ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ κ.α., Αρ. Αίτησης - Έφεσης: 520/17, 12/3/2019

(2), 8 και 9, Δ.57 Θ.2 και Δ.64, στους περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Κανονισμούς του 1956 Κ.17, στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/1965, άρθρα 12Α, 16, 17, 18, 19, 21 ως 36, μέρος VΙ, VΙΑ, VΙΒ, 51, 53

(4), στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφάλαιο 224, άρθρα 80 και 81, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, στα άρθρα 23, 25, 26, 28, 29, 30, 35, 152, 158 και 179 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, επί των κανόνων της επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες, στη διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η επίδικη αίτηση φαίνονται στη σχετική ένορκη δήλωση της κας XXXXX Παπαδοπούλου, στην οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: εργάζεται ως δικηγόρος στο γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, γνωρίζει καλά τα γεγονότα της υπόθεσης και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Είναι αναγκαία η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης για να απαντηθούν οι ισχυρισμοί περί εμπρόθεσμης καταχώρησης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης/έφεσης, καθώς και της ημερομηνίας παραλαβής της επιστολής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ημερομηνίας 1.8.2017 από την αιτήτρια/εφεσείουσα. Συγκεκριμένα θα πρέπει να απαντηθούν οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στην παράγραφο 3 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του κ. Ανδρέα Βανέζη, ήτοι ότι το αντικείμενο με αριθμό RN117994961CY δεν φαίνεται να σχετίζεται και να αφορά ή να συνδέεται με την προσβληθείσα απόφαση του καθ' ου η αίτηση 1, ημερομηνίας 1.8.

1. Τούτο διότι, ως ισχυρίζεται ο ως άνω ενόρκως δηλών, όταν προέβηκε σε ηλεκτρονική έρευνα στο διαδίκτυο στον ιστότοπο των Κυπριακών Ταχυδρομείων στις 25.10.2017, υπήρχε καταχώρηση ότι το εν λόγω αντικείμενο δεν είχε παραδοθεί. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι κατά τη μελέτη του φακέλου που τηρείται στα γραφεία τους, διαπίστωσε ότι μετά την καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ζητήθηκε από το Τμήμα Ταχυδρομικών Υπηρεσιών πληροφόρηση και περαιτέρω διευκρίνιση όσο αφορά την παραλαβή του ως άνω αναφερόμενου αντικειμένου από την αιτήτρια/εφεσείουσα και το αποτέλεσμα της ηλεκτρονικής έρευνας αναφορικά με την παραλαβή του. Λόγω του ότι οι πληροφορίες αυτές δεν είναι εις γνώση του προσώπου το οποίο καταχώρησε την ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση του καθ' ου η αίτηση 1 στην κυρίως αίτηση ημερομηνίας 5.9.2017, θεωρεί φρόνιμο όπως η προτιθέμενη να καταχωρηθεί συμπληρωματική ένορκη δήλωση υπογραφεί από αρμόδιο λειτουργό του Τμήματος Ταχυδρομικών Υπηρεσιών. Αντίγραφο της εν λόγω συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης επισύναψε ως τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την επίδικη αίτηση. Στην προτιθέμενη να καταχωρηθεί συμπληρωματική ένορκη δήλωση ορκίζεται ο κ. XXXXX Παντοπώλης, Ανώτερος Ταχυδρομικός Λειτουργός στο Τμήμα Ταχυδρομικών Υπηρεσιών. Ισχυρίζεται τέλος ότι συντρέχει καλός λόγος για να επιτραπεί η καταχώρηση της αιτούμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση 1, επειδή με αυτή θα παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου ολοκληρωμένη εικόνα αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΤΡΙΑΣ/ΕΦΕΣΕΙΟΥΣΑΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 9.11.2018 Στην επίδικη αίτηση του καθ' ου η αίτηση 1, ημερομηνίας 3.10.2018, η αιτήτρια/εφεσείουσα καταχώρησε ένσταση στις 9.11.
2. Με την ένστασή της επικαλείται 20 λόγους για τους οποίους είναι η θέση της ότι η αίτηση για καταχώρηση συμπληρωματικής και/ή πρόσθετης και/ή απαντητικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση 1 πρέπει να απορριφθεί. Οι προβαλλόμενοι λόγοι μεταξύ άλλων είναι οι ακόλουθοι: η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, δεν αποκαλύφθηκαν επαρκείς λόγοι που να καταδεικνύουν την αναγκαιότητα έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση περιέχει αόριστους, ασαφείς και ανυποστήρικτους ισχυρισμούς με αποτέλεσμα να μην καταδεικνύεται η αναγκαιότητα έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Δεν στοιχειοθετείται καμιά εξαιρετική ή ειδική περίσταση και ή καλός λόγος για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων ούτε γίνεται επίκληση τέτοιων ειδικών ή εξαιρετικών περιστάσεων και ή καλού λόγου. Η μη παρουσίαση και/ή προσκόμιση από τον αιτητή του αναφερομένου και/ή αναγραφόμενου στην προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση τεκμηρίου, ως η νομολογία και η ορθή πρακτική επιβάλλουν, καθιστούν την υπό κρίση αίτηση ασαφή, αόριστη και γενική. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει όλο το απαραίτητο υλικό το οποίο του επιτρέπει να αξιολογήσει τους ισχυρισμούς κάθε πλευράς και να αποφασίσει την κυρίως αίτηση/έφεση, ημερομηνίας 5.9.2017, με αποτέλεσμα η επίδικη αίτηση να είναι έκδηλα καταχρηστική, εκδικητική και άνευ αντικειμένου. Προβάλλονται επίσης ως λόγοι ότι τα επιζητούμενα διατάγματα δεν είναι αναγκαία για σκοπούς περάτωσης της παρούσας υπόθεσης, ο αιτητής κακόπιστα και/ή καταχρηστικά επιδιώκει να καλύψει και/ή να διορθώσει τα ηθελημένα κενά στην υπόθεση του και/ή επιδιώκει να εισαγάγει ισχυρισμούς οι οποίοι μπορούσαν και ήταν δυνατόν να προβλεφθούν προηγουμένως. Η αίτηση αποτελεί προσπάθεια κωλυσιεργίας και συνεπακόλουθα κατάχρηση της διαδικασίας εκ μέρους του αιτητή, είναι καταχρηστική και καταχωρήθηκε με υπέρμετρη και/ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση, είναι παράτυπη, ανυπόστατη και άνευ αντικειμένου αφού αυτό που επιδιώκει ο αιτητής είναι να συλλέξει και/ή να συμπληρώσει και/ή να εκμαιεύσει μαρτυρία. Η ένσταση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.48 Θ.Θ.1, 2, 3, 4

(2), 8 και 9, Δ.57 Θ.2 και Δ.64, στους περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Κανονισμούς του 1956 Κ.17, στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/1965, άρθρα 12Α, 16, 17, 18, 19, 21 ως 36, μέρος VΙ, VΙΑ, VΙΒ, 51, 53

(4), στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφάλαιο 224, άρθρα 80 και 81, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, στα άρθρα 23, 25, 26, 28, 29, 30, 35, 152, 158 και 179 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, επί των κανόνων της επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες, στη διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η εν λόγω ένσταση φαίνονται στη σχετική ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Βανέζη, στην οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: από τη νομική συμβουλή την οποία έλαβε από τους δικηγόρους του, πληροφορείται ότι η εν λόγω αίτηση πρέπει να απορριφθεί καθότι δεν συντρέχει κανένας καλός λόγος και/ή εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Ισχυρίζεται ειδικότερα ότι δεν αποκαλύπτεται, ούτε συγκεκριμενοποιείται, ούτε εξειδικεύεται οποιοσδήποτε καλός λόγος και/ή εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων ούτε και γίνεται επίκληση τέτοιων καλών λόγων ή περιστάσεων. Τα αιτούμενα διατάγματα δεν μπορούν να εκδοθούν καθότι σκοπός της προτιθέμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι η απάντηση των ισχυρισμών που περιέχονται στη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή του ημερομηνίας 18.5.2018. Αυτό δεν αποτελεί καλό λόγο για να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Ισχυρίζεται επίσης ότι οι ισχυρισμοί που ο αιτητής επιθυμεί να παραθέσει με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση αποτελούν επαναδιατύπωση αχρείαστων και άρα ανεπίτρεπτων επαναλήψεων των αρχικών ισχυρισμών που περιλαμβάνονται στην ένσταση του αιτητή ημερομηνίας 22.2.2018 δεν θα εξυπηρετήσουν τη διαδικασία αλλά αντιθέτως θα περιπλέξουν τα επίδικα ζητήματα και επιδιώκουν να καλύψουν ηθελημένα κενά στην αρχική ένορκη δήλωση του, να πλήξουν την αξιοπιστία της μαρτυρίας της τράπεζας και να καλέσουν το Δικαστήριο να αξιολογήσει και να προβεί σε ευρήματα αξιοπιστίας, κάτι το οποίο είναι ανεπίτρεπτο στα στενά πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Ισχυρίζεται ακόμα ότι η επίδικη αίτηση πρέπει να απορριφθεί και για τον πρόσθετο λόγο ότι το αναφερόμενο να καταχωρηθεί ως τεκμήριο 1 στην προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση δεν επισυνάφθηκε σε αυτή, κατά παράβαση των όσων η νομολογία και η ορθή πρακτική επιβάλλουν. Αυτή η παράλειψη, κατά τον ισχυρισμό του, καθιστά την επίδικη αίτηση ασαφή, αόριστη και γενική με αποτέλεσμα να παραμένει άγνωστο προς το Δικαστήριο και την τράπεζα το ακριβές περιεχόμενο της επιζητούμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι σε περίπτωση που εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα προκληθούν περαιτέρω έξοδα, εφόσον πιθανότατα η τράπεζα θα πρέπει να καταχωρήσει απαντητική ένορκη δήλωση, πράγμα το οποίο θα καθυστερήσει ακόμα περισσότερο την εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης/έφεσης. Ισχυρίζεται τέλος, ότι οι ένορκες δηλώσεις οι οποίες καταχωρήθηκαν από τους διάδικους είναι μακροσκελείς και εμπεριστατωμένες και αποτελούν επαρκή ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία και δεν είναι απαραίτητη η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Η ΑΚΡΟΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Η ακρόαση της επίδικης αίτησης προχώρησε χωρίς να αντεξεταστεί οποιοδήποτε από τα πρόσωπα τα οποία ορκίστηκαν στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Οι δικηγόροι των διαδίκων προς υποστήριξη των θέσεων τους ετοίμασαν ο καθένας γραπτό κείμενο με τις εισηγήσεις του το οποίο παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Η κα Τσαγκάρη εκ μέρους του αιτητή στην επίδικη αίτηση, με αναφορά σε σχετική επί του θέματος νομολογία, εισηγήθηκε ότι αφού αποκαλυφθεί «καλός λόγος» η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκηθεί υπέρ της παροχής άδειας για καταχώρηση της αιτούμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο εξετάζει το αίτημα σε συνάρτηση με τη φύση της αίτησης και ότι στην παρούσα περίπτωση η συμπληρωματική ένορκη δήλωση αφορά την κυρίως αίτηση και όχι οποιανδήποτε ενδιάμεση διαδικασία. Σύμφωνα δε με την εισήγηση της και τον Κ.10

(3)των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956, η ακρόαση της υπόθεσης θα διεξαχθεί επί των ενόρκων δηλώσεων που στηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα οι οποίες αποτελούν τη μαρτυρία την οποία θα εξετάσει το Δικαστήριο για να καταλήξει σε ευρήματα επί των γεγονότων. Ο κ. Καλλένος από την άλλη, επίσης με παραπομπή σε σχετική επί του θέματος νομολογία, εισηγήθηκε ότι η απάντηση και αντίκρουση ισχυρισμών της αιτήτριας/εφεσείουσας καθώς και η επανάληψη αρχικών ισχυρισμών και η παράθεση ανεπίτρεπτης ή άσχετης με τα επίδικα ζητήματα της διαδικασίας μαρτυρίας δεν αποτελούν καλό λόγο για να δοθεί η σχετική άδεια του Δικαστηρίου για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Εισηγήθηκε ότι με την προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιδιώκεται η επανάληψη αρχικών ισχυρισμών οι οποίοι δεν θα εξυπηρετήσουν τη διαδικασία αλλά αντιθέτως θα περιπλέξουν τα επίδικα ζητήματα. Εισηγήθηκε επίσης ότι απουσιάζει οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να καταδεικνύει την ύπαρξη συγκεκριμένων και/ή καλών λόγων και/ή ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Εισηγήθηκε τέλος ότι η παρούσα αίτηση είναι προϊόν μεταγενέστερης σκέψης του αιτητή και ότι η επί του θέματος νομολογία είναι σαφής ότι δεν υπάρχει καμιά πρόνοια στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας για καταχώρηση απαντητικής συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σχετικοί με το υπό κρίση θέμα είναι ο Κ.10

(3)των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 (622/1956) και η Δ.48 Θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το περιεχόμενό τους είναι σχεδόν όμοιο. Ο Κ.10

(3)έχει ως εξής: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών». Πρόκειται για θέμα το οποίο ανήκει στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου το οποίο δύναται εφόσον διαπιστώσει ότι προκύπτει «καλός λόγος» να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται πάντοτε σε συνάρτηση με τη φύση της διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Στην υπόθεση Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά v. Πουλλάς Τσαδιώτης Λτδ κ.ά., Πολ. Έφεση Αρ. 312/2010, ημερομηνίας 17.7.14, λέχθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο τα ακόλουθα: «Σ' ό,τι δε αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.48 Θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης "καλού λόγου" και δεν βλέπουμε πώς η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος, που χορηγήθηκε μονομερώς, θα μπορούσε να τεκμηριώσει καλό λόγο». Στην υπόθεση Μαρίας Κόκκινου ν. Κυριάκου Κόκκινου, Έφεση Δ.Ο.Δ. Αρ.29/2014, ημερομηνίας 3.11.2016, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα σε σχέση με το υπό εξέταση θέμα: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ανάγεται, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα.. Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας. Σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων». Προκύπτει από την ως άνω επί του θέματος νομολογία ότι δεν υπάρχει ρητός ορισμός της έννοιας του «καλού λόγου». Ο «καλός λόγος» εξετάζεται σε συνάρτηση με τη φύση της διαδικασίας και τα θέματα που εκκρεμούν ενώπιον του Δικαστηρίου ως επίδικα σε κάθε μία περίπτωση. Προκύπτει επίσης ότι ο «καλός λόγος» θα πρέπει να καταδειχθεί με θετικό τρόπο προτού ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Χαράλαμπου Ανδρέα Κουππά v. Πουλλάς Τσαδιώτης Λτδ κ.ά. (ανωτέρω) λέχθηκε ότι η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς δεν μπορεί να αποτελέσει «καλό λόγο». Στην υπόθεση A. MESSIOS & SΟNS LTD κ.ά. v. ΑΝΔΡΕΑ Α. ΛΕΩΝΙΔΑ κ.ά. (ανωτέρω), το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι θα πρέπει να αποκλείεται ανεπίτρεπτη μαρτυρία αλλά και επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών, αφού αυτά δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι αποτελούν «καλό λόγο». Με την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων πρέπει να επιδιώκεται η ολοκληρωμένη παρουσίαση είτε της αίτησης είτε της ένστασης ώστε η υπόθεση να οδηγηθεί σε ακρόαση στη βάση της ολοκληρωμένης εικόνας της διαφοράς. Επιδιώκεται δηλαδή η παρουσίαση ενώπιον του Δικαστηρίου όλων εκείνων των γεγονότων που είναι αναγκαία για να υποστηριχθούν οι εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων στα πλαίσια πάντοτε και σε συνάρτηση με τη φύση της διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Εφόσον το Δικαστήριο καλείται να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για να εγκρίνει ένα τέτοιο αίτημα θα πρέπει στην ένορκη δήλωση η οποία υποστηρίζει μια αίτηση για άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης να εξειδικεύονται οι λόγοι για τους οποίους η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης κρίνεται αναγκαία και είναι προτιμότερο το Δικαστήριο να έχει υπόψη του το περιεχόμενο της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ώστε να μπορεί να κρίνει καλύτερα κατά πόσο υπάρχει καλός λόγος ώστε να επιτραπεί να εισαχθεί ως μαρτυρία. Μελέτη της νομολογίας μας δείχνει ευνοϊκή στάση του Δικαστηρίου απέναντι σε αιτήματα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Αυτή θα πρέπει να αποσκοπεί στο να απαντηθούν αμφισβητούμενα γεγονότα τα οποία τέθηκαν μέσω ενόρκων δηλώσεων ή να απαντηθεί θέση του αντιδίκου η οποία δεν ήταν πιθανό να προβλεφθεί ή να στοιχειοθετηθεί ή να ενισχυθεί ένα νομικό επιχείρημα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Σημειώνω ότι το επίδικο αίτημα αφορά την ακρόαση της αίτησης/έφεσης και όχι σε ενδιάμεση αίτηση, συνεπώς τα επίδικα θέματα σε σχέση με τα οποία θα εξετασθεί η επίδικη αίτηση καθορίζονται από τη σχετική δικογραφία. Ως αναφέρθηκε πιο πάνω και προκύπτει από τον Δικαστικό φάκελο το θέμα της εκπρόθεσμης καταχώρησης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης/έφεσης εγέρθηκε από τον καθ' ου η αίτηση 1 με την ένστασή του ημερομηνίας 22.2.2018. Μετά την καταχώρηση της ως άνω ένστασης η αιτήτρια/εφεσείουσα καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση στις 18.5.2018. Στην εν λόγω συμπληρωματική ένορκη δήλωση προβάλλεται ισχυρισμός εκ μέρους της αιτήτριας/εφεσείουσας ότι το αντικείμενο το οποίο αφορά το τεκμήριο Κ στην ένορκη δήλωση του καθ' ου η αίτηση 1 δεν σχετίζεται με την εφεσιβληθείσα απόφαση ημερομηνίας 1.8.2017 ούτε και παραδόθηκε στον παραλήπτη του. Η προτιθέμενη να καταχωρηθεί ως συμπληρωματική ένορκη δήλωση εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση 1 περιλαμβάνει ισχυρισμό αναφορικά με την παράδοση της διπλοσυστημένης επιστολής με κωδικό αριθμό RN117994961CY στον παραλήπτη της στις 2.8.2017. Συνεπώς στα πλαίσια της διαδικασίας αυτής η οποία θα διεξαχθεί επί των ενόρκων δηλώσεων που καταχώρησαν οι διάδικοι και οι οποίες αποτελούν τη μαρτυρία την οποία θα εξετάσει και αξιολογήσει το Δικαστήριο για να καταλήξει σε ευρήματα επί των γεγονότων κρίνω ότι η καταχώρηση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι αναγκαία. Είναι αναγκαία για να απαντηθούν τα αμφισβητούμενα γεγονότα και για να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ολοκληρωμένη η εικόνα της επίδικης διαφοράς και η εκατέρωθεν μαρτυρία και ισχυρισμοί. Κρίνω ότι η εν λόγω συμπληρωματική ένορκη δήλωση είναι απόλυτα σχετική με τα επίδικα θέματα μεταξύ των οποίων είναι ο χρόνος παραλαβής της επίδικης απόφασης του καθ' ου η αίτηση 1 από την αιτήτρια/εφεσείουσα καθώς είναι σχετικός με τον ισχυρισμό/λόγο ένστασης του καθ' ου η αίτηση/εφεσίβλητου 1 περί εκπρόθεσμης καταχώρησης της επίδικης αίτησης/έφεσης. Κρίνω ότι λόγω των ως άνω έχει αποδειχθεί η αναγκαιότητα για την καταχώρησή της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αφού πρόκειται πράγματι για «καλό λόγο» ως η σχετική επί του θέματος νομολογία καθορίζει. Λόγω των πιο πάνω η αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο επιτρέπεται η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση 1. Η εν λόγω συμπληρωματική ένορκη δήλωση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από σήμερα. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ του καθ' ου η αίτηση 1 και εναντίον της αιτήτριας/εφεσείουσας ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της κυρίως αίτησης. (Υπ.) ............ Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο