ΜΑΡΚΙΔΗΣ ν. ΧΡΥΣΑΦΗΣ, Αρ. Αγωγής: 938/18, 10/6/2019

(2), Δ.48

(1)-

(4),

(8),

(9), στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρθρο 30

(3)και στο άρθρο 6,της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση φαίνονται στην συνημμένη σ΄ αυτή Ένορκη Δήλωση του xxx Χρυσαφή Εναγόμενου καθώς και στον φάκελο της υπόθεσης. Ο Ενάγοντας καταχώρησε Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριον την 10/04/

1. Ο Εναγόμενος καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης την 18/04/2018 και την 25/05/2018 προχώρησε σε αλλαγή δικηγόρου. Ο Εναγόμενος καταχώρησε Υπεράσπιση την 04/06/
2. Ο Ενάγοντας καταχώρησε Απάντηση στην Υπεράσπιση την 06/07/
3. Ο Ενάγοντας καταχώρησε Κλήση για Οδηγίες την 11/10/
4. Ο Ενάγοντας καταχώρησε εκπρόθεσμα τόσο το δικόγραφο της Απάντησης στην Υπεράσπιση όσο και το δικόγραφο της Κλήσης για Οδηγίες. Το χρονικό περιθώριο για καταχώρηση Κλήσης για Οδηγίες από τον Ενάγοντα έληγε την 11/09/
5. Εντούτοις, ο Ενάγοντας και πάλι εκπρόθεσμα καταχώρησε την Κλήση για Οδηγίες την 11/10/
6. Η τήρηση των χρονικών προθεσμιών είναι αυστηρής μορφής και παρέκκλιση των προθεσμιών αυτών και ειδικότερα της καταχώρησης Κλήσης για οδηγίες δύναται να οδηγήσει την αγωγή σε απόρριψη. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση καταχώρησε ένσταση, στην ειδοποίηση της οποίας κατέγραψε αριθμό λόγων ένστασης: «
7. Στην Αίτηση και στην Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει δεν έχουν καταδειχθεί τέτοιοι λόγοι οι οποίοι να καθιστούν αναγκαία την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
8. Οι ισχυρισμοί και/ή λόγοι που καταδεικνύονται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι ανυπόστατοι και/ή αναληθείς και/ή δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια.
9. Στην Αίτηση και στην Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει δεν έχουν τεθεί τέτοιοι και/ή οποιοιδήποτε ισχυρισμοί και/ή δεν αποκαλύπτεται ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε και/ή επαρκής μαρτυρία και/ή οιαδήποτε γεγονότα που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων με βάση τις συμφυείς εξουσίες και/ή την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.
10. Η Αίτηση γίνεται με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση και κωλυσιεργία της συνέχισης της διαδικασίας.
11. Η Αίτηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και είναι καταπιεστική και ενοχλητική.
12. Στην Αίτηση και στην Ένορκη Δήλωση που τη συνοδεύει δεν προβάλλονται οποιαδήποτε επιχειρήματα και/ή ισχυρισμοί που να υποστηρίζουν τη θέση πως το Δικαστήριο θα πρέπει να αποστεί από προηγούμενες κατά τα άλλα δεσμευτικές αποφάσεις του Δικαστηρίου.
13. Ο Εναγόμενος εμποδίζεται και/ή κωλύεται από το να προωθήσει την παρούσα αίτηση ενόψει της συγκατάθεσης και/ή συμπεριφοράς του δικηγόρου του κατα την 13/09/2018 ημέρα που ήταν ορισμένη η αίτηση για απόφαση λόγω μη καταχώρησης υπεράσπισης.
14. Η αίτηση του Εναγόμενου είναι εκπρόθεσμη.» Η ένσταση υποστηρίζεται, ως προς τα γεγονότα, από γραπτή δήλωση - διαβεβαίωση, στην οποία ο Ενάγοντας λέγει τα εξής: Κατά την 10/4/2018 καταχώρησε την υπό τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό αγωγή την οποία και επέδωσε νομότυπα στις 16/4/
15. Στις 25/4/2018 και όχι στις 18/04/2018, καταχωρήθηκε το πρώτο σημείωμα εμφάνισης από δικηγόρο εκ μέρους του Εναγόμενου. Στις 27/04/2018 προέβηκε σε έρευνα στον φάκελο του Δικαστηρίου οπότε και διαπίστωσε το πρώτο σημείωμα εμφάνισης και σε περαιτέρω έρευνες στο φάκελο του δικαστηρίου στις 15/5/2018 και 21/5/2018 (αποδείξεις ερευνών είναι στο φάκελο) οπότε και διαπίστωσε ότι δεν ήταν καταχωρημένη καμιά υπεράσπιση. Στις 5/6/2018 προέβηκε ξανά σε έρευνα στο φάκελο και πάλι διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε καταχωρημένη καμιά υπεράσπιση αλλά ούτε και διοριστήριο νέου δικηγόρου. Οπότε την ίδια ημέρα, δηλαδή την 5/6/2018, καταχώρησε αίτηση για απόφαση που ορίστηκε για ακρόαση την 13/09/
16. Δεν θα είχε κανένα λόγο να καταχωρήσει αίτηση για απόφαση εάν η Υπεράσπιση βρισκόταν στο φάκελο του δικαστηρίου. Επομένως, όσον αφορά τους ισχυρισμούς ότι καταχωρήθηκε αλλαγή δικηγόρου στις 25/05/2018 και καταχώρηση υπεράσπισης στις 04/06/2018 αυτούς τους αγνοεί και απορρίπτει εφόσον δεν ενημερώθηκε ποτέ και από κανέναν περί καταχώρησης της υπεράσπισης και περί διορισμού) του υφιστάμενου δικηγόρου, παρά μόνο στις 20/6/2018 όταν πήγε και έλεγξε την ταχυδρομική του θυρίδα και διαπίστωσε την Υπεράσπιση η οποία αφίχθη σε αυτήν την 6/6/2018 (απόδειξη ταχυδρομείου ΤΕΚΜΗΡΙΟΝ 1), και ενώ είχε ήδη καταχωρήσει αίτηση για απόφαση την 5/6/
17. Κατά την 13/09/2018, ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη η αίτηση για απόφαση, ο δικηγόρος του Εναγόμενου εμφανίστηκε και ουδέποτε έθεσε ως ζήτημα την εκπρόθεσμη καταχώρηση της Απάντησης. Περαιτέρω κατά την ημερομηνία εκείνη, δηλαδή την 13/09/2018, το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες να ακολουθηθούν οι θεσμοί. Ο ίδιος ο εναγόμενος ήταν κατά πολύ εκπρόθεσμος τόσο στην καταχώρηση Υπεράσπισης όσο και στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης για απόρριψη, στη βάση της ημερομηνίας που αυτός επικαλείται ως τέλος προθεσμίας της έκδοσης κλήσης για οδηγίες ,δηλαδή την κατ' ισχυρισμόν 11/9/
18. Ο Εναγόμενος θα έπρεπε εντός 15 ημερών από την λήξη της προθεσμίας για έκδοση κλήσης για οδηγίες, δηλαδή την κατ' ισχυρισμόν ημερομηνία 11/09/2018, να αιτηθεί την απόρριψη της αγωγής πράγμα που δεν έπραξε ποτέ. Η Διαταγή 30 θεσμός 1(α) και (γ) προβλέπει τα εξής: «1(α) Ο ενάγων σε κάθε αγωγή υποχρεούται εντός ενενήντα ημερών από το χρόνο κατά τον οποίο τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα και προτού λάβει οποιοδήποτε νέο μέτρο στην αγωγή, εκτός από αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα, να εκδώσει κλήση για οδηγίες, οριζόμενη ενώπιον του Δικαστηρίου σε χρονικό διάστημα όχι μικρότερο των εξήντα ημερών. (β) .......................... (γ) Σε περίπτωση που ο ενάγων αμελήσει ή παραλείψει να εκδώσει την προνοούμενη στην παράγραφο (α) πιο πάνω κλήση για οδηγίες, ο εναγόμενος δύναται, εντός περαιτέρω 15 ημερών, να αιτηθεί την απόρριψη της αγωγής και το Δικαστήριο δύναται επιλαμβανόμενο τέτοιας αίτησης είτε να απορρίψει την αγωγή με τέτοιους όρους όπως ήθελε κρίνει δίκαιο είτε να θεωρήσει την αίτηση ως κλήση για οδηγίες δυνάμει της παρούσας διαταγής. Νοείται ότι, σε περίπτωση που παρέλθουν άπρακτες οι παραπάνω προθεσμίες, η αγωγή θα θεωρείται ως εγκαταληφθείσα και το Πρωτοκολλητείο θα θέτει το φάκελο της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου το συντομότερο δυνατό προς απόρριψή της, με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα.» Το πότε τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα προβλέπεται στη Διαταγή 26 θ.
19. Σύμφωνα με τη Δ.26 θ.11 όπου ένα δικόγραφο επακόλουθο της απάντησης δεν έχει διαταχθεί τότε εντός επτά ημερών από την παράδοση της υπεράσπισης ή απάντησης (αν υπάρχει) ή όπου ένα δικόγραφο επακόλουθο της απάντησης διαταχθεί και ο διάδικος που διετάχθη ή του δόθηκε άδεια να το παραδώσει παραλείπει να το παραδώσει εντός της προθεσμίας που προνοείται, τότε, με την εκπνοή του καθορισμένου προς τούτο χρόνου, τα δικόγραφα θα θεωρούνται ότι έκλεισαν. Με βάση τα όσα προβλέπονται στο Θεσμό αυτό, στην παρούσα υπόθεση, με την καταχώριση της υπεράσπισης έκλεισαν τα δικόγραφα. Η απάντηση καταχωρήθηκε στις 6.7.2018, εκπρόθεσμα, ένα μήνα μετά που καταχωρήθηκε η υπεράσπιση. Η υπεράσπιση καταχωρήθηκε στις 4.6.
20. Πριν την καταχώριση της Απάντησης δεν εξασφαλίστηκε οποιοδήποτε διάταγμα παράτασης του χρόνου για την καταχώριση της ούτε άδεια του Δικαστηρίου ή συγκατάθεση της άλλης πλευράς, του Εναγόμενου. Στην απόφαση
21. ΤΑΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ κ.ά. ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΣΟΛΩΜΗ, Πολ. ΄Εφεση αρ. 175/2017, ημερ. 6.2.2018, όπου το Επαρχιακό Δικαστήριο απέρριψε αγωγή παρά τη ρητή συγκατάθεση στο αίτημα για παράταση της προθεσμίας για καταχώριση του δικόγραφου της Απάντησης των Εναγόντων και της κλήσης για οδηγίες, είπε τα εξής αποδεχόμενο την ΄Εφεση: «Στην προκείμενη περίπτωση υπήρχε στο φάκελο του δικαστηρίου καταχωρημένη Απάντηση των εναγόντων-εφεσειόντων, ημερ. 26.1.2017, έστω και αν δεν είχε δοθεί άδεια του δικαστηρίου για την εκπρόθεσμη καταχώριση της. Υπήρχε επίσης η ρητή συγκατάθεση, ενώπιον του Δικαστηρίου, του εναγόμενου-εφεσίβλητου σε παράταση χρόνου καταχώρισης της Απάντησης και επίσης η ρητή του συγκατάθεση στο να θεωρηθεί η Κλήση για οδηγίες, που καταχωρήθηκε στις 2.2.2017, ως εμπρόθεσμη. Υπό τις περιστάσεις θεωρούμε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ερμήνευσε τη Δ.30 με υπέρμετρη αυστηρότητα και διέπραξε σφάλμα θεωρώντας ότι η Κλήση για οδηγίες είχε καταχωρηθεί εκπρόθεσμα και ότι η αγωγή υπόκειτο σε απόρριψη, και απορρίπτοντάς την.» Όσον αφορά το θέμα της παρατυπίας, δηλαδή το εκπρόθεσμο της καταχώρισης της Απάντησης και της μη ύπαρξης άδειας ή ρητής συγκατάθεσης για καταχώριση της Απάντησης, κρίνω ότι ο Ενάγων θα έπρεπε με Αίτηση του στο Δικαστήριο να ζητήσει άρση της παρατυπίας κάτω από τη Δ.64 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην απόφαση Αρέστη ν. Ερμογένους (Κοκόνα)

(2010)1 ΑΑΔ σελ. 1844, στις σελίδες 1849 - 1850 αποφασίστηκαν τα εξής: «Όσον αφορά τη Δ.64 και την εισήγηση του εφεσείοντα ότι την οποιαδήποτε παρατυπία θα έπρεπε, το πρωτόδικο δικαστήριο, να την είχε θεραπεύσει εφαρμόζοντας τη Δ.64 και πάλι διαφωνούμε με τον εφεσείοντα. Είναι ορθό ότι η Δ.64 έχει καταργήσει τη διάκριση μεταξύ άκυρων και αντικανονικών μέτρων καθιστώντας κάθε μορφή παρέκκλισης από τους Θεσμούς, αντικανονικότητα που μπορεί να θεραπευθεί. Όμως, σύμφωνα με τη Δ.64, η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται, εννοείται με ευθύνη του υπεύθυνου για την παρατυπία (Δέστε: Dasaki Entertainment Co. Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου (Αρ. 2)

(2009)1 A.A.Δ. 356). Με τη Δ.64 δόθηκε στο δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια να θεραπεύει παρατυπίες, οι οποίες πριν την τροποποίηση θα οδηγούσαν σε ακύρωση του σχετικού δικονομικού μέτρου (Δέστε: Wunderlich v. Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366 και Earlsfield Steel Limited v. Joint Stock Company Elecgrometallurgical Steel Works Dneprospetsstal for A.N. Kyjmin

(2009)1 A.A.Δ. 1350. Στην υπόθεση Πετρίχου v. Χ"Ιωσήφ

(1998)1 Α.Α.Δ. 81 τονίστηκε ότι η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια για τη μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς. Οι κανονισμοί πρέπει να τηρούνται. Η Δ.64 δημιουργεί ένα ένδικο μέσο το οποίο ο ενδιαφερόμενος διάδικος μπορεί να χρησιμοποιήσει για να θεραπεύσει παρατυπίες που είναι θεραπεύσιμες. Στην προκείμενη περίπτωση ο εφεσείων, ο οποίος ευθυνόταν για την παρατυπία, δεν έλαβε οποιοδήποτε μέτρο για να την θεραπεύσει και κατά συνέπεια, αυτή παρέμεινε αθεράπευτη.» Επίσης στην απόφαση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(1993)1 Α.Α.Δ. σελ. 195, στη σελίδα 200 το Ανώτατο Δικαστήριο είπε τα εξής: «Οι Διαδικαστικοί Κανονισμοί δεν πραγματεύονται ευθέως τις συνέπειες που συνεπάγονται παρεκκλίσεις από τις πρόνοιες τους. Το θέμα ρυθμίζεται έμμεσα με τις διατάξεις του Κ.11 που καθιστά εφαρμοστέους τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας σε όλα τα θέματα για τα οποία δεν γίνεται ειδική πρόνοια στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Η Δ.64 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προβλέπει ότι μη συμμόρφωση με τους θεσμούς δεν καθιστά αφεαυτής άκυρη τη διαδικασία, εκτός αν το Δικαστήριο κρίνει ότι τούτο επιβάλλεται από τη φύση της παρατυπίας ή αντικανονικότητας. Εξαιρούνται των διατάξεων της Δ.64 δικονομικά μέτρα τα οποία είναι εξ υπαρχής άκυρα [βλ. μεταξύ άλλων, Ν. P. Lanitis Ltd. ν. Panayides

(1986)1 C.L.R. 490 και Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 945]. Η διαπίστωση ότι δικονομικό μέτρο είναι αντικανονικό και όχι άκυρο, δε συνεπάγεται και τη θεραπεία της παρατυπίας. Επιβάλλεται η προσαρμογή της διαδικασίας στα θέσμια προς διεξαγωγή της δίκης μέσα στο καθιερωμένο πλαίσιο [βλ. Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου (ανωτέρω)]. Στην προκείμενη υπόθεση, η αίτηση η οποία υποβλήθηκε ήταν παράτυπη. Η παρατυπία ήταν ουσιώδης ενόψει της απουσίας έκθεσης των γεγονότων στο κείμενο της αίτησης. Δεν κρίνεται απαραίτητο να προσδιορίσουμε τις συνέπειες της υποβολής αίτησης σε τύπο άλλο από τον καθοριζόμενο. Περιοριζόμαστε στη διαπίστωση ότι εν πάση περιπτώσει και παράτυπη να ήταν η αίτηση, η παρατυπία έπρεπε να θεραπευθεί πριν προχωρήσει η υπόθεση σε δίκη» Συνεπώς ενώπιον του Δικαστηρίου δεν υπήρξε έγκαιρα αίτημα θεραπείας της παρατυπίας. Η έκδοση κλήσης για οδηγίες καταχωρήθηκε ή υποβλήθηκε εκτός των χρονικών πλαισίων που προβλέπονται στη Διαταγή 30 1(α) και (γ) με αποτέλεσμα η Αγωγή να θεωρείται εγκαταληφθείσα και να είναι έκθετη σε απόρριψη. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση Στέλιου Χαραλάμπους ν. ΄Ελενα Γεωργίου, Αρ. ECLI:CY:AD:2018:A173, Πολ. ΄Εφεσης 185/17 ημερ. 18.4.2018 το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε τα εξής: «Κατ΄αρχάς θα πρέπει να λεχθεί ότι η Δ.30, κ.1(γ) δεν παρείχε περιθώρια για διάσωση της αγωγής εάν δεν ετηρούντο οι προβλεπόμενες ως άνω προθεσμίες («η αγωγή θα θεωρείται ως εγκαταληφθείσα και θα απορρίπτεται από το Δικαστήριο»). Εάν όντως είχαν παρέλθει οι προβλεπόμενες προθεσμίες, το Δικαστήριο δεν είχε άλλη επιλογή. Συνεπώς, το επόμενο ερώτημα αφορά το χρόνο έναρξης των προθεσμιών. Είναι η εισήγηση του εφεσείοντα, με την οποία συμφώνησαν και οι υπόλοιποι διάδικοι, ότι η προθεσμία που είχε δυνάμει την παρ. (α) του κ.1 δεν άρχισε με τη συμπλήρωση των δικογράφων μεταξύ ενάγοντα-εναγομένου, αλλά αργότερα με τη συμπλήρωση και των δικογράφων μεταξύ εναγομένου και τριτοδιαδίκου. Ο χρόνος κατά τον οποίο τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα ήταν το ορόσημο και στην αρχική Διαταγή 30 («Such summons shall be taken out within 10 days from the time when the pleadings shall be deemed to be closed.»). Η έννοια δε του όρου «συμπλήρωση των δικογράφων» στη Δ.30 οριζόταν πάντοτε[1] από τα προβλεπόμενα στη Δ.26, κ.11, με αναφορά στους αρχικούς διαδίκους: «Where a pleading subsequent to reply is not ordered, then, at the expiration of seven days from the delivery of defence or reply (if any)» Ενόψει όλων των πιο πάνω η αγωγή απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα σε βάρος του Ενάγοντα και υπέρ του Εναγόμενου όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο