Παπαδούρη ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αγωγή αρ.: 2571/2016, 22/5/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A258 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Χρ. Φούλια, Ε. Δ. Αγωγή αρ.: 2571/2016 Μεταξύ: XXXXX Παπαδούρη, εκ Λευκωσίας Ενάγοντος και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, εκ Λευκωσίας Εναγομένου Ημερομηνία: 22.5.2019 Για τον ενάγοντα: κ. Λ. Χαβιαράς για κ.κ. Κούσιος Κορφιώτης Παπαχαραλάμπους Δ.Ε.Π.Ε. Για τον εναγόμενο: κα Θ. Κουμή ΑΠΟΦΑΣΗ Με την επίδικη αγωγή ο ενάγων αξιώνει από τον εναγόμενο ως τον κατά νόμο εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας το ποσό των €1.012 ως αποζημιώσεις για ζημιές τις οποίες κατά τους ισχυρισμούς του υπέστη το όχημά του. Σύμφωνα με όσα περιέχονται στην έκθεση απαίτησης του ενάγοντα αυτός ισχυρίζεται ότι σε κάθε ουσιώδη για την παρούσα αγωγή χρόνο ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του οχήματος με αριθμό εγγραφής XXXXX79. Κατά ή περί τις 30.5.2013 μετέβη με το εν λόγω όχημα στη Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου στα Λατσιά και επιχειρώντας να ανέβει τη ράμπα του πεζοδρομίου προκλήθηκε εκτεταμένη ζημιά στο κάτω μέρος του αυτοκινήτου τουαπό σπασμένες πλάκες. Ο ενάγων θεωρεί ότι το εν λόγω γεγονός οφείλεται σε αμέλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και/ή στην εκ μέρους της ή/και των αντιπροσώπων ή/και των υπηρετών της παράβαση των νομίμων καθηκόντων τους. Ισχυρίζεται επίσης ότι για την αποκατάσταση των ζημιών τις οποίες υπέστη κατέβαλε το ποσό των €1.012 το οποίο ο εναγόμενος και/ή Κυπριακή Δημοκρατία παρέλειψαν να του καταβάλουν. Ο εναγόμενος με την υπεράσπισή του την οποία τροποποίησε σε κάποιο στάδιο της διαδικασίας αρνείται ότι υπέχει οποιαδήποτε ευθύνη για την, κατά τους ισχυρισμούς του ενάγοντα, προκληθείσα ζημιά και αμέλεια την οποία του καταλογίζει. Ο εναγόμενος θεωρεί ότι το κατά τους ισχυρισμούς του ενάγοντα ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική ή/και στη συντρέχουσα αμέλεια του ενάγοντα. Ο ενάγων καταχώρησε απάντηση στην υπεράσπιση με την οποία αρνείται τους ισχυρισμούς του εναγομένου και επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς του που περιέχονται στην έκθεση απαίτησής του. ΓΡΑΠΤΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Λόγω του ύψους του επίδικου ποσού η εκδίκαση της παρούσας αγωγής διεξήχθη σύμφωνα με τα όσα καθορίζονται στη Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για τις αγωγές στις οποίες ακολουθείται η διαδικασία της «Ταχείας Εκδίκασης». Κάθε πλευρά καταχώρησε την έγγραφη μαρτυρία της υπό μορφή ενόρκων δηλώσεων και, αφού δεν ζητήθηκε από οποιαδήποτε πλευρά να αντεξετάσει οποιοδήποτε μάρτυρα της άλλης πλευράς, η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση με γραπτές αγορεύσεις. Ο ενάγων καταχώρησε γραπτή μαρτυρία στην οποία περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: είναι ο ιδιοκτήτης του οχήματος με αριθμό εγγραφής XXXXX79 το οποίο στις 30.5.2013 οδηγούσε επί της Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου στα Λατσιά με σκοπό να εισέλθει στο χώρος στάθμευσης του καταστήματος της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου. Καθώς ανέβαινε με το όχημά του τη ράμπα προκλήθηκε εκτεταμένη ζημιά στο κάτω μέρος του οχήματός του από σπασμένες πλάκες του πεζοδρομίου με αποτέλεσμα το όχημά του να ακινητοποιηθεί.Όταν το όχημά του πέρασε πάνω από μία από τις σπασμένες πλάκες του πεζοδρομίου αυτή λόγω του ότι ήταν αποκολλημένη ανασηκώθηκε και κτύπησε το κάτω μέρος του οχήματός του με αποτέλεσμα να του προκαλέσει ζημιά. Ο ενάγων στη γραπτή του μαρτυρία επισύναψε ως τεκμήριο 1 την κατάσταση επισκευών στην οποία φαίνονται οι ζημιές τις οποίες υπέστη το όχημα και ως τεκμήριο 2 τιμολόγιο τοις μετρητοίς για το ποσό των €1.012 το οποίο σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του κατέβαλε για την επιδιόρθωσή τους. Επισύναψε επίσης ως τεκμήριο 3 την επιστολήημερομηνίας 13.8.2013 την οποία απέστειλε προς τον Διευθυντή του Τμήματος Δημοσίων Έργων. Για τον εναγόμενο καταχώρησε γραπτή μαρτυρία ο κ. XXXXX Τριφυλλής ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν ως υπεύθυνος δυστυχημάτων του Επαρχιακού Μηχανικού του Τμήματος Δημοσίων Έργων Λευκωσίας. Ο εν λόγω μάρτυρας ισχυρίζεται ότι τον Αύγουστο του 2013 λήφθηκε από το γραφείο στο οποίο υπηρετούσε επιστολή του ενάγοντα με την οποία ο τελευταίος ισχυριζόταν ότι στις 30.5.2013 κατά την προσπάθειά του να ανέβει πάνω σε πεζοδρόμιο μέσω ράμπας που υπάρχει στο πεζοδρόμιο προκλήθηκε ζημιά στο κάτω μέρος του αυτοκινήτου του. Το Τμήμα του απέστειλε στον ενάγοντα απαντητική επιστολή ημερομηνίας 10.9.2013, την οποία επισύναψε ως τεκμήριο 2 στη δήλωσή του, με την οποία τον πληροφορούσαν ότι δεν ήταν δυνατή η προώθηση του αιτήματός του χωρίς επίσημη καταγγελία σε αστυνομικό σταθμό για σκοπούς επιτόπου διερεύνησης και επιβεβαίωσης του κατ' ισχυρισμό ατυχήματος και της ζημιάς στο όχημά του. Ο εν λόγω μάρτυρας ισχυρίστηκε επίσης ότι μετά τη λήψη της επιστολής του ενάγοντα ακολούθησε επί τόπου επιθεώρηση του χώρου όπου εντοπίστηκαν 3 κατεστραμμένες πλάκες πεζοδρομίου οι οποίες αντικαταστάθηκαν. Ισχυρίστηκε επίσης ότι το Τμήμα τους επέδειξε εύλογη επιμέλεια και φροντίδα και λήφθηκαν όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα και προφυλάξεις για την ασφάλεια των οδηγών και την εξασφάλιση ασφαλούς πρόσβασης από τον δρόμο προς τον χώρο στάθμευσης. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ακόμα και στην περίπτωση που συνέβηκε το κατ' ισχυρισμό ατύχημα αυτό οφείλεται σε αμέλεια του ενάγοντα ο οποίος παρέλειψε να λάβει εύλογη φροντίδα για την ασφάλεια του οχήματός του αφού το οδηγούσε με υπερβολική ταχύτητα. ΟΙ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Κατά την ημέρα που η υπόθεση ήταν προγραμματισμένη για ακρόαση οι δικηγόροι των διαδίκων ετοίμασαν γραπτό κείμενο με τις θέσεις και εισηγήσεις τους το οποίο παρέδωσαν στο Δικαστήριο. Έχω μελετήσει τις εισηγήσεις τους, τις οποίες έχω υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτές στη συνέχεια όπου θα κρίνω ότι αυτό είναι αναγκαίο. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία (Ομήρου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506) στη βάση πάντοτε των δικογραφημένων ισχυρισμών των διαδίκων.Ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα (Χρίστου ν. Khoreva
(2002)1 Α.Α.Δ. 454). Ο ενάγων ήταν ο μοναδικός μάρτυρας ο οποίος μπορούσε να καταθέσει για το πώς έλαβαν χώρα τα γεγονότα της υπόθεσης λόγω της άμεσης εμπλοκής του σε αυτά. Λόγω αυτής της άμεσης εμπλοκής του στα όσα διαδραματίστηκαν κρίνω ότι ήταν σε καλή θέση να τα θυμάται και να τα μεταφέρει στο Δικαστήριο. Κρίνω ότι με τη γραπτή του δήλωση τα μετέφερε στο Δικαστήριο με ικανοποιητική λεπτομέρεια. Ο ουσιώδης για την παρούσα υπόθεση ισχυρισμός του ότι στο συγκεκριμένο σημείο υπήρχαν σπασμένες πλάκες πεζοδρομίου επιβεβαιώνεται και από τη μαρτυρία του μάρτυρα του εναγομένου ο οποίος ισχυρίστηκε ότι μετά που το Τμήμα στο οποίο εργάζεται έλαβε την επιστολή του ενάγοντα προχώρησε σε αντικατάστασή τους. Επίσης οι ισχυρισμοί του για τις ζημιές τις οποίες υπέστη το όχημά του καθώς και το ποσό το οποίο πλήρωσε για την αποκατάστασή τους επιβεβαιώνονται από τα τεκμήρια 1 και 2 τα οποία εκδόθηκαν από πρόσωπο ξένο προς τους διαδίκους της παρούσας αγωγής το οποίο δεν είχε οποιοδήποτε λόγο να πάρει το μέρος οποιουδήποτε από αυτούς. Λόγω των όσων ανέφερα πιο πάνω κρίνω ότι η μαρτυρία του ενάγοντα αποτελεί ασφαλές υπόβαθρο για να στηριχθεί το Δικαστήριο σε αυτή. Αναφορικά με τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε από την πλευρά του εναγομένου κρίνω ότι τα όσα ισχυρίστηκε ο κ. Τριφυλλής δεν μπορούν να γίνει αποδεκτά για τον λόγο ότι ο μάρτυρας αυτός δεν ήταν παρών στον επίδικο χώρο κατά τον κρίσιμο χρόνο και δεν είχε ιδία γνώση για το πως συνέβηκε το επίδικο ατύχημα. Όσον αφορά τον ισχυρισμό του ότι το επίδικο ατύχημα προκλήθηκε λόγω της υπερβολικής ταχύτητας με την οποία οδηγούσε ο ενάγων κρίνω ότι ούτε αυτός μπορεί να γίνει αποδεκτός καθότι ο εν λόγω μάρτυρας δεν ήταν παρών κατά τον κρίσιμο τόπο και χρόνο και δεν ήταν σε θέση να υποστηρίξει βάσιμα τον εν λόγω ισχυρισμό του ούτε προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία που να υποστηρίζει τον ισχυρισμό αυτό. Λόγω των ως άνω κρίνω ότι η μαρτυρία του όσον αφορά τις συνθήκες του επίδικου ατυχήματος δεν μπορεί να αποτελέσει ασφαλές υπόβαθρο για να στηριχθεί το Δικαστήριο σε αυτή. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Δεδομένης της αξιολόγησης των μαρτύρων όπως αναφέρθηκε πιο πάνω καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: ο ενάγων στις 30.5.2013 οδηγούσε το όχημα με αριθμό εγγραφής XXXXX79 στη Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου στα Λατσιά και σε κάποιο σημείο της εν λόγω Λεωφόρου επιχείρησε να ανέβει τη ράμπα του πεζοδρομίου για να κατευθυνθεί σε παρακείμενο χώρο στάθμευσης. Όταν ο μπροστινός αριστερός τροχός του οχήματός του ανέβηκε στο πεζοδρόμιο στο οποίο υπήρχαν 3 αποκολλημένες πλάκες μία εξ αυτών ανασηκώθηκε και κτύπησε στο κάτω μέρος του αυτοκινήτου του προκαλώντας του διάφορες ζημιές. Το όχημα του ενάγοντα μετά από αυτό ακινητοποιήθηκε και μεταφέρθηκε σε συνεργείο επισκευής. Ο ενάγων κατέβαλε για τις εν λόγω επισκευές το συνολικό ποσό των €1.012 και με επιστολή του ημερομηνίας 13.8.2013 προς το Τμήμα Δημοσίων Έργων ζήτησε την πληρωμή του εν λόγω ποσού. Το Τμήμα Δημοσίων Έργων με απαντητική επιστολή του ημερομηνίας 10.9.2013 προς τον ενάγοντα αρνήθηκε να του καταβάλει το εν λόγω ποσό επικαλούμενο για την άρνησή του αυτή την παράλειψη του ενάγοντα να ειδοποιήσει την Αστυνομία να μεταβεί επιτόπου για να διερευνήσει και επιβεβαιώσει τις ζημιές του ενάγοντα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η παρούσα αγωγή στηρίζεται στο αστικό αδίκημα της αμέλειας (άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148). Ο ορισμός της αμέλειας σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο 51
(1)είναι ο ακόλουθος: Αμέλεια συvίσταται- (α) στηv τέλεση πράξης τηvoπoία υπό τις περιστάσεις δεv θα τελoύσελoγικόσυvετόπρόσωπo ή στηv παράλειψη τέλεσης πράξης τηvoπoία υπό τις περιστάσεις τέτoιoπρόσωπo θα τελoύσε͘ ή (β) στηv παράλειψη καταβoλήςτέτoιας δεξιότητας ή επιμέλειας για τηv άσκηση επαγγέλματoς, επιτηδεύματoς ή ασχoλίας όπως έvαλoγικόσυvετόπρόσωπo, πoυ έχει τα πρoσόvτα για τηv άσκηση τoυ επαγγέλματoς αυτoύ, επιτηδεύματoς ή ασχoλίας θα κατέβαλλε υπό τις περιστάσεις, και στηv πρόκληση ζημιάς εξαιτίας αυτής: Νoείται ότι για αυτή δύvαταιvα τύχει απoζημίωσηςμόvo τoπρόσωπoέvαvτι τoυ oπoίoυ oυπαίτιoς της αμέλειας υπείχε υπoχρέωση, υπό τις περιστάσεις, vα μηv επιδείξει αμέλεια. Η νομολογία σε σχέση με το αστικό αδίκημα της αμέλειας είναι πολύ πλούσια. Στην υπόθεση Κύπρος Ξενοφώντος ν. K.N. ZOO BAR RESTAURANT LTD κ.ά. Πολιτική Έφεση Αρ. 447/11, ημερομηνίας 15.12.2006, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα: «Η αμέλεια ως έννοια είναι νομικά πασίγνωστη και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση. Χάριν υπενθύμισης και μόνο, να λεχθεί ότι στο Κυπριακό σύστημα δικαίου αυτή οριοθετείται από το άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 149, όπως έχει βέβαια ερμηνευθεί καθοδηγητικά από τη νομολογία στη βάση της Αγγλικής προσέγγισης του κοινοδικαίου, (Κωνσταντίνου ν. Χατζηκυριάκου
(1993)1 Α.ΑΔ. 864 και Καλαθά ν. Πουλλίτα
(2006)1 Α.Α.Δ. 480). Το καθήκον επιμέλειας, η διάρρηξη του καθήκοντος αυτού και η επέλευση ζημιάς ως αποτέλεσμα αποτελούν τα τρία κλασσικά συστατικά ή παράγοντες που ο ενάγων πρέπει να αποδείξει για να στοιχειοθετήσει ισχυριζόμενη αμέλεια εκ μέρους του εναγομένου. Δεν είναι όμως η έλευση κάθε ζημιάς από τρίτο που καθιερώνει αξίωση αμέλειας. Κατά τη νομολογιακή προσέγγιση της έννοιας της αμέλειας είναι απαραίτητη πρωταρχικά η απόδειξη ότι το άτομο, φυσικό ή νομικό, που προκάλεσε τη ζημιά, όφειλε καθήκον επιμέλειας, έναντι του ζημιωθέντος («duty of care») που περικλείεται στη ρήση του Lord Atkin στην πασίγνωστη υπόθεση Donoghue v. Stevenson
(1932)AC 562, με τη χρήση της έννοιας ή κριτηρίου του γείτονα («neighbor principle»). Όπου πρόσωπο βρίσκεται σε τέτοια γειτνίαση με άλλο ώστε το τελευταίο να αντιλαμβάνεται ως θέμα εύλογης αποτίμησης των δεδομένων («reasonable foreseeability»), ότι πράξη ή παράλειψη του πιθανόν να επιφέρει στο πρώτο ζημιά, τότε αναδύεται καθήκον επιμέλειας. Οι κατηγορίες ή συνθήκες κάτω από τις οποίες μπορεί να εγερθεί τέτοιο καθήκον αναγνωρίστηκε ήδη από την Donoghue v. Stevenson, από τον Lord McMillan, ότι δεν είναι ποτέ στεγανοποιημένες. Η αμέλεια ως έννοια μπορεί να επιδεικνύεται σε μια μεγάλη κατηγορία συνθηκών. Δεν είναι αναγκαίο τα εξεταζόμενα γεγονότα να εντάσσονται σε υποθέσεις όπου και προηγουμένως είχε στοιχειοθετηθεί αμέλεια. Το θέμα εξετάζεται, σύμφωνα με την Anns ν. Merton London Borough Council
(1978)AC 728, σε δύο στάδια: Πρώτον, κατά πόσο υπάρχει η αναγκαία γειτνίαση ώστε να εγείρεται το ερώτημα ότι η έλλειψη φροντίδας δυνατόν να προκαλέσει ζημιά ως θέμα εύλογης πρόβλεψης. Δεύτερον, αν η απάντηση είναι καταφατική, κατά πόσον υπάρχουν δεδομένα που αδρανοποιούν ή περιορίζουν την έκταση αυτής της επιμέλειας. Η έννοια της επιμέλειας περιορίστηκε στο χρόνο ώστε να αναχαιτιστεί η ανεξέλεγκτη επέκταση και ένταξη των διαφόρων περιπτώσεων στην έννοια, ώστε με την έλευση και μόνο της ζημιάς να εγείρεται έστω εκ πρώτης όψεως αναζήτηση αποζημιώσεων από τρίτους, κυρίως ασφαλιστικές εταιρείες και κρατικές ή κοινωφελείς υπηρεσίες, (Stovin v. Wise
(1996)AC 923. Σήμερα, η έννοια της επιμέλειας οριοθετείται από το Caparo test, από την υπόθεση Caparo Industries plc v. Dickman
(1990)1 All E.R. 568 και τη σύγχρονη της, Marc Rich & Co. AG v. Bishop Rock Marine Co Ltd
(1996)1 AC 211, ώστε θα πρέπει:
(1)ο ενάγων να δείξει ότι εμπίπτει στα πρόσωπα που ευλόγως μπορούσαν να επηρεαστούν, ανάλογα με τη ζημιά που έγινε,
(2)ότι ενάγων και εναγόμενος βρίσκονται σε σχέση γειτνίασης («proximity») και
(3)να είναι δίκαιο, ορθό και εύλογο («fair, just and reasonable») να εναποτεθεί καθήκον επιμέλειας υπό τις περιστάσεις». Σε μια υπόθεση οδικής αμέλειας, ο ενάγων θα πρέπει να αποδείξει ότι ο εναγόμενος δεν ενήργησε ως συνετός και όχι ως ο τέλειος οδηγός. Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με τον χρόνο, τόπο και τις υπόλοιπες συνθήκες που οδήγησαν στην οδική σύγκρουση. Σχετική είναι η απόφαση Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 1στην οποία λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «Η αμέλεια σύγκειται στην παράλειψη εκπληρώσεως του καθήκοντος μέριμνας και φροντίδας για την ασφάλεια άλλων προσώπων που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, τον γείτονα, όπως επιγραμματικά αναφέρεται στην απόφαση του Λόρδου Atkin στην υπόθεση Donoghue v. Stevenson
(1932)A.C. 562. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ότι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως. Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκον προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί: • η φύση του καθήκοντος και • όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο της αμέλειας είναι αντικειμενικό και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και την λογική συνέπεια». ΚΑΤΑΛΗΞΗ Σε πολιτικές υποθέσεις το βάρος της απόδειξης το φέρει ο ενάγων και αυτό είναι στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων (Μαρσέλ κ.ά. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ,
(2001)1 Α.Α.Δ. 1858). Όπως λέχθηκε στην ως άνω υπόθεση: «το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onusofproof) είναι «η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη», εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι «πιο πιθανή παρά η αντίθετη», εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του». Ο ενάγων ισχυρίστηκε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ευθύνεται για τη ζημιά την οποία υπέστη γιατί παρέλειψε να λάβει μέτρα για επιδιόρθωση ή συντήρηση των πλακών του επίδικου πεζοδρομίου. Ισχυρίζεται δηλαδή ο ενάγων ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είχε καθήκον επιμέλειας το οποίο παρέβηκε με αποτέλεσμα να του προκαλέσει ζημιά. Με όλο τον σεβασμό προς την άποψη αυτή κρίνω ότι αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για τους λόγους τους οποίους εξηγώ στη συνέχεια. Το επίδικο ατύχημα προκλήθηκε όταν ο ενάγων οδήγησε το όχημα στη ράμπα του πεζοδρομίου στην Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου στα Λατσιά. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του περί Δήμων Νόμου Ν.111/1985στον ορισμό της «οδού» που δίδει το εν λόγω άρθρο περιλαμβάνεται και το πεζοδρόμιο. Σύμφωνα επίσης μετο άρθρο 84 (ε) του ίδιου Νόμου ορίζεται ότι αποτελεί καθήκον έκαστου Δήμου εντός των ορίων του να προνοεί για την κατασκευή, συντήρηση, καθαριότητα, φωτισμό και ελεύθερη χρήση των οδών που ανήκουν στα τοπικά του όρια. Έχοντας υπόψη μου το άρθρο 84 (ε) του Ν.111/1985 κρίνω ότι αυτό επιβάλλει την υποχρέωση στον κάθε Δήμο να συντηρεί και να διατηρεί σε καλή κατάσταση τους δρόμους και τα πεζοδρόμια τα οποία βρίσκονται εντός των τοπικών του ορίων (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ελευθερίας Ζιπιτή κ.ά.
(2003)1 Α.Α.Δ. 749). Εφόσον η υποχρέωση για τη συντήρηση των πεζοδρομίων νομοθετικά ανατέθηκε στους Δήμουςκρίνω δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είχε οποιοδήποτε καθήκον για τη συντήρησή του επίδικου πεζοδρομίου και συνακόλουθα οποιοδήποτε καθήκον επιμέλειας έναντι του ενάγοντα. Λόγω των πιο πάνω κρίνω ότι ο ενάγων απέτυχε να αποσείσει το βάρος το οποίο έφερε και συνεπώς η αγωγή του πρέπει να απορριφθεί. Η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του εναγόμενου και εναντίον του ενάγοντα. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο