DE.ZO CONSTRUCTIONS & DEVELOPERS LTD κ.α. ν. ΠΑΝΑΓΗ, Αρ. Αγωγής: 1459/2018, 4/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A331 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1459/2018 Μεταξύ:
- DE.ZO CONSTRUCTIONS & DEVELOPERS LTD
- SHOSSE HOLDINGS LIMITED Εναγόντων -και XXXXX ΠΑΝΑΓΗ Εναγομένου Αίτηση ημερομηνίας 21.9.2018 για προσθήκη Εναγομένων Ημερομηνία : 04.07.2019 Εμφανίσεις : Για Αιτητές : κ. Βασιλακκάς Για Ενάγουσες - Καθ' ων η αίτηση : κ. Κορομίας Για Εναγόμενο- Καθ ' ου η αίτηση : κ. Κορομίας για κ. Α. Γιάγκου Ενδιάμεση Απόφαση Εισαγωγή Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η αίτηση των Αιτητών, ημερομηνίας 21.9.2018, με την οποία ζητούν να παρέμβουν στην αγωγή μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγομένου. Συγκεκριμένα οι Αιτητές ζητούν την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων : Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει την επίδοση της αγωγής στους Αιτητές. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να επιτρέπει στους Αιτητές να καταχωρήσουν Σημείωμα Εμφάνισης συμφώνως των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ως Εναγόμενοι με δικαίωμα καταχώρησης Υπεράσπισης στην Αγωγή των Εναγόντων 1 και 2/ Καθ' ών η Αίτηση. Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.1 Θ.2, Δ.9, Θ. 10, Δ.48 Θ. 1 - 9, Δ.64, Άρθρο 32 Νόμου 14/60, Άρθρο 30 Συντάγματος, Άρθρο 6 ΕΣΔΑ τους κανόνες φυσικής Δικαιοσύνης, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στο Δίκαιο της Επιείκειας και στην ισχύουσα Νομολογία. H υπό κρίση αίτηση, συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ XXXXX Μήλου από τη Λάρνακα. Στην ένορκή του δήλωση ο ομνύων αναφέρεται σε γεγονότα σχετικά με την υπογραφή γραμματίου συνήθους τύπου μεταξύ του ίδιου, της Ενάγουσας 1 και του Εναγομένου. Περαιτέρω, δήλωσε ότι στις 24.9.2015 εξεδόθη απόφαση υπέρ του ιδίου και εναντίον της Ενάγουσας και του Εναγόμενου 1, σε σχέση με το πιο πάνω γραμμάτιο, στην αγωγή υπ' αριθμόν 1639/15 του Ε.Δ Λάρνακος. Ακολούθως, ανέφερε ότι η Ενάγουσα 1 υπέγραψε συμφωνία, ημερομηνίας 27.9.2016, για σταδιακή εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους της προς τον ίδιο. Περαιτέρω, δήλωσε ότι η Ενάγουσα είχε υπογράψει συμφωνία δανείου με τον Αιτητή υπ' αριθμόν
- Επεσύναψε τη σχετική συμφωνία, ημερομηνίας 9.2.2015, ως Τεκμήριο
- Οι Ενάγοντες Καθ' ων η αίτηση στις 06.11.2018 καταχώρησαν ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Οι λόγοι ένστασης παρατίθενται αυτούσιοι κατωτέρω : «Α) Η παρούσα Αίτηση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας (abuse of process). Β) Η Αίτηση είναι παράτυπη και πάσχει νομικά και δεν βασίζεται στην ορθή νομική βάση και οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος δεν ικανοποιούνται στην υπ'εξέταση υπόθεση. Γ) Η Αίτηση των Αιτητών είναι παράτυπη, καθότι καταχωρήθηκε καταχρηστικά, με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της εκδίκασης της αγωγής και/ή έκδοσης οποιασδήποτε απόφασης και/ή Διατάγματος εναντίον του Εναγόμενου. Δ) Η Αίτηση των Αιτητών είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την παραχώρηση της αιτούμενης άδειας. Ε) Οι Αιτητές δεν έχουν καταδείξει οποιαδήποτε νομικά και/ήή άλλα δικαιώματα και/ή συμφέροντα τους που θα επηρεασθούν δυσμενώς, ώστε να δικαιολογείται η αιτούμενη παρέμβαση τους στη διαδικασία. ΣΤ) Η υπό εξέταση αίτηση στερείται νομικού ερείσματος και βασίζεται σε λανθασμένη νομική βάση, καθότι οι Αιτητές δεν έχουν δείξει κανένα λόγω διά την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Ζ) Οι Αιτητές δεν είναι άμεσα ενδιαφερόμενα πρόσωπα και δεν θα πρέπει να προστεθούν, αφού δεν ζητείται από τους Ενάγοντες - Καθ'ων η Αίτηση οποιαδήποτε θεραπεία εναντίον των.» Η ένσταση των Εναγουσών- Καθ' ων η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Μάγια, εκτελεστικού συμβούλου, ως ανέφερε, της Ενάγουσας
- Ισχυρίστηκε ότι η υπό εξέταση αγωγή καταχωρήθηκε μόνο εναντίον του υπάρχοντος Εναγομένου, επειδή οι Ενάγουσες δεν έχουν οποιαδήποτε αξίωση ή παράπονο εναντίον των Αιτητών. Ο Εναγόμενος - Καθ' ου η αίτηση στις 6.11.2018 καταχώρησε, επίσης, ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Οι λόγοι ένστασης παρατίθενται αυτούσιοι κατωτέρω : Α) Η Νομική Βάση της Αίτησης είναι λανθασμένη, αφού δεν έχει εκδοθεί Απόφαση ή Διάταγμα. Β) Η Διαταγή 9 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν εφαρμόζεται, αφού δεν είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, ώστε να εγκριθεί η επίδικη Αίτηση. Γ) Δεν επηρεάζονται άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά συμφέροντα των Αιτητών, ώστε να ασκήσει το Σεβαστό Δικαστήριο την διακριτική του ευχέρεια να εγκρίνει την επίδικη αίτηση. Δ) Δεν τεκμηριώθηκε από τους Αιτητές η αναγκαιότητα της παρέμβασης τους στη διαδικασία. Ε) Θα προκληθεί αδικία εις τον Εναγόμενο σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος των Αιτητών.» Η πιο πάνω ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγομένου- Καθ' ου η αίτηση. Ο Εναγόμενος υποστήριξε ότι εξ όσων τον συμβουλεύει ο δικηγόρος του με την υπό κρίση αγωγή δεν επηρεάζονται άμεσα τα δικαιώματα των Αιτητών. Το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφασή του, ημερομηνίας 19.3.2019, επέτρεψε την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους των αιτητών. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση καταχωρήθηκε στις 28.3.
- Οι θέσεις των διαδίκων Την 5η.6.2019, ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη η υπόθεση για ακρόαση, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν γραπτώς προωθώντας ο καθένας τη θέση του με αναφορά στην υποστηρικτική της θέσης τους νομολογία. Διαδικασία - Γεγονότα Στην υπό κρίση διαδικασία η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, αφού καμία πλευρά δεν ζήτησε αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Συνεπώς, για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις καταχωρηθείσες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης έκαστης πλευράς. Σχετικές είναι οι αποφάσεις, Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453 , Iacovou brothers (constructions) Ltd v. Fashionwise ltd
(2000)1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,
(2012)1 Α.Α.Δ. 1460 και Α Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα Πολ. Έφεση 277/2007, ημερ. 18.2.2010 . Στην υπό κρίση υπόθεση τα ουσιώδη γεγονότα ουσιαστικά δεν αμφισβητούνται και οι ενόρκως δηλούντες εκ μέρους των Καθ' ων αρκέστηκαν σε προβολή επιχειρημάτων, παρά σε παράθεση γεγονότων. Νομική πτυχή Η υπό εξέταση αίτηση εδράζεται στη Δ.9 θ. 10 , η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα : No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or as the next friend of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice. Από το λεκτικό της ίδιας της Δ.9. Θ. 10 προκύπτει ότι η έγκριση παρόμοιας φύσης αιτήσεων εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, στην απόφαση Μαυρογένη ν. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ.2) κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 1034, αναγνωρίστηκε ότι η Δ.9 θ. 10 είναι προσαρμοσμένη στην παλαιά Αγγλική Δ.16 θ 11. Συνεπώς καθοδήγηση, ως προς την ερμηνεία και το εύρος εφαρμογής της Δ.9 θ 10, μπορεί να αντληθεί από τις σχετικές Αγγλικές αυθεντίες επί του θέματος. Στο σύγγραμμα The Annual Practice του έτους 1959 στη σελίδα 345 στα σχόλια της αντίστοιχης Αγγλικής Διαταγής 0 16 r 11 καταγράφεται η θέση ότι πρόσωπα, τα οποία δεν είναι διάδικοι στην αγωγή, μπορούν να αιτηθούν, ώστε να προστεθούν ως διάδικοι σε αγωγή. Ασφαλώς, αποτελεί καλά εμπεδωμένη αρχή ότι η επιλογή των Εναγομένων είναι ζήτημα που κατά κανόνα αφόρα τον Ενάγοντα. Η αρχή ότι η επιλογή των Εναγομένων επαφίεται κατά κανόνα στον Ενάγοντα έχει διατυπωθεί στην υπόθεση PT Kiani Kertas v. Interorient Nagivation Company Limited κ.ά. (Αρ. 1)
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 300, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Η γενική αρχή βέβαια, όπως παρατήρησε ο Wynn-Parry, J., στην υπόθεση Dollfus Mieg et Companie S.A. v Bank of England [1951] Ch. 33, στη σ.38, παραπέμποντας στο Annual Practice και παραθέτοντας τη σχετική αναφορά, είναι: «Generally in Common Law and Chancery matters a plaintiff who conceives that he has a cause of action against the defendant is entitled to pursue his remedy against that defendant alone. He cannot be compelled to proceed against other persons whom he has no desire to sue.» Στο σύγγραμμα The Annual Practice του 1959 στη σελίδα 324 καταγράφονται τα ακόλουθα ως προς τη δυνατότητα παρέμβασης μη διάδικων σε αγωγή : «Generally in common law and Chancery matters a plaintiff who conceives that he has a cause of action against a defendant is entitled to pursue his remedy against that defendant alone. He cannot be compelled to proceed against other persons whom he has no desire to sue [...] Generally speaking, intervention can only be insisted upon in three classes of case, namely: (A) In a representative action where the intervener is one of a class whom plaintiff claims to represent. [...] (B) Where the proprietary rights of the intervener are directly affected by the proceedings. [...] (C) In actions claiming the specific performance of contracts where third persons have an interest in the question of the manner in which the contract should be performed. [...]» Προκύπτει, συνεπώς, πως παρά τη γενική αρχή ότι η επιλογή των Εναγομένων επαφίεται στον Ενάγοντα, υπάρχει δυνατότητα για παρέμβαση τρίτων πρόσωπων υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Παρόμοια προσέγγιση ακολουθεί και η Κυπριακή νομολογία επί του θέματος. Συγκεκριμένα στην υπόθεση Ανδρέας Οδυσσέως v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)I Β Α.Α.Δ. 1372 λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Η επιλογή των εναγομένων προσώπων σε μια αγωγή είναι δικαίωμα το οποίο ανήκει βασικά στον ενάγοντα. (Βλ. Supreme Court Practice 1982 3 - σελ. 210. Το Δικαστήριο έχει ωστόσο την εξουσία (Βλ. Κανόνες Πολιτικής Δικονομίας - Διαταγή 9 θ.10) να διατάξει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, είτε κατόπιν αιτήσεως είτε χωρίς αίτηση, την προσθήκη οποιουδήποτε προσώπου ως διαδίκου την παρουσία του οποίου θεωρεί αναγκαία για την πλήρη και αποτελεσματική επίλυση όλων των θεμάτων που εγείρονται στην αγωγή. Είναι αυτόδηλο ότι το ζήτημα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου και καθώς έχει ειπωθεί στην Παπαχριστοφόρου ν. Χαραλάμπους (ανωτέρω), η απόφανση ως προς το αν βρίσκονται όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι ενώπιον του δικαστηρίου είναι συναρτημένη προς τα επίδικα θέματα όπως αυτά προσδιορίζονται στις γραπτές προτάσεις.» Ως προς τις αρχές που διέπουν την άσκηση της σχετικής διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, διαφωτιστική είναι η απόφαση Παγκυπριακή Ασφαλιστική Λτδ ν. Χρίστου Μηνά
(2003)1 ΑΑΔ 1818,, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Η προσθήκη διαδίκου διέπεται από την Δ.9 θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η τελευταία αντιστοιχεί με την Δ.16 θ.11 των Παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών. Ο θ.11 έτυχε ερμηνείας από την Αγγλική νομολογία. Στην Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd [1956] 1 All E.R. 273 το θέμα τέθηκε ως εξής: «Το κριτήριο κατά πόσο δυνάμει της Δ.16 θ.11 το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να προσθέσει ως εναγόμενο πρόσωπο το οποίο ο ενάγων δεν επιθυμούσε να εναγάγει ήταν κατά πόσο το διάταγμα το οποίο ο ενάγων επεδίωκε στην αγωγή δυνατόν να επηρέαζε άμεσα τον παρεμβαίνοντα (δηλαδή τον προτεινόμενο διάδικο) με τον περιορισμό των νομίμων δικαιωμάτων των. γιατί ο μόνος λόγος ο οποίος δυνατόν να καθιστά την παρουσία ενός μέρους ενώπιον του Δικαστηρίου αναγκαία για να δυνηθεί το Δικαστήριο να αποφανθεί πλήρως (εντός της έννοιας της Δ.16 θ.11) ήταν ότι θα δεσμεύεται από το αποτέλεσμα της διαδικασίας.» Προηγουμένως στην Dollfus Mieg et Compagnie S.A. v. Bank of England [1950] 2 All E.R. 605, 611 υιοθετήθηκε το εξής κριτήριο: «Μπορεί το διάταγμα το οποίο επιδιώκει ο ενάγων να επηρεάσει άμεσα τον παρεμβαίνοντα στην απόλαυση των νομίμων δικαιωμάτων του.» Σημειώνουμε ότι οι πιο πάνω δύο αποφάσεις έχουν υιοθετηθεί από το δικό μας Εφετείο στην General Insurance Co. of Cyprus Ltd v. Georghiou and Another
(1963)2 C.L.R.
- Στην Gurtner v. Circuit [1968] 1 All E.R. 328 o Lord Denning M.R. επέλεξε να δώσει μια ευρεία ερμηνεία στο σχετικό κανόνα όπως είχε δοθεί και από τον Lord Esher M.R. στην Byrne v. Brown [1889] 22 Q.B.D.
- Έθεσε το θέμα ως εξής: «Μου φαίνεται πως όπου δύο μέρη αντιδικούν σε μια αγωγή και η επίλυση της αντιδικίας θα επηρεάσει άμεσα τα νόμιμα δικαιώματα ή την τζέπη ενός τρίτου προσώπου υπό την έννοια ότι θα υποχρεωθεί να πληρώσει τον λογαριασμό, τότε το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας μπορεί να του επιτρέψει να προστεθεί ως διάδικος υπό τέτοιους όρους ως θεωρεί κατάλληλους. Πράττοντας ούτω το δικαστήριο επιτυγχάνει τους σκοπούς του Κανόνα. Καθιστά δυνατό για όλα τα επίδικα θέματα να 'αποφασισθούν αποτελεσματικά και πλήρως' ανάμεσα σε όλους εκείνους που ενδιαφέρονται άμεσα για το αποτέλεσμα.» Περαιτέρω, οι αρχές που διέπουν τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου έχουν συνοψισθεί στην απόφαση Perihan Mustafa Korkut v. Απόστολου Γεωργίου
(2007)1 Α.Α.Δ. 1213, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος δυνάμει της Δ.9, θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών θα πρέπει να κριθεί ως αναγκαίος διάδικος. Βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπό αμφισβήτηση ή επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα ή συμφέροντα σε περιουσία όπου οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πρέπει να αντιπροσωπεύονται. Για το εάν ένας διάδικος είναι αναγκαίος ή όχι, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια. Μελέτη της Αγγλικής νομολογίας αποκαλύπτει διάφορες σχολές σκέψης για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.9, θ.10. (Βλ. Amon v. Raphael και Tuck & Sons Ltd. [1956] 1 All E.R. 273 και Gurtner v. Circuit [1968] 1 All E.R. 328). Όμως στην Κύπρο επικράτησε η σχολή η οποία αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο. (Βλ. Mepa Underwriting Management Ltd. κ.ά. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 772).» Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Cyproman Services Ltd v. Martin John Coward, Πόλ. Έφεση 140/12, ημερομηνίας 4.4.
- Ενώ ως προς τις περιπτώσεις που παρόμοιο αίτημα κατά κανόνα κρίνεται απορριπτέο διαφωτιστικά είναι τα όσα καταγράφονται στο σύγγραμμα The Annual Practice 1959 στη σελίδα 348 , υπό τον τίτλο adding defendants ως ακολούθως: «Where the addition will have the effect of adding a new cause of action the order may be refused... Α person indirectly interested will not be added.. and a defendant against whom no relief is sought by the plaintiff will not be added against the wish of the latter». Το απαύγασμα των πιο πάνω αυθεντιών και συγγράμματος κατατείνει στο συμπέρασμα ότι ως θέμα αρχής η επιλογή των Εναγομένων αφορά τον Ενάγοντα, ο οποίος δεν μπορεί να υποχρεωθεί να εναγάγει κάποιο πρόσωπο παρά τη θέλησή του. Εντούτοις, ο πιο πάνω κανόνας δεν είναι άκαμπτος και τρίτα πρόσωπα μπορούν να ζητήσουν να προστεθούν ως διάδικοι. Τότε το Δικαστήριο διατηρεί ευρεία διακριτική ευχέρεια να προσθέσει διάδικο σε αγωγή, εφόσον αυτός κριθεί αναγκαίος διάδικος. Το κριτήριο για την κατάταξη κάποιου διαδίκου ως αναγκαίου διαδίκου είναι το κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα. Η σχετική διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, όμως, δεν μπορεί να επεκταθεί με τρόπο που η προσθήκη διαδίκου θα έχει ως συνέπεια την εισαγωγή νέας βάσης αγωγής. Στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης προκύπτει ότι με την υπό εξέταση αγωγή οι Ενάγοντες αξιώνουν σαφώς και ξεκάθαρα την κήρυξη ως άκυρης της σύμβασης, ημερομηνίας 9.2.2015, η οποία συνομολογήθηκε μεταξύ της Ενάγουσας 1 εταιρεία και του προτιθέμενου διαδίκου, Αιτητή
- Συνεπώς, τυχόν έκδοση απόφασης στην παρούσα, θα επηρεάσει τον προτιθέμενο διάδικο Αιτητή 2, αφού ενδεχόμενη αναγνώριση της ακυρότητας της επίδικης σύμβασης και συνακόλουθη ακύρωσή της, ως επιζητείται στην υπό εξέταση αγωγή, θα επηρεάσει άμεσα τα έννομα συμφέροντα και δικαιώματα του προτιθέμενου διαδίκου. Αναφορικά με τον Αιτητή 1 παρατηρώ ότι μέσα από την ένορκη του δήλωση προκύπτει ότι είναι εξ αποφάσεως πιστωτής τόσο της Ενάγουσας 1 όσο και του Εναγομένου. Δεν προκύπτει, όμως, οποιαδήποτε σύνδεση των βάσεων αγωγής της υπό εξέταση αγωγής με τον Αιτητή
- Άλλωστε, ο Αιτητής 1 ως εξ αποφάσεως πιστωτής έχει στη διάθεση του όλα τα ένδικα μέσα για να ενεργήσει προς διασφάλιση της θέσης του. Ενδεχόμενη προσθήκη του εν λόγω προσώπου θα περιέπλεκε τα επίδικα θέματα και θα απαιτούσε προσθήκη νέας βάσης αγωγής. Το γεγονός ότι κάποιος διάδικος ενδεχομένως θα επηρεαστεί οικονομικά από το αποτέλεσμα κάποιας απόφασης δεν είναι επαρκές στοιχείο για να οδηγήσει, από μόνο του, στην προσθήκη του ως διαδίκου, αλλά απαιτείται άμεσος επηρεασμός. Στην περίπτωση δε του Αιτητή 1 η έκδοση απόφασης στην υπό κρίση αγωγή δεν θα μεταβάλει τη θέση του ως πιστωτή της Ενάγουσας 1 και του υπάρχοντος Εναγομένου. Επιπλέον, ο Αιτητής 1 έχει στη διάθεση του τα αναγκαία ένδικα μέσα, ώστε να διαφυλαχθεί από ενέργειες των υφιστάμενων διαδίκων, τις οποίες ο ίδιος δυνατό να θεωρεί δόλιες. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση επιτυγχάνει μερικώς και εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η προσθήκη του Αιτητή , υπ' αριθμόν 2, ως Εναγομένου στην παρούσα αγωγή. Τροποποιημένο κλητήριο να καταχωρηθεί εντός δεκαπέντε
(15)ημερών από τη σύνταξη του παρόντος διατάγματος και να επιδοθεί στον νέο διάδικο. Ενόψει της μερικής επιτυχίας της αίτησης κρίνω ορθότερο όπως κάθε διάδικος επωμιστεί τα δικά του έξοδα. ............... Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ / cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο