Αναφορικά με τη διαιτησία μεταξύ MILTIADES NEOPHYTOU C.E.C & D. LTD ν. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ, Αρ. Αίτησης: 84/19, 10/6/2019

(2)και 27 του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, το άρθρο 36 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, το άρθρο 30 του Συντάγματος, τις αρχές του δικαίου της επιείκειας, τους Κανόνες της Φυσικής Δικαιοσύνης, τις συμφυείς εξουσίες, γενική πρακτική, νομολογία και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, οι Αιτητές καταχώρισαν την παρούσα Αίτηση με την οποία αιτούνται την έκδοση Διατάγματος του Δικαστηρίου που να ακυρώνει και/ή παραμερίζει την ενδιάμεση διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 8.1.19 (Παράρτημα Α στην Αίτηση), διότι οι Διαιτητές χειρίστηκαν κακώς την υπόθεση και/ή η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα και/ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα και/ή περιλαμβάνει νομικό σφάλμα εμφανές στην όψη της και/ή οι Διαιτητές αποφάσισαν επί νομικού σημείου που δεν ηγέρθηκε από οποιοδήποτε από τα δύο μέρη. Διαζευκτικά οι Αιτητές αιτούνται την έκδοση Διατάγματος του Δικαστηρίου με το οποίο να αναπέμπεται για επανεξέταση και/ή διόρθωση η διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 8.1.19, με τον καθορισμό των επίδικων θεμάτων από τους Διαιτητές. Η Αίτηση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Αχνιώτη ημερομηνίας 15.3.19, προσέκρουσε σε ένσταση των Καθ' ων η αίτηση Miltiades Neophytou C.E.C & D. Ltd, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Ιωάννου ημερομηνίας 11.4.19. Σημειώνεται ότι οι Καθ' ων η αίτηση - Διαιτητές δεν εμφανίστηκαν στη διαδικασία. Ο XXXXX Αχνιώτης, ο οποίος είναι Ανώτερος Μηχανικός στις Τεχνικές Υπηρεσίες των Αιτητών, αναφέρθηκε στο ιστορικό της παρούσας Αίτησης, το οποίο έχει ως ακολούθως: Στις 20.12.07, για σκοπούς ανέγερσης έργου στην Πανεπιστημιούπολη, οι Αιτητές και οι Καθ' ων η αίτηση συνήψαν Συμβόλαιο (τεκμήριο 1) με το οποίο συμφώνησαν τον τρόπο επίλυσης τυχόν διαφοράς τους και την παραπομπή αυτής σε διαιτησία (αρ. 40 Τεκμήριο 1). Δύο χρόνια μετά τη συμπλήρωση του έργου, οι Καθ' ων η αίτηση με επιστολή τους προς τον Αρχιτέκτονα ημερομηνίας 22.8.12, υπέβαλαν εγγράφως συγκεκριμένη αμφισβήτησης και/ή διαφορά με βάση το άρθρο 40

(1)(β) του Συμβολαίου και υπέβαλαν με την απαίτησης τους προς αυτόν, όλα τα ουσιώδη ζητήματα που αποτελούσαν τη διαφορά (τεκμήριο 2). Η απόφαση του Αρχιτέκτονα ημερομηνίας 21.9.12 ήταν εκπρόθεσμη, γι' αυτό οι Αιτητές με επιστολή τους ημερομηνίας 16.10.12 (τεκμήριο 3) ζήτησαν την παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Στις 14.7.15, οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρισαν την αίτηση με αρ. 260/15 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας με την οποία αιτήθηκαν τον διορισμό διαιτητή (τεκμήριο 4), με σκοπό την εκδίκαση της διαφοράς των μερών και καθόρισαν τη διαφορά τους ως αυτή περιγραφόταν στην πιο πάνω Απαίτηση προς τον Αρχιτέκτονα, ως και ότι οι αξιώσεις τους θα ανέρχοντο μέχρι το ποσό των €3.500.000 περίπου. Στις 22.9.16, το Δικαστήριο με απόφαση του (τεκμήριο 5) διέταξε τον διορισμό διαιτητή και έτσι οι Αιτητές και οι Καθ' ων η αίτηση συνήψαν Συμφωνητικό Διαιτησίας (τεκμήριο 6) με το οποίο διόρισαν δύο διαιτητές και ένα επιδιαιτητή προς επίλυση της διαφοράς τους (Παράρτημα Α στο τεκμήριο 6). Οι Αιτητές και οι Καθ' ων η αίτηση είχαν διαφορετική θέση ως προς τι συνιστούσε τη διαφορά τους, την οποία είχαν δικαιοδοσία οι Διαιτητές να εξετάσουν. Η θέση των Αιτητών ήταν ότι οι Διαιτητές είχαν δικαιοδοσία να εξετάσουν τη διαφορά ως αυτή είχε τεθεί ρητά στην Απαίτηση προς τον Αρχιτέκτονα (τεκμήριο 2). Αντίθετα, η θέση των Καθ' ων η αίτηση ήταν ότι οι Διαιτητές είχαν δικαιοδοσία να εξετάσουν όλες τις διαφορές των μερών όπως προκύπτουν από το Συμβόλαιο (τεκμήριο 1). Στις 17.5.17, οι Καθ' ων η αίτηση, αντί να υιοθετήσουν την Απαίτηση προς τον Αρχιτέκτονα, καταχώρισαν την Έκθεση Απαίτησης τους (τεκμήριο 7) με την οποία έθεσαν ενώπιον των Διαιτητών νέες διαφορές και νέα ζητήματα ως αμφισβήτηση και/ή διαφορά και αξίωσαν εναντίον των Αιτητών αποζημιώσεις πέραν των €16.500.

1. Οι Αιτητές, με αίτηση τους ημερομηνίας 4.4.18 (τεκμήριο 8) προς τους Διαιτητές, αιτήθηκαν όπως οι Διαιτητές καθορίσουν την αμφισβήτηση και/ή διαφορά την οποία έχουν δικαιοδοσία να εξετάσουν, δυνάμει των όρων του Συμβολαίου (τεκμήριο 1) και του Συμφωνητικού Διαιτησίας (τεκμήριο 6). Στις 15.6.18, οι Καθ' ων η αίτηση υπέβαλαν ένσταση (τεκμήριο 9) στην αίτηση ημερομηνίας 4.4.
2. Τα μέρη υπέβαλαν έγκαιρα τις γραπτές αγορεύσεις τους [τεκμήριο 10 (α) (β)]. Στις 2.10.18, τα μέρη κλήθηκαν σε ακροαματική διαδικασία στα γραφεία των Διαιτητών, οι οποίοι στις 9.10.18 προχώρησαν σε διορισμό δικηγόρου για παροχή νομικής βοήθειας και συγκεκριμένα του XXXXX Ιωάννου, του δικηγορικού γραφείου Γιώργου Ζ. Γεωργίου και Συνεργάτες ΔΕΠΕ, για τον οποίο ενημέρωσαν σχετικά τα μέρη (τεκμήριο 11). Στις 28.11.18 και 21.12.18, οι Διαιτητές έλαβαν τη νομική γνωμάτευση του πιο πάνω δικηγόρου (τεκμήριο 12). Οι Αιτητές καμιά οδηγία έλαβαν από τους Διαιτητές σε σχέση με την εν λόγω νομική γνωμάτευση και έλαβαν για πρώτη φορά γνώση επί του περιεχομένου της, με την έκδοση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 8.1.
3. Στις 8.1.19, οι Διαιτητές έκδοσαν την ενδιάμεση διαιτητική τους απόφαση (τεκμήριο 13) στην αίτηση ημερομηνίας 4.4.18, με την οποία δεν ενέκριναν και απέρριψαν το αιτητικό 1 της αίτησης ημερομηνίας 4.4.18 και συνεπώς δεν καθόρισαν την αμφισβήτηση και/ή τη διαφορά, ως τους είχε ζητηθεί από τους Αιτητές. Περαιτέρω, οι Διαιτητές, έκδοσαν τη διαιτητική απόφαση τους (σελ. 12), κατόπιν εξέτασης του νομικού σημείου της τροποποίησης δικογράφων, θέμα το οποίο ουδέποτε εγέρθηκε από οποιοδήποτε μέρος. Συγκεκριμένα οι Διαιτητές κατέληξαν στο νομικό συμπέρασμα ότι οι Καθ' ων η αίτηση μπορούσαν να τροποποιήσουν την Απαίτηση τους προς τον Αρχιτέκτονα και ότι η Έκθεση Απαίτησης τους συνιστούσε τροποποίηση στην Απαίτηση προς τον Αρχιτέκτονα. Ενόψει των ανωτέρω, είναι η θέση των Αιτητών ότι οι Διαιτητές χειρίστηκαν κακώς την υπόθεση και/ή η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα και/ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα και/ή περιλαμβάνει νομικό σφάλμα εμφανές στην όψη της. Ειδικότερα, οι Διαιτητές αποφάσισαν επί νομικού σημείου που δεν αναφερόταν στην αίτηση ημερομηνίας 4.4.18, ούτε εγέρθηκε από οποιοδήποτε από τα δύο μέρη. Συγκεκριμένα οι Διαιτητές εξέτασαν το νομικό ζήτημα τροποποίησης δικογράφων και αποφάσισαν ότι οι Καθ' ων η αίτηση είχαν δικαίωμα να τροποποιήσουν και τροποποίησαν με την Έκθεση Απαίτησης τους την Απαίτηση προς τον Αρχιτέκτονα. Οι Διαιτητές αποφάσισαν το εν λόγω νομικό σημείο και ερμήνευσαν την Έκθεση Απαίτησης ως τροποποίηση της Απαίτησης προς τον Αρχιτέκτονα. Η ερμηνεία αυτή των Διαιτητών αποτελεί παρατυπία διότι κατά παράβαση των Αρχών Φυσικής Δικαιοσύνης:
4. Οι Διαιτητές αποφάσισαν το συγκεκριμένο νομικό σημείο χωρίς αυτό να εγερθεί από τους Αιτητές στην Αίτηση ημερομηνίας 4.4.18 ή από τους Καθ' ων η αίτηση στην Ένσταση τους (τεκμήριο 9). Ουδέποτε εγέρθηκε τέτοιος ισχυρισμός στις γραπτές αγορεύσεις των μερών [τεκμήριο 10 (α) (β)].
5. Οι Διαιτητές, ακόμα και μετά τη λήψη της νομικής γνωμάτευσης, δεν έθεσαν το εν λόγω νομικό σημείο στους δικηγόρους των Αιτητών, ώστε να ακουστεί η δική τους νομική επιχειρηματολογία και ισχυρισμοί επί αυτού.
6. Οι Αιτητές έλαβαν γνώση του νομικού αυτού ζητήματος μετά την έκδοση της διαιτητικής απόφασης .
7. Οι Αιτητές αποστερήθηκαν του δικαιώματος να παραπέμψουν στο Δικαστήριο, υπό μορφή ειδικής υπόθεσης, το εν λόγω νομικό σημείο περί τροποποίησης. Περαιτέρω οι Διαιτητές, κατά παράβαση των Κανόνων Φυσικής Δικαιοσύνης αρνήθηκαν και/ή παρέλειψαν στη Διαιτητική τους απόφαση να καθορίσουν, ως όφειλαν την αμφισβήτηση και/ή διαφορά που παραπέμφθηκε προς επίλυση στη διαιτησία και έχουν δικαιοδοσία να εξετάσουν, ως ήταν πρωτίστως το αντικείμενο της αίτησης ημερομηνίας 4.4.
8. Η έκταση και η φύση της παράλειψης αυτής των Διαιτητών, συνιστά παρατυπία η οποία άπτεται των ουσιαστικών ζητημάτων της αρμοδιότητας τους και ενδέχεται να οδηγήσει σε τελική διαιτητική απόφαση επί διαφοράς και/ή αμφισβήτησης την οποία οι Διαιτητές δεν είχαν δικαιοδοσία να αποφασίσουν. Τέλος, οι Διαιτητές διόρισαν τον XXXXX Ιωάννου του δικηγορικού γραφείου Γιώργου Ζ. Γεωργίου, με σκοπό τη λήψη νομικής γνωμάτευσης, την οποία παρέλαβαν στις 28.11.18 και 21.12.18 (παρ. 20 - 23 της Διαιτητικής Απόφασης). Ωστόσο:
9. Οι Αιτητές έλαβαν γνώση του περιεχομένου της νομικής γνωμάτευσης, με την έκδοση της διαιτητικής απόφασης.
10. Ουδέποτε οι Διαιτητές πληροφόρησαν τους Αιτητές ως προς τα νομικά ερωτήματα για τα οποία ζήτησαν νομική γνωμάτευση και για τα έγγραφα με τα οποία εφοδίασαν τον XXXXX Ιωάννου.
11. Ουδέποτε οι Διαιτητές κάλεσαν τους Αιτητές και τους Καθ' ων η αίτηση σε ακροαματική διαδικασία για να τοποθετηθούν επί της νομικής γνωμάτευσης και συγκεκριμένα επί του νομικού σημείου περί τροποποίησης της Απαίτησης προς τον Αρχιτέκτονα. Αντίθετα οι Διαιτητές έκδοσαν την διαιτητική απόφαση χωρίς να ακούσουν τη θέση των Αιτητών ως προς το εν λόγω νομικό σημείο. Συνεπώς με την έκδοση της διαιτητικής απόφασης, παραβιάστηκαν οι Κανόνες Φυσικής Δικαιοσύνης.
12. Οι Διαιτητές με τη διαιτητική απόφαση, υιοθέτησαν σχεδόν αυτολεξεί ολόκληρη τη νομική γνωμάτευση. Συνεπώς οι Διαιτητές λανθασμένα μετακύλησαν το καθήκον τους για έκδοση διαιτητικής απόφασης στον XXXXX Ιωάννου και η διαιτητική απόφαση δεν αποτελεί προϊόν της δικής τους κρίσης. Ο XXXXX Ιωάννου είναι ο γενικός διευθυντής των Καθ' ων η αίτηση. Αναφέρθηκε στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και τόνισε ιδιαίτερα το γεγονός ότι οι Αιτητές, ενώ εκκρεμούσαν οι διαδικασίες για διορισμό διαιτητή και αφού είχαν ζητήσει επιπλέον χρόνο για να καταλήξουν σε επιλογή διαιτητή κοινής αποδοχής, προς έκπληξη των Καθ' ων η αίτηση, με επιστολή τους ημερομηνίας 3.10.14 (τεκμήριο 1) προέβαλαν για πρώτη φορά τη θέση τους ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των μερών και άρα ούτε αντικείμενο διαιτησίας. Ανέφερε επίσης ότι μετά την καταχώριση της Έκθεσης Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση στις 17.5.17, οι Αιτητές αιτήθηκαν 2 φορές παράταση του χρόνου (τεκμήρια 2 και 3) και τα αιτήματα τους εγκρίθηκαν. Αντί, όμως, να καταχωρίσουν την Υπεράσπιση τους, καταχώρισαν την αίτηση ημερομηνίας 4.4.18 στο Διαιτητικό Δικαστήριο. Τόνισε τέλος, ότι οι Διαιτητές με επιστολή τους ημερομηνίας 19.10.18 (τεκμήριο 11 στην Αίτηση), ενημέρωσαν τα μέρη για τον διορισμό του Γιώργου Ιωάννου για παροχή νομικής γνωμάτευσης σε σχέση με την αίτηση των Αιτητών ημερομηνίας 4.4.
13. Με την ενδιάμεση απόφαση τους ημερομηνίας 8.1.19, οι Διαιτητές έδωσαν οδηγίες για την καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης των Αιτητών μέχρι τις 19.3.
14. Ωστόσο, οι Αιτητές στις 15.3.19 καταχώρισαν την παρούσα Αίτηση, μετά πάροδο 10 και πλέον εβδομάδων από την έκδοση της ενδιάμεσης διαιτητικής απόφασης και μόλις 4 ημέρες πριν την ημερομηνία καταχώρισης της Υπεράσπισης τους, ζητώντας με επιστολή τους ημερομηνίας 15.3.19 (τεκμήριο 4) την αναστολή της διαιτητικής διαδικασίας. Καμιά απολύτως εξήγηση δόθηκε για την καθυστέρηση αυτή. Είναι η θέση του ότι όλα τα πιο πάνω καταδεικνύουν την έκδηλη προσπάθεια των Αιτητών να προκαλέσουν καθυστέρηση στη διαδικασία της διαιτησίας και να εκτροχιάσουν τη διαδικασία από την εύλογα σύντομη απονομή της δικαιοσύνης και την καταβολή στους Καθ' ων η αίτηση του λαβείν τους. Η καθυστέρηση στην έκβαση της διαιτησίας και η επίμονη άρνηση των Αιτητών να καταχωρίσουν την Έκθεση Υπεράσπισης τους, καθυστερεί αδικαιολόγητα την απονομή της δικαιοσύνης και προκαλεί στους Καθ' ων η αίτηση σοβαρότατη ζημιά. Ισχυρίζεται ότι οι Διαιτητές έλαβαν νομική συμβουλή από το δικηγορικό γραφείο Γιώργος Ζ. Γεωργίου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, με βάση το άρθρο 16

(4)του Συνυποσχετικού Διαιτησίας και τα μέρη ενημερώθηκαν σχετικά, με επιστολή των Διαιτητών ημερομηνίας 19.10.

1. Η εν λόγω γνωμάτευση και οι διευκρινιστικές ερωτήσεις που οι Διαιτητές έθεσαν μετά τη λήψη της νομικής γνωμάτευσης, επισυνάφθηκαν στην ενδιάμεση διαιτητική απόφαση. Σύμφωνα με το Συμφωνητικό Διαιτησίας, οι Διαιτητές δεν είχαν την υποχρέωση να ενημερώσουν τα μέρη για τα ακριβή ερωτήματα που τέθηκαν στον δικηγόρο κ. Ιωάννου, ούτε και προβλέπεται να καλούνται τα μέρη για να τοποθετηθούν επί τέτοιας γνωμάτευσης. Οι Διαιτητές δεν μετακύλησαν το καθήκον τους στον κ. Ιωάννου, αλλά εξέτασαν τη νομική γνωμάτευση, κατέληξαν στα συμπεράσματα τους και τα συμπεριέλαβαν στην ενδιάμεση απόφαση τους, το δε Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει κατά πόσο ορθά ασκήθηκε η διακριτική ευχέρεια του Διαιτητικού Δικαστηρίου. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι Διαιτητές δεν εξέτασαν το ζητημα της ενδεχόμενης «τροποποίησης δικογράφων». Απλά αναφέρθηκαν στη 2η παράγραφο της σελίδας 12 της διαιτητικής απόφασης τους σε «τροποποίηση», εννοώντας την αλλαγή στο μέγεθος της απαίτησης στην Έκθεση Απαίτησης τους, από αυτό που παραπέμφθηκε για Απόφαση Αρχιτέκτονα. Οι Διαιτητές δεν ασχολήθηκαν ούτε έκαμαν αναφορά σε οποιοδήποτε δικόγραφο και τροποποίηση αυτού. Αναφέρει ότι η Αίτηση για Απόφαση Αρχιτέκτονα, δεν είναι δικόγραφο αλλά το μέσο για απαίτηση του εργολάβου να λάβει συγκεκριμένες απαντήσεις από τον Αρχιτέκτονα του έργου και ο εργολάβος δεν δεσμεύεται να διεκδικήσει τα ίδια ποσά στο στάδιο της διαιτησίας. Οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρισαν Έκθεση Απαίτησης στη διαιτησία και όχι αυτούσια την Αίτηση για Απόφαση Αρχιτέκτονα. Εν πάση περιπτώσει, η Έκθεση Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση δεν περιλαμβάνει επιπλέον κεφάλαια από αυτά που παραπέμφθηκαν για Απόφαση Αρχιτέκτονα. Τα ποσά είναι απλώς μεγαλύτερα διότι οι Καθ' ων η αίτηση συμπεριέλαβαν την αναλυτική τους απαίτηση έναντι των Αιτητών, κάτι που δικαιολογημένα δεν είχαν πράξει στο στάδιο των διαβουλεύσεων. Η κατάληξη των Διαιτητών, σύμφωνα με τη νομική γνωμάτευση που έλαβαν, είναι ότι ακόμα και να υπάρχει τροποποίηση της Αίτησης που υποβλήθηκε για Απόφαση από τον Αρχιτέκτονα, εφόσον αυτό γίνεται με την υποβολή της Έκθεσης Απαίτησης, δεν είναι μεμπτό, αφού οι Καθ' ων η αίτηση θα έχουν την ευκαιρία να τοποθετηθούν επί όλων των θεμάτων με την Υπεράσπιση τους. Αυτό το ζήτημα αποτελούσε θέμα το οποίο παραπέμφθηκε στους Διαιτητές προς επίλυση με την αίτηση των Αιτητών ημερομηνίας 4.4.
2. Εφόσον το ζήτημα της Έκθεσης Απαίτησης τέθηκε στους Διαιτητές για να το αποφασίσουν, αυτοί έχουν τη διακριτική ευχέρεια να αποφασίσουν επί τούτου και το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν μπορεί να ενεργήσει ως Εφετείο. Ακόμα και αν το Συμφωνητικό Διαιτησίας ερμηνεύθηκε λανθασμένα από τους Διαιτητές, αυτό δεν συνιστά κακό χειρισμό της υπόθεσης. Η ακύρωση της ενδιάμεσης διαιτητικής απόφασης δεν δικαιολογείται επειδή οι Αιτητές δεν συμφωνούν με αυτήν. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι Αιτητές κωλύονται να ζητούν αναπομπή της ενδιάμεσης διαιτητικής απόφασης με σκοπό τον καθορισμό των επίδικων θεμάτων από τους Διαιτητές. Εφόσον οι Διαιτητές αποφάσισαν ότι η Έκθεση Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση είναι νόμιμη και περιλαμβάνει τα επίδικα θέματα, είναι ξεκάθαρο ότι τα επίδικα θέματα της διαιτησίας είναι αυτά που αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης. Πέραν τούτου, τα επίδικα θέματα έχουν ήδη αποφασισθεί και συμφωνηθεί μεταξύ των μερών, στο Συμφωνητικό Έγγραφο (Παράρτημα Α, Α1 και Α2). Εφόσον οι Αιτητές αποδέχθηκαν το Συμφωνητικό Διαιτησίας και οι Καθ' ων η αίτηση συνέταξαν την Έκθεση Απαίτησης τους με βάση το εν λόγω Συμφωνητικό, οι Αιτητές κωλύονται να το αμφισβητούν. Επιπρόσθετα, σημειώνει ότι η παραπομπή νομικού σημείο στο Δικαστήριο, υπό μορφή ειδικής υπόθεσης, γίνεται σύμφωνα με το άρθρο 27 του Κεφ. 4, το οποίο προνοεί για την παραπομπή νομικού ζητήματος στο Δικαστήριο από τον Διαιτητή. Επομένως οι Αιτητές αν επιθυμούσαν να παραπέμψουν στο Δικαστήριο τα ζητήματα που εγέρθηκαν σχετικά με την Έκθεση Απαίτησης, θα έπρεπε να το πράξουν, προτού τα παραπέμψουν στη δικαιοδοσία του Διαιτητικού Δικαστηρίου για να τα αποφασίσει. Προβάλλεται περαιτέρω ο ισχυρισμός ότι η παρούσα Αίτηση είναι καταχρηστική διότι οι Αιτητές με αυτήν εξυπηρετούν αλλότριους σκοπούς, που συνίστανται στην καθυστέρηση της διαδικασίας της διαιτησίας εφόσον αρνούνται επίμονα να καταχωρίσουν την Έκθεση Υπεράσπισης τους. Το ζήτημα της διαγραφής της Έκθεσης Απαίτησης έχει ήδη αποφασιστεί από τους Διαιτητές μετά από αίτηση των Αιτητών και με την καταχώριση της παρούσας Αίτησης υπάρχει καταφανής καταστρατήγηση του νομικού δόγματος της επιδοκιμασίας και αποδοκιμασίας. Αυτό που το Δικαστήριο καλείται να πράξει είναι να ενεργήσει ως Εφετείο και να επανεξετάσει την απόφαση των Διαιτητών. Η παρούσα Αίτηση προωθείται από τους Αιτητές απλά και μόνο επειδή η ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 8.1.19 δεν είναι της αρεσκείας και/ή δεν είναι συμφέρουσα στους Αιτητές. Ισχυρίζεται ότι η Έκθεση Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση είναι καθόλα νόμιμη και από την καταχώριση της Αίτησης για Απόφαση Αρχιτέκτονα μέχρι σήμερα, τα μέρη διαβουλεύονταν επί της ίδιας βάσης και ουδέποτε τέθηκε θέμα ύπαρξης περαιτέρω διαφορών από αυτές που παραπέμφθηκαν στον Αρχιτέκτονα. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω διεξέλθει με την επιβαλλόμενη προσοχή και ειδική αναφορά στις εκατέρωθεν εισηγήσεις - στο βαθμό που θα κριθεί αναγκαίο - θα γίνει στο κατάλληλο στάδιο. Με την παρούσα Αίτηση, οι Αιτητές επιδιώκουν την ακύρωση της ενδιάμεσης διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 8.1.19 και διαζευκτικά την αναπομπή της για επανεξέταση και/ή διόρθωση της από τους Διαιτητές, για τους ακόλουθους

(3)λόγους:

1. Οι Διαιτητές εξέτασαν και αποφάσισαν το νομικό ζήτημα τροποποίησης δικογράφων και ερμήνευσαν την Έκθεση Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση ως τροποποίηση της Απαίτησης προς τον Αρχιτέκτονα, κατά παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης και συνεπώς συνιστά παρατυπία.
2. Οι Διαιτητές, κατά παράβαση των Κανόνων Φυσικής Δικαιοσύνης, δεν καθόρισαν, ως όφειλαν την αμφισβήτηση και/ή διαφορά η οποία παραπέμφθηκε για επίλυση στη διαιτησία, ως ήταν και το αντικείμενο της αίτησης ημερομηνίας 4.4.18 ενώπιον τους. Πρόκειται για παρατυπία η οποία ενδέχεται να οδηγήσει σε τελική διαιτητική απόφαση επί διαφοράς και/ή αμφισβήτηση, της οποίας οι Διαιτητές δεν είχαν δικαιοδοσία να αποφασίσουν.
3. Οι Διαιτητές ουδέποτε πληροφόρησαν τους Αιτητές ως προς τα νομικά ερωτήματα για τα οποία ζήτησαν νομική γνωμάτευση από δικηγόρο, ουδέποτε κάλεσαν τους Αιτητές και τους Καθ' ων η αίτηση - κατά παράβαση των Κανόνων Φυσικής Δικαιοσύνης - να τοποθετηθούν επί της νομικής γνωμάτευσης και ειδικότερα επί του νομικού σημείου περί τροποποίησης της Απαίτησης προς τον Αρχιτέκτονα, και με τη διαιτητική τους απόφαση υιοθέτησαν σχεδόν αυτολεξεί τη νομική γνωμάτευση, μετακυλώντας έτσι το καθήκον τους για έκδοση της διαιτητικής απόφασης στον δικηγόρο XXXXX Ιωάννου. Οι Αιτητές έλαβαν γνώση ως προς το περιεχόμενο της νομικής γνωμάτευσης, με την έκδοση της Διαιτητικής Απόφασης. Η Αίτηση, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, βασίζεται στα άρθρα 20

(2)και 27 του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, τα οποία ορίζουν ως ακολούθως: «20.-

(2)Όταv o διαιτητής ή o επιδιαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφoρά ή χειρίστηκε κακώς τηv υπόθεση ή όταv η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα, τo Δικαστήριo δύvαται vα ακυρώσει τη διαιτητική απόφαση.» ................................. «27.-

(1)Ο διαιτητής ή o επιδιαιτητής δύvαται, και υπoχρεoύται αv διαταχθεί από τo Δικαστήριo, vα παραπέμψει στo Δικαστήριo με υπόμvημα- (α) oπoιoδήπoτε voμικό ζήτημα πoυ αvακύπτει κατά τηv πoρεία της διαιτησίας. ή (β) τη διαιτητική απόφαση ή oπoιoδήπoτε μέρoς διαιτητικής απόφασης, υπό μoρφή ειδικής υπόθεσης για vα απoφασίσει τo Δικαστήριo.

(2)Ειδικό θέμα αvαφoρικά με πρoσωριvή διαιτητική απόφαση ή αvαφoρικά με voμικό ζήτημα πoυ αvακύπτει κατά τηv πoρεία της διαιτησίας δύvαται vα παραπεμφθεί στo Δικαστήριo με υπόμvημα ή δύvαται vα διαταχθεί από τo Δικαστήριo vα παραπεμφθεί, αvεξάρτητα από τo γεγovός ότι η διαιτητική διαδικασία εξακoλoυθεί vα εκκρεμεί.

(3)Απόφαση τoυ Δικαστηρίoυ με βάση τo άρθρo αυτό θεωρείται ως απόφαση Επαρχιακoύ Δικαστηρίoυ μέσα στηv έvvoια της παραγράφoυ (α) τoυ άρθρoυ 21 τoυ περί Δικαστηρίωv Νόμoυ (η oπoία αφoρά τη δικαιoδoσία τoυ Αvωτάτoυ Δικαστηρίoυ vα ακoύει και απoφασίζει εφέσεις επί oπoιασδήπoτε απόφασης Επαρχιακoύ Δικαστηρίoυ πoυ ασκεί πoλιτική δικαιoδoσία) δεv επιτρέπεται όμως έφεση επί απόφασης τoυ Δικαστηρίoυ σε θέμα πoυ παραπέμφθηκε με υπόμvημα με βάση τηv παράγραφo (α) τoυ εδαφίoυ

(1)τoυ άρθρoυ αυτoύ χωρίς τηv άδεια τoυ Αvωτάτoυ Δικαστηρίoυ.» Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η έννοια του όρου «κακή συμπεριφορά ή κακός χειρισμός της υπόθεσης» (misconduct) είναι ευρεία και επιπροσθέτως των περιπτώσεων επίδειξης (από τον Διαιτητή) ηθικώς ή δεοντολογικώς ανάρμοστης συμπεριφοράς, η έννοια του όρου περιλαμβάνει και περιπτώσεις μη συμμόρφωσης με βασικές αρχές δικαίου, συμπεριλαμβανομένων και περιπτώσεων λανθασμένης αποδοχής ή αποκλεισμού μαρτυρίας και γενικότερα εσφαλμένης αντίληψης ως προς τι αποτελεί μαρτυρία στην υπόθεση [βλ. Panikos Harakis Ltd v Official Receiver as Administrator of the Estates of the Bankrupt Takis Vrionides

(1978)1 CLR 15, A.N. Stasis Estates Co Ltd v G.M.P. Katsampas Ltd

(2001)1 (Γ) ΑΑΔ 2006, Σολωμού ν Laiki Cyprialife Ltd

(2010)1 ΑΑΔ 687 και Αναφορικά με την Απόφαση του Διαιτητή Κώστα Μελά, Δικηγόρου από την Λεμεσό η οποία εκδόθηκε στις 8.7.09, Πολ. Εφ. 354/2011, ημερομηνίας 15.7.16]. Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Σολωμού (ανωτέρω) στις σελίδες 696-698 είναι σχετικό: Ενδιαφέρει εδώ το εδάφιο

(2), εφόσον είχε επιδιωχθεί πρωτοδίκως η ακύρωση ή παραμερισμός της διαιτητικής απόφασης. Στο πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο, ο όρος που χρησιμοποιείται στο Άρθρο 23

(1)του Arbitration Act 1950 απ' όπου λήφθηκε το Κεφ. 4, είναι «misconduct», και έχει πλειστάκις ερμηνευτεί να περιλαμβάνει διάφορες κατηγορίες που δυνατόν να αφορούν στη συμπεριφορά του ιδίου του διαιτητή ή τον τρόπο διεξαγωγής της διαιτησίας («.... has misconducted himself or the proceedings ....». Στον Russell on Arbitration 16η έκδ. σελ. 307, θεωρείται λανθασμένη συμπεριφορά η εκ μέρους του διαιτητή ακρόαση μαρτύρων ή εξέταση εγγράφων στην απουσία των διαδίκων, η απόδοση στον εαυτόν του ενός συνολικού ποσού για τα έξοδα του, ώστε να αποκλείει τους διαδίκους από του να ενστούν στις χρεώσεις του, (δέστε την απόφαση K/S Norjarl A/S v. Hyundai Heavy Industries Co. Ltd [1991] 3 W.L.R. 1025, για κατεύθυνση ως προς τον τρόπο χρέωσης αμοιβής από ένα διαιτητή), η εκ μέρους του παράλειψη να εξασκήσει όλες τις εξουσίες του ή η λανθασμένη άσκηση διακριτικής ευχέρειας. Στη δε σελ. 309, αναφέρεται σε σχέση με τη διεξαγωγή της διαιτησίας, ότι οι κύριοι άξονες επί των οποίων μπορεί να υποβληθεί επιτυχώς αίτηση για παραμερισμό, είναι η εκ μέρους του διαιτητή διεξαγωγή της διαιτησίας ex parte χωρίς ουσιώδη λόγο, ο αποκλεισμός ατόμων που έχουν δικαίωμα να είναι παρόντα, η λανθασμένη απόρριψη ή αποδοχή μαρτυρίας και η λανθασμένη μετακύλιση καθηκόντων. Η κλασσική αντιμετώπιση της έννοιας του «misconduct», έχει βέβαια αναφορά στη δωροδοκία του διαιτητή ή στην ύπαρξη εκ μέρους του μυστικού συμφέροντος στην ενώπιον του διαφορά. Επεκτείνεται όμως και σε θέματα πέραν αυτών, ώστε ακόμη και στην απουσία ηθικά ή δεοντολογικά ανάρμοστης συμπεριφοράς, να ελέγχονται και οι περιπτώσεις λανθασμένης λήψης ή αποκλεισμού μαρτυρίας ή η αποδοχή εξωγενούς μαρτυρίας για την ερμηνεία συμβολαίου, (Paniccos Harakis Ltd v. The Official Receiver as administrator of the estate of the bankrupt Takis Vryonides

(1978)1 C.L.R. 15, σελ. 23, τις εκεί αναφερόμενες υποθέσεις, καθώς και την πρόσφατη απόφαση στη ΔΗ.ΜΑ.ΡΩ. ΛΤΔ v. Lakis Georghiou Constructions Ltd

(2010)1 A.A.Δ. 223, ή, η έκδοση απόφασης επί παρανόμου συμφωνίας (David Taylor & Son v. Barnett [1953] 1 W.L.R. 562). Όπως έχει αποφασιστεί και στην A.N. Stasis Estates Co. Ltd v. G.M.P. Katsambas Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2006), (που αφορούσε περίπτωση παραπομπής τεχνικών θεμάτων σε διαιτησία, εν μέσω δικαστικής αγωγής), «Η πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων του διαιτητή συνιστά λόγο ακύρωσης του τελικού του πορίσματος» ενώ «.... παράβαση βασικού δικονομικού κανόνα .... κλονίζει το θεμέλιο της όλης διαδικασίας» (εκεί ο διαιτητής είχε λανθασμένα υιοθετήσει, έξω από τους όρους εντολής του, τη μαρτυρία που είχε προηγηθεί στο Δικαστήριο). Πουθενά, όμως, η μέχρι τούδε νομική θεώρηση των προνοιών του Άρθρου 20

(2), δεν έχει συμπεριλάβει, (στην απουσία βεβαίως παραβιάσεων των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης), και, την ενδεχομένως λανθασμένη νομική ερμηνεία ενός εγγράφου. Η παραδοσιακή αντίληψη περί του σκοπού της παραπομπής μιας διαφοράς σε διαιτησία, είναι ακριβώς η ταχεία και τελεσίδικη επίλυσή της. Όπως εξηγείται στο Russell - πιο πάνω - σελ. 289, υπήρχε στο κοινοδίκαιο σύμφυτη εξουσία παραμερισμού απόφασης, η δε νομοθετική χρήση της λέξης «misconduct» γενικά, που ήταν νέα στο Arbitration Act 1889 και η μετέπειτα χρήση του «misconduct of the proceedings» στο μεταγενέστερο Arbitration Act 1934, που διατηρήθηκε και στο Arbitration Act 1950, είχε στην ουσία χαρακτήρα δηλωτικό της προηγούμενης νομολογίας. Όπως δε εξηγείται και στη μεταγενέστερη 23η έκδοση του Russel on Arbitration

(2007), σελ. 375 παρ. 7-056, τα Δικαστήρια ήταν πάντοτε απρόθυμα να επεμβαίνουν στις διαιτητικές διαδικασίες, εκτός όπου η νομοθεσία παρείχε ειδικά τέτοια δυνατότητα, οι δε αποφάσεις των διαιτητών γενικώς δεν ήταν δεκτικές αναθεώρησης από το Δικαστήριο, εκτός στο βαθμό που ο διαιτητής υπερέβη τη δικαιοδοσία του ή ενήργησε κατά τρόπο πασιφανή εναντίον των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης.» Με οριοθετημένο - ως ανωτέρω - το νομικό πλαίσιο εξέτασης των προβαλλόμενων λόγων ακύρωσης, προχωρώ να εξετάσω μαζί τον 1ο και 3ο λόγο ακύρωσης, οι οποίοι αφορούν ισχυριζόμενη παραβίαση εκ μέρους των Διαιτητών των Κανόνων Φυσικής Δικαιοσύνης και η οποία σχετίζεται με το νομικό ζήτημα της τροποποίησης της Απαίτησης προς τον Αρχιτέκτονα. Έχω αναγνώσει προσεκτικά την επίδικη Ενδιάμεση Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 8.1.19 (Παράρτημα Α στην Αίτηση), στις σελίδες 11 και 12 της οποίας, γίνεται αναφορά στο νομικό ζήτημα της τροποποίησης. Όπως ήδη αναφέρθηκε πιο πάνω, οι Αιτητές αντί να ζητήσουν όπως το νομικό ζήτημα του καθορισμού της αμφισβήτησης και/ή της διαφοράς την οποία είχαν δικαιοδοσία οι Διαιτητές να εκδικάσουν, παραπεμφθεί με υπόμνημα στο Δικαστήριο, επέλεξαν όπως αυτό το νομικό σημείο αποφασισθεί από τους ίδιους τους Διαιτητές, γι' αυτό και καταχώρισαν ενώπιον τους την αίτηση ημερομηνίας 4.4.18, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε η επίδικη ενδιάμεση διαιτητική απόφαση ημερομηνίας 8.1.19 (Παράρτημα Α στην Αίτηση). Το παράπονο των Αιτητών είναι ότι οι Διαιτητές όχι μόνο δεν καθόρισαν, ως όφειλαν, την αμφισβήτηση και/ή διαφορά που παραπέμφθηκε ενώπιον τους για επίλυση, αλλά αποφάσισαν, κατά παράβαση των Αρχών της Φυσικής Δικαιοσύνης, το νομικό ζήτημα τροποποίησης και ερμήνευσαν την Έκθεση Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση, ως τροποποίηση της Απαίτησης προς τον Αρχιτέκτονα. Το σχετικό απόσπασμα από την Ενδιάμεση Διαιτητική Απόφαση στις σελίδες 11 και 12 αυτής, έχει ως ακολούθως: «Με βάση τα πιο πάνω, φαίνεται ότι το Μέρος 1 στην Απαίτηση του προς τον Αρχιτέκτονα ημερομηνίας 22/08/2012, βάσει της οποίας, όπως είναι η θέση του Μέρους 2, παρέπεμψαν την αμφισβήτηση τους και/ή διαφορά στην παρούσα Διαιτησία, επιφύλαξε ρητά το δικαίωμα του να προσθέσει, αφαιρέσει, τροποποιήσει και/ή διορθώσει οποιοδήποτε μέρος της Απαίτησης του και/ή να υποβάλει επιπρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία. Βεβαίως, είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι ακόμα και να μην επιφύλασσε τέτοια δικαιώματα το Μέρος 1, μέσα από την Απαίτηση του προς τον Αρχιτέκτονα, όπως προκύπτει από την περιγραφή των αξιώσεων της Έκθεσης Απαίτησης που καταχώρησε στις 17/05/2017, δύσκολα αυτές θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως νέες απαιτήσεις. Ο λόγος είναι διότι, πέραν των εξόδων δίκης και/ή Διαιτησίας που αξιώνει το Μέρος 1 ως αποζημίωση, τα υπόλοιπα ποσά φαίνεται να σχετίζονται κατά τρόπο άμεσο ή έμμεσο με την Απαίτηση, διαφορά και/ή αμφισβήτηση, της δικαιολογημένης παράτασης χρόνου, την οποία διεκδικεί μέσω της Απαίτησης τους προς τον Αρχιτέκτονα. Εξάλλου είναι γνωστή η αρχή όπως έχει διατυπωθεί στην κυπριακή νομολογία (βλέπετε Χρίστου ν. Στυλιανού

(1992)1(A) Α.Α.Δ. 704, Saba & Co. (Τ.Μ.Ρ.) ν. Τ.Μ.Ρ. Agents

(1994)1 Α.Α.Δ. 426, και Κώστας Παφίτης & Υιοί Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολ. Έφεση αρ. 402/2009, ημερομηνίας 25/4/2012) ότι, τα διάδικα μέρη, έχουν την δυνατότητα να προβαίνουν σε τροποποιήσεις των αξιώσεων τους εφόσον αυτές αφορούν τους υφιστάμενους διάδικους και υπάρχει ήδη βάση αγωγής εναντίον του άλλου μέρους. Με γνώμονα τα παραπάνω, χωρίς βέβαια να εξετάζουμε σε αυτό το στάδιο την ορθότητα, πληρότητα ή αποδεικτική αξία των υποβληθέντων στοιχείων, θεωρούμε ότι θα πρέπει να αποδεκτούμε την Έκθεση Απαίτησης των Απαιτητών, όπως υποβλήθηκε στις 17/05/2017 και να μην εγκρίνουμε τα αιτήματα του Μέρους 2. Οι βασικοί λόγοι για την κατάληξή μας είναι ότι δεν θα προκληθεί καθυστέρηση στη διαδικασία, ούτε αδικία στην άλλη πλευρά. Απεναντίας, το γεγονός ότι η τροποποίηση έγινε σε αυτό το στάδιο, πριν την υποβολή της Υπεράσπισης του Μέρους 2, δίδει στον τελευταίο την ευκαιρία να τοποθετηθεί με την Υπεράσπισή του επί όλων των ζητημάτων και εγγράφων που εγέρθηκαν μέσα από την Έκθεση Απαίτησης που υποβλήθηκε στις 17/05/2017.» Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι οι Διαιτητές αποφάσισαν το πιο πάνω νομικό ζήτημα της τροποποίησης α) χωρίς αυτό να εγερθεί από τους Αιτητές και τους Καθ' ων η αίτηση, β) μετά τη λήψη της νομικής γνωμάτευσης δεν έθεσαν το νομικό αυτό σημείο στους δικηγόρους των Αιτητών για να επιχειρηματολογήσουν σχετικά και γ) αποστερήθηκαν έτσι του δικαιώματος να παραπέμψουν υπό μορφή ειδικής υπόθεσης, το εν λόγω νομικό σημείο περί τροποποίησης, στο Δικαστήριο. Έχοντας κατά νου τα όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Σολωμού (ανωτέρω) και ειδικότερα ότι στις πρόνοιες του άρθρου 20

(2)(ανωτέρω), δεν έχει συμπεριληφθεί (στην απουσία βεβαίως παραβιάσεων των αρχών τα φυσικής δικαιοσύνης) και η ενδεχομένως λανθασμένη νομική ερμηνεία ενός εγγράφου, κρίνω ότι η ενδεχόμενη λανθασμένη νομική ερμηνεία των Διαιτητών ως προς το κατά πόσο η Έκθεση Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση, συνιστά τροποποίηση της Απαίτησης τους προς τον Αρχιτέκτονα, δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο ακύρωσης της Ενδιάμεσης Διαιτητικής Απόφασης. Σημειώνεται παρενθετικά, ότι οι Διαιτητές, αν και στο πιο πάνω απόσπασμα αναφέρθηκαν σε τροποποίηση της Απαίτησης προς τον Αρχιτέκτονα, αναφέρουν ότι οι Καθ' ων η αίτηση, ακόμα και αν δεν επεφύλασσαν - όπως έπραξαν - στην Απαίτηση τους προς τον Αρχιτέκτονα το δικαίωμα τους να προσθέσουν, αφαιρέσουν, τροποποιήσουν, διορθώσουν την απαίτηση τους, από την περιγραφή των αξιώσεων τους στην Έκθεση Απαίτησης τους στη Διαιτησία «δύσκολα αυτές θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως νέες απαιτήσεις». Ωστόσο, η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου, τελεί υπό τον όρο ότι κατά την εξέταση του εν λόγω νομικού ζητήματος, δεν υπήρξε εκ μέρους των Διαιτητών παραβίαση των Αρχών της Φυσικής Δικαιοσύνης. Εξέτασα τις εκατέρωθεν θέσεις επί του θέματος και κρίνω ότι οι Διαιτητές αποφασίζοντας ως το πιο πάνω απόσπασμα, ουδόλως παραβίασαν την Αρχή της Φυσικής Δικαιοσύνης. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, το αντικείμενο της αίτησης των Αιτητών ημερομηνίας 4.4.18, ήταν ο καθορισμός της αμφισβήτησης και/ή διαφοράς που παραπέμφθηκε σε διαιτησία, με βάση την Έκθεση Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση στη διαιτησία και σε συνάρτηση με την Απαίτηση τους προς τον Αρχιτέκτονα. Τα αιτητικά

(2)και

(3)της αίτησης ημερομηνίας 4.4.18 είναι ξεκάθαρα εφόσον με το αιτητικό 2 ζητείτο απόφαση των Διαιτητών «ότι η αμφισβήτηση και/ή διαφορά θα έπρεπε να καθοριστεί ως τα ζητήματα τα οποία υποβλήθηκαν εγγράφως με την επιστολή των Καθ' ων η αίτηση προς τον Αρχιτέκτονα ημερομηνίας 22.8.12», ενώ με το αιτητικό 3, ζητείτο η διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση διότι επεκτείνεται σε ζητήματα που εκφεύγουν της αμφισβήτησης και/ή διαφοράς που παραπέμφθηκε στη διαιτησία. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι με την αίτηση τους ημερομηνίας 4.4.18, οι Αιτητές αιτήθηκαν από τους Διαιτητές τον καθορισμό της αμφισβήτησης και/ή διαφοράς ενώπιον τους, όμως ουσιαστικά το αίτημα τους αφορούσε τον προσδιορισμό εκ μέρους των Διαιτητών, του κατά πόσο η Έκθεση Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση είχε «διαφοροποιήσει ή τροποποιήσει» την Αίτηση τους προς τον Αρχιτέκτονα. Συνεπώς, η εξέταση από τους Διαιτητές, του κατά πόσο με την Έκθεση Απαίτησης τους οι Καθ' ων η αίτηση τροποποίησαν την Αίτηση τους προς τον Αρχιτέκτονα, αποτελούσε ζήτημα που ενέπιπτε ξεκάθαρα εντός της δικαιοδοσίας των Διαιτητών στα πλαίσια της αίτησης ημερομηνίας 4.4.

1. Γι' αυτό και οι Διαιτητές εξέτασαν κατά πόσο οι Καθ' ων η αίτηση παρέκκλιναν από τις απαιτήσεις τους, όπως αυτές διαμορφώθηκαν στην Αίτηση τους προς τον Αρχιτέκτονα και κατέληξαν ως το πιο πάνω απόσπασμα. Οι Αιτητές, γνώριζαν ευθύς εξ αρχής το αντικείμενο της αίτησης ημερομηνίας 4.4.18, την οποία οι ίδιοι καταχώρισαν στη Διαιτησία και γνώριζαν πολύ καλά ότι το έργο των Διαιτητών ήταν να αποφασίσουν αν πράγματι υπήρξε «διαφοροποίηση» ή «τροποποίηση» των απαιτήσεων των Καθ' ων η αίτηση, από την Απαίτηση τους προς τον Αρχιτέκτονα. Περαιτέρω, οι Διαιτητές, δεν είχαν ενώπιον τους αίτημα για τροποποίηση δικόγραφου με τη νομική έννοια του όρου και συνεπώς δεν ετίθετο θέμα επιχειρηματολογίας των Αιτητών επί τέτοιου ζητήματος, εφόσον αναμφίβολα, η Απαίτηση προς τον Αρχιτέκτονα δεν αποτελεί δικόγραφο. Οι Αιτητές κατέθεσαν τη γραπτή αγόρευση τους στα πλαίσια της αίτησης τους ημερομηνίας 4.4.18 και γνώριζαν, μέσα από σχετική ενημέρωση από τους Διαιτητές ότι αυτοί θα λάμβαναν νομική γνωμάτευση επί των θεμάτων που είχαν να αποφασίσουν. Στη βάση των πιο πάνω, καταλήγω ότι δεν υπήρξε καμιά παραβίαση των Αρχών της Φυσικής Δικαιοσύνης εκ μέρους των Διαιτητών, ούτε και αποστερήθηκαν οι Αιτητές του δικαιώματος να παραπέμψουν υπό μορφή ειδικής υπόθεσης το νομικό σημείο της τροποποίησης στο Δικαστήριο. Επαναλαμβάνω ότι ο προσδιορισμός του κατά πόσο υπήρξε «διαφοροποίηση» ή «τροποποίηση» των απαιτήσεων των Καθ' ων η αίτηση, σε σχέση με την Απαίτηση τους προς τον Αρχιτέκτονα, ήταν το αντικείμενο και η ουσία της Αίτησης των Αιτητών ημερομηνίας 4.4.
2. Το γεγονός ότι οι Διαιτητές υιοθέτησαν τη νομική γνωμάτευση που είχαν λάβει από τον δικηγόρο XXXXX Ιωάννου, δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτοί μετακύλησαν λανθασμένα το καθήκον τους για έκδοση διαιτητικής απόφασης στον εν λόγω δικηγόρο, ως είναι η θέση των Αιτητών. Επαναλαμβάνω ότι οι Αιτητές γνώριζαν ότι οι Διαιτητές θα λάμβαναν νομική γνωμάτευση - το περιεχόμενο της οποίας ουδέποτε ζήτησαν να λάβουν γνώση, αλλά ούτε και των ερωτημάτων που θα αποστέλλοντο στον εν λόγω δικηγόρο - και το ενδεχόμενο να την υιοθετήσουν , ήταν εύλογο και πιθανό, χωρίς να σημαίνει ότι έτσι θα αποποιούντο του καθήκοντος τους για έκδοση διαιτητικής απόφασης. Για όλα τα πιο πάνω, ο 1ος και 3ος λόγος ακύρωσης (ανωτέρω) δεν γίνονται αποδεκτοί και απορρίπτονται. Σ' ό,τι αφορά τον 2ο λόγο ακύρωσης (ανωτέρω), η θέση των Αιτητών ότι οι Διαιτητές παρέλειψαν να καθορίσουν, ως όφειλαν την αμφισβήτηση και/ή διαφορά που παραπέμφθηκε για επίλυση στη Διαιτησία, ως ήταν το αντικείμενο της αίτησης ημερομηνίας 4.4.18, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Οι Διαιτητές, αφού άκουσαν και τα δύο μέρη, έκδοσαν την επίδικη Ενδιάμεση Διαιτητική Απόφαση τους και το Δικαστήριο δεν μπορεί να λειτουργήσει ως Εφετείο ως προς την κατάληξη τους ούτε και να ελέγξει την ορθότητα της νομικής ερμηνείας που έδωσαν οι Διαιτητές επί του επίδικου ζητήματος. Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με τη Διαιτησία μεταξύ της Τσιμεντοποιΐας Βασιλικού Λτδ ν Αρχής Λιμένων Κύπρου

(2001)1 ΑΑΔ 23, 29 «Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της διαιτησίας είναι ο αποκλεισμός ή ακριβέστερα ο περιορισμός των ένδικων μέσων κατά της διαιτητικής απόφασης. Έτσι, ο περί Διαιτησίας Νόμος, Κεφ. 4, που έχει ως πρότυπο τον ομώνυμο αγγλικό νόμο του 1934, επιτρέπει την ακύρωση μιας τέτοιας απόφασης για τους περιορισμένους λόγους που εκθέτει το άρθρ. 20

(2).» Ως εκ τούτου, ούτε και ο 2ος λόγος ακύρωσης γίνεται αποδεκτός και απορρίπτεται. Εφόσον οι Διαιτητές κατέληξαν ως η επίδικη Ενδιάμεση Διαιτητική Απόφαση τους και απέρριψαν το αίτημα των Αιτητών για διαγραφή και/ή παραμερισμό της Έκθεσης Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση, αποδεχόμενοι ουσιαστικά την Έκθεση Απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση με το περιεχόμενο που καταχωρίστηκε ενώπιον τους, δίδοντας χρόνο στους Αιτητές να καταχωρίσουν την Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης τους, καταλήγω ότι δεν υπάρχει κατάλοιπο εξουσίας των Διαιτητών αναφορικά με την αίτηση ημερομηνίας 4.4.18, ώστε να τίθεται θέμα αναπομπής για επανεξέταση και/ή διόρθωση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 8.1.19 με βάση το άρθρο 19 του Κεφ. 4. Η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου κρίνει και την τύχη της Αίτησης, που δεν είναι άλλη παρά η απόρριψη της. Ως εκ τούτου, θεωρώ αχρείαστο να ασχοληθώ με τους υπόλοιπους λόγους ένστασης των Καθ' ων η αίτηση περί καθυστέρησης στην καταχώριση της παρούσα Αίτησης, ως και ότι αυτή είναι καταχρηστική, εφόσον τέτοια ενασχόληση του Δικαστηρίου, μόνο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον θα είχε. Για όλα τα πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των Αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ....................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο