← Κύπρος

Πιτσιλλίδης ν. RED BULL GMBH, Αρ. Αγωγής: 1408/2017, 28/3/2019

Πιτσιλλίδης ν. RED BULL GMBH, Αρ. Αγωγής: 1408/2017, 28/3/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A163 Αρ. Αγωγής: 1408/2017 Μεταξύ: XXXXX Πιτσιλλίδης Ενάγων και RED BULL GMBH, από Αυστρία Εναγομένης Αίτηση ημερ. 16/03/2018 υπό εναγομένης - αιτήτριας για παραμερισμό αγωγής λόγω ρήτρας διαιτησίας Ημερομηνία: 28 Μαρτίου 2019 Για εναγόμενη - αιτήτρια: κα Ντόρια Βαρωσιώτου για Γ. Γεωργιάδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για ενάγοντα - καθ' ου η αίτηση: κος Λ. Περικλέους για Π. Αγγελίδης & ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγοντας με την παρούσα αγωγή του, αιτείται ποσόν €8.372.627 ως απολεσθέντα κέρδη και/ή απώλεια καριέρας. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, ο ενάγοντας συμφώνησε κατά το 2001 με την εναγομένη εταιρεία να αντιπροσωπεύει στην Κύπρο μέσω της εταιρείας P. Pitsilides Trading Ltd, το ενεργειακό ποτό με την ονομασία "Red Bull" που η εναγομένη κατασκευάζει και εμπορεύεται με έδρα την Αυστρία. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι μετά την γραπτή συμφωνία του 2001, συνομολογήθηκαν και άλλες προφορικές συμφωνίες για την ολοκληρωμένη εκτέλεση της αρχικής γραπτής συμφωνίας, δίδοντας την σαφή εντύπωση ότι η συνεργασία θα ήταν μακροχρόνια. Προς τον σκοπό αυτό, ο ενάγοντας παραιτήθηκε από διευθυντική θέση που είχε σε άλλη Κυπριακή εταιρεία και προέβη επίσης σε προσωπικά έξοδα για προώθηση του εν λόγω ενεργειακού ποτού στην κυπριακή αγορά. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι η εναγομένη, χωρίς καμία δικαιολογία και μόνο με επίκληση ενός γενικού όρου για δικαίωμα τερματισμού, απέστειλε στις 7.12.07 επιστολή στον ενάγοντα, με την οποία τερμάτισε την συμφωνία αντιπροσώπευσης με το αιτιολογικό ότι το ενεργειακό ποτό δεν είχε ηγετική θέση έναντι άλλων ανταγωνιστικών προϊόντων, κάτι το οποίο δεν ίσχυε. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, ο ενάγοντας από την πιο πάνω συμπεριφορά της εναγομένης, υπέστη ειδικές ζημιές ύψους €8.372.627,00 τις οποίες ζητά με την παρούσα αγωγή του. Αιτείται επίσης γενικές αποζημιώσεις για απώλεια καριέρας και εισοδήματος. Της καταχώρησης της αγωγής, προηγήθηκε άδεια του Δικαστηρίου για σφράγιση του κλητηρίου στα πλαίσια της γενικής αίτησης 56/

  1. Στην συνέχεια, η αγωγή επιδόθηκε στην εναγομένη στο εξωτερικό μετά από σχετική άδεια του Δικαστηρίου για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Η παρούσα αίτηση Μετά την επίδοση της αγωγής, η εναγομένη καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης υπό διαμαρτυρία. Ταυτόχρονα καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία αιτείται την ακύρωση του διατάγματος ημ. 21/02/2017 για σφράγιση και καταχώριση του ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και/ή διάταγμα δια του οποίου να ακυρώνεται το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ημερ. 24/03/
  2. Αιτείται περαιτέρω, διάταγμα ακύρωσης της επίδοσης του κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας. Με την αίτηση η εναγομένη ζητά επίσης διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται και/ή και/ή αναστέλλεται η παρούσα αγωγή λόγω ύπαρξης ρήτρας διαιτησίας και/ή λόγω μη καταλληλόλητας (forum non convenience) του Κυπριακού Δικαστηρίου να εκδικάσει την υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αγωγή. Επιζητείται επίσης η διαγραφή της αγωγής λόγω παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος και περαιτέρω για τον λόγο ότι το ίδιο θέμα, έχει ήδη αποφασιστεί τελεσίδικα (res judicata) σε προηγούμενη δικαστική διαδικασία. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, την οποία υπογράφει ασκούμενη δικηγόρος στο γραφείο των συνηγόρων της εναγομένης. Δηλώνει εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη δήλωση και ταυτόχρονα αναφέρει ότι ο λόγος που ορκίζεται η ίδια, έγκειται στο ότι οι αντιπρόσωποι της εναγόμενης είναι μόνιμοι κάτοικοι Αυστρίας και η προσέλευση τους για σκοπούς της παρούσας ένορκης δήλωσης, ήταν αδύνατη. Αναφέρει επίσης ότι τα γεγονότα που παραθέτει στην ένορκη δήλωση, είναι σε γνώση της από πληροφορίες που έλαβε από τους αντιπροσώπους της εναγόμενης και από τους δικηγόρους που χειρίζονται προσωπικά την υπόθεση καθώς και από προσωπική μελέτη του φακέλου. Στην συνέχεια, η ομνύουσα αναφέρει ότι σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που επισυνάπτεται στην αίτηση επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, με την έγερση της πιο πάνω αγωγής επιδιώκεται να καταστρατηγηθεί η ρήτρα διαιτησίας, η οποία περιλαμβάνεται στο Άρθρο ΧΙΧ της συμφωνίας διανομής ημερομηνίας 12/3/
  3. Επιχειρείται κατά την ομνύουσα, η παράκαμψη της πιο πάνω ρήτρας, προβάλλοντας μεταξύ άλλων, τον αβάσιμο και αναληθή ισχυρισμό ότι δήθεν ταυτόχρονα με την συμφωνία αποκλειστικής διανομής, έχουν συναφθεί άλλες παράλληλες προφορικές και γραπτές συμφωνίες. Ο ως άνω ισχυρισμός είναι κατά την ομνύουσα εντελώς αβάσιμος καθότι η μόνη συμφωνία των μερών, είναι η γραπτή συμφωνία διανομής ημερομηνίας 12/3/
  4. Η ομνύουσα ισχυρίστηκε ότι δυνάμει, του άρθρου ΧΙΧ της συμφωνίας διανομής ημ. 12/3/2001 (τεκμ.1), τα μέρη έχουν συμφωνήσει ότι οποιαδήποτε διαφορά προκύπτει ή σχετίζεται με την εν λόγω συμφωνία, θα παραπέμπεται σε διαιτησία στο Παρίσι και εφαρμοστέο δίκαιο θα είναι ο Ελβετικός Νόμος. Κατά την ενόρκως δηλούσα, τα εγειρόμενα ζητήματα στην παρούσα αγωγή και η αναφορά σε κατ' ισχυρισμό παράλληλες συμφωνίες, αφορούν ισχυρισμούς που συνδέονται άρρηκτα και πηγάζουν από την κυρίως συμφωνία. Ως εκ τούτου, το Κυπριακό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί οποιασδήποτε διαφοράς προκύπτει από τη συμφωνία των μερών. Η ομνύουσα ανέφερε στην συνέχεια ότι όλα τα πιο πάνω, έχουν αποφασιστεί ήδη από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Έφεση 44/2010, στα πλαίσια της αγωγής 730/2009 (τεκμ. 2). Η εν λόγω αγωγή, καταχωρήθηκε από τον ενάγοντα στην παρούσα και την εταιρεία P. Pitsilides Trading Ltd εναντίον της ίδιας εναγομένης και αναφορικά με το ίδιο θέμα (τεκμ. 3). Στην εν λόγω αγωγή, είχε καταχωρηθεί και πάλι σημείωμα εμφάνισης υπό αίρεση καθώς επίσης αίτηση παραμερισμού εκ μέρους της εναγομένης λόγω μεταξύ άλλων, έλλειψης δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων, δυνάμει της δεσμευτικής ρήτρας διαιτησίας, ως προκύπτει από την συμφωνία των μερών. Στην πιο πάνω έφεση (τεκμ.4) , το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, απέρριψε την έφεση αναφέροντας, μεταξύ άλλων, πως με την προβολή ανεξάρτητων παράλληλων συμφωνιών εκ μέρους των εφεσειόντων, επιχειρήθηκε ουσιαστικά να παρακαμφθεί η ρήτρα αλλοδαπής δικαιοδοσίας, που περιλαμβάνεται στη κυρίως συμφωνία των μερών, πράγμα ανεπίτρεπτο. Μεταξύ άλλων, το Ανώτατο Δικαστήριο, παραπέμποντας στις δικογραφημένες θέσεις, αποφάσισε πως οι ισχυριζόμενες παράλληλες συμφωνίες ακόμη και αν ήθελε αποδειχθεί πως είχαν συνομολογηθεί, συνδέονται και πηγάζουν άμεσα από την κυρίως συμφωνία. Κατά την ομνύουσα, η πιο πάνω απόφαση του Δικαστηρίου είναι δεσμευτική και ως εκ τούτου η παρούσα αγωγή πρέπει να παραμεριστεί, αφού το εν λόγω ζήτημα έχει ήδη αποφασιστεί τελεσίδικα στα πλαίσια της πιο πάνω έφεσης. Ήταν τέλος η θέση της ομνύουσας ότι με βάση τα πιο πάνω, η παρούσα αγωγή έχει καταχωρηθεί καταχρηστικά και ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί. Η ειδοποίηση ένστασης Ο ενάγοντας καταχώρησε ειδοποίηση ένστασης στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Στους λόγους ένστασης, αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που καθορίζει ο νόμος και η νομολογία για παραμερισμό και/ή αναστολή του κλητήριου εντάλματος και της αγωγής. Αναφέρεται επίσης στους λόγους ένστασης ότι οι επίδικες παράλληλες προφορικές συμφωνίες έγιναν και παραβιάστηκαν στην Κύπρο. Ως εκ τούτου, αρμόδια Δικαστήρια για να εκδικάσουν την παρούσα αγωγή είναι τα Κυπριακά Δικαστήρια (Forum Convenience) δυνάμει των αρχών περί δικαιοδοσίας και/ή δυνάμει του Κανονισμού του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης 44/01, άρθρα 3 και
  5. Αναφέρεται επίσης ότι η παρούσα αγωγή εγείρεται μόνο από τον Παναγιώτη Πιτσιλλίδη, ο οποίος είναι φυσικό πρόσωπο και δεν καταχωρήθηκε από την εταιρεία P. Pitsillides Τrading Ltd με την οποία συνάφθηκε η αναφερόμενη γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 12/03/2001 και η οποία περιείχε την αναφερόμενη ρήτρα διαιτησίας. Η παρούσα αγωγή δεν βασίζεται στην επίδικη γραπτή συμφωνία ημ.12/03/2001 που συνάφθηκε μεταξύ της εταιρείας P. Pitsillides Τrading Ltd και της εταιρείας Red Bull GmbH και η οποία περιείχε ρήτρα διαιτησίας αλλά αφορά προφορικές συμφωνίες, οι οποίες έγιναν μεταξύ των ως άνω διαδίκων, ήτοι μεταξύ του XXXXX Πιτσιλλίδη και της εταιρείας Red Bull GmbH και οι οποίες ουδεμία ρήτρα δικαιοδοσίας περιείχαν. Αναφέρεται επίσης τους λόγους ένστασης ότι ουδεμία παραγραφή αγώγιμου δικαιώματος υπάρχει και ότι τυχόν παραμερισμός της αγωγής θα συνιστά παραβίαση του δικαιώματος πρόσβασης του ενάγοντα στο Δικαστήριο. Την ειδοποίηση ένστασης, συνοδεύει ένορκη δήλωση του ιδίου του ενάγοντα. Σε αυτήν, επαναλαμβάνονται όλοι οι λόγοι ένστασης. Στην συνέχεια, ο ομνύοντας παρότι παραδέχεται ότι στην επίδικη συμφωνία ημ. 12.3.2001 υπάρχει ρήτρα διαιτησίας, ισχυρίζεται εντούτοις ότι η παρούσα αγωγή και οι αξιώσεις της δεν βασίζονται σε αυτήν την γραπτή συμφωνία. Είναι επίσης προφανές ότι η παρούσα δεν καταχωρήθηκε και δεν προωθείται από την P. Pitsillides Τrading Ltd αλλά από τον ίδιο προσωπικά, στη βάση προφορικών συμφωνιών που σύνηψε προσωπικά με την ως άνω εναγόμενη και τους αντιπροσώπους της για την ολοκληρωμένη εκτέλεση της γραπτής συμφωνίας. Οι συμφωνίες αυτές, έγιναν στην Κύπρο και δεν προέβλεπαν χώρα εκδίκασης ή το δίκαιο που θα εφαρμοζόταν σε περίπτωση παραβιάσεως τους και σε καμία περίπτωση δεν περιείχαν ρήτρα διαιτησίας. Ήταν περαιτέρω η θέση του ομνύοντα ότι το Εφετείο ναι μεν απόρριψε την έφεση, όμως στην απόφαση του παρέπεμψε το κάθε μέρος ξεχωριστά, εννοώντας την P. Pitsillides Trading Ltd και τον ίδιο, να προσφύγουν ενώπιον του κατάλληλου δικαστικού σώματος. Συγκεκριμένα το Εφετείο αποφάνθηκε ότι δεν εμποδίζονται οι εφεσείοντες από το να εγείρουν ισχυρισμούς σε σχέση με τη σύναψη και την παραβίαση τέτοιων συμφωνιών, ενώπιον του κατάλληλου σώματος. Είναι η θέση του ομνύοντα ότι το Εφετείο παρέπεμψε την P. Pitsillides Trading Ltd στο ορθό και κατάλληλο Δικαστικό σώμα, ήτοι στο International Chamber of Commerce στο Παρίσι αφού υπήρχε ρήτρα διαιτησίας, και τον ίδιο στο ορθό και κατάλληλο δικαστικό σώμα, το οποίο στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι τα Κυπριακά Δικαστήρια. Για τους ιδίους λόγους σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει κατά τον ομνύοντα δεδικασμένο στην ως αριθμό και τίτλο αγωγή. Στην συνέχεια, ο ομνύοντας ισχυρίστηκε ότι δεν υπάρχει καμία παραγραφή αγώγιμου δικαιώματος και ότι η επίδικη αίτηση δεν αποτελεί το ορθό δικονομικό διάβημα για προώθηση ισχυρισμού περί παραγραφής. Ως εκ τούτου, ο εν λόγω ισχυρισμός δεν μπορεί να εξεταστεί στα πλαίσια της παρούσας αίτησης. Ο ομνύων επανέλαβε τέλος την θέση ότι σε περίπτωση που εγκριθεί η αίτηση για διαγραφή της αγωγής θα παραβιαστεί το δικαίωμα του για πρόσβαση στο Δικαστήριο, το οποίο δικαίωμα υπερισχύει έναντι άλλων δικαιωμάτων και το οποίο διασφαλίζεται από το άρθρο 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς και από το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Αγορεύσεις Οι συνήγοροι αγόρευσαν από γραπτό κείμενο το οποίο παρέδωσαν στο Δικαστήριο, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους όπως εμφαίνονται στην αίτηση και ένσταση αντίστοιχα. Θα παραθέσω στην συνέχεια, σύνοψη της εκτεταμένης επιχειρηματολογίας των συνηγόρων όπως προκύπτει από τις γραπτές αγορεύσεις τους, προκειμένου να γίνουν καλύτερα κατανοητές, οι θέσεις των δύο πλευρών. Η αγόρευση για την εναγομένη - αιτήτρια Η συνήγορος τη εναγομένης - αιτήτριας στην αγόρευση της, αναφέρθηκε αρχικά στο ιστορικό της διαφοράς των διαδίκων και στην προηγούμενη αγωγή 730/2009 που καταχωρήθηκε εναντίον της εναγομένης και η οποία απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Στην συνέχεια, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι η μοναδική συμφωνία μεταξύ των μερών, είναι αυτή ημερ.12/03/2001 και ουδεμία άλλη συμφωνία συνάφθηκε είτε προφορική είτε γραπτή. Κεντρικός άξονας της παρούσας αίτησης όπως και της προγενέστερης που καταχωρήθηκε στα πλαίσια της αγωγής 730/2009, είναι πως οι ισχυριζόμενες παράλληλες συμφωνίες τις οποίες επικαλείται ο ενάγοντας, σε κάθε περίπτωση σχετίζονται και/ή απορρέουν από τη γραπτή συμφωνία ημερ.12/03/2001 για την οποία υπάρχει δεσμευτική ρήτρα παραπομπής των διαφορών σε διαιτησία στο Παρίσι. Ως εκ τούτου, εφαρμόζεται στην παρούσα η αρχή του δεδικασμένου, αφού τα εγειρόμενα ζητήματα έχουν ήδη αποφασιστεί στα πλαίσια της αγωγής 730/2009 και έχουν επικυρωθεί κατ' έφεση στα πλαίσια της έφεσης 44/
  6. Οι διάδικοι στην παρούσα διαδικασία, είναι οι ίδιοι και έχουν την ίδια ιδιότητα με την αγωγή 730/
  7. Το γεγονός πως η παρούσα αγωγή εγείρεται μόνο από τον XXXXX Πιτσιλλίδη ενώ στην αγωγή 730/2009 η αγωγή εγέρθηκε τόσο από τον ίδιο όσο και από την εταιρεία P. Pitsillides Trading Ltd, ουδεμία σημασία έχει. Ο ενάγων στην παρούσα, ήταν διάδικος και στην προηγούμενη διαδικασία και οι αξιώσεις είναι πανομοιότυπες με την αγωγή 730/2009 που παραμερίστηκε τόσο πρωτόδικα όσο και κατ' έφεση και για τους δύο ενάγοντες για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Δεν υπήρξε οποιοσδήποτε διαχωρισμός μεταξύ των δύο εναγόντων, όπως εσφαλμένα αναφέρει προς υποστήριξη των επιχειρημάτων της, η πλευρά του ενάγοντα. Κατά την συνήγορο, όταν το Εφετείο στην πιο πάνω απόφαση του αναφέρει ως obiter dicta ότι παρά το γεγονός πως οι εφεσείοντες επιχείρησαν να παρακαμφθεί η ρήτρα αλλοδαπής δικαιοδοσίας, αυτό δεν τους εμπόδιζε από το να εγείρουν τους ισχυρισμούς τους σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό παραβίαση τέτοιων συμφωνιών ενώπιον του κατάλληλου σώματος, εννοούσε ακριβώς το International Chamber of Commerce στο Παρίσι. Κατά την συνήγορο, η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι διατυπωμένη με τέτοιο ξεκάθαρο τρόπο ώστε να μην αφήνει περιθώριο οποιασδήποτε άλλης ερμηνείας. Συμπληρωματικά με τα πιο πάνω, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα σε σχέση με παράβαση της μεταξύ των μερών συμφωνίας, έχει ούτως ή άλλως παραγραφεί. Ακόμη και αν ήθελε κριθεί πως πράγματι υπήρξαν προφορικές συμφωνίες, εντούτοις από την ίδια την ένορκη δήλωση της αίτησης ημερ.10/04/2017, είναι φανερό πως ως ημερομηνία τερματισμού αυτών των συμφωνιών, ορίζεται η 07/12/
  8. Σύμφωνα με τον Περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμο του 66(I)/2012, άρθρο 7, καμιά αγωγή που αφορά σύμβαση δεν εγείρεται μετά την πάροδο έξι ετών από την ημέρα συμπλήρωσης της βάσης της αγωγής. Είναι ως εκ τούτου φανερό κατά την συνήγορο πως στην προκειμένη περίπτωση, τα 6 χρόνια μετά την ημερομηνία συμπλήρωσης της βάσης αγωγής, έχουν ήδη παρέλθει. Ήταν τέλος η θέση της συνηγόρου ότι η παρούσα αγωγή επιβάλλεται να παραμεριστεί, ενόψει του ότι πρόκειται για ξεκάθαρη προσπάθεια αναβίωσης ζητημάτων, τα οποία έχουν ήδη αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε άλλη διαδικασία και έχουν ήδη προαποφασιστεί. Σε κάθε περίπτωση, τα εγειρόμενα ζητήματα αφορούν θέματα που συνδέονται απαρέγκλιτα με τη συμφωνία διανομής ημερ. 12/03/2001, η λύση των οποίων συνδέεται άμεσα με τη ρήτρα διαιτησίας. Ως εκ τούτου, είναι δίκαιο και εύλογο όπως εκδοθεί διάταγμα παραμερισμού της αγωγής. Η αγόρευση του συνηγόρου για τον ενάγοντα - καθ' ου η αίτηση Ο συνήγορος του ενάγοντα ισχυρίστηκε ότι το γεγονός ότι οι πρόνοιες της ρήτρας διαιτησίας καλύπτουν "οποιαδήποτε διαφορά", δεν εξυπακούει κατ' ανάγκη ότι οποιαδήποτε αξίωση, έστω και αν αυτή πηγάζει από τη μη τήρηση των όρων της συμφωνίας, συνιστά και διαφορά η οποία να καλύπτεται από τις πρόνοιες της ρήτρας διαιτησίας. Για να υπάρχει "διαφορά", αυτή πρέπει να αφορά είτε στα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν την ευθύνη, ή την υποχρέωση, είτε στις νομικές επιπτώσεις των εν λόγω γεγονότων. Η επίκληση συνεπώς γενικώς και αορίστως της ύπαρξης όρου περί παραπομπής της διαφοράς σε διαιτησία δεν αποτελεί χωρίς οτιδήποτε άλλο, επαρκή και ικανοποιητικό λόγο για αναστολή της διαδικασίας. Ιδιαιτέρα στην παρούσα περίπτωση όπου ο ενάγοντας δεν είναι μέρος της σύμβασης και στηρίζει την απαίτηση του, σε παράλληλες προσωπικές συμφωνίες. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που η ρήτρα διαιτησίας ήθελε θεωρηθεί δεδομένη ήταν η θέση του συνηγόρου ότι στην παρούσα περίπτωση υπάρχουν εξαιρετικοί λόγοι που συνηγορούν στην μη εφαρμογή της ρήτρας διαιτησίας και ότι είναι ορθό και δίκαιο, η διακριτική εξουσία του Σεβαστού Δικαστηρίου, να μην ασκηθεί υπέρ της αναστολής της διαδικασίας. Οι εν λόγω λόγοι είναι οι εξής: - Οιανδήποτε δικαστική διαμάχη στο International Chamber of Commerce στο Παρίσι θα συνεπάγεται υπέρογκα ποσά εκδίκασης σε αντίθεση με τα ποσά εκδίκασης που θα χρειαστούν στα Κυπριακά Δικαστήρια. - Στο International Chamber of Commerce δεν παρέχεται η ευχέρεια και/ή δυνατότητα σε φυσικά πρόσωπα να λάβουν μέρος, παρά μόνο σε νομικά πρόσωπα. - Ο ενάγοντας βρίσκεται στην Κύπρο. - Οι προφορικές συμφωνίες συνομολογήθηκαν στην Κύπρο. - Οι προφορικές συμφωνίες είχαν ως τόπο εκτελέσεως την Κύπρο. - Οι υπηρεσίες που προσφέρθηκαν από τον ενάγοντα στην εναγόμενη προσφέρθηκαν στην Κύπρο και αυτές που συμφωνήθηκε να προσφέρονταν μελλοντικά θα προσφέρονταν στην Κύπρο. - Αν όχι όλοι οι μάρτυρες, σχεδόν όλοι βρίσκονται στην Κύπρο. - Όλο το μαρτυρικό υλικό βρίσκεται στην Κύπρο. Ο συνήγορος ισχυρίστηκε στην συνέχεια ότι αφού δεν υπήρξε συμφωνία για δικαιοδοσία οποιασδήποτε χώρας ή οποιουδήποτε Δικαστηρίου στις προφορικές συμφωνίες μεταξύ των διαδίκων, τότε εφαρμόζεται στην παρούσα ο Κανονισμός (ΕΚ) αρ.44/01, Κεφ.2, Τμήμα 2, άρθρο 5, που δίδει δικαιοδοσία στα Κυπριακά Δικαστήρια να εκδικάσουν την παρούσα αγωγή. Ο συνήγορος αρνήθηκε τους ισχυρισμούς περί δεδικασμένου, αναφέροντας ότι το Εφετείο παρέπεμψε το κάθε μέρος ξεχωριστά, εννοώντας την εταιρεία P. Pitsillides Trading Ltd και τον ενάγοντα, ενώπιον του κατάλληλου Δικαστικού σώματος. Όσον δε αφορά τον ενάγοντα, το κατάλληλο δικαστικό σώμα, είναι σαφώς κατά τον συνήγορο το παρόν Δικαστήριο. Οι δε απαιτήσεις του στην παρούσα δεν σχετίζονται με την επίδικη συμφωνία που συνήψε η εναγομένη με την εταιρεία P. Pitsillides Trading Ltd. Στη συνέχεια, ο συνήγορος ανέφερε ότι η εκτέλεση των επίδικων προφορικών συμφωνιών έπρεπε να γίνει στην Κύπρο και οι υπηρεσίες που παρασχέθηκαν στην εναγομένη παρασχέθηκαν στη Κύπρο όπως και η εξόφληση για τις εν λόγω υπηρεσίες. Επομένων, η χώρα που μπορεί να διευκολύνει την εκδίκαση των διαφορών της παρούσας αγωγής είναι η Κύπρος όπως προβλέπεται και από τα κριτήρια του κανονισμού (ΕΚ) αρ.44/01, Κεφ.2, Τμήμα 2, άρθρο
  9. Ήταν ακόμη η θέση του συνηγόρου ότι σε περίπτωση που παραμεριστεί η παρούσα αγωγή θα παραβιαστεί το δικαίωμα πρόσβασης του ενάγοντα στο Δικαστήριο. Υπερισχύει κατά τον συνήγορο στην παρούσα περίπτωση, το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο, το οποίο διασφαλίζεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Νομική πτυχή Η διαταγή για επίδοση του κλητηρίου στο εξωτερικό, εκδίδεται μετά από μονομερή αίτηση του ενάγοντα. Διαφυλάσσεται όμως στον εναγόμενο το δικαίωμα να ακουστεί, χάριν της φυσικής δικαιοσύνης και να ζητήσει τον παραμερισμό του διατάγματος (βλ. S.P.P. Projects Ltd v. Integral Equipment Sarl

(1993)1 ΑΑΔ 762). Στα πλαίσια του αιτήματος για παραμερισμό του διατάγματος, μπορεί να αμφισβητηθούν τόσο τα γεγονότα που το στοιχειοθετούν όσο και η δικαιοδοτική του βάση. Το δικαίωμα κατοχυρώνεται από την Δ.16 Θ.9, η οποία έχει ως εξής:
  1. A defendant before appearing shall be at liberty, without obtaining an order to enter or entering a conditional appearance, to take out a summons to set aside the service upon him of the writ or of notice of the writ, or to discharge the order authorizing such service. Σε ελεύθερη μετάφραση:
  2. Ένας εναγόμενος πριν εμφανιστεί θα είναι ελεύθερος, χωρίς να πετύχει διάταγμα καταχώρησης ή να καταχωρήσει εμφάνιση υπό όρους, να υποβάλει αίτηση δια κλήσεως για ακύρωση της επίδοσης του κλητηρίου που του έγινε ή για ακύρωση του διατάγματος που εξουσιοδοτεί τέτοια επίδοση». Η πιο πάνω διάταξη αντιστοιχεί στην Order 12 Rule 30 των παλαιών αγγλικών θεσμών και ως εκ τούτου η αγγλική νομολογία επί του θέματος είναι καθοδηγητική. Μελετώντας προσεχτικά τις πρόνοιες της προαναφερόμενης διάταξης και αντλώντας καθοδήγηση από σχετική νομολογία, διαπιστώνω ότι το ζήτημα αυτό, μπορεί να προσεγγιστεί από τον εναγόμενο με τους εξής τρείς τρόπους:
  3. Χωρίς καν να εμφανισθεί δηλαδή πριν να καταχωρήσει κανονική και χωρίς όρους εμφάνιση (unconditional appearance), δικαιούται να αιτηθεί από το Δικαστήριο με αίτηση δια κλήσεως, τον παραμερισμό της επίδοσης σε αυτόν του κλητηρίου εντάλματος ή της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος ή να ζητήσει την ακύρωση του διατάγματος που εξουσιοδοτεί τέτοια επίδοση. Αυτή είναι και η έννοια της φράσης «without obtaining an order to enter or entering unconditional appearance».
  4. Να καταχωρήσει χωρίς άδεια του Δικαστηρίου εμφάνιση υπό αίρεση ή υπό διαμαρτυρία και είτε ταυτόχρονα είτε το ταχύτερο δυνατό και προτού προβεί σε οποιοδήποτε νέο δικονομικό ή άλλο διάβημα στη διαδικασία (fresh step in the action) να καταχωρήσει αίτηση δια κλήσεως για παραμερισμό της επίδοσης σ' αυτόν του κλητηρίου εντάλματος ή της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος ή να ζητήσει την ακύρωση του διατάγματος που εξουσιοδοτεί τέτοια επίδοση.
  5. Εναλλακτικά, η διαμαρτυρία του εναγομένου ως προς το κλητήριο ένταλμα που καταχωρείται εναντίον του, μπορεί να εκδηλωθεί κατόπιν εξασφάλισης άδειας του Δικαστηρίου μέσω σχετικής μονομερούς αίτησης για εμφάνιση υπό αίρεση με την ταυτόχρονη λήψη οδηγιών από το Δικαστήριο για καταχώρηση αίτησης παραμερισμού του κλητηρίου εντάλματος εντός τακτού χρονικού διαστήματος. Νοείται ότι οποιαδήποτε ενέργεια επιλεγεί, αυτή θα πρέπει να εκδηλωθεί προτού καταχωρηθεί κανονικό σημείωμα εμφάνισης. Η φράση «before appearing» σημαίνει τον χρόνο πριν την καταχώρηση ανεπιφύλακτης και χωρίς όρους εμφάνισης (unconditional appearance), η οποία στην ουσία αποτελεί αποποίηση του δικαιώματος του εναγομένου να αμφισβητήσει την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος σε αυτόν. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το The Annual Practice 1958, στην σελίδα 197: «Before appearing. - This means before entering an unconditional appearance. After unconditional appearance it is too late to object to any irregularity in the service or issue of the writ of which the defendant had knowledge, for appearance is a fresh step within O.70 r.
  6. » Αναφορικά με τις ουσιαστικές προϋποθέσεις για επίδοση στο εξωτερικό, στην Δ.6 Θ.1 καθορίζονται οι κατηγορίες υποθέσεων για τις οποίες παρέχεται η εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει την επίδοση κλητηρίου ή ειδοποίησης κλητηρίου εκτός δικαιοδοσίας. Επιπλέον στην Δ.6 Θ.4, αναφέρεται ότι ο ενάγων πρέπει να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία με ένορκη δήλωση που να το ικανοποιεί ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή αιτία αγωγής (prima facie good cause of action) και ότι η υπόθεση είναι κατάλληλη (proper) για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Η Δ.6 Θ.4 έχει ως ακολούθως:
  7. Every application for leave to serve a writ of summons or notice thereof on a defendant out of Cyprus shall be supported by affidavit or other evidence satisfying the Court or Judge that the plaintiff has prima facie a good cause of action and showing in what place or country such defendant is or probably may be found, and whether such defendant is a British subject or not, and the grounds upon which the application is made; and no such leave shall be granted unless it shall be made sufficiently to appear to the Court or Judge that the case is a proper one for service out of Cyprus under this Order. Είναι σαφές από τα πιο πάνω ότι οι διατάξεις της Δ.6 θ.1 δεν αφορούν μόνο την επίδοση αλλά σχετίζονται και με την επέκταση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου σε πρόσωπα που κατοικούν στο εξωτερικό με την έννοια ότι είναι αναγκαίο να αποδειχθεί καλή αιτία αγωγής. Στην υπόθεση Amathus Ltd n Concord Liners κα
(1993)1 Α.Α.Δ 1030, λέχθηκε ότι η πίστη αφ' εαυτής για ύπαρξη καλής υπόθεσης από τον ομνύοντα δεν αρκεί. Επιβάλλεται η στοιχειοθέτηση της με μαρτυρία. Από την άλλη, το Δικαστήριο στην εξέταση αιτήματος για επίδοση κλητηρίου στο εξωτερικό δεν αποφασίζει την ουσία της αγωγής και κατά πόσον ο ενάγων δικαιούται στις αιτούμενες με την αγωγή θεραπείες. Η εξουσία του Δικαστηρίου περιορίζεται στην εξέταση, του κατά πόσον αποδεικνύεται εκ πρώτης όψεως υπόθεση όπως προκύπτει από την μαρτυρία που προσκομίζεται στις ένορκες δηλώσεις. Σχετική είναι και η υπόθεση Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd v Fiat Auto Spa
(2000)1Α Α.Α.Δ 447, στην οποία λέχθηκαν μεταξύ άλλων και τα εξής: «Η ύπαρξη των προϋποθέσεων για την χορήγηση αδείας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας πρέπει να τεκμηριώνεται με την προσαγωγή ανάλογης μαρτυρίας και δεν αρκεί η επίκληση γνώμης για την ύπαρξη των αναγκαίων δεδομένων, ούτε, ασφαλώς η απλή γενική και συμπερασματική αναφορά ότι οι προϋποθέσεις συντρέχουν» Στην υπόθεση GCC Computers Ltd ν. Penril Datacom Ltd
(2000)1Γ Α.Α.Δ 1584, λέχθηκε ότι το βάρος απόδειξης της ύπαρξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, το έχει ο ενάγοντας καθ' όλη την διάρκεια της διαδικασίας ακύρωσης της επίδοσης. Επαναλήφθηκε επίσης ότι η ορθή νομική θέση είναι ότι σε αιτήσεις τέτοιου είδους, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει κατά πόσο ο ενάγων θα πετύχαινε στην αγωγή του, αλλά περιορίζεται ουσιαστικά στην ανεύρεση μιας εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, με βάση πάντοτε τη μαρτυρία που έχει ενώπιον του υπό μορφή ενόρκων δηλώσεων. Επιπλέον σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση, αν το Δικαστήριο κρίνει ότι έχει αποδειχθεί καλή και συζητήσιμη υπόθεση που εμπίπτει στα πλαίσια μιας από τις υποπαραγράφους της Δ.6 Θ.1 τότε θα αποφανθεί ότι καλώς εκδόθηκε το διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Αν όμως από την άλλη αυτά τα στοιχεία αποδεικνύονται τελικώς αβάσιμα, το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να ακυρώσει το διάταγμα επίδοσης. Σχετική είναι και η υπόθεση Her Brit. Maj. Secr. of State for Def. ν. A. P. Lanitis Investments Ltd
(1999)1Β Α.Α.Δ 995,1003, στην οποία λέχθηκαν μεταξύ άλλων και τα εξής: « Χρειάζεται πάντως εύλογη μαρτυρία από την οποία να προκύπτει η ύπαρξη αγώγιμου δικαιώματος: βλ. Hentelryck v. William Lyall Shipbuilding Co Ltd [1921] 1 A.C. 698, στη σελ. 701. Και μάλιστα με πληρότητα. Όπως επεσήμανε ο Ιωσηφίδης, Δ. στη George D. Counnas and Sons Ltd ν. Zim Israel Navigation Co. Ltd and Another
(1963)2 C.L.R. 266,268: "the plaintiff has to state in the affidavit or affidavits in support of his application the entire set of facts founding the enforceable right". Το κριτήριο είναι αντικειμενικό, με την έννοια ότι δεν αποφαίνεται το Δικαστήριο αναφορικά με την αξία της μαρτυρίας. Έγινε επίσης παραπομπή στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Sekavin S.A. ν. Ship «Platon Ch
(1981)1 C.L.R. 297, 300. « . . . the disclosure of a cause of action is solely dependent on the objective implications of the facts set forth in the affidavit and not on the examination on the merits of the factual situation. Belief in the existence of a cause of action is not of itself sufficient. The facts must give rise to the existence of a prima facie or arguable case in order for the Court to exercise its discretion in favor of the proponent of service outside jurisdiction. » Τέλος, έχει νομολογηθεί ότι η αίτηση για παραμερισμό της σφράγισης και της επίδοσης του κλητηρίου, θα πρέπει να καταχωρείται στα πλαίσια της αγωγής. Με την πιο πάνω διαδικασία κατ' ουσίαν, είναι η τύχη της αγωγής που κρίνεται και ως εκ τούτου, η σχετική αίτηση πρέπει να εντάσσεται στο πλαίσιο της (βλ. El Sayegh v. Credit Suisse
(1996)1 Α.Α.Δ. 836). Σε ό,τι αφορά τον κανόνα του δεδικασμένου, όπως έχει νομολογηθεί απαιτείται για την εφαρμογή του, η απόδειξη των πιο κάτω: · προηγούμενη τελεσίδικη απόφαση · ταύτιση των διαδίκων · ταύτιση της ιδιότητας των διαδίκων · ταύτιση επίδικων θεμάτων. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Ανδρέας Νικολάου Μιχαήλ v. Μιχαήλ Σκουτελλάς
(2008)1 Α.Α.Δ 1125, Μιχαήλ Θεοδώρου v. Αντρέας Γεωργίου Μάντη
(2010)1 Α.Α.Δ. 1036 αλλά και το πιο κάτω απόσπασμα από τον Halbury's Laws of England 3η έκδοση τόμος 15, παρ.336 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Estoppel of record or quasi of record arises where an issue of fact has been judicially determined in a final manner between the parties by a tribunal having jurisdiction, concurrent or exclusive, in the matter, and the same issue comes directly in question in subsequent proceedings between the same parties". Η αρχή του δεδικασμένου (res judicata) καθιερώθηκε σύμφωνα με την νομολογία με στόχο την αποτροπή του φαινομένου να υποχρεωθεί ένας διάδικος να προστατεύσει τον εαυτό του δύο φορές για το ίδιο θέμα. Δυνάμει της πιο πάνω αρχής, οι διάδικοι εμποδίζονται από το να εγείρουν εκ νέου ζητήματα για τα οποία το Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί. Η αρχή ισχύει όχι μόνο στα ζητήματα που αποφασίστηκαν αλλά και σε αυτά που θα μπορούσαν να εγερθούν στην προηγούμενη διαδικασία. Το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση K.S.R. Commercio S.A. κ.α. v. Bluecoral Navigation Ltd
(1995)1 A.A.Δ 309 ανέφερε χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «Σαν θέμα γενικής πολιτικής του δικαίου, η παράλειψη διαδίκου να εγείρει σε προηγούμενη δικαστική διαδικασία στα δικογραφήματα του ή την επιχειρηματολογία που ανέπτυξε, ή να προσκομίσει μαρτυρία αναφορικά με οτιδήποτε θα μπορούσε να στηρίζει την υπόθεση ή υπεράσπιση του, δεν δικαιολογεί ούτε επιτρέπει νέο δικαστικό αγώνα με αντικείμενο, ό,τι παραλείφθηκε. Αυτό θα σήμαινε την τμηματική εκδίκαση των διαφορών κατ' επιλογήν του διαδίκου και τη διαιώνιση τους. ΄Έτσι, η αρχή της τελεσιδικίας, που είναι κοινωνικά επιβεβλημένη, θα υφίστατο καίριο πλήγμα». Επιπλέον, στην Παμπορίδης v. Κτηματικής Τραπέζης Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 670, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σημαντικά: «.δεδικασμένο δημιουργείται όχι μόνο σε σχέση με όσες αξιώσεις περιλήφθηκαν στην πρώτη αγωγή αλλά και σε σχέση με εκείνες που μπορούσαν να προβληθούν ως ενταγμένες στο πλαίσιο του αρχικού αντικειμένου της αντιδικίας, αλλά δεν προβλήθηκαν. Είναι θεμελιωμένο πως αυτή η προέκταση ισχύει και ως προς τις δύο εκφάνσεις του δεδικασμένου δηλαδή και για κώλυμα αναφορικά με την αιτία της αγωγής και για κώλυμα αναφορικά με επίδικο θέμα.» Στο σύγγραμμα των Τάκη Ηλιάδη & Νικόλα Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης. Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές», Hippasus Publishing, Λευκωσία 2014, σελ. 914 , 921- 936, αναφέρονται χαρακτηριστικά τα πιο κάτω; « Η τελεσιδικία των διαφορών μεταξύ των διαδίκων, αποτελεί βασική πτυχή στην πολιτική του δικαίου (Impregilo SPA v Damiatta Shipping Co Ltd και Άλλων
(2003)1(Α) ΑΑΔ 1). Ως εκ τούτου, όταν ο διάδικος παραλείψει (λόγω αμέλειας, απροσεξίας, ατυχήματος ή άλλως πως), να προβάλει είτε με δικόγραφα είτε με την παρουσίαση μαρτυρίας, οτιδήποτε θα μπορούσε να υποστηρίξει τις εισηγήσεις του, κωλύεται κατά κανόνα από το να προβάλει μετέπειτα το ίδιο θέμα σε μια νέα δικαστική διαδικασία (Henderson v Henderson (1843-60) All ER Rep 378). Αυτό συμβαίνει διότι διαφορετικά η δικαστική διαδικασία θα διαιωνιζόταν κατ' επιλογήν των διαδίκων με τμηματική εκδίκαση των αντιδικιών τους (KSR Comercio E Industria De Papel SA και Άλλοι ν Bluecoral Navigation Limited
(1995)1 ΑΑΔ 309), στη βάση απεριόριστων δικονομικών και ουσιαστικών προσχημάτων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που ισοδυναμούν με συγκεκαλυμμένη έφεση εναντίον της πρωτόδικης απόφασης (JointStock Company 'Aeroflot- Russian Airlines v Berezovsky & Another
(2014)EWCA Civ 20, Varniene v Lithuania
(2013)ECHR 1119.» Συμπεράσματα Από προσεκτική μελέτη όλου του υλικού που τέθηκε ενώπιον μου, προκύπτει ότι εφαρμόζονται στην παρούσα οι αρχές του δεδικασμένου. Στην αγωγή 730/2009 του Ε.Δ Λευκωσίας (τεκμ.3 της αίτησης), ο ενάγων στην παρούσα εμφανιζόταν ως ενάγοντας
  1. Η ενάγουσα 1 P. Pitsillides Trading Ltd, ζητούσε αποζημιώσεις για απώλεια πελατείας δυνάμει παράβασης της συμφωνίας διανομής αλλά και δυνάμει παράβασης των κατ' ισχυρισμό παραλλήλων συμφωνιών. Τις ίδιες αποζημιώσεις για παράβαση παράλληλων συμφωνιών ζητούσε και ο ενάγοντας στην παρούσα, ο οποίος περαιτέρω ζητούσε και συγκεκριμένο ποσό ως αποζημιώσεις για απώλεια καριέρας. Ο πιο πάνω απαιτήσεις, απορρίφθηκαν τόσον πρωτόδικα από το Επαρχιακό Δικαστήριο όσον και από το Εφετείο στην Πολιτική Έφεση 44/10 αφού κρίθηκε ότι ενέπιπταν εντός της ρήτρας διαιτησίας που συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών. Ειδικότερα για τις παράλληλες συμφωνίες που και στην παρούσα αγωγή επικαλείται ο ενάγων, αναφέρθηκε ότι αν και εφόσον συνομολογήθηκαν δεν μπορούσαν να διαχωριστούν από την γραπτή συμφωνία διανομής ούτε να στηρίξουν αυτόνομες απαιτήσεις, ανεξάρτητες από την εν λόγω συμφωνία. Κρίθηκε δε ότι το ίδιο ίσχυε και για τους δύο εναγομένους. Προσεκτική μελέτη των απαιτήσεων της παρούσα αγωγής, καταδεικνύει ότι αυτές στηρίζονται στα ίδια επιχειρήματα για παράλληλες συμφωνίες και απώλεια καριέρας, τα οποία απορρίφθηκαν τόσο σε πρώτο όσον και δεύτερο βαθμό από το Δικαστήριο. Η αναφορά του Εφετείου σε άλλα δικαστικά βήματα στα οποία θα μπορούσαν να προσφύγουν οι ενάγοντες, είναι σαφές ότι εννοεί την διαιτητική διαδικασία και όχι το παρόν Δικαστήριο. Αν η θέση του Εφετείου ήταν ότι η απαίτηση του ενάγοντα μπορεί να εκδικαστεί από το παρόν Δικαστήριο, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να γίνει αποδεκτή η διαγραφή της αγωγής 730/2009, η οποία θα μπορούσε να αφεθεί από το Εφετείο να συνεχίσει ενώπιον ου Επαρχιακού Δικαστηρίου μόνο για τον ενάγοντα στην παρούσα. Αντιθέτως, είναι σαφές από την απόφαση Εφετείου στην πολιτική έφεση 44/10 ότι η ρήτρα διαιτησίας αφορούσε όχι μόνον τις απαιτήσεις της εταιρείας P. Pitsillides Trading Ltd αλλά και αυτές του ενάγοντα στην παρούσα αφού κρίθηκε ότι οι κατ' ισχυρισμό παράλληλες συμφωνίες δεν θα μπορούσαν να διαχωριστούν από την γραπτή συμφωνία διανομής. Είναι επίσης σαφές ότι με την παρούσα αγωγή του, ο ενάγων προβάλει τις ίδιες απαιτήσεις με αυτές που προέβαλε στην αγωγή 730/
  2. Αλλά ακόμη και να προβάλλονταν διαφορετικές απαιτήσεις με την παρούσα αγωγή και πάλιν ισχύει η αρχή του κωλύματος λόγω δεδικασμένου. Σύμφωνα με την προαναφερθείσα νομολογία, η αρχή του δεδικασμένου ισχύει όχι μόνο στις αξιώσεις που περιλήφθηκαν στην αρχική αγωγή αλλά και σε αυτές που θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν ως ενταγμένες στο πλαίσιο του αρχικού αντικειμένου της αντιδικίας. Είναι σαφές από τα πιο πάνω ότι ο ενάγων κωλύεται λόγω δεδικασμένου να προωθεί την παρούσα αγωγή. Αλλά ακόμα και να μην αποδεικνύετο το κώλυμα λόγω δεδικασμένου, το γεγονός ότι στην σύμβαση διανομής υπάρχει συμβατική ρήτρα διαιτησίας, καταδεικνύει κατά την κρίση μου από μόνο του ότι ο ενάγων δεν απέδειξε ότι έχει καλή βάση αγωγής στην παρούσα υπόθεση, η οποία να δικαιολογεί την σφράγιση του κλητηρίου και την έκδοση διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας. Ενόψει αυτής της διαπίστωσης δεν θεωρώ σκόπιμο να εξετάσω στο στάδιο αυτό, το ζήτημα της παραγραφής του αγωγίμου δικαιώματος που επικαλέστηκε η εναγομένη στην αίτηση της. Ως αποτέλεσμα, το εκδοθέν μονομερώς στις 21/02/2017 διάταγμα για σφράγιση και καταχώρηση του κλητηρίου εντάλματος στην παρούσα αγωγή, παραμερίζεται και ακυρώνεται. Ομοίως, το κλητήριο ένταλμα ημ. 24.3.17 αλλά και το εκδοθέν μονομερώς διάταγμα ημ. 3.5.17 για επίδοση της ειδοποίησης του κλητηρίου στο εξωτερικό, επίσης ακυρώνονται. Για τους ιδίους λόγους, η παρούσα η αγωγή απορρίπτεται λόγω δεδικασμένου που προκύπτει από την τελεσίδικη επίλυση των ίδιων επιδίκων θεμάτων, στην αγωγή 730/2009 και την πολιτική έφεση 44/
  3. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, ως και τα μέχρι σήμερα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης - αιτήτριας και εναντίον του ενάγοντα - καθ' ου η αίτηση ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.