Φυρίλλα ν. Ιωάννου κ.α., Αρ. Αγωγής: 78/2018, 21/6/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A307 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Χρ. Φούλια, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 78/2018 Μεταξύ: XXXXX Φυρίλλα Ενάγων και
- XXXXX Ιωάννου, εκ Λευκωσίας
- Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας διά μέσου του Υπουργείου Παιδείας, εκ Λευκωσίας
- Πανεπιστημίου Κύπρου, εκ Λευκωσίας Εναγομένων Ημερομηνία: 21.6.2019 Αίτηση της εναγομένης 1 ημερομηνίας 17.1.2019 για διαγραφή και/ή απόρριψη της αγωγής Για την Εναγόμενη 1/Αιτήτρια: κ. Κ. Καντούνας Ενάγων/Καθ' ου η αίτηση: αυτοπροσώπως ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο ενάγων στις 11.1.2018 καταχώρησε την παρούσα αγωγή και στις 16.11.2018 τροποποίησε το κλητήριο ένταλμά της δυνάμει της Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προτού οποιοσδήποτε από τους εναγόμενους καταχωρήσει την υπεράσπισή του. Με την επίδικη αγωγή ο ενάγων αξιώνει εναντίον των εναγομένων το ποσό των €400,00 το οποίο κατά τους ισχυρισμούς του επιβαρύνθηκε για τη φύλαξη εγγράφων των φοιτητών του Πανεπιστημίου Κύπρου των οποίων καθηγήτρια ήταν η εναγόμενη 2 η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν υπάλληλος του Υπουργείου Παιδείας και/ή του Πανεπιστημίου Κύπρου. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του διέμενε μαζί με τη σύζυγο και τα παιδιά του στο ισόγειο μίας διώροφης οικοδομής στον όροφο της οποίας διέμενε η εναγόμενη 1 μαζί με την οικογένειά της μέχρι το
- Ισχυρίζεται ότι στις 11.1.2018 και περί ώρα 1:00 το πρωί διαπίστωσε ότι άγνωστο πρόσωπο είχε εισέλθει εντός της αυλής της οικίας του ισογείου και όταν ο ίδιος εκφόβισε το εν λόγω πρόσωπο, αυτό διέφυγε εγκαταλείποντας εκεί κάποιους χάρτινους φακέλους στους οποίους ο ενάγων διαπίστωσε ότι υπήρχαν διάφορα έγγραφα. Τα εν λόγω έγγραφα ήταν γραπτά και/ή μελέτες και/ή στοιχεία των φοιτητών των οποίων καθηγήτρια ήταν η εναγόμενη
- Παρά το γεγονός ότι ειδοποίησε τους εναγόμενους να παραλάβουν τα εν λόγω έγγραφα αυτοί αρνήθηκαν να το πράξουν και ο ίδιος επειδή δεν γνώριζε τι να πράξει ανέθεσε τη φύλαξή τους σε τρίτο πρόσωπο στο οποίο κατέβαλε το ποσό των €400,
- Ο ενάγων αξιώνει επίσης εναντίον των εναγομένων γενικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις λόγω παραβίασης του δικαιώματος του στην οικογενειακή κατοικία και/ή του δικαιώματός του στην ιδιωτική και/ή οικογενειακή του ζωή. Στις 17.1.2019 η εναγόμενη 1 καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία ζητά τα ακόλουθα: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την απόρριψη και/ή τη διαγραφή όλων των αναφορών που υπάρχουν στο τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα και/ή στην τροποποιημένη έκθεση απαίτησης στην παρούσα αγωγή αναφορικά με την Εναγόμενη αρ.1 ως μη αποκαλύπτουσες οποιαδήποτε εύλογη ή οποιαδήποτε αιτία αγωγής (cause of action) και/ή ως επιπόλαιες κι ενοχλητικές (frivolous and vexatious). Συγκεκριμένα, οι σχετικές αναφορές στην έκθεση απαίτησης είναι οι ακόλουθες: (α) Παράγραφοι 1.2, 1.3 και 1.4 (β) Παράγραφος 2 (γ) Παράγραφοι 3, 3.1, 3.1.1, 3.1.4 (δ) Παράγραφοι 4, 4.1, 4.5, 4.6, (ε) Παράγραφοι 5 και 6, (στ) Παράγραφοι 9, 9.1, 9.2, και (ζ) Παράγραφοι 10 -
- Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την απόρριψη και/ή αναστολή της αγωγής και/ή τη διαγραφή του τροποποιημένου κλητηρίου και/ή της τροποποιημένης έκθεσης απαίτησης στην παρούσα αγωγή ως μη αποκαλύπτουσες οποιαδήποτε εύλογη ή οποιαδήποτε αιτία αγωγής (cause of action) και ως καταχρηστικές της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the Court) και/ή της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Γ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κριθεί δικαία από το Σεβαστό Δικαστήριο. Δ. Έξοδα της παρούσης αιτήσεως, έξοδα επίδοσης, έξοδα αγωγής και Φ.Π.Α.». Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.2 ΘΘ.1 - 13, Δ.19 Θ.4 και 26, Δ.27 ΘΘ.1-3, Δ.48 ΘΘ.1-4, 8 και 9(j), στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στις Γενικές Αρχές του Νόμου και της Νομολογίας και στηρίζεται επί των ακόλουθων γεγονότων: από την τροποποιημένη έκθεση απαίτησης του ενάγοντα δεν προκύπτει σύνδεση της εναγόμενης 1 με το πρόσωπο το οποίο ο ενάγων ισχυρίζεται ότι επισκέφθηκε την αποθήκη του και/ή με το πρόσωπο το οποίο εγκατέλειψε τους φακέλους εντός της αποθήκης της οικίας του ισογείου, δεν προκύπτει σύνδεση μεταξύ των εν λόγω εγγράφων με την εναγόμενη 1, βάσει του περί Πανεπιστημίου Κύπρου Νόμο Ν.144/1989και των Κανονισμών για τον πειθαρχικό έλεγχο του Ακαδημαϊκού Προσωπικού οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη της εναγόμενης 1 σε σχέση με τον τρόπο εκτέλεσης των καθηκόντων της εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα και εξετάζεται και ρυθμίζεται αποκλειστικά από τον εναγόμενο 3 και τέλος ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εξετάσει κατά πόσο η εναγόμενη 1 έχει διαπράξει οποιοδήποτε πειθαρχικό αδίκημα και ειδικότερα να αποδώσει αποζημιώσεις βάσει αυτού εφόσον δεν αποκαλύπτεται οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα. Ο ενάγων καταχώρησε ένσταση στην αίτηση της εναγομένης 1 προβάλλοντας 3 λόγους για την απόρριψη της αίτησης. Ισχυρίζεται ότι η αίτηση στηρίζεται επί ελλιπούς νομικού υποβάθρου και/ή ελλιπούς νομικής βάσης διότι δεν περιλαμβάνονται στη νομική της βάση οι Γενικοί Κανόνες φοίτησης του Πανεπιστημίου Κύπρου και ο περί Μεταβιβάσεως της Ασκήσεως των Αρμοδιοτήτων της Ελληνικής Κοινοτικής Συνελεύσεως και περί Υπουργείου Παιδείας Νόμος του 1965 (12/1965), ότι είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή συνιστά κατάχρηση Δικαστικής Διαδικασίας καθότι εισάγει γεγονότα και/ή ισχυρισμούς γεγονότων που δεν υπάρχουν στην Έκθεση Απαίτησης και ότι είναι νόμω και/ή ουσία αβάσιμη και/ή δεν πληρούνται οι προυποθέσεις του νόμου και της νομολογίας που να δικαιολογούν τα αιτούμενα διατάγματα. Η ένσταση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.2 ΘΘ.1 - 13, Δ.19 Θ.4 και 26, Δ.27 ΘΘ.1-3, Δ.48 ΘΘ.1-4, 8 και 9(j), στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στις Γενικές Αρχές του Νόμου και της Νομολογίας. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην ένορκο δήλωση του ενάγοντα η οποία περιλαμβάνει τους ακόλουθους μεταξύ άλλων ισχυρισμούς: η βάση της αγωγής είναι ξεκάθαρη και δεν έχει σχέση με τον πειθαρχικό έλεγχο της εναγομένης 1 και όσα αναφέρει η τελευταία δεν μπορούν να εξεταστούν στο παρόν στάδιο επειδή αφορούν μαρτυρία η οποία θα αξιολογηθεί στα πλαίσια εξέτασης της ουσίας της υπόθεσης. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Κατά την ακρόαση της αίτησης οι διάδικοι προσκόμισαν στο Δικαστήριο γραπτό κείμενο με το οποίο καθένας τους υποστηρίζει και προωθεί τις θέσεις του. Έχω υπόψη μου τις θέσεις και εισηγήσεις τους και θα κάνω αναφορά σε αυτές όταν και όπου κρίνω ότι αυτό είναι αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΔΙΚΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Η αίτηση, όπως είναι διατυπωμένη εγείρει θέματα διαγραφής μεμονωμένων ισχυρισμών σε διάφορες παραγράφους της Έκθεσης Απαίτησης καθώς και θέματα διαγραφής ολόκληρης της αγωγής του ενάγοντα. Σχετική με το θέμα της διαγραφής ενός δικογράφου είναι η Δ.27 Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleading to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to beentered accordingly as may be just». Η διαταγή αντλεί την καταγωγή της μέσα από τους παλαιούς αγγλικούς θεσμούς Ο.25 r.
- Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958 αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελίδα 575 σε σχέση με την έννοια του αγώγιμου δικαιώματος: «In point of law, ...every cause of action is a reasonable one' (per Chitty, J., Rep. of Peru v. Peruvian Guano Co., 35 Ch. D. p. 495). But the practice is clear. So long as the Statement of Claim or the particulars (Davey v. Bentinck [1893] 1 Q.B. 185) disclose some cause of action, or raise some question fit to be decided by a Judge or a jury, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out (Moore v. Lawson, 31 T.L. R. 418)...And where the Statement of Claim in its present form discloses no cause of action because some material averment has been omitted, the Court, while striking out the pleading, will not dismiss the action, but give the plaintiff leave to amend.» Σύμφωνα με το σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings (12η έκδοση), στη σελ. 144, στα πλαίσια μιας τέτοιας αίτησης για παραμερισμό ή διαγραφή ενός δικογράφου, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο αποκαλύπτεται βάσιμη αιτία αγωγής με κάποια πιθανότητα επιτυχίας στη βάση των ισχυρισμών που περιέχονται στα δικόγραφα. Το ερώτημα δεν θα πρέπει να είναι κατά πόσο αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής, αλλά εάν αποκαλύπτεται μία εύλογη αιτία αγωγής. Προκύπτει, επίσης, από το εν λόγω σύγγραμμα, ότι εάν αποκαλύπτεται κάποια αιτία αγωγής ή κάποιο ερώτημα, είτε αυτό αφορά τα γεγονότα είτε τον νόμο, το οποίο πρέπει να απαντηθεί από το Δικαστήριο, το γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη ή χωρίς πιθανότητες επιτυχίας, δεν είναι λόγος διαγραφής της αγωγής. Στην υπόθεση Νίκος Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (S.A.L.)
(1998)1 Α.Α.Δ. 1338, διευκρινίστηκε ότι η Δ.19 Θ.26 περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με τη Δ.27 Θ.3. Ένα δικόγραφο δεν θεωρείται ότι είναι ενοχλητικό απλώς γιατί οι ισχυρισμοί που περιέχει δυνατό να αποδειχθούν τελικά αναληθείς (Turquand v. Fearon 48 J.J. Q.B. 703) ή γιατί τα νομικά σημεία που εγείρονται μπορεί να αποδειχθούν ανεφάρμοστα ή να απορριφθούν στο τέλος της υπόθεσης ή διότι παρατίθενται διαζευκτικές βάσεις αγωγής. Η τάση είναι να διατάσσεται η διαγραφή ενός δικογράφου μόνο όταν εγείρεται θέμα άσχετο ή μη αναγκαίο και το γεγονός αυτό είναι ξεκάθαρο (London Corporation v. Homer
(1914)111 L.T. 512 C.A.). Tο δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει (Buttes Gas & Oil Co. v. Hammer [1975] 2 W.L.R., 425). Στην υπόθεση In re Pelmako Development Ltd
(1991)1 C.L.R. 246, αναφέρθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο τα ακόλουθα: «Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος». Σχετική επίσης είναι και η υπόθεση Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.ά.
(2004)1 Α.Α.Δ. 1852, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την διαγραφή δικογράφου δυνάμει των πιο πάνω θεσμών (Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3) η διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (In re Pelmako Development Ltd
(1991)1 C.L.R. 246). Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασισθεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (Annual Practice 1960, σελ. 575). Επομένως η αίτηση για διαγραφή της περαιτέρω υπεράσπισης έπρεπε να είχε προσεγγισθεί με βάση τις πιο πάνω αρχές. Η εξέταση σε βάθος της υπεράσπισης κρίνεται εσφαλμένη». Προκύπτει συνεπώς από τα πιο πάνω ότι η διαγραφή δικογράφου είτε με βάση τη Δ.19 Θ.26 είτε με βάση τη Δ.27 Θ.3 συνιστά εξαιρετικό μέτρο και η εξουσία του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται με εξαιρετική φειδώ διαφορετικά η διαγραφή του θα συνεπαγόταν παραβίαση του δικαιώματος του διαδίκου να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει δυνάμει του άρθρου 30
(1)του Συντάγματος. Η διαγραφή δικογράφου δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (Cyber Group Ltd v. Κυριάκου Χαραλαμπίδη κ.ά. και In re Pelmako Development Ltd 1 C.L.R. 246). Το δικόγραφο του οποίου αξιώνεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει (In re Pelmako Development Ltd (ανωτέρω). ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για να καταλήξει το Δικαστήριο στα συμπεράσματά του θα εξετάσει πρώτα την επίδικη αγωγή υπό το πρίσμα των προνοιών της Δ.27 Θ.3 η οποία αφορά τη διαγραφή δικογράφου. Είναι απαραίτητο, με βάση την ως άνω αναφερθείσα επί του θέματος νομολογία (In re Pelmako Development Ltd, η αγωγή να αξιολογηθεί με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου της. Από την εξέταση της αγωγής προκύπτουν οι πιο κάτω, σημαντικοί, κατά την κρίση μου, ισχυρισμοί, για την εξέταση της παρούσας αίτησης: ο ενάγων ισχυρίζεται ότι κατά ή περί τις 11.1.2018 συνεπεία ενεργειών και/ή παραλείψεων της εναγομένης 1 και/ή του εναγομένου 2 και/ή του εναγομένου 3 έγγραφα και/ή γραπτά φοιτητών του Πανεπιστημίου Κύπρου των οποίων καθηγήτρια ήταν η εναγόμενη 1 βρέθηκαν στην οικία του παραβιάζοντας έτσι το δικαίωμά του στην οικογενειακή κατοικία και/ή για ιδιωτική και/ή για οικογενειακή ζωή. Παρά το γεγονός ότι στο παρελθόν ενημέρωσε τους εναγόμενους για διαρροή εγγράφων των φοιτητών του Πανεπιστημίου των οποίων καθηγήτρια ήταν η εναγόμενη 1 οι εναγόμενοι αμέλησαν να φυλάξουν και/ή να επιβλέψουν τη φύλαξή τους και/ή να τα παραλάβουν. Ο ενάγων ανέθεσε τη φύλαξη των επίδικων εγγράφων σε τρίτο πρόσωπο με κόστος €400,00, ποσό το οποίο αξιώνει να αποζημιωθεί από τους εναγόμενους. Ισχυρίζεται επίσης ότι η συμπεριφορά και/ή οι παραλείψεις των εναγομένων συνιστούν αμέλεια και/ή παράβαση των νομίμων καθηκόντων τους και/ή παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας το οποίο όφειλαν να επιδείξουν προς τον ενάγοντα. Από τα πιο πάνω προκύπτει πως ο ενάγων ισχυρίζεται ότι λόγω των αμελών ενεργειών και/ή παραλείψεων των εναγομένων ο ίδιος υπέστη οικονομική ζημιά για την οποία διεκδικεί να τον αποζημιώσουν οι εναγόμενοι. Διεκδικεί επίσης από αυτούς αποζημιώσεις για παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του τα οποία κατοχυρώνονται τόσο από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και από την Ε.Σ.Δ.Α. Σε περίπτωση που κατορθώσει να αποδείξει την κατά τους ισχυρισμούς του παράβασή τους θα δικαιούται να του επιδικασθούν αποζημιώσεις αφού η σχετική νομολογία το αναγνωρίζει (Γιάλλουρος ν. Νικολάου,
(2001)1 Α.Α.Δ. 558). Στην έκθεση απαίτησής του έχει δικογραφήσει σχετικές λεπτομέρειες. Οι αξιώσεις του ενάγοντα αναγνωρίζονται στο νομικό μας σύστημα ως βάσεις αγωγής και λόγω τούτου κρίνω ότι το δικόγραφο του αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής και δεν πρόκειται για δικόγραφο αναντίλεκτα ανυπόστατο. Όπως προκύπτει από τη σχετική με το θέμα νομολογία, το δικόγραφο του οποίου αξιώνεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει (In re Pelmako Development Ltd (ανωτέρω). Λόγω των πιο πάνω δεν μπορεί στο σημείο αυτό να γίνει αποδεκτός ο ισχυρισμός της εναγομένης 1 ότι ο ενάγων δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να την συνδέει με τα έγγραφα τα οποία επικαλείται ο ενάγων ούτε με το πρόσωπο το οποίο τα εγκατέλειψε στην αυλή του ενάγοντα ούτε να διαγραφεί η αγωγή ως αυτή εισηγείται. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι η εισήγηση της εναγομένης 1 ότι η καταχωρηθείσα αγωγή δεν αποκαλύπτει οποιαδήποτε εύλογη αιτία αγωγής και πρέπει να διαγραφεί, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω το αίτημα της εναγομένης 1 για τη διαγραφή όλων των αναφορών προς το άτομό της που υπάρχουν στις παραγράφους 1, 2, 3, 4, 5, 6, 9 και 10 έως 14 της Έκθεση Απαίτησης του ενάγοντα. Κρίνω ότι ούτε αυτό το αίτημα μπορεί να γίνει αποδεκτό γιατί λόγω της μεγάλης έκτασης που θα καταλάμβανε η διαγραφή σε περίπτωση έγκρισης αυτού του αιτήματος στην ουσία θα είχαμε διαγραφή της αγωγής κάτι το οποίο για τους λόγους που έκρινα πιο πάνω δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Ακόμα, σε μια τέτοια περίπτωση το δικόγραφο του ενάγοντα θα έχανε τη συνοχή και το περιεχόμενο το οποίο ο ενάγων του προσέδωσε και θα συνιστούσε παρέμβαση στο δικαίωμά του να συντάξει το δικόγραφό του όπως ο ίδιος κρίνει κατάλληλο. Λόγω των πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση της εναγομένης 1 δεν μπορεί να επιτύχει και για τον λόγο αυτό απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγομένης 1. Τα έξοδα θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............ Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο