ANDREAS KOUNOUPIS & SONS LTD ν. GENERAL CONSTRUCTIONS COMPANY LTD, Αρ. Αγωγής: 814/2017, 22/2/2019

(1)(γ), στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ε.Σ.Δ.Α., στη σχετική νομολογία, στις αρχές του κοινοδικαίου και του δικαίου της επιείκειας, στους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης, στις συμφυείς και εγγενείς εξουσίες και πρακτική και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην ένορκο δήλωση του κ. XXXXX Καϊλή η οποία περιλαμβάνει τους ακόλουθους μεταξύ άλλων ισχυρισμούς: ο τρόπος με τον οποίο είναι δικογραφημένη η ανταπαίτηση των τριτοδιαδίκων είναι απόλυτα σύμφωνη με τους κανόνες σύνταξης των δικογράφων και δεν είναι σκανδαλώδης, ούτε ενοχλητική, άσχετη ή μηδαμινή. Από τη νομική συμβουλή την οποία έλαβε από τους δικηγόρους των τριτοδιαδίκων πληροφορείται ότι η διαγραφή ενός δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ και μόνο σε ξεκάθαρες περιπτώσεις παράβασης των κανόνων σύνταξης των δικογράφων. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η υπεράσπιση και ανταπαίτηση των τριτοδιαδίκων αποκαλύπτει μια εύλογη αιτία αγωγής και ως εκ τούτου δεν δύναται να διαγραφεί. Ισχυρίζεται ότι λόγω των δικογραφημένων ισχυρισμών των εναγομένων περί χρήσης ακατάλληλων υλικών τα οποία προμηθεύτηκαν από τους ενάγοντες και του γεγονότος ότι οι τριτοδιάδικοι κατέβαλαν απευθείας στους ενάγοντες το εν λόγω ποσό των €10.000 ενδείκνυται η συνεκδίκαση των αξιώσεων στα πλαίσια της παρούσας αγωγής αφού θα εξοικονομηθεί δικαστικός χρόνος και έξοδα ενώ δεν θα περιπλεχθεί η διαδικασία. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Κατά την ακρόαση της αίτησης οι δικηγόροι των διαδίκων προσκόμισαν στο Δικαστήριο γραπτό κείμενο με το οποίο κάθε μία τους υποστηρίζει και προωθεί τις θέσεις των διαδίκων τους οποίους εκπροσωπεί. Η κα Οικονομίδου εισηγήθηκε, μεταξύ άλλων, ότι η ανταξίωση των τριτοδιαδίκων εναντίον των εναγομένων δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα και ως εκ τούτου πρέπει να διαγραφεί από το Δικαστήριο. Εισηγήθηκε ειδικότερα ότι οι τριτοδιάδικοι δεν μπορούν να εγείρουν την επίδικη ανταξίωση βασιζόμενοι στον ισχυρισμό των εναγομένων ότι οι ενάγοντες τους προμήθευσαν με ελαττωματικά ή/και ακατάλληλα υλικά επειδή ένας διάδικος δεν μπορεί να επικαλείται ισχυρισμό αντιδίκου του για να υποστυλώσει εναντίον του πρώτου ανταπαίτηση. Εισηγήθηκε επίσης ότι ο ως άνω ισχυρισμός των εναγομένων περί ελαττωματικών ή/και ακατάλληλων υλικών τα οποία τους προμήθευσαν οι ενάγοντες δεν συνιστά παραδοχή εκ μέρους τους αλλά ένα διαζευκτικό ισχυρισμό που περιλαμβάνεται στην υπεράσπισή τους τον οποίο ενδέχεται να μην προωθήσουν κατά την ακρόαση. Συνεπώς σε μια τέτοια περίπτωση η ανταξίωση των τριτοδιαδίκων θα τελεί υπό την αίρεση της προώθησης εκ μέρους των εναγομένων των εν λόγω ισχυρισμών τους. Εισηγήθηκε επιπλέον ότι ο τρόπος δικογράφησης της ανταξίωσης είναι αντίθετος με τους κανόνες σύνταξης δικογράφων και ειδικότερα με τη Δ.19 Θ.4 αφού στην επίδικη περίπτωση δεν δικογραφήθηκε οποιοδήποτε ουσιώδες γεγονός το οποίο είναι αναγκαίο για να διαμορφώσει την αιτία της αγωγής. Τέλος εισηγήθηκε ότι η ανταξίωση των τριτοδιαδίκων συνιστά ξεκάθαρη περίπτωση επιπόλαιης και ενοχλητικής απαίτησης η οποία δεν αποκαλύπτει καμία αιτία αγωγής και πρέπει να απορριφθεί. Η κα Παλλήκαρου έχοντας εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη εισηγήθηκε, μεταξύ άλλων, ότι ο τρόπος δικογράφησης της ανταπαίτησης των τριτοδιαδίκων βρίσκεται εντός των πλαισίων των κανονισμών οι οποίοι διέπουν τη μορφή και σύνταξη των δικογράφων και η επίδικη ανταξίωση δεν πρέπει να διαγραφεί. Εισηγήθηκε επίσης ότι ακόμα και στην περίπτωση που οι ισχυρισμοί των τριτοδιαδίκων χαρακτηριστούν ως αχρείαστοι, εφόσον κατά τα λοιπά δεν θα προκαλέσουν ζημιά στους εναγόμενους, δεν θα πρέπει να προκαλέσουν την παρέμβαση του Δικαστηρίου. Εισηγήθηκε ότι η ανταπαίτηση δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως αναντίλεκτα ανυπόστατη εφόσον αυτή προκύπτει από τους ίδιους τους ισχυρισμούς και παραδοχές των εναγομένων περί παραλαβής ελαττωματικών υλικών από τους ενάγοντες. Ήταν περαιτέρω εισήγηση της κας Παλλήκαρου ότι ακόμα και στην περίπτωση που δεν αποκαλύπτεται εύλογη αιτία αγωγής λόγω κάποιας ουσιαστικής έλλειψης ή λόγω ελαττωματικής διατύπωσης στο δικόγραφο, το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να προχωρήσει στην απόρριψη της ανταξίωσης των τριτοδιαδίκων αλλά να δώσει άδεια για να διορθωθούν τα διάφορα ελαττώματα. Εισηγήθηκε επίσης ότι υπάρχει απόλυτη συνάφεια μεταξύ της απαίτησης των εναγόντων και της ανταπαίτησης των τριτοδιαδίκων αφού η τελευταία είναι απόρροια των δικογραφημένων θέσεων των εναγομένων στην υπεράσπισή τους έναντι της αξίωσης των εναγόντων και συνεπώς δεν πρέπει να διαγραφεί. Εισηγήθηκε τέλος ότι τα όσα οι εναγόμενοι επικαλούνται με την αίτησή τους δεν είναι βάσιμα ώστε να οδηγήσουν το Δικαστήριο στην υιοθέτηση ενός ακραίου μέτρου όπως είναι η έκδοση διατάγματος για διαγραφή της ανταπαίτησης και ζήτησε την απόρριψη της επίδικης αίτησης με έξοδα εναντίον των εναγομένων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΔΙΚΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Η αίτηση, όπως είναι διατυπωμένη με γενικό τρόπο, εγείρει με μια πρώτη ματιά, θέματα διαγραφής μεμονωμένων ισχυρισμών καθώς και διαγραφής ολόκληρης της ανταπαίτησης την οποία καταχώρησαν οι τριτοδιάδικοι. Στην ουσία όμως αυτό το οποίο επιζητείται είναι η διαγραφή της ανταπαίτησης και όχι μόνο κάποιων συγκεκριμένων ισχυρισμών αφού στην αίτηση δεν εξειδικεύονται οποιοιδήποτε προς τούτο συγκεκριμένοι ισχυρισμοί. Σχετική με το θέμα της διαγραφής ενός δικογράφου είναι η Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleading to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to beentered accordingly as may be just». Η διαταγή αντλεί την καταγωγή της μέσα από τους παλαιούς αγγλικούς θεσμούς Ο.25 r.4. Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958 αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 575 σε σχέση με την έννοια του αγώγιμου δικαιώματος: «In point of law, ..every cause of action is a reasonable one' (per Chitty, J., Rep. of Peru v. Peruvian Guano Co., 35 Ch. D. p. 495). But the practice is clear. So long as the Statement of Claim or the particulars (Davey v. Bentinck [1893] 1 Q.B. 185) disclose some cause of action, or raise some question fit to be decided by a Judge or a jury, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out (Moore v. Lawson, 31 T.L. R. 418)...And where the Statement of Claim in its present form discloses no cause of action because some material averment has been omitted, the Court, while striking out the pleading, will not dismiss the action, but give the plaintiff leave to amend.» Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings (12η έκδοση), στη σελ. 144, στα πλαίσια μιας τέτοιας αίτησης για παραμερισμό ή διαγραφή ενός δικογράφου, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο αποκαλύπτεται βάσιμη αιτία αγωγής με κάποια πιθανότητα επιτυχίας στη βάση των ισχυρισμών που περιέχονται στα δικόγραφα. Το ερώτημα δεν θα πρέπει να είναι κατά πόσο αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής, αλλά εάν αποκαλύπτεται μία εύλογη αιτία αγωγής. Προκύπτει, επίσης, από το εν λόγω σύγγραμμα, ότι εάν αποκαλύπτεται κάποια αιτία αγωγής ή κάποιο ερώτημα, είτε αυτό αφορά τα γεγονότα είτε τον νόμο, το οποίο πρέπει να απαντηθεί από το Δικαστήριο, το γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη ή χωρίς πιθανότητες επιτυχίας, δεν είναι λόγος διαγραφής της αγωγής. Στην υπόθεση Νίκος Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (S.A.L.)

(1998)1 Α.Α.Δ. 1338, διευκρινίστηκε ότι η Δ.19 Θ.26 περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με τη Δ.27 Θ.3. Ένα δικόγραφο δεν θεωρείται ότι είναι ενοχλητικό απλώς γιατί οι ισχυρισμοί που περιέχει δυνατό να αποδειχθούν τελικά αναληθείς (Turquand v. Fearon 48 J.J. Q.B. 703) ή γιατί τα νομικά σημεία που εγείρονται μπορεί να αποδειχθούν ανεφάρμοστα ή να απορριφθούν στο τέλος της υπόθεσης ή διότι παρατίθενται διαζευκτικές βάσεις αγωγής. Η τάση είναι να διατάσσεται η διαγραφή ενός δικογράφου μόνο όταν εγείρεται θέμα άσχετο ή μη αναγκαίο και το γεγονός αυτό είναι ξεκάθαρο (London Corporation v. Homer

(1914)111 L.T. 512 C.A.). Σχετική επίσης είναι και η υπόθεση Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.ά.

(2004)1 Α.Α.Δ. 1852, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την διαγραφή δικογράφου δυνάμει των πιο πάνω θεσμών (Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3) η διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 C.L.R. 246). Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασισθεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (Annual Practice 1960, σελ. 575). Επομένως η αίτηση για διαγραφή της περαιτέρω υπεράσπισης έπρεπε να είχε προσεγγισθεί με βάση τις πιο πάνω αρχές. Η εξέταση σε βάθος της υπεράσπισης κρίνεται εσφαλμένη». Προκύπτει συνεπώς από τα πιο πάνω ότι η διαγραφή δικογράφου είτε με βάση τη Δ.19 Θ.26 είτε με βάση τη Δ.27 Θ.3 συνιστά εξαιρετικό μέτρο και η εξουσία του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται με εξαιρετική φειδώ διαφορετικά η διαγραφή θα συνεπαγόταν παραβίαση του δικαιώματος του διαδίκου να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει δυνάμει του άρθρου 30

(1)του Συντάγματος. Η διαγραφή δικογράφου δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.ά. και In re Pelmako Development Ltd 1 C.L.R. 246). Το δικόγραφο του οποίου αξιώνεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει (In re Pelmako Development Ltd (ανωτέρω). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με την επίδικη αίτηση ζητείται η διαγραφή της ανταπαίτησης την οποία καταχώρησαν οι τριτοδιάδικοι εναντίον των εναγομένων. Συνεπώς η ανταπαίτηση των τριτοδιαδίκων θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ξεχωριστή αγωγή και η επίδικη αίτηση να εξεταστεί υπό το πρίσμα των προνοιών της Δ.27 Θ.3 η οποία αφορά τη διαγραφή δικογράφου.Είναι απαραίτητο, με βάση την ως άνω αναφερθείσα επί του θέματος νομολογία (In re Pelmako Development Ltd (ανωτέρω),η ανταπαίτηση των τριτοδιαδίκων να αξιολογηθεί με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου της. Από την εξέταση της υπεράσπισης και ανταπαίτησης των τριτοδιαδίκων προκύπτουν οι πιο κάτω, σημαντικοί, κατά την κρίση μου,ισχυρισμοί,για την εξέταση της παρούσας αίτησης: οι τριτοδιάδικοι ισχυρίζονται ότι ανέθεσαν στους εναγόμενους να ανεγείρουν τα γραφεία τους και ότι οι ενάγοντες ήταν μεταξύ των υπεργολάβων στους οποίους οι εναγόμενοι ανέθεσαν την εκτέλεση των σχετικών εργασιών. Μετά από σχετικές οδηγίες των εναγομένων οι τριτοδιάδικοι στις 5.2.2015 κατέβαλαν απευθείας στους ενάγοντες το ποσό των €10.000 και έλαβαν σχετική απόδειξη από τους ενάγοντες. Οι τριτοδιάδικοι με την ανταξίωσή τους απαιτούν από τους εναγόμενους τα εξής: Α) €10.000 ως καταβληθέντα για ακατάλληλα και/ή άλλως πως υλικά, Β) αποζημιώσεις για κάθε ποσό το οποίο ήθελε υποχρεωθούν να πληρώσουν για την επιδιόρθωση των εν λόγω κακοτεχνιών και Γ) τα έξοδα. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι οι τριτοδιάδικοι ισχυρίζονται πως κατέβαλαν το ποσό των €10.000 το οποίο ανταπαιτούν από τους εναγόμενους όχι προς τους εναγόμενους αλλά απευθείας προς τους ενάγοντες κατόπιν σχετικών οδηγιών των εναγομένων. Οι τριτοδιάδικοι δεν ισχυρίζονται ότι πλήρωσαν το εν λόγω ποσό στους εναγόμενους, ούτε ισχυρίζονται ότι οι ενάγοντες παρέδωσαν στους εναγόμενους ελαττωματικά και/ή ακατάλληλα υλικά. Ό,τι σχετικό με ελαττωματικότητα υλικών δικογραφούν στην παράγραφο 2 του δικογράφου τους οι τριτοδιάδικοι δεν αποτελεί δικό τους ισχυρισμό αλλά «εισήγηση», όπως οι ίδιοι την χαρακτηρίζουν, των ιδίων των εναγομένων. Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει επίσης και από την παράγραφο 9 του ως άνω δικογράφου τους στην οποία οι τριτοδιάδικοι επαναλαμβάνουν τον ισχυρισμό των εναγομένων για ελαττωματικά υλικά που οι ενάγοντες χορήγησαν στους εναγόμενους χωρίς όμως οι ίδιοι να υιοθετούν τον εν λόγω ισχυρισμό τον οποίο επικαλούνται. Διαπιστώνω ότι οι τριτοδιάδικοι στην υπεράσπιση και ανταπαίτησή τους δεν ισχυρίζονται ότι οι εναγόμενοι στα πλαίσια της μεταξύ τους συμφωνίας για ανέγερση των γραφείων των τριτοδιαδίκων παρέβηκαν οποιοδήποτε όρο της συμφωνίας τους ούτε ότι οι εναγόμενοι τους προμήθευσαν με ακατάλληλα υλικά ούτε ότι οι εναγόμενοι εκτέλεσαν πλημμελώς τις εργασίες τις οποίες ανέλαβαν. Παρόλα αυτά όμως και χωρίς οι τριτοδιάδικοι να καταλογίζουν οτιδήποτε από τα πιο πάνω στους εναγόμενους, με την ανταπαίτησή τους ζητούν από τους εναγόμενους να τους καταβάλουν το χρηματικό ποσό των €10.000 το οποίο οι ίδιοι οι τριτοδιάδικοι ισχυρίζονται ότι κατέβαλαν στους ενάγοντες, με τους οποίους οι τριτοδιάδικοι δεν έχουν οποιαδήποτε δικαιοπρακτική σχέση στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι η ανταπαίτηση των τριτοδιαδίκων εναντίον των εναγομένων δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποκαλύπτει οποιαδήποτε εύλογη αιτία αγωγής, αδιαμφισβήτητα στερείται πραγματικού ερείσματος και δεν πρόκειται απλώς για μια αδύνατη υπόθεση. Κρίνω ότι πρόκειται για περίπτωση στην οποία το Δικαστήριο πρέπει να διατάξει τη διαγραφή της ανταπαίτησης των τριτοδιαδίκων εναντίον των εναγομένων επειδή σε αντίθετη περίπτωση, οι εναγόμενοι θα κληθούν να υπερασπιστούν στην εναντίον τους ανταπαίτηση παρά τον ισχυρισμό των ιδίων των τριτοδιαδίκων ότι το εν λόγω ποσό πληρώθηκε από τους τριτοδιάδικους απευθείας προς τους ενάγοντες. Εάν αφεθεί να προωθηθεί η ανταπαίτηση των τριτοδιαδίκων εναντίον των εναγομένων θα προκληθεί σπατάλη πολύτιμου δικαστικού χρόνου και θα επιβαρυνθεί η υπόθεση με επιπλέον έξοδα. Από τη στιγμή που το εν λόγω ποσό πληρώθηκε από τους τριτοδιάδικους απευθείας στους ενάγοντες δεν υπάρχει οποιαδήποτε συμβατική ή άλλη σχέση μεταξύ των εναγομένων και των τριτοδιαδίκων για το εν λόγω ποσό, συνεπώς οι τριτοδιάδικοι δεν έχουν οποιοδήποτε εύλογο αγώγιμο δικαίωμα για αυτό το ποσό εναντίον των εναγομένων. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση των εναγομένων εγκρίνεται. Εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η διαγραφή της παραγράφου 9 της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης των τριτοδιαδίκων εναντίον των εναγομένων. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων και εναντίον των τριτοδιαδίκων. Τα έξοδα θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............ Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο