← Κύπρος

ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α. ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4379/14, 20/3/2019

ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α. ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4379/14, 20/3/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A148 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4379/14 Μεταξύ:

  1. XXXXX ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ και άλλοι Εναγόντων και
  2. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
  3. ΔΙΟΙΚΗΤΡΙΑΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
  4. ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
  5. CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD
  6. ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΩΣ ΑΡΧΗΣ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ
  7. ΑΡΧΗΣ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ
  8. PRICEWATERHOUSECOOPERS LIMITED
  9. GRANT THORNTON (CYPRUS) LTD Εναγομένων Πλέον οι Αγωγές, οι αριθμοί και τίτλοι των οποίων εμφαίνονται επί του συνημμένου Παραρτήματος «Α» Αίτηση Εναγόντων στην Αγωγή αρ. 4379/14, ως και των Εναγόντων που εμφαίνονται στο Παράρτημα Α της Αίτησης, ημερομηνίας 26.1.17 Ημερομηνία: 20 Μαρτίου 2019 Εμφανίσεις: Για Αιτητές - Ενάγοντες: κ. Ν. Μακρίδης για Μαρκίδη, Μαρκίδη & Σία ΔΕΠΕ και για Βελάρης & Βελάρης ΔΕΠΕ και κ. Λ. Φιλοθέου για Αγγελίδης, Ιωαννίδης Λεωνίδου ΔΕΠΕ Για εναγόμενους 1: κα Τ. Μενοίκου για κα Θ. Μαυρομουστάκη Για εναγόμενους 2, 3, 5 και 6: κα Θ. Ραφτοπούλου για Αλέκο Ευαγγέλου & Σία ΔΕΠΕ Για εναγόμενους 4: κα Α. Σιαξιατέ, για Τορναρίτης & Συνεργάτες \ Για εναγόμενους 7: κ. Ν. Κωνσταντινίδης, για Τάσσος Παπαδόπουλος & Συνεργάτες Για εναγόμενους 8: κ. Ν. Κωνσταντινίδης για κ. Σ. Γιορδαμλή, για Ιωαννίδης Δημητρίου ΔΕΠΕ Για τον εναγόμενο 4 στην Αγωγή αρ. 17, 20 και 24 στο Παράρτημα Α της Αίτησης: κα Α. Σιαξιατέ για κ. Μάριο Χαρτσιώτη Για τον εναγόμενο 4 στην Αγωγή αρ. 41, 49, 54 και 56 στο Παράρτημα Α της Αίτησης: κα Α. Σιαξιατέ για κ. Σύζινο Για τον εναγόμενο 4 στην Αγωγή αρ. 29, 31, 36, 38, 43, 47 και 58 στο Παράρτημα Α της Αίτησης: κα Μ. Κυριάκου για Πολάκη Σαρρή Για τον εναγόμενο 4 στην Αγωγή αρ. 15, 21, 23, 27, 33, 40, 48, 52, 53, 57 και 59 στο Παράρτημα Α της Αίτησης: κα Α. Σιαξιατέ για Γεωργιάδη και Πελίδη Για τον εναγόμενο 4 στην Αγωγή αρ. 18, 28, 30, 32, 37, 42 και 55 στο Παράρτημα Α της Αίτησης: κα Α. Σιαξιατέ για Άντη Πολυδώρου Για τον εναγόμενο 4 στην Αγωγή αρ. 1-12 στο Παράρτημα Α της Αίτησης: κα Α. Σιαξιατέ, για Τορναρίτης & Συνεργάτες Για τον εναγόμενο 4 στην Αγωγή αρ. 39, 45, 46 και 51 στο Παράρτημα Α της Αίτησης: κα Α. Σιαξιατέ, για κ. Ηλία Χρίστου Για τον εναγόμενο 4 στην Αγωγή αρ. 14, 19 και 34 στο Παράρτημα Α της Αίτησης: κα Α. Σιαξιατέ, για κ. Παύλο Ν. Κούρτελο Για τον εναγόμενο 4 στην Αγωγή αρ. 13, 25 και 35 στο Παράρτημα Α της Αίτησης: κα Α. Σιαξιατέ, για κ. Μουαΐμη Για τον εναγόμενο 4 στην Αγωγή αρ. 16, 22 και 26 στο Παράρτημα Α της Αίτησης: κα Α. Σιαξιατέ, για Μάκη Αναστασίου και Σία ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση, ο Ενάγοντας στην παρούσα αγωγή 4379/2014 ως και οι Ενάγοντες των 60 αγωγών που εμφαίνονται στο Παράρτημα Α της Αίτησης (στο εξής οι Αιτητές) αποσκοπούν στην έκδοση των ακόλουθων Διαταγμάτων: (Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάζει την αναστολή λήψης και / ή έναρξης και / ή καταχώρησης οποιουδήποτε περαιτέρω δικονομικού διαβήματος και / ή αίτησης και / ή δικογράφου σε όλες τις ανωτέρω Αγωγές, πλην αυτής με Αρ. 4379/2014 μέχρι της εκδόσεως της τελικής πρωτόδικης απόφασης στην Αγωγή Αρ. 4379/
  10. (Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου ότι η Αγωγή Αρ. 4379/2014 θα εκδικαστεί υπό μορφή δοκιμαστικής και / ή αντιπροσωπευτικής αγωγής (Test and / or Representative Action) και ότι η πρωτόδικη απόφαση που θα εκδοθεί σε σχέση με την Αγωγή Αρ. 4379/2014, θα δεσμεύει κατ' αναλογία τους Ενάγοντες και στις Αγωγές του Παραρτήματος Α, ως προς το πρωτόδικο στάδιο της διαδικασίας. (Γ) Διάταγμα του Δικαστηρίου ότι οι Αγωγές του Παραρτήματος Α δεν θα υποστούν και / ή επιβαρυνθούν με περαιτέρω έξοδα από την ημερομηνία έκδοσης των υπό (Α) και (Β) ανωτέρω αιτούμενων διαταγμάτων μέχρι και την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης στην Αγωγή Αρ. 4379/2014, εξαιρουμένων αυτών που έχουν μέχρι σήμερα προκύψει. (Δ) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να καθορίζει ότι σε περίπτωση κατά την οποία, στα πλαίσια της τελικής πρωτόδικης απόφασής στην Αγωγή Αρ. 4379/2014, το Δικαστήριο αποφασίσει και / ή γνωματεύσει ότι δεν έχουν εκδικαστεί και / ή καθοριστεί και / ή αποφασιστεί όλα τα επίδικα σε αυτή γεγονότα (matters in issue therein) και / ή ότι ουσιώδη επίδικα ζητήματα που αφορούν τις Αγωγές του Παραρτήματος Α δεν έχουν εκδικαστεί και / ή καθοριστεί και / ή αποφασιστεί στα πλαίσια της Αγωγής Αρ. 4379/2014, τότε οι Ενάγοντες θα υπόκεινται σε και θα δεσμεύονται από οποιοδήποτε άλλο διάταγμα το Δικαστήριο ήθελε κρίνει πρέπον υπό τις περιστάσεις. (Ε) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να επιτρέπει στους Εναγόμενους στις Αγωγές του Παραρτήματος Α της Αίτησης, ακολούθως της έκδοσης από το Δικαστήριο της τελικής πρωτόδικης απόφασής του στην Αγωγή Αρ. 4379/2014, και εφόσον οι Εναγόμενοι δεν αποδέχονται (decline to accept) την τελική πρωτόδικη απόφαση στην Αγωγή Αρ. 4379/2014, στη βάση ισχυρισμού ότι καλόπιστα δεν ηγέρθη ειδική υπεράσπιση στην Αγωγή Αρ. 4379/2014, να ζητήσουν άδεια του Δικαστηρίου για προώθηση και εκδίκαση των υπόλοιπων Αγωγών που περιγράφονται στο Παράρτημα Α και / ή οποιοσδήποτε και / ή οποιωνδήποτε εξ αυτών, καταχωρώντας σχετική αίτηση στο Δικαστήριο εντός 14 ημερών από της εκδόσεως της τελικής πρωτόδικης απόφασης στην Αγωγή Αρ. 4379/
  11. (Ζ) Διαζευκτικά προς τα υπό (Α) έως και (Ε) ανωτέρω αιτούμενα διατάγματα, Διάταγμα του Δικαστηρίου: (α) που να επιτρέπει τη συνένωση των Αγωγών, και (β) με το οποίο να ανατίθεται ο έλεγχος της διαδικασίας από τους Ενάγοντες στην Αγωγή Αρ. 4379/
  12. Κατά την ακροαματική διαδικασία ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών δήλωσε ότι η παρούσα Αίτηση δεν προωθείται σε σχέση με τις αγωγές με αρ. 1553/16, 1627/16, 1608/16, 1626/16, 1653/16, 1609/16 και 732/16 (αρ. 36, 50, 43, 49, 57, 44 και 35 στο Παράρτημα Α της Αίτησης αντίστοιχα), για τις οποίες γίνεται αναφορά στο λόγο ένστασης με αρ. 2 του Καθ' ου η αίτηση
  13. Η Αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.14, Θ 2 έως και 5, Δ.48, Θ 1 έως και 4, 7, 8 και 9(e), Δ.64, στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στη σχετική Νομολογία των Αγγλικών Δικαστηρίων (ειδικώς, αλλά χωρίς περιορισμό, στις υποθέσεις Amos - ν- Chadwick

(1877)4 Ch. D. 869 και Bennett -v- Lord Bury and others
(1880)5 C.P. 339) και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Παπακωνσταντίνου ημερομηνίας 26.1.
  1. Ο XXXXX Παπακωνσταντίνου είναι ο Ενάγοντας στην αγωγή 4379/
  2. Ισχυρίζεται ότι όλες οι αγωγές και οι Εκθέσεις Απαιτήσεως που καταχωρίστηκαν σ' αυτές, εγείρουν τα ίδια πραγματικά και νομικά ζητήματα σε σχέση με τους Εναγόμενους (στο εξής οι Καθ' ων η αίτηση) και τις θεραπείες που επιζητούνται εναντίον τους. Υπάρχει δηλαδή ταυτοσημία επί όλων σχεδόν των ζητημάτων. Η μόνη διαφοροποίηση μεταξύ τους, αφορά το ύψος του ποσού που έκαστος των Αιτητών αξιώνει εναντίον των Καθ' ων η αίτηση, σε σχέση με τις καταθέσεις που απώλεσε και τις ζημιές που υπέστη ακολούθως της υπαγωγής της Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (Καθ' ων η αίτηση 4) σε καθεστώς εξυγίανσης. Περαιτέρω, όλες οι αγωγές γίνονται αντικείμενο χειρισμού από τους ίδιους δικηγόρους, δηλαδή τα δικηγορικά γραφεία Μαρκίδη, Μαρκίδη & Σία ΔΕΠΕ, Βελάρης & Βελάρης ΔΕΠΕ και Αγγελίδης, Ιωαννίδης, Λεωνίδου ΔΕΠΕ, ενώ πλείστοι των Καθ' ων η αίτηση, εκπροσωπούνται στις αγωγές από τους ίδιους δικηγόρους. Από τις μέχρι σήμερα καταχωρηθείσες Υπερασπίσεις, προκύπτει ότι τα ζητήματα που εγείρονται σε αυτές, είναι σχεδόν ίδια και ταυτόσημα και εν πάση περιπτώσει, δεν διακρίνεται κάποια ουσιαστική διαφοροποίηση μεταξύ τους. Ισχυρίζεται περαιτέρω, ότι ο σκοπός της παρούσας Αίτησης είναι α) μέσω της εκδίκασης της δοκιμαστικής/αντιπροσωπευτικής αγωγής (Test and/or Representative Action) με αρ. 4379/14, να προστατευθούν οι δικαστικές διαδικασίες και να αποτραπεί το ενδεχόμενο πολλαπλότητας, ως και η πρόκληση προβλημάτων στο σύστημα της απονομής της δικαιοσύνης, ειδικά ενόψει του πολύ μεγάλου αριθμού των αγωγών που αφορούν ουσιαστικά τα ίδια ζητήματα και β) να περιοριστούν, στο μέγιστο δυνατό βαθμό, τα δικαστικά έξοδα των διαδικασιών και ο χρόνος εκδίκασης τέτοιων σοβαρών ζητημάτων που αφορούν και επηρεάζουν πολύ μεγάλο αριθμό διαδίκων και μέσω της εκδίκασης μιας δοκιμαστικής/αντιπροσωπευτικής αγωγής, να επιλυθούν και καθοριστούν όλα τα μεταξύ των διαδίκων ζητήματα. Η Αίτηση, προσέκρουσε σε ένσταση του Καθ' ου η αίτηση 1 η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Χρυσανθή ημερομηνίας 30.3.18, των Καθ' ων η αίτηση 2, 3, 5 και 6, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Φράγκου ημερομηνίας 16.11.18, των Καθ' ων η αίτηση 4, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Σιαξιατέ ημερομηνίας 16.11.18, των Καθ' ων η αίτηση 7 η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Παναγιώτου ημερομηνίας 31.5.18 και των Καθ' ων η αίτηση 8 η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Ζίττη ημερομηνίας 16.3.
  3. Ο Καθ' ου η αίτηση 1 με την ένσταση του, εγείρει τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
  4. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.14 Θ 2 σε σχέση με τη συνένωση αγωγών, εφόσον τα πραγματικά ζητήματα στις 60 αγωγές δεν είναι τα ίδια.
  5. Το Επαρχιακό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα.
  6. Η παρούσα Αίτηση είναι παντελώς αβάσιμη και/ή καταχρηστική, αφού μέσω αυτής οι Αιτητές επιχειρούν να υπερπηδήσουν προβλήματα απόδειξης ουσιαστικών γεγονότων με τρόπο ανεπίτρεπτο και θα αποστερήσουν το δικαίωμα των Καθ' ων η αίτηση να αντεξετάσουν επί τέτοιων γεγονότων.
  7. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, δεν στηρίζει το αιτητικό της και είναι παντελώς παραπλανητική. Η XXXXX Χρυσάνθη είναι ασκούμενη δικηγόρος στη Νομική Υπηρεσία της Δημοκρατίας. Ισχυρίζεται ότι με την παρούσα Αίτηση οι Αιτητές ουσιαστικά αιτούνται τη συνένωση των αγωγών στηριζόμενοι στη Δ.14, της οποίας οι προϋποθέσεις δεν πληρούνται. Περαιτέρω, τα γεγονότα που συνθέτουν τις αιτίες αγωγής, δεν είναι σε όλα τα σημεία ταυτόσημα και αν επιτραπεί η εκδίκαση όλων των αγωγών μαζί, οι Καθ' ων η αίτηση θα στερηθούν του δικαιώματος να αντεξετάσουν επί βασικών πραγματικών και νομικών σημείων. Οι Καθ' ων η αίτηση 2, 3, 5 και 6 με την ένσταση τους εγείρουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης, πέραν των προαναφερθέντων:
  8. Η παρούσα Αίτηση στερείται πραγματικού υπόβαθρου και νομικού ερείσματος και/ή είναι αντικανονική, οι δε αγγλικές αποφάσεις αφορούν διαφορετικά γεγονότα και δεν εφαρμόζονται στην προκειμένη περίπτωση.
  9. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, παραβιάζει το δικαίωμα υπεράσπισης των Καθ' ων η αίτηση, αφού επιβάλλει σε διάδικο δέσμευση παρά τη θέληση του, σε σχέση με το αποτέλεσμα μίας αγωγής.
  10. Με τα αιτούμενα διατάγματα δημιουργείται πολλαπλότητα ζητημάτων και περιπλοκή της διαδικασίας.
  11. Τυχόν έκδοση διατάγματος για συνένωση των αγωγών θα προκαλέσει πολυπλοκότητα διότι θα συνενώνονται επίδικα ζητήματα διαφορετικών Εναγόντων, διαφορετικών σχέσεων Εναγόντων με τους Εναγόμενους 4, οι οποίοι εκπροσωπούνται από διαφορετικούς δικηγόρους και συνεπώς θα προστίθεται δικαστικός χρόνος και δικηγορικά έξοδα.
  12. Τα επίδικα θέματα είναι ήδη περίπλοκα και πρωτόγνωρα για τα Κυπριακά Δικαστήρια και τυχόν συνεκδίκαση της παρούσας αγωγής με άλλες 59 αγωγές, θα προκαλέσει περαιτέρω περιπλοκή και καθυστέρηση στην αποπεράτωση τους. Η XXXXX Φράγκου είναι δικηγόρος και συνεργάτης στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Καθ' ων η αίτηση 2, 3, 5 και
  13. Τονίζει ότι οι παρούσες αγωγές σχετίζονται με πολύπλοκα και πρωτοφανή για τα κυπριακά δεδομένα, γεγονότα του Μαρτίου 2013, που οδήγησαν στην έκδοση του Διατάγματος Κ.Δ.Π. 104/
  14. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει δικονομική ή άλλη νομική βάση που να επιτρέπει την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων και οι αγγλικές αποφάσεις στις οποίες οι Αιτητές στηρίζουν την Αίτηση τους, αφορούν συγκεκριμένα γεγονότα, τα οποία διαφέρουν από τα επίδικα γεγονότα και συνδέονται με διαφορετικούς δικονομικούς κανόνες. Επαναλαμβάνει και επεξηγεί με λεπτομέρεια τους πιο πάνω λόγους ένστασης και τονίζει ότι με δεδομένο ότι οι αγωγές περιλαμβάνουν πολλές αιτίες αγωγής με διαφορετικά πραγματικά περιστατικά, η συνεκδίκαση τους είναι ανεπιθύμητη, αφού μόνο καθυστέρηση, σύγχυση και ταλαιπωρία θα προκαλέσει στη διαδικασία για διευκρίνιση των γεγονότων. Οι Καθ' ων η αίτηση 4 με την ένσταση τους, ουσιαστικά επαναλαμβάνουν τους πιο πάνω λόγους ένστασης. Η XXXXX Σιαξιατέ είναι δικηγόρος και συνεργάτης στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Καθ' ων η αίτηση
  15. Διευκρινίζει ότι η παρούσα ένσταση καταχωρίστηκε εκ μέρους και από κοινού με όλα τα δικηγορικά γραφεία που εκπροσωπούν τους Καθ' ων η αίτηση 4 στις εμπλεκόμενες υποθέσεις και επαναλαμβάνει και επεξηγεί με λεπτομέρεια τους λόγους ένστασης που προβάλλονται. Οι Καθ' ων η αίτηση 7 και 8 πέραν των πιο πάνω λόγων ένστασης, προβάλλουν επιπρόσθετα και τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
  16. Η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να διευρύνει και/ή επεκτείνει τις εξουσίες του Δικαστηρίου.
  17. Η ενδεχόμενη απόδειξη των ισχυρισμών των Αιτητών που προβάλλονται σε κάθε αγωγή και ιδιαίτερα στο μέτρο που αφορούν τις κατ' ισχυρισμό ψευδείς και/ή παραπλανητικές παραστάσεις και/ή δηλώσεις στις οποίες προέβηκαν οι Καθ' ων η αίτηση, με σκοπό να πείσουν τους Αιτητές να διατηρήσουν τις καταθέσεις τους στους Καθ' ων η αίτηση 4, είναι ανεξάρτητη και δεν επηρεάζεται από την έκβαση οποιασδήποτε από τις άλλες αγωγές. Η XXXXX Παναγιώτου είναι δικηγόρος στη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί τους Καθ' ων η αίτηση
  18. Επαναλαμβάνει και επεξηγεί τους πιο πάνω λόγους ένστασης και τονίζει ότι οι Αιτητές, πέραν της γενικής και αόριστης αναφοράς στην Αίτηση «περί ταυτοσημίας επί όλων σχεδόν των ζητημάτων», παρέλειψαν να προσδιορίσουν με σαφήνεια την ταυτοσημία των πραγματικών και νομικών ζητημάτων σε όλες τις αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση, οι δε Καθ' ων η αίτηση 4 εκπροσωπούνται στις αγωγές από διαφορετικές δικηγορικές εταιρείες. Τα επίδικα ζητήματα θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακροαματική διαδικασία έκαστης αγωγής, αφού θα πρέπει να υποδειχθεί κατά πόσο οι Καθ' ων η αίτηση 7 ή οποιοσδήποτε από τους Καθ' ων η αίτηση, προέβη σε ψευδείς ή παραπλανητικές ή αναληθείς ή λανθασμένες δηλώσεις και παραστάσεις σε οποιονδήποτε ενάγοντα, σε κάθε αγωγή ξεχωριστά. Η ενδεχόμενη απόδειξη τους είναι ανεξάρτητη και δεν μπορεί να ακολουθήσει το αποτέλεσμα οποιασδήποτε άλλης αγωγής. Η XXXXX Ζίττη είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Καθ' ων η αίτηση
  19. Αναφέρθηκε στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία δεν υφίσταται άνευ νόμου και στην απουσία δικονομικών κανονισμών και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να διευρύνει τη δικαιοδοσία ή τις εξουσίες του Δικαστηρίου. Επαναλαμβάνει και επεξηγεί τους υπόλοιπους λόγους ένστασης και τονίζει ότι λόγω των πολύπλοκων νομικών και πραγματικών ζητημάτων που αφορούν οι Αγωγές, τυχόν συνένωση τους θα επιφέρει περιπλοκή στη διαδικασία και στα επίδικα θέματα και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την Αίτηση, των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν τις ενστάσεις, ως και όσα υποστηρίχθηκαν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των δύο πλευρών. Το πρώτο ερώτημα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει είναι κατά πόσο υπό τα περιστατικά της προκειμένης περίπτωσης, δικαιολογείται η άσκηση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου, προκειμένου να εκδόσει τα αιτούμενα διατάγματα υπό παράγραφο Α - Ε της Αίτησης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών, εισηγήθηκε ότι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να επιληφθεί και εγκρίνει το αίτημα των Αιτητών για αναστολή της διαδικασίας των αγωγών και εκδίκαση της παρούσας αγωγής 4379/14, ως «δοκιμαστικής και/ή αντιπροσωπευτικής αγωγής», πηγάζει από και αποτελεί έκφανση των συμφυών και εγγενών εξουσιών του. Προς τούτο παρέπεμψε το Δικαστήριο στις υποθέσεις Ελεγκτική Υπηρεσία Συνεργατικών Εταιρειών ν Παπαγεωργίου κ.ά.
(2000)3 ΑΑΔ 151, Μαυρογένη ν Βουλής των Αντιπροσώπων κ.ά. (Αρ. 1)
(1996)1(Α) ΑΑΔ 49 και Ιερόθεος Χριστοδούλου Ρόπας ν Δ
(2009)2 ΑΑΔ 235. Πρόσθεσε ότι η δυνατότητα του Δικαστηρίου κατ' επίκληση των γενικών εξουσιών του, να εκδόσει διατάγματα ως τα αιτητικά Α - Ε της Αίτησης, αναγνωρίζεται ρητά στο Annual Practice του 1958 σελ. 873, από το οποίο σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα κάτω από τον τίτλο «Transfers and Consolidation»: «Test Actions. - Where a number of plaintiffs have commenced several actions against the same defendants, the Court may, under its general jurisdiction, on the application of the plaintiffs, enlarge the time for taking the next step in the rest of the actions until one of them has been tried as a test action, and where the selected action fails to be a real trial of the issue, another of the actions may be substituted as a test action (Amos v. Chadwick
(1877)4 Ch. D. 869;
(1878), 9 Ch. D. 459; Bennett v. Lord Bury
(1880), 5 C.P.D. 339)». Περαιτέρω, παρέπεμψε το Δικαστήριο στην αγγλική υπόθεση Amos ν Chadwick
(1877)4 Ch. D. 869,
(1878)9 Ch. D 459, στην οποία είχε εγερθεί αριθμός αγωγών εναντίον των ιδίων εναγομένων, από διαφορετικούς ενάγοντες, οι οποίοι αξίωναν αποζημιώσεις, ισχυριζόμενοι ότι αγόρασαν μετοχές εταιρείας, βασιζόμενοι σε prospectus το οποίο περιείχε ψευδείς παραστάσεις. Το Δικαστήριο αποδέχθηκε ότι υφίστατο η δυνατότητα εκδίκασης μίας υπόθεσης ως «Test action» και ανέφερε τα ακόλουθα: «There were seventy - eight actions brought by different Plaintiffs against the same Defendants for alleged fraudulent misrepresentation in respect of the affairs of the same company. All the actions raise substantially the same question. Of course, it would have been a scandal to the administration of justice if all the seventy - eight actions had been allowed to proceed, and in some way or other provision ought to have been made for the trial of the real question between the parties in a single action, if that was possible. Sometimes such course is not possible because people will not be reasonable and will not consent. In that case, I take it, the Court could stay the proceedings in all the actions but one and see what becomes of that one». Στην υπόθεση Bennet v Lord Bury
(1880)5 C.P.D. 339, ακολουθήθηκαν τα όσα αποφασίστηκαν στην υπόθεση Amos ν Chadwick (ανωτέρω) και το πιο κάτω απόσπασμα είναι σχετικό: «It is true that the incidents will, or man vary in each case, and that there will be differences of proof in each: but the gist of the charge is the same in all; the fraud charged in each of the thirty - eight actions is identically the same, viz. the wrongful appropriation of the moneys of the plaintiffs to purposes unauthorized by them. The order of my Brother Field was that the proceedings in the action of Bennett v. Bury and in all the other thirty-six actions should be stayed until after the trial of Hull v. Bury the plaintiffs in those several actions undertaking that Hull v. Bury should be treated as a test action and decisive of their respective rights, unless it should appear to the Court that the trial of that action had failed to be a real trial of the matter in issue therein, in which case the plaintiffs undertook to be bound by any order that the Court might think fit to make; and further that the defendants were to be at liberty to apply for an order that any of the actions shall be forthwith proceeded with, upon satisfying the Court or a judge that there is a special ground of defence not raised in the test action. That would be quite right: Hull v. Bury might prove not to be a test action; therefore my Brother Field's order very properly provides for that contingency. (...) ...the order prevents the defendants from being subjected to the unnecessary burden of the costs of thirty-eight actions, when the whole matter in controversy may be settled in one. As to our power to do what is done by this order, if authority were needed, Amos v. Chadwick supplies it. I must confess I should have thought without that case that there was abundant power to make such an order. It comes therefore to a question of discretion; and I think my Brother Field has properly exercised his discretion in what he has done». Αντίθετα, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ' ων η αίτηση, εισηγήθηκαν ότι δεν υπάρχει δικονομική πρόνοια ή άλλη νομική βάση που να δίδει την εξουσία στο Δικαστήριο να εκδόσει τα αιτούμενα Διατάγματα υπό παράγραφο Α - Ε της Αίτησης και η έκδοση Διατάγματος για εκδίκαση 1 αγωγής ως «δοκιμαστικής και/ή αντιπροσωπευτικής αγωγής», είναι άγνωστη στην Κυπριακή Δικονομία και Κυπριακό Δίκαιο. Περαιτέρω, ούτε η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου είναι αρκετή για να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα υπό παράγραφο Α - Ε, εφόσον τυχόν έκδοση τους παραβιάζει κατάφωρα το άρθρο 30 του Συντάγματος, προκαλεί πολλαπλότητα ζητημάτων και περιπλοκή της διαδικασίας και συνεπώς τεράστια αδικία στους Καθ' ων η αίτηση. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ούτε οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί, ούτε και γενικά το Δικαιϊκό μας σύστημα αναγνωρίζει στο Δικαστήριο την εξουσία να διατάξει την εκδίκαση μιας αγωγής ως «δοκιμαστικής και/ή αντιπροσωπευτικής», με ταυτόχρονη διαταγή για αναστολή της διαδικασίας των υπόλοιπων αγωγών και τέτοιο Διάταγμα είναι άγνωστο μέχρι σήμερα για τα κυπριακά Δικαστήρια, εφόσον σχετική Κυπριακή Νομολογία δεν υπάρχει. Επομένως, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο στην απουσία ρητής δικονομικής και/ή νομοθετικής πρόνοιας, τέτοιο Διάταγμα μπορεί να εκδοθεί κατά την άσκηση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Ελεγκτική Υπηρεσία Συνεργατικών Εταιρειών ν Παπαγεωργίου (ανωτέρω) είναι σχετικό: «Η σύμφυτη δικαιοδοσία δεν πηγάζει ούτε από νόμο ούτε από κανονισμό αλλά από τη φύση της δικαστικής λειτουργίας. Γι' αυτό και προσδιορίζεται με το επίθετο «σύμφυτη». Η βασική εκδήλωση της εξουσίας αυτής είυαι η ρύθμιση των θεμάτων που άπτονται των δικαστικών διαδικασιών. Περιλαμβάνει δε τομείς του δικαίου των οποίων η νομολογία αναγνώρισε την ύπαρξη. Όμως έχουν τεθεί όρια και αυτοπεριορισμοί για να διαφυλαχθεί η αποτελεσματική λειτουργία αυτής της εξουσίας στις ορθές διαστάσεις της. Όπως παρατήρησε εύστοχα ο καθηγητής M.S. Dockray στο άρθρο του «The Inherent Jurisdiction to Regulate Civil Proceedings
(1977)113 Law Quarterly Review, σελ. 120, στην οποία σχολιάζει, στη σελ. 130, περιπτώσεις όπου τα δικαστήρια δε διέγνωσαν σύμφυτη εξουσία σε συγκεκριμένα θέματα: «These decisions are quite inconsistent with the idea that the inherent jurisdiction is an unlimited reservoir from which new powers can be fashioned at will». Περαιτέρω, στην υπόθεση Μαυρογένης ν Βουλής των Αντιπροσώπων (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι: «Οι συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου συναρτώνται με τη διασφάλιση του χαρακτήρα του ως του φορέα απονομής της δικαιοσύνης - (βλ. Bremer Vulkan ν. South India Shipping [1981] 1 All E.R. 289, 295 (απόφαση του Λόρδου Diplock) και Corby DC v. Holst & Co. Ltd [1985] 1 All E.R. 321). Αποτελούν (οι συμφυείς εξουσίες) τους εφεδρικούς κανόνες για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας του δικαστηρίου και την εκπλήρωση της αποστολής του να απονέμει το δίκαιο εις πάντας σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους». Στην υπόθεση Ιερόθεος Χριστοδούλου Ρόπας (ανωτέρω) λέχθηκε ότι: «Η σύμφυτη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου έρχεται αρωγός εκεί όπου η χρήση της είναι αναγκαία για αυτή ταύτη τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος και της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του, εντός των υφισταμένων και γνωστών δικαιϊκών αρχών, απορρέουσες και πλαισιούμενες, ως στυλοβάτες, από το Σύνταγμα και τους Νόμους της πολιτείας». Στην υπόθεση Σε ό,τι αφορά Αίτημα (Petition) του Εφεσείοντα Αχιλλέα Κορέλλη
(1999)1 (Β) ΑΑΔ 1122, σελ. 1133, 1137, 1139 - 1142 αποφασίστηκαν τα ακόλουθα: «Σημαντικό είναι και αυτό που επαναλαμβάνεται στην απόφαση Αντωνίου, για τις συμφυείς ή εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου, ότι δηλαδή: « .... δεν διευρύνουν τη δικαιοδοσία ή τις εξουσίες του Δικαστηρίου, ούτε έχουν ως λόγο την επέκτασή τους. Οι σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου είναι εκείνες που εξυπακούονται από τη φύση της λειτουργίας του - Δικαστήριο της δικαιοσύνης - χάριν της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του και της αποτροπής της κατάχρησης των ενώπιόν του διαδικασιών.» .............................. Οι σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου δεν διευρύνουν την εξουσία ή τη δικαιοδοσία του ούτε αποτελούν πηγή εξουσίας ανεξάρτητη από το Νόμο και τους Θεσμούς. .............................. Όπως προκύπτει από τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αρτεμίου & Άλλου
(1991)2 Α.Α.Δ. 150 και Ορφανίδης κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1992)3 Α.Α.Δ. 44, δεν παρέχεται εξουσία για τη χορήγηση θεραπείας μέσω εναρκτήριας πρωτογενούς αίτησης ή οποιουδήποτε άλλου διαβήματος έξω από τα όρια της δικαιοδοσίας και των εξουσιών του Δικαστηρίου. Οι "εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου", τις οποίες επικαλείται ο αιτητής, δεν διευρύνουν τη δικαιοδοσία ή τις εξουσίες του Δικαστηρίου, ούτε έχουν ως λόγο την επέκτασή τους. Οι σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου είναι εκείνες που εξυπακούονται από της φύση της λειτουργίας του - Δικαστήριο της δικαιοσύνης - χάριν της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του και της αποτροπής της κατάχρησης των ενώπιόν του διαδικασιών. (Βλ. μεταξύ άλλων, Αίτηση Τζεννάρο Περέλλα, Ιταλία, για την έκδοση εντάλματος της φύσεως Ηabeas Corpus Πολιτική Έφεση αρ. 9173 - 16.3.1995.)» .............................. Τα Δικαστήρια, όλα τα Δικαστήρια, ασκούν και εξουσίες που δεν είναι θεσμοθετημένες. Ασκούν δηλαδή σύμφυτες εξουσίες. Αυτές δεν είναι εξαντλητικά προσδιορισμένες. Αναγνωρίζονται όμως ως αυτονόητο στοιχείο της ύπαρξής τους και ως εγγενές εφόδιο για την εκπλήρωση της αποστολής τους ως του φορέα για την απονομή της δικαιοσύνης. Για να χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα από τη νομολογία μας, δεν είναι θεσμοθετημένη η αναστολή της έφεσης που διατάχθηκε στην υπόθεση Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348. Έκρινε όμως το Εφετείο πως δεν ήταν ανίσχυρο μπροστά στη συμπεριφορά του εφεσείοντα και πως οι σύμφυτες του εξουσίες επέτρεπαν τη λήψη αυτού του δραστικού μέτρου. Έχουμε παραθέσει το απόσπασμα από την υπόθεση Μελωδία (ανωτέρω) σε σχέση με τις σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου. Πρέπει, όμως, να έχουμε υπόψη και τα πιο κάτω από την απόφαση της πλειοψηφίας της Ολομέλειας που εξέδωσε ο Πικής Π. στην Μαυρογένης ν. Βουλής των Αντιπροσώπων κ.ά.
(1996)1 A.A.Δ. 49 σελ 59: "Οι συμφυείς εξουσίες του δικαστηρίου συναρτώνται με τη διασφάλιση του χαρακτήρα του ως του φορέα απονομής της δικαιοσύνης - (βλ. Bremer Vulkan v. South India Shipping [1981] 1 All E.R. 289, 295 (απόφαση του Λόρδου Diplock) και Corby DC v. Holst & Co. Ltd [1985] 1 All E.R. 321). Aποτελούν (οι συμφυείς εξουσίες) τους εφεδρικούς κανόνες για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας του δικαστηρίου και την εκπλήρωση της αποστολής του να απονέμει το δίκαιο εις πάντας σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους." Από τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές προκύπτει ότι οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, δεν διευρύνουν τη δικαιοδοσία ή τις εξουσίες του Δικαστηρίου, ούτε έχουν ως λόγο την επέκταση τους, αλλά ασκούνται από το Δικαστήριο ως εφεδρικοί κανόνες α) χάριν της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του, της λειτουργικότητας του Δικαστηρίου και της αποτροπής κατάχρησης των ενώπιον του διαδικασιών και β) για την εκπλήρωση της αποστολής του να απονέμει το δίκαιο σε όλους, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους. Στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο πληρούνται τα πιο πάνω κριτήρια υπό παράγραφο (α) και (β), ώστε να καταλήξει κατά πόσο δικαιολογείται ή όχι η άσκηση της σύμφυτης εξουσίας του, προκειμένου να εκδόσει τα αιτούμενα διατάγματα. Με την παρούσα Αίτηση και την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων υπό παράγραφο Α - Ε αυτής, οι Αιτητές επιδιώκουν την εκδίκαση της αγωγής 4379/14 ως «δοκιμαστικής και/ή αντιπροσωπευτικής αγωγής», την αναστολή της διαδικασίας σε όλες τις υπόλοιπες αγωγές και τη δέσμευση των Καθ' ων η αίτηση από την πρωτόδικη απόφαση που θα εκδοθεί στην αγωγή 4379/
  1. Ενόψει του γεγονότος ότι α) όλοι οι Καθ' ων η αίτηση ενίστανται στην έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων, β) ότι με την έκδοση τους, επιβάλλεται στους Καθ' ων η αίτηση ο τρόπος χειρισμού όλων των υποθέσεων με τον ίδιο τρόπο, αποστερώντας από αυτούς τη δυνατότητα και το δικαίωμα να προβούν, στα πλαίσια οποιασδήποτε από αυτές, σε οποιοδήποτε διαφορετικό δικονομικό διάβημα και γ) αποστερεί από τους Καθ' ων η αίτηση παρά τη θέληση τους, του δικαιώματος να υπερασπιστούν σε κάθε μια αγωγή και να παρουσιάσουν στο Δικαστήριο την ορθή και αληθινή εικόνα της σχέσης μεταξύ των διαδίκων και των πραγματικών γεγονότων της κάθε αγωγής ξεχωριστά, καταλήγω ότι η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων υπό Παράγραφο Α - Ε, παραβιάζει το άρθρο 30 του Συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα του διάδικου για δίκαιη δίκη. Περαιτέρω, κρίνω ότι παραβιάζει και το άρθρο 31 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60)το οποίο επιβάλλει από το Δικαστήριο τον πλήρη και τελικό καθορισμό των επίδικων θεμάτων. Τούτο γιατί, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο των αιτούμενων Διαταγμάτων υπό παράγραφο Δ και Ε, με την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων υπό παράγραφο Α, Β, Γ, αναμφίβολα, υπάρχει το ενδεχόμενο να μην επιλυθούν πλήρως και τελικώς όλα τα αμφισβητούμενα θέματα. Το άρθρο 31 του Ν. 14/60 προνοεί ως ακολούθως: «Καθoρισμός τoυ επιδίκoυ θέματoς πλήρως και τελικώς
  2. Έκαστov δικαστήριov εv τη ασκήσει της πoλιτικής αυτoύ δικαιoδoσίας oφείλει εv εκάστη δίκη ή άλλη διαδικασία, vα παρέχη είτε απoλύτως ή υπό τoιoύτoυς όρoυς και πρoϋπoθέσεις, ως τo δικαστήριov κρίvει δίκαιov, πάσας τας θεραπείας εις ας oιoσδήπoτε τωv διαδίκωv θα εδικαιoύτo εv σχέσει πρoς oιαvδήπoτε εγερθείσαv υπ' αυτoύ αξίωσιv στηριζoμέvηv επί τoυ vόμoυ ή τωv αρχώv της επιεικίας (equity) κατά τoιoύτov τρόπov, εφ' όσov τoύτo είvαι δυvατόv, ώστε πάvτα τα αμφισβητoύμεvα θέματα μεταξύ τωv διαδίκωv vα διαγιγvώσκωvται πλήρως και τελικώς και πάσα πoλλαπλότης της διαδικασίας αφoρώσης εις oιovδήπoτε τωv θεμάτωv τoύτωv vα απoφεύγεται.» Οι πιο πάνω επισημάνσεις του Δικαστηρίου, αναπόφευκτα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η άσκηση από το Δικαστήριο της σύμφυτης εξουσίας του για την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων υπό παράγραφο Α - Ε της Αίτησης, προσκρούει στο άρθρο 30 του Συντάγματος αλλά και στο άρθρο 31 του Ν. 14/
  3. Πέραν τούτου, κρίνω ότι η έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων υπό παράγραφο Α - Ε της Αίτησης, όχι μόνο δεν ισοδυναμεί με αποτελεσματική άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ούτε και προς αποτροπή κατάχρησης διαδικασίας - για την οποία δεν υπάρχει τέτοιος ισχυρισμός από τους Αιτητές - αλλά απεναντίας, θα δημιουργήσει πολλαπλότητα ζητημάτων και περιπλοκή της διαδικασίας. Και τούτο γιατί: α) Η πιθανότητα οποιοσδήποτε από τους Αιτητές να εφεσιβάλει την πρωτόδικη απόφαση, θα προκαλέσει περιπλοκή στη διαδικασία, έχοντας κατά νου ότι όπως προκύπτει από το τεκμήριο 1 στην Αίτηση, πέραν των ατομικών αγωγών, υπάρχουν και ομαδικές αγωγές. β) Για τους Καθ' ων η αίτηση 4 εμφανίζονται διαφορετικοί δικηγόροι. γ) Σ' ό,τι αφορά τη σχέση έκαστου Αιτητή με τους Καθ' ων η αίτηση 4, υπάρχει το ενδεχόμενο οποιοσδήποτε Αιτητής να διατηρούσε με τους Καθ' ων η αίτηση 4 περισσότερες από μια πιστωτικές διευκολύνσεις, όπως καταθετικό λογαριασμό, τραπεζικές κάρτες κλπ. δ) Η απομείωση καταθέσεων, με βάση τη Κ.Δ.Π. 104/13 έγινε ανά άτομο και ενδεχομένως, έκαστος Αιτητής, να καταστεί αναγκαίο να αντεξετασθεί από τους Καθ' ων η αίτηση, αναφορικά με τη σχέση του με τους Καθ' ων η αίτηση
  4. ε) Σε κάθε αγωγή προωθείται ο ισχυρισμός - όπως αυτός προβάλλεται με την παράγραφο 52 της Έκθεσης Απαίτησης των Αιτητών στην παρούσα Αγωγή - ότι οι Αιτητές στηρίχθηκαν σε ισχυριζόμενες δηλώσεις, διαβεβαιώσεις και παραστάσεις των Καθ' ων η αίτηση, προκειμένου να πεισθούν και να καθοδηγηθούν για να συνεχίσουν να διατηρούν τις καταθέσεις τους στους Καθ' ων η αίτηση
  5. Η προώθηση αυτού του ισχυρισμού επιβάλλει την προσκόμιση μαρτυρίας και αντεξέτασης εκάστου Αιτητή, στα πλαίσια όλων των αγωγών ξεχωριστά. στ) Στα πλαίσια έκδοσης Διατάγματος αποκάλυψης εγγράφων, υπάρχει η πιθανότητα, έγγραφα και αλληλογραφία σε έκαστη αγωγή να είναι διαφορετικά. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων υπό παράγραφο Α - Ε της Αίτησης, θα προκαλέσει περισσότερη περιπλοκότητα, παρά εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου και εξόδων και η έκδοση τους δεν εξυπηρετεί το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Συνεπώς θα πρέπει να απορριφθούν. Προχωρώ να εξετάσω το αιτούμενο Διάταγμα υπό παράγραφο Ζ (α) (β) της Αίτησης για συνένωση των Αγωγών. Με βάση τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση των αγωγών, που θέτει η Δ.14 Θ 2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, είναι η ύπαρξη κοινών πραγματικών ή νομικών ζητημάτων, όπως αυτά διατυπώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξαρτήτως του περιεχομένου των υπερασπίσεων (βλ. Samata Enterprises Ltd ν. Γεωργίου Σταύρου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1876). Οι αρχές που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στην έκδοση διαταγμάτων συνένωσης αναλύθηκαν στην Medcon Construction Limited ν. Χρ. Μαρνέρος και Σία Λίμιτεδ
(1997)1 Α.Α.Δ. 546 και στην Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ ν. Apak Agro Industries Π.Ε.10550 ημερ.13.10.99. Οι νομικές αρχές που εφαρμόζονται σχετικά, συνοψίζονται ως εξής: (
  1. i)Διάταγμα συνένωσης εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. (
  2. ii)Η έκδοση διατάγματος συνένωσης ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. (iii) Το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. (
  3. iv)Παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος είναι η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων και η οικονομία του Δικαστικού χρόνου. Στην προκειμένη περίπτωση, επισημαίνεται ότι λόγω του μεγάλου αριθμού των Αιτητών, κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας και σε σχέση με τα επίδικα ζητήματα, θα πρέπει να προσκομισθεί μαρτυρία ως προς τα αμφισβητούμενα γεγονότα σε κάθε αγωγή ξεχωριστά, εφόσον το ύψος του οφειλόμενου ποσού για κάθε Αιτητή και ο χρόνος σύναψης της σύμβασης του κάθε Αιτητή με τους Καθ' ων η αίτηση 4 είναι διαφορετικός, όπως και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά έκαστης σύμβασης, ως και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες, όπως οι Αιτητές ισχυρίζονται, αυτοί στηρίχθηκαν στις ισχυριζόμενες δηλώσεις και παραστάσεις των Καθ' ων η αίτηση, ώστε να διατηρήσουν τις καταθέσεις τους στους Καθ' ων η αίτηση 4, για τις οποίες (δηλώσεις), έκαστος Αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει μαρτυρία και να αντεξεταστεί σχετικά. Οι παρούσες αγωγές είναι τέτοιας σπουδαιότητας και πολυπλοκότητας, με περίπλοκα και πρωτόγνωρα για τα κυπριακά Δικαστήρια ζητήματα και περιλαμβάνουν πολλές αιτίες αγωγής με διαφορετικά πραγματικά περιστατικά. Επομένως, τυχόν συνεκδίκαση τους θα προκαλέσει αμηχανία και δυσχέρεια στους Καθ' ων η αίτηση, ως και ταλαιπωρία και σύγχυση ως προς τη διευκρίνηση των πραγματικών γεγονότων. Συνεπώς, καταλήγω ότι η συνένωση των Αγωγών, είναι ανεπιθύμητη, εφόσον με αυτές επιδιώκεται η συνένωση επίδικων ζητημάτων διαφορετικών Εναγόντων, με διαφορετικές σχέσεις αυτών με τους Καθ' ων η αίτηση 4, οι οποίοι εκπροσωπούνται από διαφορετικούς δικηγόρους, γεγονός που θα προκαλέσει περισσότερη περιπλοκή. Οι επισημάνσεις αυτές του Δικαστηρίου, αποτελούν κατά την κρίση μου, κλασσική περίπτωση μη συνένωσης των Αγωγών, οι οποίες, επαναλαμβάνω, αφορούν διαφορετικούς Ενάγοντες και διαφορετικά έγγραφα καταθέσεων και άλλων πιστωτικών διευκολύνσεων, στοιχεία που δεν παρέχουν για το Δικαστήριο ασφαλές υπόβαθρο ώστε να εξαχθεί με βεβαιότητα το συμπέρασμα ότι με τη συνένωση τους θα υπάρξει εξοικονόμηση πολύτιμου δικαστικού χρόνου και εξόδων (βλ. C & S Beton Ltd κ.ά ν Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολ. Εφ. 74/2011, ημερομηνίας 20.3.14 και Medcon Construction Ltd v Χρ. Μαρνέρος και Σία Λτδ
(1997)1 ΑΑΔ 546). Για όλα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης του αιτούμενου Διατάγματος συνένωσης των Αγωγών και ως εκ τούτου το αιτούμενο Διάταγμα υπό παράγραφο Ζ (α) (β) της Αίτησης, θα πρέπει επίσης να απορριφθεί. Συνακόλουθα, η Αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα, προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των Αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.