ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΣΑΒΒΑ, Αγωγή Αρ. 4736/2016, 7/5/2019

(1)(θθ).

1. επί του άρθρου 32 και 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, επί του άρθρου 30,15, 23 του Συντάγματος και αντιστοίχως του άρθρου 6,8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, και του ΄Αρθρου 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της εν λόγω Σύμβασης, επί των συμφυών εξουσιών και στην πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία βασίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη σ΄ αυτή ένορκη δήλωση της XXXXX Ιωάννου Σάββα, Εναγομένης, στην οποία λέγει μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: Η Ενάγουσα αποπειράται να εκτελέσει την απόφαση κυρίως για να εκμεταλλευτεί το εκδομένο μετ' αποφάσεως διάταγμα για εκποίηση της υποθήκης Υ5027/10, και η οποία βαρύνει την πρώτη της κατοικία- και διώροφο διαμέρισμα με αρ. εγγραφής 4/3XX9, Φύλλο/Σχέδιο 21/53W1, τμήμα 4, Τεμάχιο. 2XX8, επί μερίδιο όλον στην 'Εγκωμη της Επαρχίας Λευκωσίας. Εάν το Δικαστήριο επιτρέψει την πραγμάτωση της εκποίησης και αποξένωσης της πρώτης της κατοικίας με το να πωληθεί αυτή ελεύθερα σε τρίτα πρόσωπα, τότε θα της στερηθούν βασικά της δικαιώματα. Το εν λόγω ακίνητο αποτελεί την πρώτη και μόνη της κατοικία που με τόσο μόχθο έχει καταφέρει να διατηρήσει. Το εν λόγω ακίνητο είναι μοναδικό στην περιοχή της 'Εγκωμης και αποτελεί εκλεκτό κτήμα. Εάν επιτύχει στην Έφεση που έχει καταχωρήσει και η πρώτη της κατοικία εν τω μεταξύ έχει ήδη αποξενωθεί ή επιβαρυνθεί με άλλο βάρος, τότε κανένα ποσό χρηματικής αποζημίωσης δεν θα μπορεί να την αποζημιώσει ένεκα της μοναδικότητας του εν λόγω ακινήτου. Επιπρόσθετα, το εν λόγω ακίνητο αποτελεί την πρώτη και μόνη της κατοικία - το σπίτι της, η οποία περιλαμβάνει ουσιαστικό κομμάτι του εαυτού της, από τις αναμνήσεις και στιγμές που έχει ζήσει και τις οποίες με κάθε τρόπο θέλει να διασφαλίσει ότι θα συνεχίσει να έχει. Σε περιπτώσεις που το επίδικο αντικείμενο αφορά γη, το Δικαστήριο διατάττει την αναστολή εκτέλεσης αποφάσεως μέχρι την εκδίκαση της Εφέσεως λόγω της μοναδικότητας του κάθε τμήματος γης από τη φύση του ως (suis generis)) τύπου ιδιοκτησίας. Εάν πωληθεί η πρώτη της κατοικία, ενώ η έφεση της τελικά επιτύχει, κινδυνεύει να μείνει χωρίς στέγη, η οποία αποτελεί πρώτη ανάγκη για την αξιοπρέπεια και βιωσιμότητα κάθε ανθρώπου. Δεν έχει άλλους πόρους οι οποίοι να την συντηρούν μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης, για να βρει άλλη διαμονή, διότι ήδη υφίσταται αισθητή οικονομική στενότητα σε βαθμό που δυσκολεύεται να λάβει τα προς το ζην. Είναι λήπτης Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος (ΕΕΕ) λαμβάνοντας ποσό ύψους ΕΥΡΩ 324,41 το μήνα. Είναι άνεργη. Δέχεται διάφορες συνεισφορές από φίλους και συγγενείς για τις οποίες δεν γνωρίζει πότε θα βρεθεί σε θέση να ξεπληρώσει. Υφίσταται ψυχική καταρράκωση μόνο στο ενδεχόμενο να χάσει τη μόνη οικία της και το σπίτι που διαμένει και διατηρεί με τόσους κόπους και μόχθο. Πάσχει από σοβαρή μορφής κατάθλιψη και η εξεύρεση άλλης κατοικίας, στην κατάσταση που είναι, ενδέχεται να της προκαλέσει ανεπανόρθωτη ψυχική και ψυχολογική ζημιά. Στο σπίτι που διαμένει, διαμένουν μαζί της οι δύο της υιοί και η μία της κόρη. Η κόρη της έχει δικό της παιδί, το εγγονάκι της, ηλικίας 7 μηνών. Σε περίπτωση αναστολής της απόφασης η Ενάγουσα ως μεγάλος χρηματοπιστωτικός οργανισμός δεν θα υποστεί την οιαδήποτε ζημιά η οποία δεν θα μπορεί αργότερα να αποτιμηθεί σε χρήμα. Η Ενάγουσα δεν εμπλάκηκε στην οποιαδήποτε πολύχρονη δικαστική διαδικασία προκειμένου η τελεσιδικία της πρωτόδικης απόφασης της να αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ως προς την ενδεχόμενη πρόκληση ζημιάς προς αυτήν από την αιτούμενη αναστολή της απόφασης. Ως προς τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης λανθασμένα, κατά τη θέση της, απορρίφθηκε το ζήτημα παρανομίας των υποθηκεύσεων των Συνεργατικών Εταιρειών από το πλαίσιο της «καλής υπεράσπισης», αφού ξεκάθαρα φαίνεται από τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο του 1985 ότι μόνο κινητή περιουσία μπορούσε να υποθηκευτεί βάσει της σχετικής νομοθεσίας και όχι το εν λόγω ακίνητο το οποίο αποτελεί την πρώτη και μόνη της κατοικία. Η Ενάγουσα καταχώρησε ένσταση στην πιο πάνω Αίτηση. Στην ειδοποίηση ένστασης κατέγραψε αριθμό λόγων ένστασης, τους ακόλουθους: «
2. Η αίτηση είναι νομικά αβάσιμη και/ή αστήρικτη και/η ανυπόστατη γιατί δεν πληροί τις προϋποθέσεις και/ή δεν στηρίζεται σε τέτοια γεγονότα που να δικαιολογούν την ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Σεβαστού Δικαστηρίου.
3. Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα προκαλέσει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην εκδίκαση της παρούσας αγωγής με αποτέλεσμα να επηρεάζονται δυσμενώς τα συμφέροντα της Καθ ης η αίτηση / Ενάγουσας και να παραβιάζεται το συνταγματικό της δικαίωμα όπως αυτό κατοχυρώνεται στο άρθρο 30 του Συντάγματος.
4. Με τη συνέχιση της διαδικασίας και τη μη παροχή αναστολής, δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά στην Αιτήτρια/ Εναγόμενη.
5. Η Αιτήτρια δεν παραθέτει ικανοποιητικούς λόγους που να δικαιολογούν την επιτυχία της παρούσας αίτησης και/ή οι οποιοιδήποτε λόγοι προβάλλονται είναι αντιφατικοί και/ή αόριστοι και/ή δεν ευσταθούν και/ή δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και/ή δεν μπορούν να αποτελέσουν ασφαλή βάση για την επιτυχία της παρούσας αίτησης.
6. Το γεγονός της καταχώρισης έφεσης εκ μέρους της Αιτήτριας/Εναγόμενης αναφορικά με απόφαση του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτική απόφαση, δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο για την αιτούμενη αναστολή της όλης υπόθεσης και/ή των διαδικασιών.
7. Η αίτηση καταχωρείται με υπέρμετρη καθυστέρηση, η οποία δεν δικαιολογείται καθόλου και/ή επαρκώς σε βαθμό που αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας και/ή είναι κακόπιστη με στόχο να παρακάμψει και να εξουδετερώσει τη διαδικασία του Δικαστηρίου.
8. Με τη συνέχιση της διαδικασίας και τη μη παροχή αναστολής, δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά στην Αιτήτρια/Εναγόμενη.
9. Η Εναγόμενη δεν προσήλθε με "καθαρά χέρια" στην παρούσα αίτηση αλλά αντίθετα αποσκοπεί σε αδικαιολόγητη καθυστέρηση και εκτροχιασμό της όλης δικαστικής διαδικασίας,
10. Δεν είναι προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ή οποιουδήποτε από αυτά.
11. Άνευ βλάβης και άνευ επηρεασμού των πιο πάνω αναφερόμενων για αναστολή της διαδικασίας και επιπλέον αναστολή της εκδοθείσας απόφασης προϋποθέτει την εκ μέρους της Εναγόμενης κατάθεση τραπεζικής εγγύησης ισάξιου ποσού με την εκδοθείσα απόφαση και/η οποιαδήποτε άλλη αξιόχρεη εγγύηση με την οποία να εξασφαλίζεται η απόφαση.» Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη σ΄ αυτή ένορκη δήλωση του Κύπρου Κύπρου τμηματάρχη στο τμήμα διεύθυνσης ανάκτησης χρεών και τερματισμού λογαριασμών δανείων της ως άνω Καθ΄ ης η Αίτηση/Ενάγουσας. Στις 08/09/17 έχει εκδοθεί συνοπτική απόφαση υπέρ της Καθ ης η αίτηση/ Ενάγουσας και εναντίον της Αιτήτριας/Εναγόμενης για το ποσό των €134.504,05 καθώς επίσης και διάταγμα εκποίησης της αναφορικά με την Υποθήκη με αρι. 5027/10 και είχε παραμείνει προς εκδίκαση μόνο το ζήτημα των τόκων. Στις 18/10/17 η Εναγόμενη προχώρησε σε καταχώρηση Έφεσης, με υπ΄ αριθμό Ε177/
12. Η χρονική διάρκεια της αναστολής που αιτείται η Αιτήτρια στο παρών στάδιο δεν θα είναι καθόλου σύντομη αφού το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου ακόμη δεν την έχει καν ορίσει στο πινάκιο του, με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος άνευ ουσίας και λόγου μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Η πιο πάνω αγωγή με αριθμό και τίτλο είναι ακόμη σε πολύ πρώιμο στάδιο της όλης δικαστικής διαδικασίας και συγκεκριμένα στο στάδιο που εκκρεμεί η Έκθεση Υπεράσπισης της Εναγομένης. Ο χρόνος εκδίκασης της έφεσης είναι εξ αντικειμένου αβέβαιος και δεν είναι ορθό να παραμείνει στάσιμη η δικαστική διαδικασία αφού με το τρόπο αυτό παραβλάπτονται καταφανώς τα δικαιώματα της Καθ΄ ης η αίτηση. Συγκεκριμένα με την αναστολή εκτροχιάζεται η εκδίκαση της υπόθεσης εντός ευλόγου χρόνου. Η Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν προνοεί την αναστολή αναφορικά με τη συνέχιση διαδικασίας μέχρι να δικαστεί η έφεση, αλλά με αναστολή εκτέλεσης απόφασης. Η Δ.35 θ.8 δίνει εξουσία μόνο για διαδικασία εκτέλεσης προς ικανοποίηση αυτοτελούς αποφάσεως. Η αιτήτρια στην παρούσα αίτηση επιδιώκει την αναστολή ολόκληρης της διαδικασίας μέχρι την εκδίκαση της έφεσης, πράγμα το οποίο δεν μπορεί να επιτύχει με την παρούσα αίτηση της. Η Καθ΄ ης η αίτηση ουδέποτε έκανε οποιαδήποτε απόπειρα ή προσπάθεια να εκτελέσει την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 08/09/18 και συγκεκριμένα το διάταγμα εκποίησης της υποθήκης με αρ. Υ5027/10 εναντίον της Αιτήτριας, ούτε και προέβη σε οποιοδήποτε διάβημα για είσπραξη του οφειλόμενου ποσού, παρά την έκδοση της πιο πάνω δικαστικής απόφασης. Η πρακτική είναι ότι οι αγωγές δεν πρέπει να αναστέλλονται εκτός αν συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι οι οποίοι πέραν από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή. Δεν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις που θα πρέπει επενεργήσουν για την έκδοση των διαταγμάτων διότι πραγματικά ο επιδιωκόμενος σκοπός είναι η «παρέλευση» της διαδικασίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Παρά το ότι υπάρχει ασάφεια ως προς το αίτημα της Αιτήτριας όπως περιγράφεται στις παραγράφους Α και Β της Αίτησης, η παρούσα Αίτηση θα αντιμετωπιστεί ως Αίτηση με την οποία ζητείται η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 8.9.2017, η οποία εκδόθηκε μετά από Αίτηση για συνοπτική απόφαση, μέχρι να εκδικαστεί η εναντίον της καταχωρηθείσα ΄Εφεση. Οι αρχές που διέπουν την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει αναστολή έχουν αποφασιστεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. σελ. 1147, αναφέρθηκαν από τον Δικαστή κ. Πική (όπως ήταν τότε) και τα εξής: «Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Στην απόφαση Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. σελίδα 591 στις σελίδες 594 και 595 αποφασίστηκαν τα εξής: «Δεν είναι πρόθεσή μας να σχολιάσουμε τους λόγους έφεσης για να συναγάγουμε συμπεράσματα που άπτονται του επίδικου θέματος. Δεν χρειάζεται. Όπως επαναβεβαιώθηκε πρόσφατα στην απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. Το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε. Και, δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα: βλέπε I. Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou

(1985)1 C.L.R. 737, Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592 και Π.Ε. 9033 ABP Holdings Ltd και Άλλος ν. Κιταλίδη και Άλλων, ημερ. 20/4/94. Οι οικονομικές δυσχέρειες του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από την απόφαση δεν μπορούν να προβληθούν ως λόγοι για τη χορήγηση αναστολής. Ιδιαίτερα στην προκείμενη περίπτωση που ο αιτητής διαθέτει και ακίνητη περιουσία. Αν γινόταν δεκτή αυτή η πρόταση ως θέμα αρχής τότε οι επιπτώσεις, ιδιαίτερα σε μακρούς δικαστικούς αγώνες, θα ήταν επικίνδυνα αρνητικές στην αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Από την άλλη πρέπει να λεχθεί ότι δεν τίθεται θέμα επιστροφής του ποσού της απόφασης αν χάσει η Δημοκρατία.» Η Εναγομένη 1 δεν ανταποκρίθηκε και δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε ενέργεια προς διευθέτηση της δικαστικής απόφασης και δεν εξόφλησε το εξ αποφάσεως χρέος της προς την Ενάγουσα, μέχρι σήμερα. Η φερεγγυότητα της Ενάγουσας δεν αμφισβητήθηκε. Ούτε ισχυρίστηκε, η Εναγομένη, ότι είναι φερέγγυα, μάλλον απέδειξε ότι η ίδια, είναι αφερέγγυα. Σε περίπτωση εκτέλεσης της απόφασης, η Ενάγουσα, εάν η Εναγομένη πετύχει στην ΄Εφεση, είναι εις θέση να αποζημιώσει την Εναγομένη, εάν πωληθεί το υποθηκευμένο ακίνητο. Η Εναγομένη όμως δεν θα είναι σε θέση να αποπληρώσει τα επιδικασθέντα ποσά και έξοδα, σε περίπτωση απόρριψης της ΄Εφεσης, τα οποία μέχρι την εκδίκαση της ΄Εφεσης θα υπερδιπλασιαστούν αφού είναι τοκοφόρα. Μέσα από τη Νομολογία αναδύεται η αρχή ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του, εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του, από την άλλη όμως αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απονομή της δικαιοσύνης η διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. Εν πάση περιπτώσει στην παρούσα υπόθεση η Αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει καλές πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης και δεν αποκαλύπτει ουσιαστικά ζητήματα προς εξέταση. Η Εναγομένη - Αιτήτρια δεν προσκόμισε αντίθετη μαρτυρία κατά την εκδίκαση της αγωγής πρωτόδικα. Σε περίπτωση που η Αιτήτρια πετύχει στην ΄Εφεση της δεν τίθεται θέμα επιστροφής των επιδικασθέντων ποσών σε περίπτωση εκτέλεσης της απόφασης. Όσον αφορά τον ισχυρισμό της Αιτήτριας ότι η υποθήκευση του ακινήτου είναι παράνομη επειδή σύμφωνα με τον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο του 1985 μόνο κινητή περιουσία μπορούσε να υποθηκευτεί και όχι το εν λόγω ακίνητο το οποίο αποτελεί την πρώτη και μόνη κατοικία, η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει διότι η Αίτηση δεν βασίζεται στον Νόμο αυτό, ο Νόμος αυτός δεν συμπεριλαμβάνεται στη νομική θεμελίωση της Αίτησης. Περαιτέρω ο πιο πάνω Νόμος δεν απαγορεύει την σύναψη σύμβασης υποθήκης και μάλιστα την επίδικη. Τα άρθρα 23 μέχρι και 25 προβλέπουν για χορήγηση δανείων και σύσταση επιβαρύνσεων υπέρ εγγεγραμμένων εταιρειών. Παρόμοιος ισχυρισμός της Αιτήτριας υπήρχε και στην ένσταση της στην Αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης, το Δικαστήριο όμως με την απόφαση του, της οποίας επιζητείται η αναστολή, απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό της Αιτήτριας επειδή ουδεμία καλόπιστη υπεράσπιση είχε προβληθεί ή εγερθεί κατά της απαίτησης της Ενάγουσας. Μετά από συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων και υπό το φως των αρχών που διέπουν την άσκηση της διακριτικής μου εξουσίας, κρίνω ότι η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και θα πρέπει να απορριφθεί. Η Αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται €1.100 έξοδα υπέρ της Ενάγουσας - Καθ΄ ης η Αίτηση και εναντίον της Εναγομένης - Αιτήτριας. (Yπ.) ............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο