← Κύπρος

Μηνά κ.α. ν. Λιασής κ.α., Αρ. Αγωγής: 4689/10, 20/5/2019

Μηνά κ.α. ν. Λιασής κ.α., Αρ. Αγωγής: 4689/10, 20/5/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A253 Αρ. Αγωγής: 4689/10 Μεταξύ:

  1. XXXXX Μηνά, από τα Λατσιά
  2. XXXXX Μηνά, από τα Λατσιά Ενάγοντες και
  3. XXXXX Λιασής
  4. XXXXX Λιασή
  5. XXXXX Λιασής
  6. Άστρασολ Λτδ
  7. Επίσημος Παραλήπτη (ως εκκαθαριστή της περιουσίας της εταιρείας "Liasis Shoelasts Company Ltd"
  8. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας (Διά Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας και Υπουργείου Εργασίας και Τμήμα Πολεοδομίας)
  9. Δήμος Λατσιών Εναγόμενοι Ημερομηνία: 20 Μαΐου 2019 Για ενάγοντα: κος Λουκής Λουκαΐδης με κα Λουκία Πατσαλίδου Για εναγόμενους 3 & 4: κα Ελένη Μιντή Για εναγόμενο 6: κος Ανδρέας Χριστοφόρου Α Π Ο Φ Α Σ Η (για εναγομένους 3, 4 & 6) Η παρούσα, είναι μια από τις 22 αγωγές που συνεκδικάστηκαν ως προς το θέμα της ευθύνης, τις οποίες καταχώρησαν κάτοικοι και εργαζόμενοι στην περιοχή Λατσιών, εναντίον των εναγομένων για οχληρία και αμέλεια που προξενείτο από το εργοστάσιο Άστρασολ. Η απαίτηση στην παρούσα αγωγή, αφορά αποζημιώσεις για οχληρία λόγω οσμών και θορύβου από το εργοστάσιο της Άστρασολ αλλά και για την πρόκληση της ασθένειας του καρκίνου στους ενάγοντες ως αποτέλεσμα της εκπομπής της καρκινογόνου ουσίας διχλωρομεθάνιο R.40 από το εν λόγω εργοστάσιο. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, οι ενάγοντες που είναι σύζυγοι, εγκαταστάθηκαν στην οδό XXXXX XXXXX 2Α στα Λατσιά το Δεκέμβριο του 1986 σε οικία που εφάπτεται με το εργοστάσιο της Άστρασολ. Κατά το χρόνο καταχώρησης της αγωγής, ο ενάγων 1 ήταν 51 ετών και η ενάγουσα 2 σύζυγος του, 49 ετών. Αναφέρεται στην συνέχεια στην έκθεση απαίτησης ότι το πιο πάνω εργοστάσιο, από το 1976 κατασκεύαζε σόλες παπουτσιών και λειτουργούσε από η ώρα 6.00 π.μ. μέχρι 1.00 π.μ. καθημερινώς, εκτός Κυριακής και ορισμένα Σάββατα. Κατά την λειτουργία του, το εργοστάσιο προκαλούσε υπερβολικούς και ανυπόφορους θορύβους και εξέπεμπε ενοχλητικές και επικίνδυνες για την υγεία ουσίες, και συγκεκριμένα το διχλωρομεθάνιο (R40), το οποίο εμπίπτει στην κατηγορία των καρκινογόνων ουσιών. Ως αποτέλεσμα, ο ενάγων 1 του οποίου η κατοικία εφάπτεται με το εν λόγω εργοστάσιο, διεγνώσθη με καρκίνο το 2008 και εγχειρίστηκε στην Πολυκλινική Λευκωσίας από το χειρουργό XXXXX Γαλάζη, το Σεπτέμβριο του 2008, όπου του αφαιρέθηκε όγκος από την ουροδόχο κύστη. Στην συνέχεια, στάλθηκε για βιοψία, η οποία διέγνωσε ότι ήταν καρκίνωμα στο στάδιο μηδέν. Στις 4/11/2008, ο ενάγων χειρουργήθηκε εκ νέου για αφαίρεση των υπολειμμάτων. Στις 21/3/2009 έγινε κυστεοσκόπηση στην Πολυκλινική Λευκωσίας, χωρίς υποτροπή. Ακολούθως, ο ενάγων συνέχισε να παρακολουθείται στο Ουρολογικό του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Έκανε κυστεοσκόπηση στις 19/08/2009 και διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν τέσσερις μικροί όγκοι και έγινε καυτηρίαση με λέιζερ. Τότε, ξεκίνησε την χημειοθεραπεία με οκτώ εβδομαδιαίες ενέσεις μιτομυκίνης (mitomycin) και δέκα μηνιαίες. Έγιναν ενδιάμεσα κυστεοσκοπήσεις στις 11/11/2009, 10/03/2010 και 16/06/2010 με μικρή υποτροπή και έγινε καυτηρίαση με λέιζερ. Από τότε συνεχίζει να είναι υπό παρακολούθηση από ουρολόγο για την πιο πάνω ασθένεια και γίνεται έλεγχος με κυστεοσκόπηση κάθε τρεις μήνες. Ο ενάγων 1 κατά την διάρκεια της θεραπείας παρουσίασε επίσης βραχνάδα και αλλοίωση της φωνής, καθώς και κάψιμο στα μάτια. Η ενάγουσα 2 διεγνώσθη με καρκίνο του δεξιού μαστού τον Σεπτέμβριο του
  10. Υπέστη μαστεκτομή στις 5/9/2004 στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία και ορμονοθεραπεία. Τον Φεβρουάριο του 2010, μετέβη στο Λονδίνο για αποκατάσταση του μαστού στο Royal Marsden Hospital όπου ταλαιπωρήθηκε αρκετά, και ακόμη υποφέρει, με τρεις εγχειρήσεις ταυτόχρονα και θα χρειαστεί να μεταβεί ξανά για να υποβληθεί πάλι σε εγχείρηση στο μέλλον. Η ενάγουσα 2 άρχισε χημειοθεραπεία στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας στις 29.9.2004 και τελείωσε στις 25.1.
  11. Ακτινοθεραπεία άρχισε στις 7.2.05 και τελείωσε στις 17.3.05 στο Ογκολογικό της Τράπεζας Κύπρου. Έκανε επίσης ορμονοθεραπεία με ενέσεις στην κοιλιά και με χάπια για πέντε χρόνια. Από την χημειοθεραπεία έχασε τα μαλλιά της και φορούσε περούκα για δέκα μήνες, φούσκωσε το σώμα της από τα φάρμακα και έλειψε από τη δουλειά της για ένα χρόνο. Επίσης έπαθε κατάθλιψη και κλείστηκε στο σπίτι της. Κατά συνέπεια, οι ενάγοντες υπέστησαν σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, σοβαρή ζημιά στα εξής δικαιώματα τους: (α) ζωής και υγείας, (β) κατοικίας, (γ) σεβασμού της ιδιοκτησίας, (δ) σεβασμού της ιδιωτικής ζωής και (ε) σεβασμού του δικαιώματος οικογένειας. Πέραν της πρόκλησης καρκίνου στους ενάγοντες, λόγω της οχληρίας που προκαλούσε το εν λόγω εργοστάσιο, η υγεία τους και η απόλαυση της κατοικίας τους, υπονομεύθηκε σε βαθμό ουσιαστικό αφού οι θόρυβοι, η δυσοσμία και τα αέρια που εκπέμπονταν από το εργοστάσιο μέσω της καπνοδόχου του στην γειτονική κατοικημένη περιοχή δεν επέτρεπαν ήρεμη παραμονή και χρήση της κατοικίας τους. Η ιδιωτική τους ζωή πλήγηκε λόγω ανεπίτρεπτης επέμβασης στην απόλαυση της στους ιδιωτικούς χώρους της κατοικίας τους και κατά την συμβίωση τους με τα μέλη της οικογένειας τους. Ιδιαίτερα δε, αποστερήθηκαν βασικά στοιχεία της συζυγικής σχέσης τους. Τα δικαιώματα της οικογένειας τους πλήγηκαν λόγω των επιπτώσεων που είχε ο καρκίνος στην συναναστροφή και στην σχέση τους με την οικογένεια τους. Ως εκ τούτου, οι ενάγοντες ζητούν γενικές και ειδικές καθώς και τιμωρητικές αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση στα πιο πάνω δικαιώματα τους. Στις 29.12.2017, εκδόθηκε απόφαση στις πιο πάνω συνεκδικαζόμενες αγωγές με την οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι οι εναγόμενοι 2, 4 & 6, ευθύνονταν μεταξύ άλλων για την οχληρία που το εργοστάσιο Άστρασολ προκαλούσε στην περιοχή από το 1976 μέχρι και την 2.6.2009 που έκλεισε. Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 29.12.2017, προκύπτει από την αποδεχθείσα μαρτυρία, σημαντική μορφή οχληρίας από το εργοστάσιο της Άστρασολ. Ο θόρυβος που προκαλούσε το εν λόγω εργοστάσιο και οι δυσάρεστες οσμές από τα φουγάρα του, ήταν τέτοιας έκτασης που ανάγκαζαν τους περιοίκους να κλείνουν τα παράθυρα τους το καλοκαίρι και μην βγαίνουν στα μπαλκόνια τους. Υπήρξε σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, μια μεγάλη και πρωτοφανής επέμβαση στην απόλαυση της ακίνητης περιουσίας των εναγόντων αφού αυτή η ανυπόφορη κατάσταση, διαρκούσε σε συστηματική βάση, από τις 6.00 το πρωί μέχρι της 1.00 μετά τα μεσάνυχτα. Το Δικαστήριο έκρινε επίσης αφού άκουσε και αξιολόγησε μαρτυρία ειδικών εμπειρογνωμόνων, ότι η εκπομπή από τα φουγάρα του εν λόγω εργοστασίου της καρκινογόνου ουσίας διχλωρομεθάνιο (R40), προξένησε σύμπλεγμα καρκίνου στην περιοχή γύρω από το εργοστάσιο. Ειδικά για τους ενάγοντες στην παρούσα αγωγή, υπήρξε εύρημα του Δικαστηρίου ότι η ασθένεια του καρκίνου με την οποία διαγνώσθηκαν, οφείλεται στο σύμπλεγμα καρκίνου που δημιουργήθηκε στην περιοχή από τις πιο πάνω παράνομες ενέργειες των εναγομένων 3, 4 &
  12. Μετά την έκδοση της πιο πάνω απόφασης για την ευθύνη, οι αγωγές αποσυνδέθηκαν προκειμένου να εκδικαστεί σε κάθε μια ξεχωριστά, το ζήτημα των αποζημιώσεων. Ακροαματική διαδικασία Στην παρούσα αγωγή, οι ειδικές ζημιές των εναγόντων συμφωνήθηκαν από τους διαδίκους στο ποσόν των €9.345,
  13. Ο ενάγοντας 1 για το ποσό €2.894,00 και η ενάγουσα 2 το ποσό €6.451,
  14. Δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία ως προς τις γενικές αποζημιώσεις. Ως εκ τούτου, η αγωγή ορίστηκε για αγορεύσεις, αναφορικά με τις γενικές αποζημιώσεις που δικαιούνται οι ενάγοντες σε σχέση με την διαπιστωθείσα οχληρία αλλά και την πρόκληση καρκίνου από τις πιο πάνω παράνομες ενέργειες των εναγομένων 3, 4 &
  15. Αγορεύσεις Ο συνήγορος των εναγόντων στην αγόρευση του, ισχυρίστηκε ότι η παρούσα αφορά οχληρία του χειρίστου είδους που διήρκησε από την έναρξη της λειτουργίας του εργοστασίου το 1979 μέχρι και τον τερματισμό της. Ήταν η θέση του συνηγόρου ότι στον υπολογισμό των αποζημιώσεων, το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη επιβαρυντικά στοιχεία όσον αφορά την συμπεριφορά τόσο του κράτους, όσο και των υπευθύνων του εργοστασίου Άστρασολ. Αυτά τα στοιχεία, αφορούν κυρίως το γεγονός ότι η οχληρία διήρκησε πολλά έτη. Η οχληρία ήταν επίσης σοβαρή όχι μόνο για την μεγάλη διάρκεια της σε βάθος χρόνου αλλά και για το ότι ήταν συνεχής και καθημερινή ακόμη και Σάββατο για πολλές ώρες την ημέρα. Ένα άλλο επιβαρυντικό στοιχείο, ήταν ότι η ανυπόφορη οσμή οφειλόταν σε εκπομπές από το φουγάρο του εργοστασίου, οι οποίες εμπεριείχαν και το τοξικό στοιχείο του διχλωρομεθανίου. Δεν υπάρχει κατά τον συνήγορο προηγούμενο στην Κύπρο για τέτοιου είδους οχληρία. Στην συνέχεια, ο συνήγορος αναφέρθηκε σε αποφάσεις του Ε.Δ.Α.Δ, οι οποίες ασχολήθηκαν με το ζήτημα των αποζημιώσεων αναφορικά με το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας (βλ. Mileva And others v. Bulgaria ημ. 25/11/2010). Ήταν εντούτοις η θέση του συνηγόρου ότι στην παρούσα υπόθεση λόγω των πιο πάνω επιβαρυντικών στοιχείων, θα πρέπει να επιδικαστεί μεγαλύτερο ποσόν ως αποζημιώσεις από αυτό που επιδικάστηκε στις υποθέσεις του Ε.Δ.Α.Δ. Αναφορικά με τις γενικές αποζημιώσεις για πρόκληση καρκίνου, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι η ταλαιπωρία των προσώπων που διαγιγνώσκονται με αυτήν την ασθένεια είναι πολύ μεγάλη, δεδομένου ότι αντιμετωπίζουν άμεσα την πιθανότητα του θανάτου. Τα δυσάρεστα γεγονότα και οι λυπηρές συνθήκες που έζησαν οι άνθρωποι αυτοί λόγω του καρκίνου τους, αναφέρονται στις εκθέσεις απαιτήσεως αλλά και στην απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 29.12.
  16. Κατά τον συνήγορο, το ποσό των αποζημιώσεων σε περιπτώσεις πρόκλησης της ασθένειας του καρκίνου δεν έχει προηγούμενο στην Κύπρο. Το βέβαιο είναι ότι με την πάροδο των ετών και την βελτίωση της ζωής του πληθυσμού γενικά, η αξία της ζωής που ήταν πάντα σημαντική, έχει σήμερα ενισχυθεί. Σε χώρες που υπήρξαν περιπτώσεις τοξικών αστικών αδικημάτων, οι αποζημιώσεις που έδωσαν τα Δικαστήρια, ήταν πολύ αυξημένες. Ο συνήγορος έκαμε αναφορά σε αμερικάνικες αποφάσεις όπου επιδικάστηκαν πολλά εκατομμύρια δολάρια ως αποζημίωση εναντίον εταιρειών που προκάλεσαν καρκίνο με τα προϊόντα που κατασκεύαζαν και πωλούσαν στο κοινό. Ο συνήγορος δέχθηκε βέβαια ότι τα ποσά που το Κυπριακό Δικαστήριο θα επιδικάσει δεν είναι δυνατόν να συμβαδίζουν με αυτά των Δικαστηρίων των ΗΠΑ, λόγω διαφοράς στο οικονομικό μέγεθος των δύο χωρών. Όμως, ζήτησε αποζημιώσεις στην παρούσα, στο ύψος του ενός εκατομμυρίου ευρώ περίπου για κάθε καρκινοπαθή. Ζήτησε επίσης όπως επιδικασθούν τιμωρητικές αποζημιώσεις εναντίον της Δημοκρατίας αλλά και των υπευθύνων του εργοστασίου. Κατά τον συνήγορο, όσον αφορά την Δημοκρατία δικαιολογούνται οι τιμωρητικές αποζημιώσεις βάσει του κοινοδικαίου, σε περιπτώσεις που υπάρχει καταπιεστική, αυθαίρετη ή αντισυνταγματική ενέργεια από υπαλλήλους της Κυβέρνησης. Στην παρούσα περίπτωση δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι οι επίδικες πράξεις έπληξαν συνταγματικό δικαίωμα και μάλιστα το πιο σοβαρό, αυτό της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας. Τα ίδια ισχύουν και για τους υπεύθυνους του εργοστασίου που γνωρίζοντας ότι τα φουγάρα του εξέπεμπαν καρκινογόνα υλικά, συνέχιζαν την λειτουργία του, αδιαφορώντας για την υγεία των περιοίκων και την βλάβη που τους προξενούσε. Ο συνήγορος εξέφρασε μάλιστα την άποψη ότι η πρόκληση καρκίνου στους ενάγοντες λόγω αδράνειας και αμέλειας των αρμόδιων κρατικών αρχών και των υπευθύνων του εργοστασίου, δεν απέχει ουσιαστικά από το έγκλημα της ανθρωποκτονίας. Γεγονός που δικαιολογεί, την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Η συνήγορος των εναγομένων 3 & 4 στην δική της αγόρευση, χαρακτήρισε ως υπερβολικό τον χαρακτηρισμό της συμπεριφοράς των εναγομένων ως εγκληματικής. Ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν σε γνώση των υπευθύνων του εργοστασίου ότι το διχλωρομεθάνιο ήταν καρκινογόνα ουσία. Θεωρείτο ως πιθανό καρκινογόνο υλικό και αυτό υπήρξε μάλιστα και ένα από τα επίδικα θέματα της αγωγής. Δεν μπορεί ως εκ τούτου να καταλογιστεί εσκεμμένη πρόκληση βλάβης στην υγεία των εναγόντων. Κατά την συνήγορο δεν επέδειξαν οι εναγόμενοι τέτοια συμπεριφορά ώστε οι ενάγοντες να δικαιούνται σε τιμωρητικές αποζημιώσεις. Στην συνέχεια, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι δεν πρέπει να ληφθούν υπόψη οι αμερικάνικες αποφάσεις στις οποίες αναφέρθηκε ο συνήγορος των εναγόντων. Επεσήμανε δε ότι τα κείμενα που εφοδίασαν οι ενάγοντες το Δικαστήριο, δεν αποτελούν πιστά αντίγραφα αποφάσεων αλλά διάφορα δημοσιεύματα στον τύπο, αμφιβόλου ποιότητας και εγκυρότητας. Η συνήγορος θεωρεί τα ποσά που ζητούν οι ενάγοντες, υπέρμετρα υπερβολικά. Ανέφερε ότι η μοναδική νομολογία που έχει εντοπίσει ως προς το θέμα του καρκίνου είναι η αγγλική υπόθεση Molinary v. Ministry of Defence

(1993)12 WLUK
  1. Αφορούσε στρατιώτη που είσπνεε μία συγκεκριμένη ουσία και ανέπτυξε λευχαιμία και στον οποίο επιδικάστηκε ένα σύνολο αποζημιώσεων 250 χιλιάδων στερλινών, στις οποίες όμως συμπεριλήφθηκαν ειδικές, γενικές και μελλοντικές αποζημιώσεις. Ο ενάγοντας ήταν 37 ετών τότε και πολλά χαρακτηριστικά της υπόθεσης προσομοιάζουν με αυτά των υπό κρίση αγωγών της Άστρασολ. Η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι οι αποζημιώσεις δεν πρέπει να ξεπερνούν αυτά τα ποσά, τα οποία είναι μεν ενδεικτικά, δίνουν όμως από την άλλη, έναν έρεισμα για υπολογισμό των αποζημιώσεων. Όσον αφορά την ιδιωτική οχληρία, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι για να αποτιμηθούν οι αποζημιώσεις θα πρέπει να δοθεί σχετική μαρτυρία ως προς το ύψος της ζημιάς που ο ενάγων έχει υποστεί. Μαρτυρία που κατά την συνήγορο δεν δόθηκε στην παρούσα υπόθεση. Η συνήγορος έκαμε αναφορά σε Κυπριακή Νομολογία στην οποία παρά το εύρημα για ιδιωτική οχληρία δεν δόθηκαν αποζημιώσεις λόγω έλλειψης σχετικής μαρτυρίας, αναφορικά με την ζημιά την οποία υπέστησαν οι ενάγοντες. Περαιτέρω, σε ότι αφορά τη διάρκεια της οχληρίας η οποία δεν αμφισβητείται εν όψει της προηγούμενης απόφασής του Δικαστηρίου, η συνήγορος ισχυρίστηκε ότι ο ενάγων εγκαταστάθηκε στην περιοχή μετά την έναρξη της λειτουργίας του εργοστασίου. Επίσης, είχε γνώση από προηγουμένως που θα κατοικούσε και τι λειτουργούσε στην περιοχή που επέλεξε ο ίδιος να διαμείνει. Επίσης, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η οχληρία σταμάτησε με το κλείσιμο του εργοστασίου. Το 2010 καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή. Δηλαδή από το 1976 που λειτουργούσε το εργοστάσιο, 34 χρόνια μετά, ο ενάγων αποφάσισε να καταχωρήσει αγωγή, αξιώνοντας αποζημιώσεις για οχληρία. Η συνήγορος διερωτήθηκε ποιες αποζημιώσεις θα ήταν εύλογες με δεδομένο τον χρόνο που διέρρευσε μέχρι την καταχώρηση της αγωγής, αλλά και από την καταχώρηση της αγωγής μέχρι και σήμερα, 10 χρόνια μετά. Κατά την συνήγορο, τόσον οι ενάγοντες στην παρούσα όσον και οι άλλοι ενάγοντες στις συνεκδικαζόμενες υποθέσεις, βίωσαν σε πολύ μικρότερο βαθμό από αυτόν που περιέγραψαν στο Δικαστήριο, την ένταση και τον βαθμό της οποιασδήποτε προκαλούμενης οχληρίας. Ο συνήγορος του εναγομένου 6 στην δική του αγόρευση, ισχυρίστηκε ότι ακόμη και με τα ευρήματα αυτά, η Δημοκρατία δεν θα πρέπει να κληθεί να καταβάλει αποζημιώσεις. Δεν υπάρχει μαρτυρία για το πότε η Δημοκρατία έλαβε γνώση για την διαπιστωθείσα οχληρία. Ούτε υπάρχει καμία αναφορά από τον Δικαστήριο στον καταλογισμό ευθύνης στην Δημοκρατία ως προς την ενημέρωσή της για την διαπίστωση ύπαρξης θορύβου. Ως προς το ζήτημα των τιμωρητικών αποζημιώσεων που ζητούνται με την αγωγή, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούν να επιδικαστούν εναντίον της Δημοκρατίας, δεδομένου ότι σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου στο ζήτημα της ευθύνης, η Δημοκρατία δεν συμμετείχε άμεσα στην οχληρία. Περαιτέρω, στην ίδια απόφαση δεν γίνεται αναφορά σε παράβαση των συνταγματικών δικαιωμάτων των εναγόντων ώστε να δικαιολογείται η επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Στο ζήτημα των αποζημιώσεων λόγω πρόκλησης καρκίνου, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι δεν εντόπισε νομολογία και δεν είναι σε θέση να βοηθήσει το Δικαστήριο στο ζήτημα αυτό. Ως προς την υπόθεση Molinary (ανωτέρω), δέχθηκε ότι μπορεί να είναι καθοδηγητική μόνον στην αγωγή 4567/10 αφού και οι δύο αφορούν την ασθένεια της λευχαιμίας σε νεαρά άτομα. Αποζημιώσεις Όπως προαναφέρθηκε, το ζήτημα της ευθύνης των εναγομένων 3, 4 & 6, έχει κριθεί στην απόφαση ημ. 29.12.
  2. Περαιτέρω, οι ειδικές ζημιές έχουν δηλωθεί από τους διαδίκους. Παραδεκτή είναι και η δημιουργία καρκίνου στους ενάγοντες, γεγονός που επίσης υπήρξε εύρημα του Δικαστηρίου στα πλαίσια της διαδικασίας για το θέμα της ευθύνης. Έτσι, το μόνο θέμα που απομένει να αποφασιστεί, είναι το ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούνται οι ενάγοντες, τόσον για την διαπιστωθείσα οχληρία όσον και για την ασθένεια του καρκίνου που τους προκάλεσε, η παράνομη συμπεριφορά των εναγομένων 3, 4 και
  3. Ο συνήγορος για τον εναγόμενο 6 Γενικό Εισαγγελέα, υποστήριξε στο σημείο αυτό ότι τα ευρήματα του Δικαστηρίου περιορίζονται στην ανοχή της Δημοκρατίας για την οχληρία των εναγομένων 3 & 4 και ως εκ τούτου δεν δικαιολογούν την επιδίκαση αποζημιώσεων εναντίον της για το αδίκημα αυτό. Δεν συμφωνώ με την πιο πάνω θέση. Στην υπόθεση Σταυρούλα Χριστοδουλίδου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(2008)1Β Α.Α.Δ 746, λέχθηκε ότι η Δημοκρατία θα μπορούσε να βρεθεί υπεύθυνη για αποζημιώσεις εάν από τη στιγμή που έλαβε γνώση της οχληρίας, επέτρεψε την συνέχισή της. Κάτι που προκύπτει σαφώς από τα ευρήματα το Δικαστηρίου, στην απόφαση για το ζήτημα της ευθύνης ημ. 29.12.17. Ενόψει τούτου, θα προχωρήσω στον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων εναντίον των εναγομένων 3, 4 και 6, οι οποίοι σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 29.12.2017, ευθύνονται για το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας και της αμέλειας που διαπράχθηκε εναντίον των εναγόντων. Η επιφύλαξη του άρθρου 46 του Κεφ. 148, προνοεί ότι ο ενάγοντας δεν θα τύχει αποζημίωσης για οχληρία εκτός αν εξαιτίας του αδικήματος υπέστη ζημιά. Η προϋπόθεση άμεσης βλάβης όμως, περιορίζεται στο είδος της ιδιωτικής οχληρίας που συνιστάται ακριβώς στην πρόκληση φυσικής ζημιάς σε περιουσία. Υπάρχει εντούτοις και μια άλλη ζημιά σε σχέση με το είδος της οχληρίας που αφορά παρέμβαση στην απόλαυση της ακίνητης περιουσίας του ενάγοντα. Η ζημιά αυτή δεν είναι αναγκαίο να ισοδυναμεί με άμεση βλάβη. Στο σύγγραμμα Salmond on The Law of Torts 11η έκδοση σελ. 54, αναφέρεται ότι η ιδιωτική οχληρία είναι αστικό αδίκημα εναντίον της κατοχής περιουσίας. Αλλά ακόμη και εκεί που δεν υπάρχει φυσική ζημιά σε περιουσία, μπορούν να επιδικαστούν αποζημιώσεις για επέμβαση στην απόλαυση της περιουσίας που κατέχει ο ενάγοντας. Παραθέτω το πιο κάτω σχετικό απόσπασμα από το σύγγραμμα υπό τον τίτλο 'What damage is actionable' στην σελ. 54: "Nuisance is primarily a wrong to property, but even when there is no physical damage compensation can be recovered for annoyance and discomfort." Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι είναι αρκετό στην στοιχειοθέτηση ζημιάς να εμποδίζεται κάποιος σε σημαντικό βαθμό στην απόλαυση των συνηθισμένων ανέσεων της ζωής (Αρτέμη & Ερωτοκρίτου Αστικά Αδικήματα τομ. 1 σελ. 142). Περαιτέρω, στο σύγγραμμα Michael A. Jones, Textbook on Torts (ανωτέρω) στην σελ. 141, αναφέρονται τα πιο κάτω σε σχέση με το θέμα αυτό. "The damage to the plaintiff is the gist of an action in private nuisance. . However a distinction is drawn between different forms of damage when assessing what that balance should be. This is the distinction between physical damage to property such as pollution damage to crops or structural damage by vibration, on the one hand, and personal discomfort attributable to offensive smells or excessive noise (intangible or amenity damage) on the other." Σχετική είναι και η απόφαση Χρίστου Καλότυχου ν. Cypsun Holidays Co Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 1681. Λέχθηκε ότι η προϋπόθεση ζημιάς που απαιτεί ο Νόμος, συναρτάται προς απαίτηση για αποζημίωση παρά προς την ύπαρξη της οχληρίας αυτής καθ' αυτής και περιορίζεται στο είδος της ιδιωτικής οχληρίας που συνίσταται ακριβώς στην πρόκληση φυσικής ζημιάς σε περιουσία. Υπάρχει όμως και η ιδιωτική οχληρία που δεν συνίσταται στην πρόκληση φυσικής ζημιάς αλλά στην παρέμβαση με την άνετη χρήση και απόλαυση της περιουσίας και που περιλαμβάνει τέτοιας μορφής περιπτώσεις όπως ο θόρυβος, η οσμή και η σκόνη. Η διαφορά μεταξύ των δύο ειδών ιδιωτικής οχληρίας, τονίζεται στην κλασσική απόφαση του Λόρδου Westbury L.C. St. Hellens Smelting Co v. Tipping
(1865)11 H.L.C 642,650. Το πιο κάτω απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση, παρατίθεται στην σελίδα 57 του συγγράμματος Salmond on The Law of Torts: «Ιt appears to me that it is a very desirable thing to mark the difference between an action brought for a nuisance upon the ground that the alleged nuisance produces material injury to the property, and that an action brought for a nuisance on the ground that the thing alleged to be a nuisance is productive of sensible personal discomfort. With regard to the latter, namely, the personal inconvenience and interference with one's enjoyment, one's quiet, one's personal freedom, anything that discomposes or injuriously affects the senses of the nerves, whether that may or not be denominated a nuisance must undoubtedly depend greatly on the circumstances of the place where the think complained of actually occurs....» Στο πιο πάνω σύγγραμμα των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου «Αστικά Αδικήματα» στην σελ. 790 με παραπομπή σε Κυπριακή Νομολογία και Αγγλικά συγγράμματα, αναφέρεται ότι η αναστάτωση στην ειρηνική απόλαυση του ακινήτου, δεν θεωρείται ζημιά οικονομικής φύσης και αποτελεί μέρος του συνήθους μέτρου αποζημίωσης για την οποία αποδίδεται ένα γενικό ποσόν που θα κρίνει το Δικαστήριο ως ένα ορθό και λογικό μέτρο. Στην Αγγλική υπόθεση Bone and another v Seale
(1975)1 All E.R 787, λέχθηκε ότι σε περιπτώσεις αποζημιώσεων για επέμβαση στις ανέσεις της ζωής, οι αρχές των αποζημιώσεων για απώλεια ανέσεων λόγω προσωπικών τραυμάτων μπορούν να εφαρμοστούν αναλογικά. Η υπόθεση αφορούσε ιδιωτική οχληρία που συνέχιζε για 12 ½ χρόνια και προκλήθηκε από δυσοσμία που προερχόταν από χοιροστάσιο (pig farm) των εναγομένων. Λέχθηκαν συγκεκριμένα τα εξής στην σελ. 793 από τον STEPHENSON LJ. « It is difficult to find an analogy to damages for interference with the enjoyment of property. In this case, efforts to prove diminution in the value of the property as a result of this persistent smell over the years failed. The damages awarded by the learned judge were damages simply for loss of amenity from the smells as they affected the plaintiffs living on their property; and of course, their enjoyment of their own property was indirectly affected by these smells inasmuch as it affected their visitors and members of their families. The nearest analogy would seem to be the damages which are awarded almost daily for loss of amenity in personal injury cases; it does seem to me that there is perhaps a closer analogy than at first sight appears between losing the enjoyment of your property as a result of some interference by smell or by noise caused by a next door neighbour, and losing an amenity as a result of a personal injury.» Υπό τας περιστάσεις, το Δικαστήριο στην επιδίκαση αποζημιώσεων θα λάβει υπόψη τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης όπως τον χώρο, την ένταση και έκταση της ταλαιπωρίας που υπέστη ο ενάγων στην απόλαυση της περιουσίας του. Στην παρούσα περίπτωση, δεν αποδείχθηκε ζημιά στην ακίνητη περιουσία των εναγόντων. Αντιθέτως, η οχληρία αφορά σοβαρή παράβαση στο δικαίωμα απόλαυσης της περιουσίας τους. Προκύπτει από τας ευρήματα του Δικαστηρίου στην απόφαση για την ευθύνη ημ. 29.12.17, σημαντική μορφή οχληρίας από το εργοστάσιο της Άστρασολ. Σύμφωνα με την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή, ο θόρυβος που προκαλούσε το εργοστάσιο της Άστρασολ και οι δυσάρεστες οσμές από τα φουγάρα του, ήταν τέτοιας έκτασης που ανάγκαζαν τους περιοίκους να κλείνουν τα παράθυρα τους το καλοκαίρι και μην βγαίνουν στα μπαλκόνια τους. Υπήρξε σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, μια μεγάλη και πρωτοφανής επέμβαση στην απόλαυση της ακίνητης περιουσίας των εναγόντων αφού αυτή η ανυπόφορη κατάσταση διαρκούσε σε συστηματική βάση, από τις 6.00 το πρωί μέχρι της 1.00 μετά τα μεσάνυχτα. Όσον αφορά την δημιουργία θορύβου, έχει νομολογηθεί ότι η ηχορύπανση προκαλεί σήμερα στον άνθρωπο σοβαρή οχληρία με ανάλογες επιπτώσεις στην πνευματική και ψυχική του ηρεμία και ισορροπία, αγαθά που πρέπει να γίνονται σεβαστά (βλ. Χαραλάμπους κ.α ν. Αντωνιάδη κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ 2167). Το ίδιο ισχύει και για την οχληρία από δυσάρεστες οσμές Καρπασίτης κ.α ν. Σιόκκουρου
(2002)1 Α.Α.Δ 472,479). Στην συγκεκριμένη περίπτωση της παρούσας αγωγής, λαμβάνω υπόψη για σκοπούς επιδίκασης αποζημιώσεων για την οχληρία, τα πιο κάτω: · Το είδος της οχληρίας που συνίστατο στην δημιουργία μεγάλου θορύβου και ανυπόφορης δυσοσμίας που επηρέαζε σε σημαντικό βαθμό τις δραστηριότητες των εναγόντων στο υπό κρίση υποστατικό που χρησιμοποιούσαν ως κατοικία. · Την έκταση της οχληρίας που διαρκούσε πολλές ώρες της ημέρας και καθημερινά εκτός Κυριακής. · Το σημαντικό χρονικό διάστημα που διήρκεσε η οχληρία ήτοι από το 1986 που oι ενάγοντες κατοίκησαν στην περιοχή, μέχρι και το κλείσιμο του εργοστασίου στις 2.6.2009. · Την εν γένει επέμβαση στην απόλαυση της χρήσης του ακινήτου που οι ενάγοντες χρησιμοποίησαν κατά τους επίδικους χρόνους, η οποία τους δημιούργησε ταλαιπωρία και επηρέασε δυσμενώς την χρήση και απόλαυση του εν λόγω ακινήτου τους. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, κρίνω ως λογική και εύλογη αποζημίωση για την οχληρία που υπέστησαν οι ενάγοντες, το ποσόν των €15.000,00 για κάθε ενάγοντα. Όσον αφορά την πρόκληση καρκίνου από παράνομες πράξεις των εναγομένων, είναι γεγονός ότι δεν εντοπίζεται Κυπριακή Νομολογία σχετική με το θέμα Οι αμερικανικές αποφάσεις που επικαλέστηκε ο συνήγορος των εναγόντων δεν είναι βοηθητικές. Είναι νομίζω σαφές ότι το μέγεθος της δικαιοδοσίας των ΗΠΑ είναι πολύ μεγαλύτερο της Κύπρου σε βαθμό που να μην είναι δυνατή η άντληση καθοδήγησης ως προς το ύψος των αποζημιώσεων. Καθοδήγηση μπορεί αντίθετα να αντληθεί από την Αγγλική υπόθεση Molinary (ανωτέρω), στην οποία με παρέπεμψαν οι συνήγοροι των εναγομένων, λόγω και της συνάφειας του Αγγλικού κοινοδικαίου με το Κυπριακό δίκαιο αστικών αδικημάτων. Αυτό, παρότι η εν λόγω απόφαση ασχολείται κυρίως με την παροχή προσωρινής αποζημίωσης (provisional damage) και την δυνατότητα του ενάγοντα να αποταθεί μελλοντικά στο Δικαστήριο και να αξιώσει περαιτέρω αποζημιώσεις στην περίπτωση που επιδεινωθεί η υγεία του. Η υπόθεση Molinary (ανωτέρω), αφορούσε απαίτηση από στρατιώτη που λόγω της εργασίας του σε ραδιενεργές εγκαταστάσεις και πυρηνικά υποβρύχια, ανέπτυξε λευχαιμία. Επιδικάστηκαν από το Δικαστήριο γενικές αποζημιώσεις ύψους 40 χιλιάδων στερλινών πλέον ειδικές και μελλοντικές αποζημιώσεις. Στον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων στην παρούσα περίπτωση θα ακολουθηθούν επίσης οι αρχές της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην επιδίκαση αποζημιώσεων που δίδονται για τον πόνο και ταλαιπωρία, σε περίπτωση σωματικών τραυμάτων. Όπως έχει νομολογηθεί, κατά τον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων, το Δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τη φύση των τραυμάτων του ενάγοντος, τη διάρκεια της θεραπείας, τον πόνο και την ταλαιπωρία, την ενόχληση και την απώλεια των προσωπικών ανέσεων, την απώλεια και τα προβλήματα στην υγεία του ενάγοντος που δυνατό να παρουσιαστούν στο μέλλον, καθώς και την πιθανότητα μελλοντικής απώλειας εισοδημάτων ή κερδών. Οι αποζημιώσεις θα πρέπει να είναι εύλογες και δίκαιες. Σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο θα πρέπει να καταλήγει σε ένα ποσό που αντιπροσωπεύει μεν δίκαια την απώλεια του ενάγοντα, αλλά που είναι και δίκαιο για τον εναγόμενο, με την έννοια ότι δε θα πρέπει να επιβάλλει στους ώμους του, ένα απαράδεκτο κοινωνικά βάρος. Το Δικαστήριο θα πρέπει, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης, να καταλήξει σε μια δίκαιη και εύλογη αποζημίωση. Η επανόρθωση (restitution in integrum) αποτελεί την θεμελιώδη αρχή παροχής αποζημιώσεων που ενσωματώνει το Κυπριακό δίκαιο, υπό την αίρεση πάντα ότι αυτή πρέπει να είναι δικαία μεταξύ των διαδίκων. Οι αποζημιώσεις μπορεί να προσλάβουν επιβαρυντικό χαρακτήρα όπου η βλάβη είναι ποικιλοτρόπως βαριά και σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μπορεί να προσλάβουν τιμωρητικό χαρακτήρα προς παραδειγματισμό (βλ. μεταξύ άλλων Τάκη Γιάλλουρου ν. Ευγένιου Νικολάου
(2001)1 ΑΑΔ 558). Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι οι επιβαρυντικές ή επαυξημένες (aggravated) αποζημιώσεις, αφορούν αποκατάσταση της ζημιάς του ενάγοντα (compensatory damages) και πρέπει να διαχωρίζονται από τις παραδειγματικές αποζημιώσεις που είναι τιμωρητικές (punitive damages), έχουν δηλαδή χαρακτήρα τιμωρίας του αδικοπραγήσαντος. Έτσι, παρέχεται η δυνατότητα να επιδικαστούν αυξημένες αποζημιώσεις όχι σαν μέτρο τιμωρίας του εναγομένου αλλά με τρόπο ώστε να αντικατοπτρίζεται το αυξημένο μέγεθος της βλάβης που έχει υποστεί ο ενάγοντας. Για τον λόγο αυτό, οι επιβαρυντικές (aggravated) αποζημιώσεις δεν αποτελούν ξεχωριστό κονδύλι και εντάσσονται στο ποσό των γενικών αποζημιώσεων. Σε αντίθεση με τις τιμωρητικές αποζημιώσεις που αποτελούν ξεχωριστό κονδύλι και διαχωρίζονται από τις γενικές αποζημιώσεις. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα & Markesinis & Deakin's Tort Law Oxford University Press 11th ed. p.
  1. « Since Rooks v. Barnard, there is in this country, as there has always been in America, a clear distinction between compensatory damages, which can include an enlarge award (aggravated damages) in cases of outrage, and punitive or exemplary damages, which go beyond compensation and attempt to 'punish the defendant'» Όπως προανέφερα, στον υπολογισμό των γενικών αποζημιώσεων στην παρούσα περίπτωση, εφαρμόζονται οι νομολογιακές αρχές επιδίκασης αποζημιώσεων για τον πόνο και ταλαιπωρία, σε περίπτωση σωματικών τραυμάτων. Με την επιπρόσθετη ταλαιπωρία στην παρούσα περίπτωση που δημιουργεί η εκδήλωση καρκίνου στον ενάγοντα, η οποία συνίσταται στην αγωνία για την υγεία και την ζωή του αφού είναι γνωστό ότι η ασθένεια αυτή, έχει υψηλά ποσοστά θνησιμότητας. Επιπλέον, η θεραπευτική αγωγή είναι επίπονη και καταπιεστική. Ειδικά στην περίπτωση των εναγόντων στην παρούσα όπου υπεβλήθησαν σε εκτεταμένες χημειοθεραπείες και χειρουργικές επεμβάσεις. Ειδικότερα ο ενάγοντας 1 υπέστη χημειοθεραπεία, κυστεοσκοπήσεις, καυτηριασμούς με λέιζερ κλπ., που διήρκεσε από το 2008 έως το
  2. Η ενάγουσα 2 υπέστη μαστεκτομή στις 5/9/2004, χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία και ορμονοθεραπεία στην Κύπρο και το εξωτερικό από το 2004 μέχρι και το
  3. Περαιτέρω και οι δύο ενάγοντες θα χρειαστούν στο μέλλον, συνεχή ιατρική παρακολούθηση για πρόληψη υποτροπής της ασθένειας τους. Για την εν λόγω ταλαιπωρία κατά την ιατρική περίθαλψη για σκοπούς θεραπείας της ασθένειας τους, οι ενάγοντες δικαιούνται σε γενικές αποζημιώσεις για πόνο και ταλαιπωρία. Όπως πολύ χαρακτηριστικά λέχθηκε στην υπόθεση Molinary (ανωτέρω), « However, even on the most balanced view, the treatment must sound in substantial damages» Στην εν λόγω απόφαση, γίνεται επιπλέον ανάλυση για τις αλλαγές, σωματικές και ψυχικές που προκαλεί η ασθένεια του καρκίνου και η εντατική θεραπεία της στον ασθενή. Ο ασθενής δεν θα είναι ποτέ το ίδιο πρόσωπο όπως ήταν πριν την διάγνωση. Τόσον η σωματοδομή όσον και η ψυχική του υγεία έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα. Όπως τίθεται στην υπόθεση Molinary (ανωτέρω), «The most important effect, in my judgement, is that for a variety of reasons the plaintiff is a totally changed man.» Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι οι γενικές αποζημιώσεις στην παρούσα θα πρέπει να είναι επιβαρυντικές (aggravated) προκειμένου να αντικατοπτρίζουν την αυξημένη βλάβη στην υγεία των εναγόντων. Περαιτέρω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη στην επιδίκαση των γενικών αποζημιώσεων και η αγωνία για το μέλλον και η ταλαιπωρία της μελλοντικής συνεχούς ιατρικής παρακολούθησης. Στην παρούσα περίπτωση, η θεραπεία στην οποία έχουν υποβληθεί οι ενάγοντες δεν εγγυάται, πλήρη αποκλεισμό της πιθανότητας υποτροπής της ασθένειας. Γι' αυτό και πρέπει να εξετάζονται σε τακτά διαστήματα στο μέλλον. Στοιχείο που επαυξάνει την ταλαιπωρία που θα υποστούν, η οποία θα πρέπει να αντικατοπτρίζεται σε επαυξημένο ποσόν γενικών αποζημιώσεων. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και ιδιαίτερα τον πόνο και ταλαιπωρία που οι ενάγοντες έχουν υποστεί και εξακολουθούν να υφίστανται από την πρόκληση καρκίνου λόγω των παράνομων πράξεων των εναγομένων 3, 4 και 6, κρίνω ότι το ποσόν των €40,000,00 για τον ενάγοντα 1 και των €70,000,00 για την ενάγουσα 2 , είναι λογικό και δίκαιο υπό τας περιστάσεις. Η διαφοροποίηση στο ποσόν των αποζημιώσεων μεταξύ των δύο εναγόντων, οφείλεται στο γεγονός ότι η ενάγουσα 2 υπέστη μεγαλύτερη ταλαιπωρία με ιατρική περίθαλψη και αρκετές χειρουργικές επεμβάσεις για μαστεκτομή αλλά και για αποκατάσταση μαστού τόσον στην Κύπρο όσον και στο εξωτερικό. Ο συνήγορος των εναγόντων στην αγόρευση του, ζήτησε όπως επιδικασθούν περαιτέρω, και τιμωρητικές αποζημιώσεις εναντίον των εναγομένων 3, 4 &
  4. Τα Αγγλικά Δικαστήρια έχουν περιορίσει την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων σε περιπτώσεις αστικών αδικημάτων που προκύπτουν από την χρήση καταπιεστικής και αντισυνταγματικής συμπεριφοράς από λειτουργούς του δημοσίου. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και στην Κύπρο. Στη σημαντική για το υπό συζήτηση ζήτημα Κυπριακή υπόθεση Παπακοκκίνου ν. Κάνθερ 1 C.L.R 65, το Ανώτατο Δικαστήριο ρητά εξέφρασε την προτίμηση του σε μια ευρύτερη προσέγγιση του θέματος κατά τρόπο που επιτρέπει να επιδικάζονται παραδειγματικές αποζημιώσεις για συμπεριφορά που αποτελεί αστικό αδίκημα, όταν αυτή η συμπεριφορά είναι τόσο αξιόμεμπτη και αξιοκατάκριτη, πολύ δε περισσότερο όταν στοχεύει να γελοιοποιήσει το θύμα του αστικού αδικήματος, και έτσι να της αξίζει τιμωρία από πολιτικό Δικαστήριο. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, και εξετάζοντας το αίτημα για τιμωρητικές αποζημιώσεις, κρίνω ότι αυτό δεν δικαιολογείται από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Παρά τον σοβαρό τραυματισμό της υγείας των εναγόντων που προκλήθηκε από τις συνεχόμενες παράνομες πράξεις των εναγομένων 3, 4 & 6 δεν εντοπίζονται στην παρούσα, στοιχεία ακραίας, αλαζονικής ή καταπιεστικής συμπεριφοράς, σε βαθμό τέτοιο που να δικαιολογούν σύμφωνα με την πιο πάνω νομολογία, την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. Τελική κατάληξη Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, εκδίδω απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων 3, 4 & 6 αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως ως ακολούθως: Υπέρ του ενάγοντα 1
  5. €2.894,00 - ειδικές ζημιές που υπέστη ο ενάγοντας 1 όπως συμφωνήθηκαν από τους διαδίκους.
  6. €40.000,00 - γενικές αποζημιώσεις για τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη ο ενάγοντας 1 ως αποτέλεσμα του καρκίνου με τον οποίο διαγνώσθηκε και ο οποίος οφείλεται στις παράνομες πράξεις των εναγομένων 3, 4 & 6 ως ανωτέρω αναφέρεται.
  7. €15.000,00 - για οχληρία και επέμβαση στην απόλαυση της οικίας του ενάγοντα 1 ως ανωτέρω αναφέρεται. Υπέρ της ενάγουσας 2
  8. €6.451,33- ειδικές ζημιές που υπέστη η ενάγουσα 2 όπως συμφωνήθηκαν από τους διαδίκους.
  9. €70.000,00 - γενικές αποζημιώσεις για τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη η ενάγουσα 2 ως αποτέλεσμα του καρκίνου με τον οποίο διαγνώσθηκε και ο οποίος οφείλεται στις παράνομες πράξεις των εναγομένων 3, 4 & 6 ως ανωτέρω αναφέρεται.
  10. €15.000,00 - για οχληρία και επέμβαση στην απόλαυση της οικίας της ενάγουσας 2 ως ανωτέρω αναφέρεται. Όλα τα πιο πάνω ποσά να φέρουν νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής μέχρι εξοφλήσεως. Οι εναγόμενοι 3, 4 & 6 να επιβαρυνθούν επίσης με τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.