ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΥΛΑ κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης-Έφεσης: 108/2019, 18/7/2019

(1)του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965, η Ειδοποίηση Τύπου «Ι» δεν συνοδεύτηκε από αναλυτική κατάσταση λογαριασμού αλλά από μία υποτυπώδη σύνοψη στην οποία δεν δόθηκαν επαρκείς λεπτομέρειες για το πώς υπολογίστηκαν τα οφειλόμενα χρέη σε συνάρτηση που τα ποσά που ήδη καταβλήθηκαν και ως εκ τούτου, αυτή καθίσταται παράνομη και τα ρηθέντα χρέη δεν εδύναντο μετέπειτα να γίνουν το αντικείμενο της απαίτησης των Ειδοποιήσεων του Τύπου «ΙΑ». Δ. Λόγω αντισυνταγματικότητας του Ν. 9/1965 ως έχει τροποποιηθεί που παραβιάζει τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των Αιτητριών και συγκεκριμένα το δικαίωμα στην ακίνητη ιδιοκτησία άρθρο 23, το δικαίωμα στην ισότητα άρθρο 28 και το δικαίωμα προσφυγής στο Δικαστήριο άρθρο 30 του Συντάγματος. Η αναδρομική ισχύς των άρθρων 44Β και 44Γ του Ν.9/1965 είναι αντισυνταγματική διότι επιτυγχάνει εκ των υστέρων (ex post facto) νομικά αποτελέσματα σε σχέση με τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των Αιτητριών. Ε. Λόγω αντισυνταγματικότητας του Ν. 9/1965 ως έχει τροποποιηθεί που παραβιάζει την αρχή και/ή το δόγμα της διάκρισης των εξουσιών». Το πραγματικό υπόβαθρο γεγονότων που υποστηρίζει την αίτηση, τίθεται με την ένορκη δήλωση του XXXXX Γεωργίου Κούλα, (εφεσείοντα αρ.1) ημερομηνίας 08.04.

1. Ο ως άνω ομνύων, παραπέμποντας γενικότερα στη συνεργασία των εφεσειόντων με την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, τη δανειοδότηση της οποίας έτυχαν από την τελευταία και την υποθήκευση των ως άνω ακινήτων τους προς εξασφάλιση των τραπεζικών διευκολύνσεων που τους παραχωρήθηκαν στο πλαίσιο της ως άνω συνεργασίας, καταγράφει παράλληλα το γεγονός ότι μεταξύ των εφεσειόντων και της εφεσίβλητης τράπεζας υπάρχει εκκρεμοδικία, τόσο στα πλαίσια της αγωγής Αρ. 5504/2013, που οι εφεσείοντες δρομολόγησαν σε βάρος της εφεσίβλητης όσο και της αγωγής Αρ. 4651/2015, που καταχωρήθηκε από την εφεσίβλητη και εκκρεμεί σε βάρος τους και οι δύο στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, στα πλαίσια των οποίων, μεταξύ άλλων, αμφισβητείται η εγκυρότητα των σχετικών συμφωνιών τραπεζικών διευκολύνσεων και τα ισχυριζόμενα χρεωστικά υπόλοιπα. Παρ' όλα αυτά, σημειώνει, η εφεσίβλητη δρομολόγησε σε βάρος τους διαδικασία εκποίησης των ως άνω ενυπόθηκων ακινήτων στη βάση του μέρους VIA του Ν.9/1965, αποστέλλοντας σχετικές ειδοποιήσεις. Επαναλαμβάνοντας και εξειδικεύοντας σε κάποιο βαθμό τους λόγους έφεσης που προβάλλονται στην αίτηση - έφεση, προκρίνει καταληκτικά τη θέση ότι το δικαστήριο, ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια θα πρέπει να προχωρήσει στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων για παραμερισμό των ειδοποιήσεων Τύπος «ΙΑ» και «ΙΒ» και κατ' επέκταση την ακύρωση της σκοπούμενης πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων. Η καθ' ης η αίτηση - εφεσίβλητη τράπεζα εμφανίστηκε στη διαδικασία, καταχωρώντας μέσω εταιρείας που τη διαδέχθηκε (Gordian Holdings Limited) κατά τον τρόπο που εξηγείται, ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης. Αριθμός λόγων ένστασης προτάσσονται από την πλευρά της, μέσω των οποίων επιχειρείται απάντηση στις αιτιάσεις των εφεσειόντων για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Για σκοπούς πληρότητας, μεταφέρονται αυτούσιοι στην παρούσα. Ειδικότερα, προκρίνεται πως: «
2. Δεν πληρούνται και/ή δεν αποσείεται το βάρος αποδείξεως των λόγων ακύρωσης που αναφέρονται εξαντλητικά στο άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου 9/1965 για ακύρωση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ», ήτοι: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις. (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί. (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή. (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. (ε) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου. (στ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο.

1. Οι αξιούμενες θεραπείες και/ή τα αιτητικά υπό Δ - Στ, ως καταγράφονται στην Αίτηση δεν μπορούν να επιτύχουν, καθώς το μοναδικό ένδικο διάβημα που δύνανται να λάβουν οι Αιτητές μέσα στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας είναι η καταχώριση Αίτησης-Έφεσης με σκοπό τον παραμερισμό και/ή την ακύρωση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» και όχι η έκδοση γενικού απαγορευτικού διατάγματος ή διατάγματος που να κηρύσσει αντισυνταγματικό το Νόμο. Εναλλακτικά και/ή με άλλα λόγια, το Δικαστήριο δεν κέκτηται δικαιοδοσίας έκδοσης των αιτούμενων θεραπειών, καθώς η μόνη ορθή και ενδεδειγμένη διαδικασία είναι η καταχώρηση Αίτησης-Έφεσης για ακύρωση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» στη βάση στη συγκεκριμένων λόγων ακύρωσης, διαδικασία η οποία δεν προσφέρεται για την αναζήτηση άλλου είδους θεραπειών.
2. Η εφεσιβαλλόμενη ειδοποίηση τύπου «ΙΑ» πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις.
3. Η ειδοποίηση Τύπου «Ι» επιδόθηκε με το σωστό τύπο και το σωστό περιεχόμενο και δεν αποσείεται το βάρος αποδείξεως περί του αντιθέτου. Εν πάση περιπτώσει αυτός ο λόγος ακύρωσης αφορά στο περιεχόμενο και στον τύπο της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ».
4. Η κατάσταση λογαριασμού που επιδόθηκε στους Αιτητές είναι ορθή σε ότι αφορά το περιεχόμενό της και δεν αποσείεται το βάρος αποδείξεως που φέρουν οι Αιτητές περί του αντιθέτου. Εν πάση περιπτώσει ο εν λόγω ισχυρισμός δεν αποτελεί λόγο ακύρωσης της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ».
5. Δεν υπάρχει εκ του Νόμου καθορισθείσα ερμηνεία και/ή πρόνοια ως προς το περιεχόμενο της κατάστασης λογαριασμού, επομένως καμία υποχρέωση δεν ανατίθεται στην Καθ' ης η Αίτηση για να προβεί σε επίδοση οποιασδήποτε επιπρόσθετης κατάστασης και/η περαιτέρω λεπτομερούς παράθεσης δεδομένων.
6. Η απόφαση πλειστηριασμού είναι εύλογη και η διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου ακολουθήθηκε ορθά και νομότυπα από την Καθ' ης η Αίτηση, με βάση τις δυνατότητες που της παρέχει το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο ασκώντας τα εκ του νόμου προβλεπόμενα δικαιώματά της, καθώς επίσης και με βάση τις ισχύουσες Συμβάσεις Υποθηκών.
7. Το γεγονός ότι εκκρεμεί αίτηση για έκδοση απαγορευτικού διατάγματος μέσα στο πλαίσιο άλλης δικαστικής διαδικασίας, σε καμία περίπτωση δεν στοιχειοθετεί λόγο ακύρωσης της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ».
8. Οι ισχυρισμοί αναφορικά με τη δανειοδότηση των Αιτητών σε ελβετικό φράγκο δεν σχετίζονται με την παρούσα διαδικασία, μέσα στο πλαίσιο της οποίας εξετάζεται η εγκυρότητα της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ», αλλά αφορούν στην ουσία των αγωγών που εκκρεμούν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου και εκτροχιάζουν την παρούσα διαδικασία.
9. Τυχόν εξέταση της συμβατότητας του Νόμου 9/1965 με το Κυπριακό Σύνταγμα δεν θα οδηγήσει σε επίλυση της ενώπιον του Δικαστηρίου διαφοράς και/ή ο έλεγχος της συμβατότητας του Νόμου 9/1965 με το Κυπριακό Σύνταγμα δεν είναι απαραίτητος για τη διεκπεραίωση της Αίτησης-Έφεσης και/ή τα Δικαστήρια δεν παρέχουν γνωματεύσεις επί θεμάτων συνταγματικότητας.
10. Άνευ βλάβης του λόγου ένστασης υπ' αρ. 10, δεν προκύπτει ασυμβατότητα των διατάξεων του Μέρους VIA του Ν. 9/1965, ως τροποποιείται από καιρού εις καιρόν, με το Κυπριακό Σύνταγμα, ούτε αποσείεται το βάρος απόδειξης που φέρουν οι Αιτητές στον απαιτούμενο βαθμό απόδειξης, καθώς: (α) Οι νομολογιακώς καθιερωμένες αρχές ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων δεν εφαρμόζονται στην προκειμένη περίπτωση έτσι ώστε να κλονίζεται το τεκμήριο της συνταγματικότητας του νόμου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και/ή οι Αιτητές δεν αποσείουν το βάρος αποδείξεως των ισχυρισμών τους στον απαιτούμενο βαθμό απόδειξης. (β) Ούτε στην Αίτηση ούτε στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει παρατίθεται το αιτιολογικό υπόβαθρο και/ή επεξηγείται επαρκώς ο ισχυρισμός περί αντισυνταγματικότητας του επίδικου Νόμου, ως τροποποιείται από καιρού εις καιρόν, έτσι ώστε να αποσείεται το βάρος απόδειξης του εν λόγω ισχυρισμού και να εκθεμελιώνεται το τεκμήριο της συνταγματικότητας του Νόμου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (γ) Ο νόμος είναι ευθυγραμμισμένος με τις πρόνοιες του άρθρου 23 του Κυπριακού Συντάγματος, το οποίο προστατεύει το δικαίωμα ιδιοκτησίας και/ή τυχόν έγκριση των αιτημάτων των Αιτητών θα παραβιάσει το δικαίωμα της Καθ' ης η Αίτηση στην ιδιοκτησία, ως της έχει παραχωρηθεί δια των επίδικων Συμβάσεων Υποθηκών. (δ) Δεν προκύπτει και δεν στοιχειοθετείται εκ μέρους των Αιτητών καμία παραβίαση της αρχής της ισότητας ως κατοχυρώνεται στο άρθρο 28 του Κυπριακού Συντάγματος. (ε) Δεν προκύπτει και δεν στοιχειοθετείται εκ μέρους των Αιτητών καμία παραβίαση του άρθρου 30 το οποίο προασπίζει το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη. (στ) Η αναδρομική ισχύς του Νόμου είναι καθόλα νόμιμη και δεν επηρεάζει κανένα αποκρυσταλλωμένο δικαίωμα των Αιτητών, το οποίο προϋπήρχε. Το δικαίωμα της Καθ' ης η Αίτηση να προχωρήσει με διαδικασία πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων υπήρχε από τη συνομολόγηση των Συμβάσεων Υποθηκών, ενώ η τροποποιηθείσα νομοθεσία παρέχει επιπρόσθετα το δικαίωμα στους Αιτητές να αποταθούν στο Δικαστήριο με σκοπό την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, ως έπραξαν εν προκειμένω. (ζ) Δεν προκύπτει και δεν στοιχειοθετείται εκ μέρους των Αιτητών καμία παραβίαση της αρχής και/ή του δόγματος της διάκρισης των εξουσιών. (η) Δεν προσκομίζεται επαρκής μαρτυρία η οποία να κλονίζει πέραν πάσης αμφιβολίας το τεκμήριο της συνταγματικότητας του Νόμου και ούτε εξειδικεύεται το πώς ο επίδικος Νόμος συγκρούεται με έκαστο νομοθέτημα που παρατίθεται στη νομική βάση, ώστε να είναι εφικτή η παράθεση επιχειρηματολογίας εκ μέρους της Τράπεζας.
11. Δια της συνομολόγησης των επίδικων Συμβάσεων Υποθηκών παραχωρήθηκε στον ενυπόθηκο δανειστή το δικαίωμα εκποίησης των βεβαρημένων ακινήτων, με οποιοδήποτε τρόπο ο ενυπόθηκος δανειστής επιλέξει». Την ως άνω ένσταση, συνοδεύει και υποστηρίζει ένορκη δήλωση του XXXXX Δημητρίου, ημερομηνίας 11.06.
12. Ο εν λόγω ομνύων, αφού εξηγεί την εμπλοκή του στην υπόθεση, επαναλαμβάνει, εξειδικεύει και αναπτύσσει σε κάποιο βαθμό τους λόγους ένστασης που προκρίνονται από την πλευρά της εφεσίβλητης. Παραπέμποντας στην εξέλιξη των γεγονότων που περιβάλλουν την υπό συζήτηση περίπτωση, θέτει παράλληλα διάφορα τεκμήρια και στοιχεία υπόψη του δικαστηρίου, υποστηρίζοντας ότι από την πλευρά της εφεσίβλητης υπήρξε πλήρης συμμόρφωση με τις προϋποθέσεις της σχετικής νομοθεσίας. Απορρίπτοντας συνολικά τους προβαλλόμενους λόγους ακύρωσης της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ», και εν γένει τους ισχυρισμούς και θέσεις που προβάλλονται από την πλευρά των αιτητών - εφεσειόντων, εισηγείται καταληκτικά την απόρριψη της αίτησης - έφεσης. Κατά την ακρόαση της αίτησης, οι συνήγοροι των δυο πλευρών με τις αγορεύσεις τους, τις οποίες προνόησαν να καταγράψουν και να θέσουν υπόψη του δικαστηρίου, ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους για τα ζητήματα που απασχολούν στα πλαίσια της παρούσας. Τούτο έπραξαν και διά ζώσης κατά το στάδιο της ακρόασης. Το δικαστήριο με πολλή προσοχή έχει σημειώσει τις αναφορές, τοποθετήσεις και εισηγήσεις των δυο πλευρών, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τα επιχειρήματα όσο και τις νομικές αυθεντίες στις οποίες αναφέρθηκαν ως και άλλες σχετικές με το ζήτημα που ενδιαφέρει. Ειδικότερη αναφορά στις εισηγήσεις τους θα γίνει σε μεταγενέστερο στάδιο και όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο για τις ανάγκες της παρούσας απόφασης, έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται (βλ. Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2019:B4, Ποιν. Έφ. 176/2018, ημερομηνίας 11.01.2019 και Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490). Ως γίνεται κατανοητό, αποτελεί θέση της πλευράς των εφεσειόντων ότι οι σχετικές ειδοποιήσεις που επιδόθηκαν στην πλευρά τους - της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» περιλαμβανομένης - ως αποτέλεσμα των τροποποιήσεων των άρθρων 44Α - 44Γ που ενσωματώθηκαν στο σχετικό νόμο μέσω του τροποποιητικού νόμου Ν.87(Ι)/2018, θα πρέπει σωρευτικά να παραμεριστούν, καθ' ην έκταση οι σχετικές τροποποιήσεις παραβιάζουν συνταγματικά δικαιώματα των εφεσειόντων, ειδικότερα αυτά που κατοχυρώνονται στα άρθρα 23, 28, 30, 35, 82 και 144. Αποτελεί καλά καθιερωμένη αρχή ότι το δικαστήριο δεν εξετάζει in abstracto (αφηρημένα) τη συνταγματικότητα ενός νομοθετήματος, παρά μόνο, αν τούτο είναι αναγκαίο για την επίλυση συγκεκριμένης δικαστικής διαφοράς. Ο δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων, γίνεται μόνο αν η αποδοχή της αντισυνταγματικότητας θα οδηγούσε στην αποδοχή του αιτήματος του ένδικου διαβήματος, διαφορετικά, απορρίπτεται ως αλυσιτελής. Ο ως άνω περιορισμός τίθεται, με δεδομένο ότι τα δικαστήρια δεν χορηγούν γνωμοδοτήσεις αλλά επιλύουν διαφορές. Ούτε απασχολούνται με ζητήματα που δεν οδηγούν στην επίλυση της εκάστοτε κρινόμενης διαφοράς. Κατά συνέπεια, αν η τυχόν διαπίστωση της αντισυνταγματικότητας της επίμαχης διάταξης δεν θα μπορούσε να θεμελιώσει αποδοχή του αιτήματος του ένδικου διαβήματος, το δικαστήριο δεν χρειάζεται και επομένως δεν πρέπει να προχωρήσει στον έλεγχο συνταγματικότητας της επίμαχης νομοθετικής διάταξης (βλ. Μαρκιτανής v. Μουτζούρη

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 923 και «Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο» του Π. Δαγτόγλου, σελ. 128 ). Ως η νομολογία των δικαστηρίων μας υποδεικνύει, όταν τίθεται θέμα αντισυνταγματικότητας οποιασδήποτε πρόνοιας νόμου υπάρχει τεκμήριο συνταγματικότητας. Ως εκ τούτου, προτού το Δικαστήριο κηρύξει την πρόνοια ως αντισυνταγματική, οφείλει να ικανοποιηθεί προς τούτο πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Στην υπόθεση Κυριακίδης Ηλίας κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1997)3 ΑΑΔ 485, μεταξύ άλλων σημειώθηκε πως : «Αποτελεί αξίωμα του δικαίου ότι εφόσον παρέχεται η δυνατότητα ερμηνείας του νόμου κατά τρόπο συνάδοντα προς το Σύνταγμα, αυτή υιοθετείται και ο νόμος διασώζεται. Σύμφωνα με άλλο ερμηνευτικό αξίωμα, επίσης σχετικό, επενεργεί μαχητό τεκμήριο ότι πρόθεση του νομοθέτη είναι η θεσμοθέτηση κανόνων μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο του Συντάγματος. Μόνο όπου τούτο αποκλείεται από το λεκτικό του νόμου ανατρέπεται το τεκμήριο και προκύπτει θέμα αντισυνταγματικότητας του νόμου.» Αναδύεται ταυτόχρονα από τη νομολογία των δικαστηρίων μας ότι διάδικος ο οποίος επιθυμεί να εγείρει ζητήματα αντισυνταγματικότητας διατάξεων νόμου, οφείλει να καθορίσει επακριβώς τα άρθρα του νόμου που αμφισβητεί και τη συνταγματική διάταξη στην οποία κατά την άποψή του αυτά προσκρούουν. Ως υποδείχτηκε στην υπόθεση Κυπριακή Δημοκρατία ν. Πάμπου Πογιατζή

(1992)3 Α.Α.Δ. 196: «Η συνταγματικότητα νόμου συνιστά νομικό θέμα ιδιάζουσας σημασίας και σπουδαιότητας. Η πραγματικότητα αυτή αναγνωρίστηκε στην The Improvement Board of Eyienja v. Andreas Constantinou

(1967)1 C.L.R., 167. To δικαστήριο υπέδειξε ότι η συνταγματικότητα νόμου ή κανονισμού μπορεί να καταστεί επίδικο θέμα μόνον μετά τον επακριβή προσδιορισμό του άρθρου ή άρθρων του νόμου που αμφισβητούνται και των συνταγματικών διατάξεων προς τις οποίες προσκρούουν. (Βλ. επίσης Οικονόμου ν. Επιστημονικού Επιμελητηρίου Κύπρου (ΕΤΕΚ) μέσω του Προέδρου αυτού

(2002)3 Α.Α.Δ. 676 και Μαυρογένης ν. Βουλής κ.α. (Αρ.3) 1996

(1)Α.Α.Δ. 315 και Board for Registration of Architects and Civil Engineers v. Kyriakides

(1966)3 C.L.R.640 - βασική ως θεωρείται αυθεντία ως προς τις γενικές αρχές που αφορούν το δικαστικό έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων). Στην υπό συζήτηση περίπτωση, η πλευρά των εφεσειόντων προσβάλλει ως αντισυνταγματικά συγκεκριμένα άρθρα του μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου (Ν.9/1965)ως έχουν ενσωματωθεί σε αυτόν, τροποποιούμενα από τον τροποποιητικό νόμο Ν.87(Ι)/2018. Η αναδρομική ισχύς των ως άνω τροποποιήσεων του νόμου, υποδεικνύεται από την πλευρά των εφεσειόντων, έχει σαν αποτέλεσμα την επέμβαση του νόμου σε ήδη υπάρχουσες διαδικασίες, κατά τρόπο που να παραβιάζονται συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των εφεσειόντων, κατά τον τρόπο που προβάλλεται στη ένορκη δήλωση του XXXXX Γεωργίου Κούλα. Παρά την ομολογουμένως γενικότητα της προβολής του ζητήματος, η ενασχόληση κατά προτεραιότητα με την ως άνω εισήγηση της πλευράς των εφεσειόντων κρίνεται σκόπιμη και ωφέλιμη για σκοπούς της παρούσας. Η τοποθέτηση του δικαστηρίου, είναι προφανές ότι δεν θα αποτελούσε ακαδημαϊκή άσκηση, αλλά τοποθέτηση που από μόνη της δυνατόν να σφραγίσει την τύχη της υπό συζήτηση αίτησης, καθιστώντας εκ των πραγμάτων αχρείαστη την περαιτέρω ενασχόληση με τα άλλα, ειδικότερα ζητήματα που προωθούνται από την πλευρά των αιτητών. Είναι γεγονός ότι η γενική αρχή δικαίου, αναγνωρίζει ότι ένας νόμος δεν μπορεί να έχει αναδρομική ισχύ. Τούτο είναι δυνατόν, μόνο εάν είναι δηλωτικός ή αν αφορά θέματα διαδικαστικά ή απόδειξης. Στις περιπτώσεις δε που ο νομοθέτης επιθυμεί να δώσει αναδρομική ισχύ σε νομοθετικές πρόνοιες οι οποίες δεν καλύπτονται από τις αναφερόμενες εξαιρέσεις, θα πρέπει ρητά να αναφέρει τούτο. Κατ' ουσία, υπάρχει τεκμήριο μη αναδρομικότητας στο νόμο εκτός εάν ο νομοθέτης θεσπίσει νομοθετήματα όπως τα πιο πάνω ή εάν αναφέρει τούτο με ρητή πρόνοια (βλ. Χριστοφίδης v. Πατίχης

(2002)1 (Α) AAΔ 245 και Σάντης ν. Interfund Investments Ltd

(2012)1 (B) ΑΑΔ 1670). Συνακόλουθα, η αναδρομική ισχύς του νόμου, από μόνη της, δεν οδηγεί μονοδρομικά στο συμπέρασμα ότι το νομοθέτημα είναι αντισυνταγματικό. Σημειώνεται ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο νομοθέτης μέσω του τροποποιητικού νόμου Ν.87(Ι)/2018, αλλά και προγενέστερου τροποποιητικού νόμου, ήτοι του Ν.142(Ι)/2014, ρητά και κατηγορηματικά έχει προσδώσει αναδρομικότητα στις διατάξεις του μέρους VIA του Ν.9/1965. Με κάθε σεβασμό προς τις εισηγήσεις της ευπαίδευτου συνηγόρου των αιτητών - εφεσειόντων, η εισαγωγή του μέρους VIA στο σχετικό νομοθέτημα, δεν φαίνεται από μόνη της να προκαλεί οποιαδήποτε αλλοίωση ή επέμβαση στα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των εφεσειόντων ως προβάλλεται από την πλευρά τους. Στην υπό συζήτηση περίπτωση, οι ιδιοκτήτες των ενυπόθηκων ακινήτων που περιγράφονται στις Υποθήκες με αρ. Υ17751/2007, Υ17752/2007 και Υ7979/2009, Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας, διέθεσαν τη συγκεκριμένη ακίνητη τους περιουσία, ως ενυπόθηκη εγγύηση προς εξασφάλιση της τράπεζας για την παραχώρηση από την τελευταία συγκεκριμένων πιστωτικών διευκολύνσεων. Ότι ρυθμίζεται μέσω της συγκεκριμένης τροποποίησης, είναι θέματα διαδικασίας που άπτονται της μεθόδου αξιοποίησης των ως άνω από μακρού χρόνου ενυπόθηκων ακινήτων, προς ικανοποίηση του ενυπόθηκου χρέους, το οποίο, στη βάση όσων έχουν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου, έχει ήδη καταστεί υπερήμερο. Η ενσωμάτωση των συγκεκριμένων προνοιών στο νόμο, δεν διαφοροποιεί ούτε επηρεάζει οποιαδήποτε δικαιώματα των ιδιοκτητών όπως αυτά είχαν συμφωνηθεί και καθοριστεί με την αποδοχή από μέρους τους της παραχώρησης των ως άνω ακινήτων τους για εγγραφή υποθήκης προς εξασφάλιση των σχετικών πιστωτικών διευκολύνσεων. Ούτε βεβαίως οποιοδήποτε κεκτημένα δικαιώματα των εφεσειόντων. Η έγερση και μόνο των αγωγών υπ' αρ. 5504/2013 και 4651/2015 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, δεν αποκρυσταλλώνει οποιοδήποτε κεκτημένο δικαίωμα για τους εφεσείοντες (δες κατ' αναλογία Republic v Menelaou

(1982)3 C.L.R. 419). Είχα την ευκαιρία σε υποθέσεις του είδους να υποδείξω, (βλ. μεταξύ άλλων Αρ. Αίτησης - Έφεσης 437/2018 απόφαση ημερ. 21.03.2019, Ε.Δ. Λευκωσίας και Αρ. Αίτησης - Έφεσης 275/2018 απόφαση ημερ. 18.09.2018, Ε.Δ. Λευκωσίας) όπως και άλλοι αδελφοί μου δικαστές, ως εντοπίστηκε τούτο από την ευπαίδευτη συνήγορο που εμφανίζεται για την εφεσίβλητη τράπεζα, θέση που επαναλαμβάνω και στα πλαίσια της παρούσας, ότι μέσω άρθρων που ενσωματώθηκαν στο μέρος VIA του Ν.9/1965, προστίθεται ακόμα ένας «διαδικαστικός διάδρομος» για την εκποίηση των ακινήτων που με την ελεύθερη βούληση των ιδιοκτητών τους έχουν ήδη υποθηκευτεί προς εξασφάλιση πιστωτικών διευκολύνσεων. Πρόκειται για νομοθέτημα που ουσιαστικά αφορά διαδικαστικά ζητήματα, χωρίς να πλήττονται ή να διαφοροποιούνται στην ουσία και τον πυρήνα τους, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα και το νόμο δικαιώματα, ως ειδικότερα προκρίνει η πλευρά των εφεσειόντων στην υπό συζήτηση περίπτωση. Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι στα ίδια τα Έγγραφα Υποθήκης, (τεκμήριο αρ.1 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των εφεσιβλήτων), ειδικότερα στους όρους αριθμός 5, παρέχεται η δυνατότητα στον ενυπόθηκο δανειστή να προβεί σε οποιαδήποτε πώληση των ενυπόθηκων κτημάτων: «. είτε μέσω του Κτηματολογίου, είτε με αγωγή μέσω του Δικαστηρίου και/ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ήθελε αποφασίσει συμπεριλαμβανομένης και της πώλησης με προσφορές και/ή με ιδιωτική πώληση ή όπως προβλέπεται πιο κάτω, χωρίς οποιαδήποτε ειδοποίηση σε εμένα.». Οι συμβαλλόμενοι ενυπόθηκοι οφειλέτες δηλαδή, ευθύς εξ αρχής συνομολόγησαν, γνώριζαν και προφανώς αποδέχονταν τη δυνατότητα της τράπεζας να προβεί σε πώληση των ενυπόθηκων ακινήτων αν το επιθυμεί και απευθείας, χωρίς οποιαδήποτε προειδοποίηση προς τους ίδιους. Συνακόλουθα, η προώθηση της διαδικασίας πώλησης των ενυπόθηκων δυνάμει του μέρους VIA μέσω ιδιωτικής πώλησης απευθείας χωρίς την εμπλοκή του κτηματολογίου, φαίνεται εξ αρχής να είναι απόλυτα σύμφωνη με τους όρους των υποθηκών που οι εφεσείοντες ενυπόθηκοι οφειλέτες παραχώρησαν. Η προβαλλόμενη θέση περί παραβίασης του άρθρου 30 του Συντάγματος με την εισαγωγή των σχετικών άρθρων δεν μπορεί να υιοθετηθεί. Πολλαπλά δικονομικά μέσα και διαβήματα παρέχονται στους εφεσείοντες επιτρέποντας τους να επιζητήσουν ενώπιον των δικαστηρίων θεραπείες σε σχέση με τα ζητήματα που τους απασχολούν στα πλαίσια της όποιας διαφοράς έχουν με την τράπεζα. Άλλωστε, οι εκκρεμούσες ως άνω αγωγές που δρομολογήθηκαν είτε από την πλευρά των εφεσειόντων είτε από την πλευρά της τράπεζας, δεν καθίστανται άνευ αντικειμένου με την προώθηση και μόνο της διαδικασίας που προβλέπεται στο μέρος VIA του Ν.9/1965. Ήδη ως έχει τεθεί υπόψη του δικαστηρίου από την πλευρά των εφεσειόντων, στα πλαίσια της αγωγής Αρ. 5504/2013 που οι ίδιοι προωθούν σε βάρος της τράπεζας, δρομολόγησαν αίτημα για έκδοση προσωρινού διατάγματος σε σχέση με την προώθηση της διαδικασίας εκποίησης των ως άνω ενυπόθηκων ακινήτων. Ομοίως, η ενσωμάτωση των ως άνω άρθρων στο μέρος VIA του Ν.9/1965, υπό το σύνολο όλων όσων έχουν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου, δεν φαίνεται να προσβάλλει τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα που διασφαλίζονται στα άρθρα 23 και 28 του Συντάγματος, ενώ η προβαλλόμενη θέση περί παραβίασης της αρχής της διάκρισης των εξουσιών, κατά τον τρόπο που εισηγείται τούτο η πλευρά των εφεσειόντων, δεν μπορεί επίσης να υιοθετηθεί. Έχοντας κατά νου τις σχετικές πρόνοιες του νόμου, η θέση πως με τη θέσπιση τους η Βουλή των Αντιπροσώπων παρεμβαίνει στις αρμοδιότητες της δικαστικής εξουσίας, κατά τον γενικό έστω τρόπο που εισηγούνται οι εφεσείοντες, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Υπό το σύνολο όσων στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου, συνολικά θεωρούμενων με τις αρχές που διέπουν το ζήτημα, αποτελεί κατάληξη του δικαστηρίου ότι η εισαγωγή στο συγκεκριμένο μέρος του νόμου των άρθρων που επικεντρώθηκαν οι εφεσείοντες, δεν επιδρούν καθ' οιονδήποτε τρόπο αρνητικά στην απόλαυση των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων τους ως η πλευρά των τελευταίων υποστηρίζει, επιβάλλοντας κατά τρόπο που εισηγούνται την παρέμβαση του δικαστηρίου. Σύμφωνα με το άρθρο 44Γ

(3)του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου ως έχει τροποποιηθεί, από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ»: «Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙ (ε) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου˙ (στ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο». Ξεκάθαρες είναι οι πρόνοιες του ως άνω άρθρου του Ν.9/1965. Σε περίπτωση που υφίσταται ένας από τους έξι λόγους που πιο πάνω κατά τρόπο περιοριστικό παρατίθενται σε αυτό, παρέχεται η δυνατότητα στον ενυπόθηκο οφειλέτη καθώς και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος να καταχωρήσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ». Πρόκειται δηλαδή για διαδικασία με εξ αρχής προσδιορισμένο και περιορισμένο σκοπό, αφού στο πλαίσιο της, η δικαιοδοσία του δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο κατά πόσο ισχύει ένας από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο σχετικό νόμο λόγους ακύρωσης της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ». Με δεδομένη την ως άνω πρόνοια του νόμου, οποιοιδήποτε λόγοι έφεσης ή παράπονα που εκφράζουν οι εφεσείοντες - αιτητές στο πλαίσιο του υπό συζήτηση δικονομικού τους διαβήματος κατά της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ», στην έκταση που αυτοί δεν άπτονται ζητημάτων που κατά το πιο πάνω άρθρο μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης σε έφεση του είδους, εκ των πραγμάτων και καθ' ην έκταση δεν περιλαμβάνονται ή συσχετίζονται με τους καθορισμένους λόγους παραμερισμού της σχετικής ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ», ως εξαντλητικά αυτοί απαριθμούνται και προβλέπονται στο νόμο, δεν μπορούν να αποτελέσουν ουσιαστικό αντικείμενο συζήτησης στα πλαίσια της υπό συζήτηση αίτησης. Εν πάση περιπτώσει, δεδομένη είναι η δυνατότητα προβολής οποιονδήποτε τέτοιων ζητημάτων στα πλαίσια ανάλογων ένδικων μέσων, ως τούτο διασφαλίζεται και από το άρθρο 44Β

(3)του Ν.9/1965. Των ως άνω λεχθέντων και παρά το γεγονός ότι λόγοι έφεσης που αφορούν την επίδοση, τον τύπο, το περιεχόμενο και εγκυρότητα ή νομιμότητα της ειδοποίησης Τύπος «Ι» και της κατάστασης λογαριασμού που επισυνάπτεται σε αυτή δεν περιλαμβάνονται στους λόγους έφεσης που εξαντλητικά διαλαμβάνονται στο άρθρο 44Γ

(3)του Ν.9/1965, στην περίπτωση που ήθελε θεωρηθεί ότι το περιεχόμενο ειδοποιήσεων που προηγούνται της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» θα πρέπει να εξετάζονται από το δικαστήριο, υπό την έννοια του ότι τούτο είναι δυνατόν να επηρεάσει είτε την αναγκαιότητα η ως άνω ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» να πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις είτε τη δέουσα επίδοση της, για παράδειγμα εντός των προβλεπόμενων προθεσμιών, οι εισηγήσεις της ευπαίδευτου συνηγόρου των αιτητών επί του συζητούμενου, δεν μπορούν να υιοθετηθούν. Στη βάση όλων όσων έχουν τεθεί υπόψη του δικαστηρίου καταδεικνύεται ότι οι σχετικές ειδοποιήσεις Τύπος «Θ» και «Ι» που αφορούν τα ακίνητα που περιγράφονται στις σχετικές υποθήκες του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας, συμπληρωμένες στον ορθό τύπο και με το ορθό περιεχόμενο, δεόντως και νομότυπα φαίνεται να έχουν επιδοθεί στους εφεσείοντες σε χρόνο πολύ προγενέστερο των τριάντα

(30)ημερών που τίθεται ως προθεσμία για τη νομότυπη επίδοση της ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ», με την τελευταία να έχει επίσης επιδοθεί σε χρόνο προγενέστερο των τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία του προγραμματισμένου πλειστηριασμού των ενυπόθηκων ακινήτων που περιγράφονται στις υποθήκες Υ17751/2007, Υ17752/2007 και Υ7979/2009 Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας, ο οποίος έχει καθοριστεί για την 29.07.2019. Σε σχέση με τη μορφή και το περιεχόμενο που πρέπει να έχει το έγγραφο που συνιστά «κατάσταση λογαριασμού» που συνοδεύει την ειδοποίηση Τύπος «Ι» για τους σκοπούς του άρθρου 44Γ

(1)του νόμου, ζήτημα που ειδικότερα απασχόλησε την πλευρά των εφεσειόντων, παρεμβάλλεται ότι στο σχετικό νόμο δεν καθορίζεται οποιοσδήποτε συγκεκριμένος τύπος για το περιεχόμενο που θα πρέπει να έχει η κατάσταση λογαριασμού. Οι μόνες προϋποθέσεις που τίθενται είναι ότι το συγκεκριμένο έγγραφο θα πρέπει να αναφέρει το οφειλόμενο ενυπόθηκο χρέος, τους τόκους και τα έξοδα για την είσπραξη του. Πρέπει δηλαδή, με σαφήνεια να γνωστοποιείται μέσω του στον ενυπόθηκο οφειλέτη και οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, το ποσό του ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και εξόδων που θα πρέπει να καταβληθούν στον ενυπόθηκο δανειστή εντός της ταχθείσας προθεσμίας. Στην υπό συζήτηση περίπτωση η σχετική ειδοποίηση Τύπος «Ι» φαίνεται πράγματι να συνοδεύεται από κατάσταση λογαριασμού η οποία τελεί σε σύμπνοια με τις σχετικές πρόνοιες του νόμου και στην οποία παρατίθενται, περιγράφονται και επεξηγούνται όλα εκείνα τα στοιχεία που ο νόμος καθορίζει ως αναγκαία και αιτούμενα, με τους ενυπόθηκους δανειστές να μην αξιώνουν οποιαδήποτε έξοδα. Ως αναδύεται από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου, η ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» φαίνεται επίσης να επιδόθηκε δεόντως στους εφεσείοντες αλλά και σε κάθε ενδιαφερόμενο μέρος κατά τρόπο που να συνάδει με τις πρόνοιες του σχετικού νόμου. Σύγκριση της σχετικής ειδοποίησης Τύπος «ΙΑ» που επιδόθηκε με τον αντίστοιχο τύπο που παρατίθεται στο σχετικό δεύτερο παράρτημα του νόμου, καταδεικνύει ότι αυτή συντάχθηκε στον ορθό τύπο και με το προβλεπόμενο περιεχόμενο. Παρεμβάλλεται ότι η σχετική ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» δεν αφορά απαίτηση για πληρωμή του ενυπόθηκου χρέους. Μέσω της, οι ενυπόθηκοι οφειλέτες και τα άλλα ενδιαφερόμενα μέρη ουσιαστικά ενημερώνονται για την επικείμενη πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, έχοντας στο μεταξύ - ειδοποιηθεί μέσω των ειδοποιήσεων Τύπος «Θ» και «Ι» που προηγήθηκαν - για το διεκδικούμενο υπόλοιπο του ενυπόθηκου χρέους. Έχει αποσαφηνιστεί νομοθετικά, ότι είναι δυνατή η προώθηση διαδικασίας εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου στη βάση του μέρους VIA του Ν.9/1965 πέραν και ανεξάρτητα αν αυτή συνυπάρχει με πολιτική αγωγή, στη βάση της οποίας αξιώνεται επίσης διάταγμα για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου (άρθρο 44Α). Η επιλογή της εφεσίβλητης τράπεζας να προωθήσει τη διαδικασία που προβλέπεται στο μέρος VIA του Ν.9/1965 πέραν και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι εκκρεμεί ήδη αγωγή που δρομολόγησε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (αγωγή Αρ. 4651/2015), στο πλαίσιο της οποίας, μεταξύ άλλων, διεκδικείται και διάταγμα του δικαστηρίου για εκποίηση των ενυπόθηκων ακινήτων, εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσε να εντάξει την προώθηση της διαδικασίας που προβλέπεται από το μέρος VIA του Ν.9/1965 στα όρια της κατάχρησης. Ούτε διαπιστώνονται στοιχεία κακοπιστίας εκ μέρους της εφεσίβλητης τράπεζας. Η τελευταία, ως ενυπόθηκος δανειστής καθ' όλα δικαιωματικά φαίνεται να προωθεί τα συμφέροντα της και να διεκδικεί θεραπείες εκτός δικαστηρίου, μέσω θεσμοθετημένων διαδικασιών που η νομοθεσία της παρέχει. Ομοίως, η δρομολόγηση εκ μέρους των εφεσειόντων στο πλαίσιο της αγωγής που οι ίδιοι δρομολόγησαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (αγωγή Αρ. 5504/2013) αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος για αναστολή της διαδικασίας εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων, δεν μπορεί από μόνο του να λειτουργήσει ως ανάχωμα για την προώθηση της ως άνω διαδικασίας εκποίησης στη βάση των προνοιών του μέρους VIA του Ν.9/1965. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει την έκδοση τέτοιου διατάγματος, πραγματικότητα που ο ίδιος ο νόμος αναγνωρίζει ως ένα από τους λόγους που μπορούν να οδηγήσουν στον παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης (άρθρο 44Γ

(3)(δ)). Στη βάση όλων όσων έχουν τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου, η πλευρά των εφεσειόντων δεν έχει καταδείξει ότι στην υπό συζήτηση περίπτωση συντρέχει οποιοσδήποτε από τους λόγους ακύρωσης - όπως αυτοί καταγράφονται και προσδιορίζονται στο άρθρο 44Γ

(3)του Ν.9/1965 - δυνάμενοι να ακυρώσουν την επίδικη ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» και κατ' επέκταση τη διαδικασία πλειστηριασμού των ενυπόθηκων ακινήτων που αυτή αφορά. Συνακόλουθα, η έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα της διαδικασίας, κατ' εφαρμογή του βασικού κανόνα ο οποίος προβλέπει ότι θα πρέπει να ακολουθούν το αποτέλεσμα της διαδικασίας, (βλ. Halsbury's Laws of England 3η έκδοση σελ. 421 Παρ. 795-796) επιδικάζονται υπέρ της εφεσίβλητης και εναντίον των εφεσειόντων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον αρμόδιο προς τούτον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. (Υπ.) ............... Α. Δαυίδ, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΡΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο