← Κύπρος

Φιλίππου ως διαχειρίστριας της περιουσίας της αποβιωσάσης Χατζηανδρέα συζ. Λοίζου (Μενού) ν. Σάουρου κ.α., Αρ. Αγωγής: 6081/04, 18/1/2019

Φιλίππου ως διαχειρίστριας της περιουσίας της αποβιωσάσης Χατζηανδρέα συζ. Λοίζου (Μενού) ν. Σάουρου κ.α., Αρ. Αγωγής: 6081/04, 18/1/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A30 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Αμπίζα, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 6081/04 Μεταξύ: ΧΧΧ ΧΧΧ Κώστα Φιλίππου ως διαχειρίστριας της περιουσίας της αποβιωσάσης ΧΧΧ Χατζηανδρέα συζ. ΧΧΧ Λοίζου (Μενού) τέως εκ Λυμπιών Ενάγουσας και

  1. ΧΧΧ ΧΧΧ Σάουρου
  2. ΧΧΧ ΧΧΧ Σάουρου Εναγομένων ------------------------- Και ως ετροποποιήθη δυνάμει Διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Λευκωσίας ημερ.2.11.10: Μεταξύ: ΧΧΧ ΧΧΧ Φιλίππου ως διαχειρίστριας της περιουσίας της αποβιωσάσης ΧΧΧ Χατζηανδρέα συζ. ΧΧΧ Λοίζου (Μενού) τέως εκ Λυμπιών Ενάγουσας και
  3. ΧΧΧ ΧΧΧ Σάουρου
  4. ΧΧΧ ΧΧΧ Σάουρου
  5. ΧΧΧ ΧΧΧ Σάουρου ως Διαχειριστού της περιουσίας της αποβιωσάσης ΧΧΧ (άλλως ΧΧΧΧ) ΧΧΧ Λοίζου τέως από τα Λύμπια Εναγομένων ------------------------- Διά Κλήσεως Αίτηση ημερομηνίας 17 Μαΐου 2018 18 Ιανουαρίου,
  6. Για την ενάγουσα-Αιτήτρια: κ. Πετουφάς για Ανδρέας Πετουφάς & Σία Για τους εναγόμενους-Καθ΄ ων η Αίτηση: κα Γρηγορίου για Λέανδρος Θεοχάρους & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτησή της, η ενάγουσα αιτείται την έκδοση διατάγματος ως ακολούθως: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου παρατείνον τον χρόνον για υποβολή Εφεσης αναφορικά με την απόφαση του Πρωτοκολλητού του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 20/6/2017 κατά τον υπολογισμόν των εξόδων της Αίτησης ημερ. 12/10/012 εις την εν τίτλω αγωγή τα οποία έχουν εγκριθεί ακολούθως από το Δικαστήριον καθ΄ ότι η απόφαση του Πρωτοκολλητού και εν συνεχεία έγκριση αυτής από το Δικαστήριον έρχονται σε πλήρη αντίθεση και/ή σύγκρουση με την απόφαση του Εφετείου ημερ. 20/2/2015 εις την ΠΕ 89/2013 με την οποία επιτράπηκε η Αίτηση για τροποποίηση της Εκθεσης Απαίτησης της Ενάγουσας ημερ. 12/10/2012 με έξοδα τόσον της Πρωτόδικης όσον και της Διαδικασίας ενώπιον του Εφετείου υπέρ της Εφεσείουσας ως θα υπολογίζοντο από τον Πρωτοκολλητή και εγκρίνοντο από το Δικαστήριον. Η Πρωτοκολλητής λόγω κακής ερμηνείας και/ή λόγω κακής εφαρμογής της εν λόγω απόφασης του Εφετείου εις την Έφεση 89/2013 υπολόγισε τα έξοδα της Πρωτόδικης Διαδικασίας ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, ήτοι τα έξοδα της Αίτησης ημερ. 12/10/2012 προς όφελος των Εναγομένων - Εφεσίβλητων αντί το αντίθετον όπως διέταξε η απόφαση του Εφετείου ημερ. 20/2/2015.» Η παρούσα Αίτηση βασίζεται στο άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 θ1-9, Δ.57 θ.2, Δ.59 θ.1, 6, 11-14, 17, 19, 21, 24, 27, 32-35, Δ.64 θ.1, 2 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως προς το πραγματικό της υπόβαθρο, η Αίτηση βασίζεται στην ένορκη δήλωση της ΧΧΧ ΧΧΧ Πετουφά, ημερομηνίας 17.5.2018, στην οποία παραθέτει τα γεγονότα και λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι θα πρέπει να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η Αίτηση της ενάγουσας αντιμετώπισε την ένσταση των εναγομένων στη βάση των έξι λόγων που αναφέρονται στο σώμα της ένστασης. Αυτούς είναι που υιοθετεί ο εναγόμενος 1 με την ένορκή του δήλωση, ημερομηνίας 12.10.
  7. Όπως προκύπτει από τα γεγονότα, ως αυτά εκτίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου, πρόκειται για υπολογισμό εξόδων από τον Πρωτοκολλητή, ο οποίος εγκρίθηκε από το Δικαστήριο. Σύμφωνα με τη Δ.35, Θ.20, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: "An appeal from a decision solely on the ground of a wrong direction in regard to costs, or from an order made on taxation or review of taxation shall not be entertained except with the leave of the Court of Appeal or a Judge thereof, which shall not be given unless it is made to appear that the direction or order is contrary to the provisions of any law or Rule, or is based on a misconception of fact, or directs any party to pay costs incurred or occasioned, without sufficient reason, by another party." Όπως προκύπτει από τη νομική πτυχή της Αίτησης, ο ως άνω διαδικαστικός κανονισμός δεν περιλαμβάνεται ως βάση για την παρούσα Αίτηση. Το θέμα δεν απασχόλησε οποιανδήποτε από τις διάδικες πλευρές, οι οποίες, προφανώς, θεώρησαν ότι αποτελεί δικαίωμα η καταχώρηση έφεσης σε περίπτωση ως η παρούσα, με μόνο ζητούμενο την εξασφάλιση παράτασης του χρόνου για καταχώρηση τέτοιας έφεσης. Δεν μου διαφεύγει η αναφορά στην Πολιτική Αίτηση 59/2018, Αναφ. με την αίτηση των κκ Ντόριας Ιωάννου Μιτσίδου και Λουκίας Ιωαννίδου ημερομηνίας 10.7.2018, ότι «. ενώ στο βαθμό που οι αιτήτριες επιδιώκουν την αναθεώρηση του ύψους του ποσού που υπολογίστηκε και εγκρίθηκε, αυτό δεν εμπίπτει στην εμβέλεια της Δ.35, θ.20, ούτε στο σκοπό της, (δέστε Χαράλαμπου Κύπρυ Χωματένου v. Γεωργίου, Πολ. Αίτ. Αρ. 6/2018, ημερ. 4.5.2018).» Στην υπόθεση Χωματένου v. Γεωργίου (ανωτέρω), στην οποία παραπέμπει το εν λόγω απόσπασμα, επιδιώκετο η παροχή άδειας με σκοπό την καταχώρηση έφεσης εναντίον της απόφασης του Επαχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, με την οποία ενεκρίθη ο υποβληθείς υπολογισμός εξόδων. Ταυτόχρονα, ζητείτο παράταση της προθεσμίας για άσκηση έφεσης. Στην εν λόγω απόφαση αναφέρεται ότι: «Η έννοια του υπολογισμού είναι άγνωστη στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας όπως έχει υποδείξει η υπόθεση Pugachev Sergei

(2006)1 ΑΑΔ
  1. Κατά τα αποφασισθέντα εκεί, η διαταγή του Δικαστηρίου για "υπολογισμό" εξόδων ισοδυναμεί με απευθείας "διαταγή του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα όπως αυτά θα εγκριθούν τελικά από το Δικαστήριο, αφού αυτό βοηθηθεί από τον Πρωτοκολλητή . ο οποίος υπολογισμός των εξόδων από τον Πρωτοκολλητή δεν έχει αυτόνομη ή τελική ισχύ αλλά πρέπει να υποβάλλεται για έγκριση των υπολογισθέντων εξόδων προς το Δικαστήριο το οποίο έχει και την οριστική ευθύνη στο θέμα".» Και παρακάτω: «Επομένως το ερώτημα που τίθεται στα δεδομένα της παρούσας αίτησης είναι κατά πόσο η περίπτωση εμπίπτει στην έννοια της Δ.35 θ.20 ώστε να εγκριθεί η επιδιωκόμενη αίτηση αναφορικά με τον εγκριθέντα από το Δικαστήριο κατάλογο εξόδων όπως υπολογίσθηκε από τον Πρωτοκολλητή. Εάν ο αιτητής, ως αποτυχών ενάγοντας ασκούσε έφεση επί της απόφασης του Δικαστηρίου επί της ουσίας, τότε φυσιολογικά μπορούσε να ενσωματώσει στους λόγους έφεσης του και λόγο που να αφορούσε τη διαταγή επί των εξόδων. Επί μη ασκηθείσας όμως έφεσης έχει αυτοτελές δικαίωμα αναθεώρησης του εγκριθέντος πλέον ποσού; Η περίπτωση, κρίνεται, δεν εμπίπτει στην εμβέλεια της Δ.59 θ.20, η οποία έχει διαφορετικό σκοπό και αφορά σε γενικότερη λανθασμένη διαταγή του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα με την τελεσφόρηση της αγωγής ή από διαταγή που έχει ληφθεί «on taxation or review of taxation». Οι προϋποθέσεις που εκεί καθορίζονται είναι πρώτον ότι η διαταγή για έξοδα, δηλαδή, ποιος διάδικος θα επωμισθεί έξοδα αντίκειται προς οποιοδήποτε Νόμο ή Κανονισμό. Σαφώς δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η πρόνοια αυτή εφαρμόζεται στη διαδικασία επιψήφισης κατά την οποία ο επιτετραμμένος επιψήφισης εξόδων χρησιμοποιεί τις πρόνοιες της Δ.59 θ.θ. 14 και 16, όπου είναι παρόντες και οι δύο διάδικοι και εν πάση περιπτώσει εδώ δεν εκδόθηκε διάταγμα επιψήφισης εξόδων. Αφορά σε γενικότερο πλαίσιο όπου η καταβολή εξόδων έρχεται σε σύγκρουση προς οποιοδήποτε Νόμο ή Κανονισμό, υπό την έννοια ότι νομοθετικά με πρωτογενή ή δευτερογενή νομοθεσία, καθορίζεται συγκεκριμένος τρόπος ενέργειας σε σχέση με έξοδα διαδικασίας. Κατά το δεύτερο και διαζευκτικό σκέλος της Δ.35 θ.20, άδεια για έφεση σε σχέση μόνο με τα έξοδα μπορεί να δοθεί όπου η διαταγή βασίστηκε σε παρανόηση γεγονότων που δεν είναι η παρούσα περίπτωση. Δεν τίθεται άλλωστε τέτοιο θέμα στην αίτηση. Κατά το τρίτο και τελευταίο σκέλος, η άδεια δίδεται όταν ο αιτητής διατάσσεται να πληρώσει έξοδα που προκλήθηκαν ή προξενήθηκαν χωρίς επαρκή λόγο από άλλο διάδικο. Αυτή η πρόνοια καλύπτει τις περιπτώσεις εκείνες που ενώ τα έξοδα προκαλούνται αναίτια από τον αντίδικο, εν τούτοις το Δικαστήριο διατάσσει την πληρωμή τους από τον άλλο διάδικο οπότε και θεωρείται ως λανθασμένη διαταγή για να προκαλέσει την αναθεώρηση της από το Εφετείο, (παράδειγμα η πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην Παναγιώτης Κυριάκου ν. Ανδρέα Αυγουστίνου Πιλόττου, ECLI:CY:AD:2018:A116, Πολ. Έφ. αρ. 98/2012, ημερ. 14.3.2018) Το πρωτόδικο Δικαστήριο στη δική του διακριτική ευχέρεια όταν αποφασίζει επί των εξόδων και της επίπτωσης αυτών, μπορεί να διακρίνει τις περιπτώσεις εκείνες όπου τα έξοδα προκλήθηκαν χωρίς επαρκή λόγο από ένα διάδικο και να μην τα αποδώσει, είτε για συγκεκριμένες ημερομηνίες, είτε γενικότερα. Η Δ.35 θ.20 δεν είχε και δεν μπορεί να έχει την έννοια της παροχής άδειας από το Εφετείο σε περιπτώσεις όπως η παρούσα ώστε το ίδιο το Εφετείο να καθίσταται στην ουσία επιτετραμμένος Πρωτοκολλητής για την επιψήφιση εξόδων, εισερχόμενο δηλαδή, σε κάθε ένα των κονδυλίων που τέθηκαν ενώπιον του Πρωτοκολλητή και του Δικαστηρίου προς έγκριση και τα οποία τελικώς εγκρίθηκαν. Η Δ.35 θ.20 προέρχεται από την παλαιότερη C. 21,
  2. Υπάρχει αντιστοιχία με το παλαιό O.65 r.1, των Αγγλικών Θεσμών όπου για να δοθεί άδεια για έφεση επί διαταγής ως προς τα έξοδα, πρέπει να υπάρχει, «a manifest disregard of principle or misapprehension of facts», (Annual Practice 1958 σελ. 1838). Επίσης το s.18(i)(f) του Supreme Court 1981 που επιτρέπει την καταχώρηση έφεσης επί των εξόδων μόνο με την άδεια του Δικαστηρίου, έχει ερμηνευθεί να περιλαμβάνει την περίπτωση όπου η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου έχει ασκηθεί επί υλικού που είναι παράνομο ή ανύπαρκτο ή σε καταστρατήγηση κάποιας αρχής ουσιαστικού δικαίου, (Odgers' Principles of Pleading and Practice, 2η Έκδ. σελ. 349-351).» Και παρακάτω: «Οι τρεις προϋποθέσεις της Δ.35 θ.20 είναι «εξαντλητικές και αντικειμενικές», (Αργυρίδη
(2000)1 Α.Α.Δ. 143). Εφόσον το σφάλμα που επικαλείται ο αιτητής «... ανάγεται σε εσωγενή παράγοντα», (Μάριου Ρούσου και Τασούλλα Χριστοφή
(1999)1 Α.Α.Δ. 360), η άδεια δεν δίδεται εφόσον κατά τη Δ.59 θ.1, η άσκηση διακριτικής ευχέρειας ως προς το χειρισμό των εξόδων ανήκει στο πρωτόδικο Δικαστήριο.» Καταλήγει δε η εν λόγω απόφαση στο ότι: «Δεν είναι δυνατόν διά του μηχανισμού του υπολογισμού εξόδων που επικράτησε να ακολουθείται σε πολλές περιπτώσεις, η αμφισβήτηση του ποσού να αναθεωρείται από το ίδιο το Εφετείο, χωρίς δηλαδή, να προσφέρεται ο μηχανισμός αναθεώρησης των εξόδων, κονδύλι προς κονδύλι όσων τουλάχιστον αμφισβητούνται, από το ίδιο το Επαρχιακό Δικαστήριο που εκδίκασε την υπόθεση και γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα. Το όποιο κενό στους Θεσμούς πρέπει να αντιμετωπιστεί με σχετική τροποποίηση.» Από τα ως άνω, θα ήταν παράλογη ερμηνεία να αντιληφθεί κανείς ότι δυσαρεστημένος, από υπολογισμό εξόδων και έγκριση του Δικαστηρίου, διάδικος θα μπορούσε να εφεσιβάλει απευθείας την απόφαση αυτή. Οπόταν, σε περιπτώσεις ως η παρούσα, να μπορούσε να δοθεί παράταση του χρόνου για καταχώρηση τέτοια έφεσης. Το τι αντιλαμβάνομαι από τα ως άνω αποσπάσματα και διαδικαστικό κανονισμό, είναι ότι τέτοια άδεια για έφεση θα πρέπει να εμπίπτει στις περιπτώσεις που εξαντλητικά προνοεί η Δ.35 Θ.20, ενώ παράλληλα το κενό που δημιουργείται ως εκ των πραγμάτων θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με σχετική τροποποίηση. Το παρόν Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να αποφασίσει αν θα πρέπει να χορηγηθεί άδεια στην Αιτήτρια για να καταχωρήσει έφεση. Δεδομένου δε τούτου, εντελώς παράδοξο και αντινομικό πιστεύω θα ήταν το παρόν Δικαστήριο να αποφάσιζε για παραχώρηση παράτασης του χρόνου για καταχώρηση έφεσης. Στη βάση των ως άνω, η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη. Ενόψει όμως του λόγου απόρριψης της Αίτησης και του ότι η Αίτηση δεν εξετάστηκε στη βάση του τι οι δύο πλευρές έθεσαν ως ουσιαστικούς λόγους στην παρούσα Αίτηση, θεωρώ ότι η ορθή διαταγή για τα έξοδα θα πρέπει να είναι η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της. Συνεπώς, η Αίτηση απορρίπτεται. Κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδά της. [Υπ.] .............. Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.