθεση για κατάδειξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων. Στην απόφαση Αθανάσιος Κυριάκου κ.ά ν. Πραξούλλα Αντωνιάδου Κυριάκου Πολ. Έφεση Ε301/16, ημερομηνίας 26.9.2017, με αναφορά στο σύγγραμμα Διατάγματα (ανωτέρω ) υποδείχθηκε ότι : «με την πρώτη προϋπόθεση εισάγεται η υποχρέωση στο Δικαστήριο να βεβαιωθεί ότι υφίσταται αγώγιμο δικαίωμα αναγνωρισμένο από τον Νόμο ή το Δίκαιο της Επιείκειας, προτού προχωρήσει στην έκδοση απαγορευτικού διατάγματος». Ο όρος δικόγραφα δεν χρησιμοποιείται υπό την τεχνική του έννοια αλλά χρησιμοποιείται με την ευρεία του έννοια. Σχετική είναι η απόφαση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει καταχωρηθεί έκθεση απαίτησης και έτσι το βάθρο για τη χορήγηση της ενδιάμεσης θεραπείας θα αναζητηθεί στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση σε συνάρτηση με το αιτητικό του κλητηρίου που έχει καταχωρηθεί και τις εκεί επικαλούμενες αιτίες αγωγής. Σχετική είναι η απόφαση Κωνσταντίνου Λόρδου (ανωτέρω) και Alexander v. Alexander

(2013)1 ΑΑΔ 1093. Στην υπό κρίση αγωγή ο Ενάγοντας, μέσω επτά διαφορετικών αιτητικών, για έκδοση αναγνωριστικών διαταγμάτων, αξιώνει να κηρυχθεί άκυρη η σύμβαση μεταξύ των Εναγομένων 1 και 3 λόγω παράβασης μεταξύ άλλων και συνταγματικών δικαιωμάτων του Ενάγοντα. Επίσης αξιώνει αποζημιώσεις για δόλο και / ή αμέλεια των Εναγομένων. Ο δόλος, ως βάση αγωγής αποτελεί ευρεία έννοια και συνιστά αναγνωρισμένη από τη νομολογία βάση αγωγής. Σχετική είναι η απόφαση Μαρία Ιακώβου ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας ( Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(2004)1 Α.Α.ΑΔ 992. Παράλληλα, όπως έχει αναγνωριστεί, στην υπόθεση Γιάλλουρου ν. Νικολάου

(2001)1 Α.Α.Δ 558, η παραβίαση των Συνταγματικών δικαιωμάτων γεννά αγώγιμο δικαίωμα ακόμα και εάν για την παραβίαση υπαίτιος είναι ιδιώτης. Από το κλητήριο και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση προκύπτει ότι, για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας, εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ως εκ τούτου πληρούται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Ορατή Πιθανότητα επιτυχίας Η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 συσχετίζεται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του Αιτητή. Η αξιολόγηση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με αναφορά στις ένορκες δηλώσεις, όπου αναμένεται η εκεί μαρτυρία να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Γενικές αναφορές εν είδει κατάληξης δεν επαρκούν για την κατάδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Σχετική είναι η απόφαση Ανδρέας Σάββα Κυτάλα (ανωτέρω) και Lawford Ltd κ.ά ν. Χατζηγαβριήλ κ.ά,

(2004)1 Α.Α.Δ.818. Ασφαλώς, όπως έχει κριθεί επανειλημμένα σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Σχετική είναι η απόφαση T. A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation

(2002)1 ΑΑΔ 1802 και το σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη Διατάγματα σελ 127-128. Για την κρίση επί των πιο πάνω το Δικαστήριο προβαίνει σε κάποια πρωταρχική αξιολόγηση της μαρτυρίας, ώστε να μπορέσει να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Σχετική είναι η απόφαση Σεβαστού Μαίρη Νίκου ν. Εμμανουήλ Νίκου Σεβαστού

(2002)1 Α.Α.Δ

1. Όπως έχει εξηγηθεί στην πρόσφατη απόφαση Κωνσταντίνου Λόρδου (ανωτέρω) δεν αρκεί η υιοθέτηση της εκδοχής της μιας πλευράς μόνο αλλά απαιτείται κάποια αξιολόγηση για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας. Σχετική επίσης είναι η απόφαση Αθανάσιος Κυριάκου (ανωτέρω). Το απαύγασμα της σχετικής νομολογίας κατατείνει στο συμπέρασμα ότι για την κατάδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας θα πρέπει να προκύπτουν από την ένορκη δήλωση του Αιτητή συγκεκριμένα γεγονότα, τα οποία να παρέχουν ενδείξεις περί της ύπαρξης του ουσιαστικού δικαιώματος. Η έρευνα, όμως, του Δικαστηρίου αναφορικά με τη διακρίβωση της συνδρομής της δεύτερης προϋπόθεσης, θα πρέπει να σταματά στο σημείο όπου επιτρέπεται η διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας της ορατής πιθανότητας επιτυχίας, για τους περιορισμένους πάντα σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Το ζητούμενο στην υπό κρίση υπόθεση είναι το κατά πόσο στη βάση των εκατέρωθεν ισχυρισμών υπάρχει ορατή πιθανότητα ο Ενάγοντας να επιτύχει στην απαίτησή του. Ο βασικός ισχυρισμός του Ενάγοντα είναι ότι οι Εναγόμενοι ενεργούν με τρόπο, ώστε να επέλθει αλλαγή στη χρήση του επίδικου ακινήτου και από χώρος άθλησης να μετατραπεί ολόκληρος ή μέρος αυτού σε οικιστική ζώνη. Αυτό προκύπτει μέσα από τα Τεκμήρια 2, 15 Α και 15Β, επιστολές του Ενάγοντα, στις οποίες ρητά δηλώνει την ανησυχία του για μετατροπή του αθλητικού χώρου σε οικιστική ζώνη. Αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των διαδίκων ότι το επίδικο ακίνητο βρίσκεται σε πολεοδομική ζώνη δημοσίων χρήσεων και όχι οικιστική. Σχετικό είναι το Τεκμήριο 6, επί της δήλωσης του Αιτητή. Παράλληλα την ίδια θέση καταγράφουν και τα Τεκμήρια 11 και 13, επιστολές Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως, ημερομηνίας 28.8.2017, και 2.8.2018, αντίστοιχα. Σημειώνεται, επίσης, ότι η επιστολή Τεκμήριο 13 χορηγήθηκε μετά το Τεκμήριο 14, το οποίο χορηγεί άδεια για διαίρεση του επίδικου ακινήτου σε οικόπεδα. Παράλληλα, μέσω του Τεκμήριου 18, επί της ένορκης δήλωσης του Αιτητή, εκφράζεται η θέση ότι το επίδικο τεμάχιο βρίσκεται σε ζώνη Δημοσίων Χρήσεων, η οποία δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο με τροποποίηση του Πολεοδομικού Σχεδίου. Επίσης, καταγράφεται η θέση ότι η πολεοδομική αρχή δεν έτυχε οποιασδήποτε πληροφόρησης για πρόθεση οικιστικής ανάπτυξης. Το περιεχόμενο του πιο πάνω Τεκμηρίου είναι παραδεκτό από τους Εναγομένους 1 και
2. Παράλληλα σημειώνεται ότι το Τεκμήριο 18 είναι μεταγενέστερο των πρακτικών των Γενικών Συνελεύσεων του Εναγομένου 1, ημερομηνιών 29.6.2015 και 6.7.2015, Τεκμήρια 19 και 20, τις οποίες επικαλείται ο Ενάγοντας ως προς τον κίνδυνο αλλαγής χρήσης του επίδικου τεμαχίου. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση επισυνάπτεται, επίσης, ως Τεκμήριο 20 Α ανυπόγραφο κείμενο συμφωνίας μεταξύ Εναγομένου 1 και 3 για τη μίσθωση του χώρου, ο οποίος χρησιμοποιείται ως χώρος αθλοπαιδιών. Το πιο πάνω έγγραφο, ως ο ίδιος ο Ενάγοντας δηλώνει, είναι ανυπόγραφο και ενδεχομένως να υπέστη τροποποιήσεις. Το γεγονός της υπογραφής της σχετικής συμφωνίας την πληροφορήθηκε ο Ενάγοντας έξι μέρες πριν την καταχώρηση της αίτησής του. Δηλαδή την πληροφορήθηκε μετά την επιστολή, Τεκμήριο 18, το οποίο επιβεβαίωνε ότι το καθεστώς του επίδικου ακινήτου παρέμενε το ίδιο και δεν υπήρχε πληροφόρηση περί πρόθεσης αλλαγής χρήσης αυτού. Συνεπώς, το πιο πάνω ενοικιαστήριο έγγραφο αποτελεί τη βάση του ισχυρισμού του Ενάγοντα ότι επίκειται αλλαγή στη χρήση του επίδικου οικοπέδου. Η συνομολόγηση της πιο πάνω συμφωνίας είναι παραδεκτή από τους Εναγομένους 1,2,3 και 4, οι οποίοι επεσύναψαν το τελικό υπογεγραμμένο κείμενο της συμφωνίας, ημερομηνίας 17.9.2018, ως Τεκμήριο 5, επί των ενστάσεων τους. Επί του τελικού υπογεγραμμένου κειμένου προκύπτει ότι οι όποιες εργασίες θα γίνουν, θα αφορούν την κατασκευή χώρων άθλησης. Παράλληλα στο ενοικιαστήριο έγγραφο ρητά δηλώνεται ότι οι όποιες ενέργειες των συμβαλλομένων θα είναι σύμφωνα με τον Νόμο και δεν εκφράζεται η πρόθεση για ανάπτυξη του ακινήτου για οικιστικούς σκοπούς. Συνακόλουθα, μέσω του παραδεκτού γεγονότος της ύπαρξης συμφωνίας μεταξύ των Εναγομένων 1 και 3, για την αξιοποίηση του επίδικου τεμαχίου, δεν αναδύεται ο κίνδυνος για οικοδόμηση του επίδικου ακινήτου, ως υποστηρίζει ο Ενάγοντας. Η όποια πιθανότητα ή ενδεχόμενο δημιουργίας αθλητικών χώρων εντός του επίδικου τεμαχίου δεν συνιστά αλλαγή ή αλλοίωση της χρήσης του, αφού θα παραμείνει σε κάθε περίπτωση χώρος άθλησης. Υποδεικνύω, παράλληλα, ότι η αλλαγή χρήσης του επίδικου ακινήτου δεν θα μπορούσε να προκύψει αποκλειστικά μέσω της ιδιωτικής βούλησης, αλλά εξαρτάται από τη ρυθμιστική εξουσία του Κράτους. Θεμελιακή, επί του προκειμένου, είναι η απόφαση Δημητριάδη κ.ά. ν. Υπουργικού Συμβουλίου κ.ά.

(1996)3 Α.Α.Δ. 85, όπου υποδείχθηκαν τα ακόλουθα : «η χρήση του ακινήτου για οικοδομικούς σκοπούς συναρτάται με και εξαρτάται από τον πολεοδομικό σχεδιασμό, θέμα το οποίο ανάγεται στη ρυθμιστική εξουσία του Κράτους.» Τονίζεται ότι το θεμέλιο του αιτήματος και ο λόγος της καταφυγής του Ενάγοντα στο Δικαστήριο ήταν αυτός ακριβώς ο ισχυρισμός περί κινδύνου μετατροπής του επίδικου ακινήτου σε οικιστική ζώνη. Υπό το φως, όμως, των ανωτέρω, χωρίς το δικαστήριο να αξιολογεί επί αντικρουόμενων εκδοχών και να προβαίνει σε ευρήματα επί της ουσίας της διαφοράς, δεν φαίνεται να παρέχονται ενδείξεις ότι επίκειται ή έλαβε χώρα αλλαγή της χρήσης του επίδικου οικοπέδου, στο παρόν στάδιο. Παράλληλα, δεν έχει παρατεθεί οτιδήποτε που έστω εκ πρώτης όψεως να δικαιολογεί, για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας, τους ισχυρισμούς περί ύπαρξης δόλου. Η πιο πάνω παράλειψη δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να κρίνει ότι συντρέχει η δεύτερη προϋπόθεση, ως προς τον ισχυρισμό περί δόλου. Σχετική είναι η απόφαση Lawford (ανωτέρω). Συνακόλουθα, χωρίς το Δικαστήριο να υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς, κρίνει ότι δεν αναδύονται οι απαιτούμενες ενδείξεις περί της ύπαρξης του αγώγιμου δικαιώματος, υπό την έννοια και στον βαθμό που έχει εξηγηθεί στην απόφαση Οδυσσέως v. Pieris Estates 1982 1 Α.Α.Δ

(557). Η Τρίτη προϋπόθεση : Παρόλο που η κατάληξή μου είναι ότι δεν πληρείται η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32, θα προχωρήσω να εξετάσω, για σκοπούς πληρότητας της απόφασης, και τη συνδρομή της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου αυτού. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου συνδέεται με την επάρκεια των αποζημιώσεων, χωρίς όμως οι αποζημιώσεις να αποτελούν τη μοναδική παράμετρο κρίσης του Δικαστηρίου. Σχετική είναι η απόφαση Όξυνου Iωάννης Kυριάκου και Άλλη ν. Mαρίας Pόλη Λου,

(2011)1 Α.Α.Δ. 1066. Σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση η έννοια της ζημίας δεν συναρτάται με την υλική ζημία αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του προσώπου που αιτείται την ενδιάμεση θεραπεία. Σημειώνεται ότι για την ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 δεν αρκούν γενικοί ισχυρισμοί αλλά όπως έχει εξηγηθεί στην απόφαση Aνδρέου Aντώνης ν. Colossos Signs Ltd (Aρ. 2),

(2008)1 Α.Α.Δ. 626, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση πρέπει να παρέχονται λεπτομέρειες ή επεξήγηση που να υποστηρίζουν και να αιτιολογούν τον ισχυρισμό περί ανεπανόρθωτης βλάβης. Στην υπό κρίση υπόθεση ο ισχυρισμός περί ανεπανόρθωτης βλάβης τίθεται με τρόπο γενικό σε συνάρτηση με την κατ΄ ισχυρισμόν προσπάθεια αλλαγής της πολεοδομικής χρήσης του επίδικου ακινήτου. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του Ενάγοντα, ημερομηνίας 5.11.2018, υπάρχει κίνδυνος αλλοίωσης του χώρου, αφού ήδη έχουν αρχίσει εργασίες, όπως η αποκοπή πασσάλων, η οποία έλαβε χώρα όμως το 2014, ως ο ίδιος ομνύων υποδεικνύει. Η συνάρτηση του κινδύνου πρόκλησης ανεπανόρθωτης βλάβης με γεγονότα που έλαβαν χώρα τέσσερα χρόνια πριν τον επίδικο χρόνο, χωρίς να μεσολαβεί οποιαδήποτε πράξη αλλοίωσης ή αλλαγής της πολεοδομικής χρήσης του χώρου στο ενδιάμεσο, δεν συνιστούν επαρκή επεξήγηση που να αιτιολογεί τον κίνδυνο ανεπανόρθωτης βλάβης. Συνακόλουθα, υπό τα γεγονότα της παρούσας, δεν ικανοποιείται ούτε η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Το ισοζύγιο της ευχέρειας. Η κατάληξή μου στο ότι, με τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν πληρούνται οι δύο τελευταίες προϋποθέσεις του άρθρου 32, καθιστούν μη αναγκαία την ενασχόλησή μου με το ισοζύγιο της ευχέρειας. Παρ' όλα αυτά, για σκοπούς πληρότητας, θα εξετάσω και το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας. Το ζήτημα αυτό εξετάστηκε στην πρόσφατη απόφαση Κοινοτικό Συμβούλιο ν. Σουλή, Πολ. ΄Έφεση Ε75/2015, ημερομηνίας 7.12.2018, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Κατά την άσκηση που το δικαστήριο διενεργεί, στο πλαίσιο εφαρμογής της αρχής του ισοζυγίου της ευχέρειας, η προσοχή του εστιάζεται, όλως ιδιαιτέρως, στο «να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφασή του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη». Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Ευστρατίου ν. Ouzounian and Company Ltd , Εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Cyprus, ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολιτική Έφεση Αρ. 292/2010, 20/1/2014 , όπου υποδείχθηκαν τα ακόλουθα : «Ο κίνδυνος αυτός εναποθέτει στο Δικαστήριο το καθήκον όπως, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, ισοζυγίζει τα ενώπιον του στοιχεία και υιοθετεί εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κίνδυνους αδικίας (βλ. Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1(B) A.A.Δ. 788, η οποία υιοθέτησε τα λεχθέντα από το Δικαστή Hoffman στην Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd[1987] 1 W.L.R. 670).» Περαιτέρω, όπως υποδείχθηκε στη θεμελιακή απόφαση Bacardi & co v. Vinco Ltd 1996 1 Α.Α.Α.Δ 788, ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Ως status quo νοείται η κατάσταση πραγμάτων που υφίστατο πριν ο Εναγόμενος ξεκινήσει τις ενέργειες που έδωσαν έναυσμα για την έναρξη της αντιδικίας. Αποτελεί, περαιτέρω, καλά εμπεδωμένη αρχή ότι το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας για απόδοση θεραπείας, όπως η διεκδικούμενη, δεν ενεργεί επί ματαίω. Σχετική είναι η απόφαση Eurocypria Airlines v. Δημοκρατίας κ.ά.

(2001)1Γ Α.Α.Δ 1783. Στην υπό κρίση υπόθεση ενδεχόμενη έκδοση του διατάγματος, όπως ζητείται με το αιτητικό Β της αίτησης, θα καταστήσει ανενεργή τη συμφωνία μεταξύ των Εναγομένων 1 και 3 και θα ακυρώσει ουσιαστικά το περιεχόμενό της, αφού επιζητείται η απαγόρευση οποιασδήποτε ενέργειας που προκύπτει από την επίδικη συμφωνία. Τονίζεται ότι η διαμόρφωση του περιεχομένου κάποιας σύμβασης αποτελεί πτυχή του δικαιώματος του συμβάλλεσθαι ελευθέρως. Σχετική, ως προς το περιεχόμενο του εν λόγω δικαιώματος, είναι η απόφαση Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ. 1),

(1999)3 Α.Α.Δ. 735. Συνεπώς τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα επιφέρει επί της ουσίας παγοποίηση των όποιων ενεργειών τυχόν είναι δυνατές μέσα από την ιδιωτική συμφωνία και επέμβαση στο περιεχόμενο αυτής, χωρίς να έχει εκδηλωθεί οποιαδήποτε προσπάθεια για παράβαση του Νόμου ή των δικαιωμάτων του Ενάγοντα- Αιτητή. Υπό τα πιο πάνω δεδομένα τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα επιφέρει επέμβαση τέτοιας μορφής και έκτασης στο δικαίωμα του συμβάλλεσθαι ελευθέρως, η οποία ανάγεται στον πυρήνα του δικαιώματος, ώστε να αποτελεί μη ανάλογο περιορισμό αυτού. Παράλληλα με το Αιτητικό Γ ζητείται η έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στους Εναγόμενους να προβαίνουν σε οποιαδήποτε ενέργεια ή σε οποιαδήποτε εισήγηση για αλλαγή της χρήσης του επίδικου ακινήτου. Είναι προφανές πώς η έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος, χωρίς να έχει εκδηλωθεί συγκεκριμένη πράξη αλλαγής χρήσης του επίδικου ακινήτου, ανατρέπει το status quo που υφίστατο πριν την έναρξη της αντιδικίας. Περαιτέρω δεν έχει διαφανεί το με ποία πράξη οι Εναγόμενοι μετέβαλαν την κατάσταση πραγμάτων που υφίστατο προηγουμένως, ώστε να απαιτείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος προς διατήρησή του status quo. Προφανές, επίσης, είναι ότι η πράξη αποκοπής πασσάλων που έλαβε xώρα τέσσερα χρόνια πριν την καταχώρηση της αγωγής και της αίτησης, ενόψει της πιο πάνω καθυστέρησης, δεν μπορεί να γύρει, από μόνη της, την πλάστιγγα του ισοζυγίου της ευχέρειας υπέρ του Αιτητή. Σχετική, ως προς τον παράγοντα καθυστέρηση είναι η απόφαση Bacardi (ανωτέρω). Αντίθετα, ο Ενάγοντας, εάν επιχειρηθεί οποτεδήποτε η μεταβολή του καθεστώτος του επίδικου ακίνητου, θα έχει τη δυνατότητα να αποταθεί στο αρμόδιο Δικαστήριο για τη λήψη της κατάλληλης θεραπείας. Υπό το φως των ανωτέρω ο ισοζυγισμός των επιπτώσεων, αναφορικά με τα αιτούμενα διατάγματα Β και Γ, κλίνει υπέρ των Εναγομένων, αφού τυχόν έκδοσή τους, η οποία ήθελε φανεί μεταγενέστερα εσφαλμένη, θα επιφέρει συνέπειες που συνιστούν αδικαιολόγητη επέμβαση και περιορισμό των Συνταγματικών δικαιωμάτων τους, ενώ τυχόν εσφαλμένη μη έκδοσή τους δεν μεταβάλλει το status quo και δεν εμποδίζει τον Ενάγοντα να αποταθεί στο κατάλληλο στάδιο, σε αρμόδιο Δικαστήριο προς αναζήτηση της κατάλληλης θεραπείας. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση 1,2,3 και 4 και εναντίον του Αιτητή, ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα, όμως, στο τέλος της αγωγής. Ως προς τον Εναγόμενο 5 δεν βρίσκω λόγο να αποκλίνω από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακλουθούν το αποτέλεσμα. Το γεγονός ότι ο Ενάγοντας περιόρισε την αίτηση και δεν ζητεί οποιοδήποτε διάταγμα εναντίον του Εναγομένου 5 δεν μπορεί να αποστερήσει τον Εναγόμενο 5 από τα έξοδά του, καθότι η σχετική δήλωση έγινε στο στάδιο της ακρόασης μέσω των γραπτών αγορεύσεων και αφού ο Εναγόμενος 5 εμφανίσθηκε σε όλα τα στάδια της διαδικασίας συμπεριλαμβανόμενης της ακρόασης. Ενόψει των πιο πάνω και ο Εναγόμενος 5 μπορεί να κριθεί ως επιτυχών διάδικος και δικαιούται στα έξοδα, ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα, όμως, στο τέλος της αγωγής. [Υπ.] ................. Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο