← Κύπρος

Παφίτη ν. Λιασής κ.α., Αρ. Αγωγής: 5904/10, 12/4/2019

Παφίτη ν. Λιασής κ.α., Αρ. Αγωγής: 5904/10, 12/4/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A191 Αρ. Αγωγής: 5904/10 Μεταξύ: XXXXX Παφίτη, εκ Λατσιών Ενάγοντα και

  1. XXXXX Λιασής
  2. XXXXX Λιασή
  3. XXXXX Λιασής
  4. Άστρασολ Λτδ
  5. Επίσημος Παραλήπτη (ως εκκαθαριστή της περιουσίας της εταιρείας "Liasis Shoelasts Company Ltd"
  6. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας (Διά Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας και Υπουργείου Εργασίας και Τμήμα Πολεοδομίας)
  7. Δήμος Λατσιών Εναγομένων Ημερομηνία: 12 Απριλίου 2019 Για ενάγοντα: κος Λουκής Λουκαΐδης με κα Λουκία Πατσαλίδου Για εναγόμενους 3 & 4: κα Ελένη Μιντή Για εναγόμενο 6: κος Ανδρέας Χριστοφόρου Α Π Ο Φ Α Σ Η (για εναγομένους 3, 4 & 6) Η παρούσα, είναι μια από τις 22 αγωγές που συνεκδικάστηκαν ως προς το θέμα της ευθύνης, τις οποίες καταχώρησαν κάτοικοι και εργαζόμενοι στην περιοχή Λατσιών, ζητώντας αποζημιώσεις εναντίον των εναγομένων για οχληρία και αμέλεια που προξενείτο από το εργοστάσιο Άστρασολ. Η απαίτηση στην παρούσα αγωγή αφορά αποζημιώσεις για οχληρία λόγω οσμών και θορύβου από το εν λόγω εργοστάσιο. Άλλες απαιτήσεις για αποζημιώσεις λόγω πλήγματος στα οικογενειακά δικαιώματα του ενάγοντα και απώλειας της συζύγου του από καρκίνο που προκλήθηκε από εκπομπές του εν λόγω εργοστασίου, δεν προωθήθηκε στα πλαίσια της παρούσας. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, ο ενάγων κατά τους επίδικους χρόνους ήταν ηλικίας 48 ετών και διατηρούσε από το 1998 ταβέρνα στη διεύθυνση Αρχιεπισκόπου Μακαρίου 27Α και Β, στα Λατσιά. Η εν λόγω ταβέρνα με την ονομασία «Χρύσανθος» στην οποία εργάζεται όλες τις μέρες της εβδομάδας, γειτνιάζει με το εργοστάσιο Άστρασολ. Στις 29.12.2017, εκδόθηκε απόφαση στις πιο πάνω συνεκδικαζόμενες αγωγές με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι οι εναγόμενοι 2, 4 & 6, ευθύνονταν μεταξύ άλλων για την οχληρία που το εργοστάσιο Άστρασολ προκαλούσε στην περιοχή όπου κατασκεύαζε από το 1976 μέχρι και την 2.6.2009 που έκλεισε, πλαστικές σόλες υποδημάτων. Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου, στην παρούσα περίπτωση προκύπτει από την αποδεχθείσα μαρτυρία, σημαντική μορφή οχληρίας από το εργοστάσιο της Άστρασολ. Ο θόρυβος που προκαλούσε το εργοστάσιο της Astrasol και οι δυσάρεστες οσμές από τα φουγάρα του, ήταν τέτοιας έκτασης που ανάγκαζαν τους περιοίκους να κλείνουν τα παράθυρα τους το καλοκαίρι και μην βγαίνουν στα μπαλκόνια τους. Υπήρξε σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, μια μεγάλη και πρωτοφανής επέμβαση στην απόλαυση της ακίνητης περιουσίας των εναγόντων αφού αυτή η ανυπόφορη κατάσταση διαρκούσε σε συστηματική βάση, από τις 6.00 το πρωί μέχρι της 1.00 μετά τα μεσάνυχτα. Μετά την έκδοση της πιο πάνω απόφασης για την ευθύνη, οι αγωγές αποσυνδέθηκαν προκειμένου να εκδικαστεί σε κάθε μια ξεχωριστά, το ζήτημα των αποζημιώσεων. Ακροαματική διαδικασία Στην παρούσα αγωγή, προς απόδειξη της ζημιάς του από την διαπιστωθείσα οχληρία, ο ενάγοντας κατέθεσε ως ο μοναδικός μάρτυρας στο Δικαστήριο. Σύμφωνα με την γραπτή του δήλωση, η ταβέρνα του λειτουργεί από το 1998, όλες τις μέρες της εβδομάδας από τις 7:30 π.μ. μέχρι και τις 12 μ.μ. Η ταβέρνα του γειτνιάζει με το εργοστάσιο Άστρασολ, το οποίο από το 1976 κατασκεύαζε σόλες παπουτσιών και εξέπεμπε, ανυπόφορες και άσχημες μυρωδιές καθώς και την καρκινογόνα ουσία διχλωρομεθάνιο. Το εργοστάσιο μέχρι το κλείσιμο του, λειτουργούσε από η ώρα 6.00 π.μ. μέχρι 1.00 π.μ., καθημερινώς εκτός Κυριακής και πολλές φορές Σάββατα. Η λειτουργία του εργοστασίου με τον πιο πάνω τρόπο, προκαλούσε στον ίδιο και την οικογένεια του ανεπίτρεπτη οχληρία, η οποία καθιστούσε την ζωή και εργασία τους, πάρα πολύ δύσκολη και δυσάρεστη. Ανέφερε επίσης ότι στην εν λόγω ταβέρνα εργαζόταν και η σύζυγος του, στην οποία η ως άνω αναφερόμενη ουσία προκάλεσε καρκίνο. Η δυσοσμία που εξέπεμπε το εργοστάσιο ήταν κατά τον ενάγοντα αποπνικτική. Μόλυνε την ατμόσφαιρα και του προκαλούσε πονοκέφαλο, ζαλάδες και κάψιμο στα μάτια. Ισχυρίστηκε επίσης ότι δεν μπορούσαν οι πελάτες του εστιατορίου να καθίσουν έξω και πολλοί από αυτούς, του παραπονέθηκαν για την εν λόγω κατάσταση και αποφεύγαν να έρθουν στο εστιατόριο του. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, και ιδιαίτερα της δυσοσμίας που εξέπεμπε το εν λόγω εργοστάσιο, δεν του επιτράπηκε η ήρεμη και ομαλή χρήση της περιουσίας του. Περαιτέρω, η ιδιωτική του ζωή πλήγηκε λόγω της ανεπίτρεπτης επέμβασης στην απόλαυση της, στους ιδιωτικούς χώρους της εργασίας του. Αντεξεταζόμενος ο ενάγοντας, ανέφερε ότι η μυρωδιά που εξέπεμπε το εργοστάσιο ήταν αποπνικτική και του προκαλούσε βήχα. Επίσης, η ουσία αυτή του προκαλούσε πρόβλημα στα μάτια. Περαιτέρω, μετά τις 9.00μμ που μειωνόταν η τροχαία κίνηση, ακούγονταν έντονα τα μηχανήματα του εργοστασίου, γεγονός που του επεσήμαναν και οι πελάτες. Η απόσταση του εργοστασίου από την ταβέρνα του είναι 164 μέτρα. Αρνήθηκε υποβολή ότι είναι μεγαλύτερη απόσταση και επικαλέστηκε ειδική μελέτη απο εμπειρογνώμονα, που εξέτασε το ζήτημα της οχληρίας. Κατέθεσε επί του προκειμένου στην επανεξέταση του, πιστοποιητικό αρχιτέκτονα το οποίο βεβαιώνει την πιο πάνω απόσταση (τεκμ.1). Ο μάρτυρας ανέφερε τέλος ότι το σπίτι που κατοικούσε, βρισκόταν σε μεγαλύτερη απόσταση περίπου, δύο χιλιόμετρα μακριά, στον συνοικισμό Άγιος Ελευθέριος. Παρόλα αυτά, ισχυρίστηκε ότι ορισμένες φορές οι οσμές έφταναν μέχρι εκεί. Αγορεύσεις Ο συνήγορος του ενάγοντα στην αγόρευση του, ισχυρίστηκε ότι η παρούσα αφορά οχληρία του χειρίστου είδους που διήρκησε από την έναρξη της λειτουργίας του εργοστασίου το 1979 μέχρι και τον τερματισμό της. Ήταν η θέση του συνηγόρου ότι στον υπολογισμό των αποζημιώσεων, το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη επιβαρυντικά στοιχεία όσον αφορά την συμπεριφορά τόσο του κράτους, όσο και των υπευθύνων του εργοστασίου Άστρασολ. Αυτά τα στοιχεία αφορούν κυρίως το γεγονός ότι η οχληρία διήρκησε πολλά έτη. Η οχληρία ήταν επίσης σοβαρή όχι μόνο για την μεγάλη διάρκεια της σε βάθος χρόνου αλλά και για το ότι ήταν συνεχής και καθημερινή ακόμη και Σάββατο για πολλές ώρες την ημέρα. Ένα άλλο επιβαρυντικό στοιχείο, ήταν ότι η ανυπόφορη οσμή οφειλόταν σε εκπομπές από το φουγάρο του εργοστασίου, οι οποίες εμπεριείχαν και το τοξικό στοιχείο του διχλωρομεθανίου. Δεν υπάρχει κατά τον συνήγορο προηγούμενο στην Κύπρο για τέτοιου είδους οχληρία. Στην συνέχεια, ο συνήγορος αναφέρθηκε σε αποφάσεις του ΕΔΑΔ, οι οποίες ασχολήθηκαν με το ζήτημα των αποζημιώσεων αναφορικά με το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας (βλ. Mileva And others v. Bulgaria ημ. 25/11/2010). Ήταν εντούτοις η θέση του συνηγόρου ότι στην παρούσα υπόθεση λόγω των πιο πάνω επιβαρυντικών στοιχείων, θα πρέπει να επιδικαστεί μεγαλύτερο ποσόν ως αποζημιώσεις από αυτό που επιδικάστηκε στις υποθέσεις του ΕΔΑΔ. Η συνήγορος των εναγομένων 3 & 4 στην δική της αγόρευση, ισχυρίστηκε ότι για να αποτιμηθούν οι αποζημιώσεις για ιδιωτική οχληρία θα πρέπει να δοθεί σχετική μαρτυρία ως προς το ύψος της ζημιάς που ο ενάγων έχει υποστεί. Μαρτυρία που κατά την συνήγορο δεν δόθηκε στην παρούσα υπόθεση. Η συνήγορος έκαμε αναφορά σε Κυπριακή Νομολογία στην οποία παρά το εύρημα για ιδιωτική οχληρία δεν δόθηκαν αποζημιώσεις λόγω έλλειψης σχετικής μαρτυρίας, αναφορικά με την ζημιά την οποία υπέστησαν οι ενάγοντες. Περαιτέρω, σε ότι αφορά τη διάρκεια της οχληρίας η οποία δεν αμφισβητείται εν όψει της προηγούμενης απόφασής του Δικαστηρίου, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι ο ενάγων εγκαταστάθηκε στην περιοχή μετά την έναρξη της λειτουργίας του εργοστασίου. Επίσης, είχε γνώση από προηγουμένως που θα κατοικούσε και τι λειτουργούσε στην περιοχή που επέλεξε ο ίδιος να διαμείνει. Περαιτέρω, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η οχληρία σταμάτησε με το κλείσιμο του εργοστασίου. Το 2010 καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή. Δηλαδή από το 1976 που λειτουργούσε το εργοστάσιο, 34 χρόνια μετά, ο ενάγων αποφάσισε να καταχωρήσει αγωγή, αξιώνοντας αποζημιώσεις για οχληρία. Η συνήγορος διερωτήθηκε ποιες αποζημιώσεις θα ήταν εύλογες με δεδομένο τον χρόνο που διέρρευσε μέχρι την καταχώρηση της αγωγής, αλλά και από την καταχώρηση της αγωγής μέχρι και σήμερα, 10 χρόνια μετά. Κατά την συνήγορο, τόσον ο ενάγοντας στην παρούσα όσον και οι άλλοι ενάγοντες στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις για ιδιωτική οχληρία, βίωσε σε πολύ μικρότερο βαθμό έως και καθόλου, από αυτόν που περιέγραψε κατά την αντεξέταση του στο Δικαστήριο, την ένταση και τον βαθμό της οποιασδήποτε προκαλούμενης οχληρίας. Ο συνήγορος του εναγομένου 6 στην δική του αγόρευση, ισχυρίστηκε ότι είναι υπερβολικό κάποιος να πιστεύει ότι λειτουργούσε εστιατόριο, στο οποίο υπήρχε οποιουδήποτε είδους κακοσμία. Δέχθηκε βέβαια ότι το Δικαστήριο έκανε κάποια ευρήματα, τα οποία είναι σεβαστά και αποδεχτά ως προς τον τρόπο που διαπιστώθηκε η οχληρία στον συγκεκριμένο χρόνο από τη δραστηριότητα των εναγομένων 3 και
  8. Ο συνήγορος ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι ακόμη και με τα ευρήματα αυτά η Δημοκρατία δεν θα πρέπει να κληθεί να καταβάλει αποζημιώσεις. Δεν υπάρχει μαρτυρία για το πότε η Δημοκρατία έλαβε γνώση για την διαπιστωθείσα οχληρία. Ούτε υπάρχει καμία αναφορά από τον Δικαστήριο στον καταλογισμό ευθύνης στην Δημοκρατία ως προς την ενημέρωσή της για την διαπίστωση ύπαρξης θορύβου. Ως προς το ζήτημα των τιμωρητικών αποζημιώσεων που ζητούνται με την αγωγή, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούν να επιδικαστούν εναντίον της Δημοκρατίας, δεδομένου ότι σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου στο ζήτημα της ευθύνης, η Δημοκρατία δεν συμμετείχε άμεσα στην οχληρία. Περαιτέρω, στην ίδια απόφαση δεν γίνεται αναφορά σε παράβαση των συνταγματικών δικαιωμάτων των εναγόντων ώστε να δικαιολογείται η επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Αξιολόγηση και ευρήματα Ο μοναδικός μάρτυρας στην υπόθεση, ήταν ο ίδιος ο ενάγοντας. Δεν δόθηκε καμία άλλη μαρτυρία από πλευράς υπεράσπισης που να αντικρούει την πιο πάνω μαρτυρία του ενάγοντα. Ανεξαρτήτως τούτου, ο ενάγοντας μου έκανε πολύ καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα. Ήταν σταθερός στις απαντήσεις του και αρκετά πειστικός αναφορικά με την διάρκεια και ένταση της οχληρίας που προκαλούσε το εργοστάσιο της Άστρασολ και την ενόχληση που του προξενούσε στην καθημερινή εργασία του, στο παρακείμενο εστιατόριο του. Ιδιαίτερα πειστικός ήταν και ως προς το ότι το εστιατόριο του, βρισκόταν σε απόσταση μόλις 164 μέτρων από το εργοστάσιο, παρουσιάζοντας προς τούτο σχετικό πιστοποιητικό από αρχιτέκτονα (τεκμ.1). Πρέπει επίσης να σημειώσω ότι η θέση του ενάγοντα ως προς την διάρκεια και ένσταση της οχληρίας, επιβεβαιώνεται και από τα ευρήματα του Δικαστηρίου στην απόφαση ημ. 29.12.17 αναφορικά με το ζήτημα της ευθύνης. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, τα ευρήματα μου είναι ανάλογα με την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή. Ιδιαίτερα, σημειώνω σε συμφωνία και με τα ευρήματα στην απόφαση για το θέμα της ευθύνης ότι η λειτουργία του εργοστασίου της Άστρασολ, προκάλεσε ιδιαίτερη ενόχληση και ταλαιπωρία στον ενάγοντα στην καθημερινή λειτουργία του εστιατορίου του που βρισκόταν σε απόσταση μόλις 164 μέτρων από το εργοστάσιο. Η πιο πάνω οχληρία διήρκησε από το 1998 που λειτούργησε το εστιατόριο μέχρι και το 2009 που το εν λόγω εργοστάσιο αναγκάστηκε να διακόψει οριστικά την λειτουργία του. Αποζημιώσεις Το ζήτημα της ευθύνης των εναγομένων 3, 4 & 6, έχει κριθεί στην απόφαση ημ. 29.12.
  9. Το μόνο θέμα που απομένει είναι το ύψος των αποζημιώσεων. Ο συνήγορος για τον εναγόμενο 6 Γενικό Εισαγγελέα, υποστήριξε στο σημείο αυτό ότι τα ευρήματα του Δικαστηρίου περιορίζονται στην ανοχή της Δημοκρατίας για την οχληρία των εναγομένων 3 και 4 και ως εκ τούτου δεν δικαιολογούν την επιδίκαση αποζημιώσεων εναντίον της. Δεν συμφωνώ με την πιο πάνω θέση. Στην υπόθεση Σταυρούλα Χριστοδουλίδου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(2008)1Β Α.Α.Δ 746, λέχθηκε ότι η Δημοκρατία θα μπορούσε να βρεθεί υπεύθυνη για αποζημιώσεις εάν από τη στιγμή που έλαβε γνώση της οχληρίας, επέτρεψε την συνέχισή της. Κάτι που προκύπτει σαφώς από τα ευρήματα το Δικαστηρίου στην απόφαση για το ζήτημα της ευθύνης ημ. 29.12.17. Ενόψει τούτου, θα προχωρήσω στον καθορισμό των αποζημιώσεων εναντίον των εναγομένων 2, 3 και 6, οι οποίοι σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 29.12.2017, ευθύνονται για το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας που διαπράχθηκε εναντίον του εναγομένου. Η επιφύλαξη του άρθρου 46 του Κεφ. 148, προνοεί ότι ο ενάγοντας δεν θα τύχει αποζημίωσης εκτός αν εξαιτίας του αδικήματος υπέστη ζημιά. Η προϋπόθεση άμεσης βλάβης όμως, περιορίζεται στο είδος της ιδιωτικής οχληρίας που συνιστάται ακριβώς στην πρόκληση φυσικής ζημιάς σε περιουσία. Υπάρχει εντούτοις και μια άλλη ζημιά σε σχέση με το είδος της οχληρίας που αφορά παρέμβαση στην απόλαυση της ακίνητης περιουσίας του ενάγοντα. Η ζημιά αυτή δεν είναι αναγκαίο να ισοδυναμεί με άμεση βλάβη. Στο σύγγραμμα Salmond on The Law of Torts 11η έκδοση σελ. 54, αναφέρεται ότι η ιδιωτική οχληρία είναι αστικό αδίκημα εναντίον της κατοχής περιουσίας. Αλλά ακόμη και εκεί που δεν υπάρχει φυσική ζημιά σε περιουσία, μπορούν να επιδικαστούν αποζημιώσεις για επέμβαση στην απόλαυση της περιουσίας που κατέχει ο ενάγοντας. Παραθέτω το πιο κάτω σχετικό απόσπασμα από το σύγγραμμα υπό τον τίτλο 'What damage is actionable' στην σελ. 54: "Nuisance is primarily a wrong to property, but even when there is no physical damage compensation can be recovered for annoyance and discomfort." Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι είναι αρκετό στην στοιχειοθέτηση ζημιάς να εμποδίζεται κάποιος σε σημαντικό βαθμό στην απόλαυση των συνηθισμένων ανέσεων της ζωής (Αρτέμη & Ερωτοκρίτου Αστικά Αδικήματα τομ. 1 σελ. 142). Περαιτέρω, στο σύγγραμμα Michael A. Jones, Textbook on Torts (ανωτέρω) στην σελ. 141, αναφέρονται τα πιο κάτω σε σχέση με το θέμα αυτό. "The damage to the plaintiff is the gist of an action in private nuisance. . However a distinction is drawn between different forms of damage when assessing what that balance should be. This is the distinction between physical damage to property such as pollution damage to crops or structural damage by vibration, on the one hand, and personal discomfort attributable to offensive smells or excessive noise (intangible or amenity damage) on the other." Σχετική είναι και η απόφαση Χρίστου Καλότυχου ν. Cypsun Holidays Co Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 1681. Λέχθηκε ότι η προϋπόθεση ζημιάς που απαιτεί ο Νόμος, συναρτάται προς απαίτηση για αποζημίωση παρά προς την ύπαρξη της οχληρίας αυτής καθ' αυτής και περιορίζεται στο είδος της ιδιωτικής οχληρίας που συνίσταται ακριβώς στην πρόκληση φυσικής ζημιάς σε περιουσία. Υπάρχει όμως και η ιδιωτική οχληρία που δεν συνίσταται στην πρόκληση φυσικής ζημιάς αλλά στην παρέμβαση με την άνετη χρήση και απόλαυση της περιουσίας και που περιλαμβάνει τέτοιας μορφής περιπτώσεις όπως ο θόρυβος, η οσμή και η σκόνη. Η διαφορά μεταξύ των δύο ειδών ιδιωτικής οχληρίας, τονίζεται στην κλασσική απόφαση του Λόρδου Westbury L.C. St. Hellens Smelting Co v. Tipping
(1865)11 H.L.C 642,650. Το πιο κάτω απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση, παρατίθεται στην σελίδα 57 του συγγράμματος Salmond on The Law of Torts: «Ιt appears to me that it is a very desirable thing to mark the difference between an action brought for a nuisance upon the ground that the alleged nuisance produces material injury to the property, and that an action brought for a nuisance on the ground that the thing alleged to be a nuisance is productive of sensible personal discomfort. With regard to the latter, namely, the personal inconvenience and interference with one's enjoyment, one's quiet, one's personal freedom, anything that discomposes or injuriously affects the senses of the nerves, whether that may or not be denominated a nuisance must undoubtedly depend greatly on the circumstances of the place where the think complained of actually occurs....» Στο πιο πάνω σύγγραμμα των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου «Αστικά Αδικήματα» στην σελ. 790 με παραπομπή σε Κυπριακή Νομολογία και Αγγλικά συγγράμματα, αναφέρεται ότι η ζημιά στην αναστάτωση στην ειρηνική απόλαυση του ακινήτου, δεν θεωρείται ζημιά οικονομικής φύσης και αποτελεί μέρος του συνήθους μέτρου αποζημίωσης για την οποία αποδίδεται ένα γενικό ποσόν που θα κρίνει το Δικαστήριο ως ένα ορθό και λογικό μέτρο. Στην Αγγλική υπόθεση Bone and another v Seale
(1975)1 All E.R 787, λέχθηκε ότι σε περιπτώσεις αποζημιώσεων για επέμβαση στις ανέσεις της ζωής, οι αρχές των αποζημιώσεων για απώλεια ανέσεων λόγω προσωπικών τραυμάτων μπορούν να εφαρμοστούν αναλογικά. Η υπόθεση αφορούσε ιδιωτική οχληρία που συνέχιζε για 12 ½ χρόνια και προκλήθηκε από δυσοσμία που προερχόταν από χοιροστάσιο (pig farm) των εναγομένων. Λέχθηκαν συγκεκριμένα τα εξής στην σελ. 793 από τον STEPHENSON LJ. « It is difficult to find an analogy to damages for interference with the enjoyment of property. In this case, efforts to prove diminution in the value of the property as a result of this persistent smell over the years failed. The damages awarded by the learned judge were damages simply for loss of amenity from the smells as they affected the plaintiffs living on their property; and of course, their enjoyment of their own property was indirectly affected by these smells inasmuch as it affected their visitors and members of their families. The nearest analogy would seem to be the damages which are awarded almost daily for loss of amenity in personal injury cases; it does seem to me that there is perhaps a closer analogy than at first sight appears between losing the enjoyment of your property as a result of some interference by smell or by noise caused by a next door neighbour, and losing an amenity as a result of a personal injury.» Υπό τας περιστάσεις, το Δικαστήριο στην επιδίκαση αποζημιώσεων θα λάβει υπόψη τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης όπως τον χώρο, την ένταση και έκταση της ταλαιπωρίας που υπέστη ο ενάγων στην απόλαυση της περιουσίας του. Στην παρούσα περίπτωση, δεν αποδείχθηκε ζημιά στην ακίνητη περιουσία του ενάγοντα. Αντιθέτως, η οχληρία αφορά σοβαρή παράβαση στο δικαίωμα απόλαυσης της περιουσίας που κατέχει ο ενάγοντας. Προκύπτει από τας ευρήματα του Δικαστηρίου στην απόφαση για την ευθύνη ημ. 29.12.17, σημαντική μορφή οχληρίας από το εργοστάσιο της Astrasol. Σύμφωνα με την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή, ο θόρυβος που προκαλούσε το εργοστάσιο της Astrasol και οι δυσάρεστες οσμές από τα φουγάρα του, ήταν τέτοιας έκτασης που ανάγκαζαν τους περιοίκους να κλείνουν τα παράθυρα τους το καλοκαίρι και μην βγαίνουν στα μπαλκόνια τους. Υπήρξε σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, μια μεγάλη και πρωτοφανής επέμβαση στην απόλαυση της ακίνητης περιουσίας των εναγόντων αφού αυτή η ανυπόφορη κατάσταση διαρκούσε σε συστηματική βάση, από τις 6.00 το πρωί μέχρι της 1.00 μετά τα μεσάνυχτα. Ειδικά στην παρούσα αγωγή, προκύπτει από την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή στα πλαίσια της εκδίκασης της παρούσας διαδικασίας για το θέμα των αποζημιώσεων, η δημιουργία συνεχούς θορύβου και η εκπομπή δυσάρεστων οσμών από το εργοστάσιο της Άστρασολ σε βαθμό που να προκαλείται σοβαρή οχληρία στον ενάγοντα, που κατείχε το υπό κρίση εστιατόριο σε απόσταση 164 μέτρων από την πηγή της οχληρίας. Όσον αφορά την δημιουργία θορύβου, έχει νομολογηθεί ότι η ηχορύπανση προκαλεί σήμερα στον άνθρωπο σοβαρή οχληρία με ανάλογες επιπτώσεις στην πνευματική και ψυχική του ηρεμία και ισορροπία, αγαθά που πρέπει να γίνονται σεβαστά (βλ. Χαραλάμπους κ.α ν. Αντωνιάδη κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ 2167). Το ίδιο ισχύει και για την οχληρία από δυσάρεστες οσμές Καρπασίτης κ.α ν. Σιόκκουρου
(2002)1 Α.Α.Δ 472,479). Στην συγκεκριμένη περίπτωση της παρούσας αγωγής, λαμβάνω υπόψη για σκοπούς επιδίκασης αποζημιώσεων τα πιο κάτω: · Το είδος της οχληρίας που συνίστατο στην δημιουργία μεγάλου θορύβου και ανυπόφορης δυσοσμίας που επηρέαζε σε σημαντικό βαθμό τις δραστηριότητες του ενάγοντα στο υπό κρίση υποστατικό που χρησιμοποιούσε ως εστιατόριο. · Την έκταση της οχληρίας που διαρκούσε πολλές ώρες της ημέρας και καθημερινά εκτός Κυριακής. · Το σημαντικό χρονικό διάστημα που διήρκεσε η οχληρία ήτοι από το 1998 που λειτούργησε το εστιατόριο, μέχρι και το κλείσιμο του εργοστασίου στις 2.6.
  1. · Την εν γένει επέμβαση στην απόλαυση της χρήσης του ακινήτου που ο ενάγοντας χρησιμοποίησε κατά τους επίδικους χρόνους, η οποία του δημιούργησε ταλαιπωρία και επηρέασε δυσμενώς την χρήση και απόλαυση του εν λόγω ακινήτου του ενάγοντα. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, κρίνω ως λογική και εύλογη αποζημίωση για την οχληρία που υπέστη ο ενάγοντας, το ποσόν των €5.000,
  2. Εκδίδεται ως εκ τούτου απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων 3, 4 & 6 για το ποσόν των €5.000,00 πλέον νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής, πλέον τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.