ΕΥΘΥΜΙΟΥ ν. ΣΙΦΟΥΝΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑΡΙΤΗΣ ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1849/2018, 26/6/2019

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στις 4.12.2018 XXXXX ΕΥΘΥΜΙΟΥ Ενάγουσα και

1. ΣΙΦΟΥΝΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑΡΙΤΗΣ ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ
2. TRUST INTERNATIONAL INSURANCE COMPANY (CYPRUS) LIMITED Εναγόμενοι 26 Ιουνίου, 2019 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενη 2/Αιτήτρια: κα Παλλίκαρου δια Χαβιαράς & Φιλίππου Δ.Ε.Π.Ε. Για Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση: κ. Ενταφιανός δια Ανδρέας Ενταφιανός Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ στην αίτηση της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας ημερομηνίας 8.1.2019 για παραμερισμό και/ή διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης Με την υπό κρίση Αίτηση η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια ζητά τη διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης, στη βάση της Δ.27 θ. 3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, υποστηρίζοντας δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής και/ή γιατί η αγωγή εναντίον της είναι επιπόλαια και/ή ενοχλητική (frivolous and vexatious). Η αγωγή ξεκίνησε με την καταχώρηση γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος στις 10.7.2018 δια του οποίου η Ενάγουσα-Καθ' ης η Αίτηση εγείρει αξιώσεις για γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και ζημιές που ισχυρίζεται ότι υπέστη σε ατύχημα που συνέβη στις 12.11.2016 ενώ βρισκόταν σε κατάστημα που ήταν, κατά τον χρόνο εκείνο, υπό τον έλεγχο και/ή κατοχή της Εναγόμενης
3. Ισχυρίζεται ότι το ατύχημα προκλήθηκε ένεκα αμέλειας που επέδειξε η Εναγόμενη
4. Στην πορεία καταχωρήθηκε από την Ενάγουσα/Καθ'ης η Αίτηση, η Έκθεση Απαίτησης της. Σε αυτήν ισχυρίζεται ότι κατά την επίδικη ημέρα εισήλθε σε αρτοποιείο που διατηρούσε η Εναγόμενη 1, γλίστρησε και έπεσε στο πάτωμα. Αποδίδει την πτώση της σε αμέλεια της Εναγόμενης 1 και οι λεπτομέρειες αμέλειας που προβάλλει περιλαμβάνουν το ότι αυτή παρέλειψε κα διατηρεί το πάτωμα του αρτοποιείου καθαρό. Ισχυρίζεται ότι συνεπεία της πτώσης της υπέστη σωματικές βλάβες και ειδικές ζημιές για τις οποίες δικαιούται σε αποζημίωση από την Εναγόμενη
5. Στις 4.12.2018, η Εναγόμενη καταχώρησε, δυνάμει της Δ.25 Θ.1

(1)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα στο οποίο προσέθεσε την Εναγόμενη 2 ως διάδικο. Την ίδια μέρα καταχώρησε και τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης. Σε σχέση με την Εναγόμενη 2, στο τροποποιημένο δικόγραφο, η Ενάγουσα/Καθ΄ης η Αίτηση προσέθεσε την ακόλουθη παράγραφο: «Η Εναγόμενη 2 ενάγεται υπό την ιδιότητα της ως ασφαλιστική Εταιρεία η οποία καθ' όλον τον ουσιώδη ως προς την παρούσαν αγωγή χρόνον παρείχε ασφαλιστική κάλυψη προς την Εναγόμενη 1.» Στη βάση αυτής της προσθήκης, εγείρει πλέον τις αξιώσεις της για αποζημιώσεις εναντίον των δύο Εναγόμενων, αλληλέγγυα και κεχωρισμένα. Η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια καταχώρησε εμφάνιση στην αγωγή υπό διαμαρτυρία. Την ίδια μέρα καταχώρησε και την υπό κρίση Αίτηση. Θέση της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας είναι ότι ενώ η βάση αγωγής είναι το αστικό αδίκημα της αμέλειας, η Έκθεση Απαίτησης δεν περιλαμβάνει οποιουσδήποτε ισχυρισμούς ή λεπτομέρειες αμέλειας εναντίον της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας. Ο ισχυρισμός ότι η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια παρείχε κατά τον ουσιώδη χρόνο ασφαλιστική κάλυψη στην Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση, κάτι που η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια αρνείται, δεν επαρκεί για να στοιχειοθετήσει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της. Η Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση ήγειρε ένσταση στην Αίτηση υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της Δ.27 θ. 3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών για διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης, ότι η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια είναι αναγκαίος διάδικος και ότι αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής εναντίον της. Κατά την ακρόαση της Αίτησης, οι συνήγοροι της κάθε πλευράς υποστήριξαν τις θέσεις τους σε γραπτές αγορεύσεις, τις οποίες έχω μελετήσει. Έχω επίσης μελετήσει τη νομολογία στην οποία παρέπεμψαν. Όπως ανέφερα και στην αρχή της απόφασης μου, η ουσιαστική δικονομική βάση της Αίτησης είναι η Δ.27 θ. 3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, σύμφωνα με την οποία: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» Αυτή η δικονομική πρόνοια επιτρέπει στο Δικαστήριο, ως ζήτημα δικαίου[1], να εξετάσει προκαταρτικά κατά πόσο ένα δικόγραφο αποκαλύπτει ή όχι αγώγιμο δικαίωμα. Εάν η κατάληξη είναι αρνητική τότε το Δικαστήριο διατάζει τη διαγραφή του δικογράφου. Η απόρριψη δικογράφου στη βάση της Δ.27 θ.3 αποτελεί, όπως επισημαίνεται και στη νομολογία, εξαιρετικό μέτρο και δικαιολογείται μόνο σε περιπτώσεις όπου το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο[2]. Στην παρούσα αγωγή, η Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση εδράζει τις αξιώσεις της εναντίον της Εναγόμενης 1, στο αστικό αδίκημα της αμέλειας και η Έκθεση Απαίτησης περιλαμβάνει λεπτομέρειες της αμέλειας που κατ' ισχυρισμό αυτή επέδειξε. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση της Ενάγουσας/Καθ' ης η Αίτηση, η βάση αγωγής εναντίον της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας είναι «το ασφαλιστήριο συμβόλαιο μεταξύ των Εναγομένων 1 και 2 δυνάμει του οποίου παρέχεται ασφαλιστική κάλυψη από την Εναγόμενη 2 στην Εναγόμενη 1.» Ο λόγος, σύμφωνα με τον ενόρκως δηλών, που η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια προστέθηκε ως διάδικος είναι γιατί στα πλαίσια προσπάθειας για εξώδικη διευθέτηση, οι δικηγόροι της Ενάγουσας/Καθ' ης η Αίτηση αντιλήφθηκαν «ότι υπήρχαν διαφορές μεταξύ των Εναγομένων καθ' ότι η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια δεν προτίθετο να καλύψει την Εναγόμενη 1». Οι θέσεις αυτές προωθήθηκαν και στην αγόρευση του συνηγόρου της Ενάγουσας/Καθ' ης η Αίτηση. Έχω εξετάσει τα ενώπιον μου στοιχεία και τις εκατέρωθεν θέσεις. Συνιστά γενικό κανόνα του δικαίου των συμβάσεων ότι μόνο τα μέρη μιας συμφωνίας αποκτούν δικαιώματα και αναλαμβάνουν υποχρεώσεις σε σχέση με αυτή[3] (privity of contract). Όπως επεξηγήθηκε στην Αγγλική υπόθεση Tweddle v Atkinson [1861] 1 B & S 393: «Some of the old decisions appear to support the proposition that a stranger to the consideration of a contract may maintain an action upon it, if he stands in such a near relationship to the party from whom the consideration proceeds, that he may be considered a party to the consideration.. but there is no modern case in which the proposition was supported. On the contrary, it is now established that no stranger to the consideration can take advantage of a contract, although made for his benefit.» Τρίτα μέρη σε μια σύμβαση δεν έχουν δικαίωμα να εγείρουν αξιώσεις σε σχέση με αυτή, εκτός από συγκεκριμένες περιπτώσεις. Η παρούσα υπόθεση, που αφορά σύμβαση για παροχή ασφαλιστικής κάλυψης, δεν εμπίπτει στις αναγνωρισμένες εξαιρέσεις στον κανόνα. Ο περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης Έναντι Τρίτου) Νόμος του 2000, στον ποίο αναφέρθηκαν και οι δύο συνήγοροι στις αγορεύσεις τους, αφορά ειδική νομοθετική ρύθμιση σε σχέση με τροχαία ατυχήματα, όπου επιτράπηκε η έγερση αξίωσης απευθείας εναντίον της ασφαλιστικής εταιρείας που παρέχει ασφαλιστική κάλυψη σε εμπλεκόμενο οδηγό. Η παρούσα αγωγή δεν αφορά τροχαίο ατύχημα. Η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια δεν αποδέχεται ότι υπήρχε σε ισχύ σύμβαση ασφαλιστικής κάλυψης μεταξύ της και της Εναγόμενης 1. Αυτό δεν είναι ζήτημα που θα εξετάσω τώρα. Όμως, είτε υπήρχε σε ισχύ σύμβαση ασφαλιστικής κάλυψης είτε όχι το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Εάν υφίστατο κατά τον ουσιώδη χρόνο σύμβαση ασφαλιστικής κάλυψης μεταξύ των Εναγομένων 1 και 2, μόνο τα δύο αυτά μέρη αποκτούσαν δικαιώματα και υποχρεώσεις σε σχέση με αυτή. Η Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση είναι τρίτο πρόσωπο σε σχέση με τέτοια σύμβαση και, συνεπώς, κανένα δικαίωμα δεν αποκτά ή μπορεί να διεκδικεί δυνάμει αυτής. Εάν δεν υπήρχε σε ισχύ σύμβαση ασφαλιστικής κάλυψης, τα δικόγραφα δεν αποκαλύπτουν άλλη σύνδεση μεταξύ της Ενάγουσας/Καθ' ης η Αίτηση και της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας. Μια δίκη διεξάγεται στη βάση των δικογράφων, τα οποία πρέπει να περιλαμβάνουν ισχυρισμούς σε σχέση με τα ουσιώδη γεγονότα που συνθέτουν τη βάση αγωγής και υπεράσπισης αντίστοιχα. Στην προκειμένη περίπτωση, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα και η τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης που ακολούθησε, δεν στοιχειοθετούν και δεν αποκαλύπτουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας. Ενόψει αυτής της διαπίστωσης, πρέπει να αποφασιστεί πως θα προχωρήσει η διαδικασία. Σε τέτοιες περιπτώσεις το Δικαστήριο, πριν προχωρήσει σε διαγραφή δικογράφου στη βάση της Δ.27 Θ.3, πρέπει να εξετάζει κατά πόσο το δικόγραφο μπορεί να περισωθεί εάν επιτραπούν διορθώσεις ή τροποποιήσεις. Διαφωτιστική είναι ακόλουθη ανάλυση στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacobs «Precedents of Pleadings», 12η έκδοση, σελίδα 143, όπου καταγράφονται τα εξής: «Where the statement of claim or defence as pleaded discloses no reasonable cαuse of action or defence because some material averment has been omitted or because the pleading is defectively stated or formulated, the court, while striking out the pleading, will not dismiss the action or enter judgment, but will give the party leave to amend and if necessary to serve a fresh pleading to correct or cure the defects appearing in the original pleading. On the other hand, if the court is satisfied that the pleading discloses no reasonable cause of action or defence, as the case may be, and that not amendment, however ingenious, will correct or cure the defect, the pleading will be struck out and the action dismissed or judgment entered accordingly." Με δεδομένη τη θέση που εξέφρασε ο συνήγορος της Ενάγουσας/Καθ' ης η Αίτηση, ότι δηλαδή το αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας βασίζεται σε σύμβαση ασφαλιστικής κάλυψης, θεωρώ ότι η αγωγή δεν μπορεί να περισωθεί εναντίον της. Δεν έχω ενώπιον μου κανένα ισχυρισμό για γεγονότα από τα οποία να προκύπτει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας. Συνεπώς η παρούσα περίπτωση δεν αφορά κάποια παρατυπία ή παράλειψη που θα μπορούσε να διορθωθεί ή θεραπευτεί με οποιαδήποτε τροποποίηση. Στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι τα δεδομένα οδηγούν σε διαγραφή του τροποποιηθέντος κλητηρίου εντάλματος και τροποποιηθείσας Έκθεσης Απαίτησης που ακολούθησε. Αυτό βεβαίως δεν συνεπάγεται την απόρριψη της αγωγής, αφού το αρχικώς καταχωρημένο κλητήριο ένταλμα και Έκθεση Απαίτησης παραμένουν. Πριν ολοκληρώσω, να αναφερθώ σε ακόμα ένα ζήτημα που ανακύπτει σε σχέση με την αγωγή. Η Ενάγουσα, με το τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα που καταχώρησε δυνάμει της Δ.25 Θ.1

(1)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, προσέθεσε την Εναγόμενη 2 ως διάδικο στην αγωγή. Η προσθήκη όμως νέου διάδικου ρυθμίζεται από τη Δ.9, Θ.10. Προσθήκη διάδικου επιτρέπεται μόνο με την προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου και αφού τα γεγονότα ικανοποιούν της προϋποθέσεις που θέτει η δικονομία και η νομολογία. Καταληκτικά, για όλους τους λόγους που εξήγησα, η Αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα δια του οποίου διατάσσεται η διαγραφή του τροποποιημένου κλητηρίου εντάλματος το οποίο καταχωρήθηκε στις 4.12.2018 καθώς και της τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης που καταχωρήθηκε την ίδια μέρα. Ακολουθώντας το αποτέλεσμα, τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας και εναντίον της Ενάγουσας/Καθ' ης η Αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ...................... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 A.A.Δ. 146 [2] Σχετικές ενδεικτικά οι Λοΐζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν Εθνική Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1316, Κozinskaya River Limited v KLCC Holdings Limited Πολιτική Έφεση Ε43/2013 ημερομηνίας 23.3.2017, Ν. Σιακόλας ν Federal Bank of Lebanon

(1998)1 A.A.Δ. 1338 [3] Tweddle v Atkinson[1861] EWHC QB J57 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο